ciężkie zakażenie
Ciężkie zakażenie to stan kliniczny charakteryzujący się nasiloną reakcją organizmu na obecność patogenów, prowadzący do dysfunkcji narządów i potencjalnie zagrażający życiu pacjenta. W praktyce medycznej termin ten odnosi się do infekcji, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, często w warunkach intensywnej terapii.
Ciężkie zakażenia mogą być wywołane przez różne patogeny, w tym bakterie, wirusy, grzyby czy pierwotniaki. Kluczowym elementem diagnostycznym jest identyfikacja markerów ciężkiego przebiegu, takich jak podwyższone parametry zapalne (CRP, prokalcytonina), leukocytoza lub leukopenia, hipotensja, zaburzenia świadomości, niewydolność oddechowa czy niewydolność nerek.
Postępowanie w ciężkich zakażeniach opiera się na trzech filarach: szybkiej identyfikacji źródła zakażenia, wdrożeniu odpowiedniej antybiotykoterapii empirycznej, a następnie celowanej, oraz zapewnieniu wsparcia narządowego. Istotnym elementem jest również odpowiednie postępowanie chirurgiczne w przypadku zakażeń wymagających interwencji, jak ropnie czy martwica tkanek.
Szczególnymi postaciami ciężkich zakażeń są sepsa i wstrząs septyczny, które wymagają wdrożenia protokołów terapeutycznych zgodnych z najnowszymi wytycznymi kampanii Surviving Sepsis Campaign, obejmujących między innymi płynoterapię, wczesne podanie antybiotyków oraz monitorowanie parametrów hemodynamicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefepime AptaPharma 2 g
Cefepime AptaPharma to antybiotyk o szerokim spektrum działania, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji w dawkach 1 g i 2 g (odpowiednio 1,19 g i 2,38 g cefepimu dichlorowodorku jednowodnego). Wskazany jest u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat (>40 kg) w leczeniu bakteriemii związanej z pozaszpitalnymi zakażeniami dolnych dróg oddechowych, powikłanymi i niepowikłanymi zakażeniami układu moczowego, stanami gorączkowymi u pacjentów z neutropenią (z zastrzeżeniem ograniczeń w monoterapii u pacjentów wysokiego ryzyka) oraz zakażeniami dróg żółciowych. U dzieci od 2 miesięcy do 12 lat (<40 kg) stosowany jest w stanach gorączkowych przy neutropenii o krótkim czasie trwania, z uwagi na konieczność terapii skojarzonej w tej grupie wiekowej. Po rekonstytucji roztworu pH wynosi 4,2-5,2, a osmolalność 383-389 mOsmol/kg, co ma znaczenie przy podawaniu dożylnym.
antybiotyk o szerokim spektrum, bakteriemia, cefepim dichlorowodorek, ciężkie zakażenie, drobnoustrój wrażliwy, monoterapia cefepimem, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, nowotwór układu krwiotwórczego, oporność bakteryjna, podanie dożylne, proszek do sporządzania roztworu, przeszczepienie szpiku kostnego, terapia skojarzona, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie dróg żółciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie płuc - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fraxiparine 2850 j.m. a.Xa/0,3 ml
Fraxiparine (nadroparyna wapniowa) to heparyna drobnocząsteczkowa dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2 850 j.m. AXa/0,3 ml do 9 500 j.m. AXa/1 ml. Lek jest stosowany przede wszystkim w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym ogólnym i ortopedycznym oraz u osób unieruchomionych z powodu ciężkiego zaostrzenia POChP, niewydolności serca lub ciężkich zakażeń. Fraxiparine zapobiega wykrzepianiu w układzie krążenia pozaustrojowego podczas hemodializy oraz jest wskazany w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) z lub bez zatorowości płucnej, a także w leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego bez załamka Q, stosowanym w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym. Dawkowanie leku powinno być dostosowane do masy ciała i konkretnej sytuacji klinicznej pacjenta.
ciężkie zakażenie, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, kwas acetylosalicylowy, nadroparyna wapniowa, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skrzeplina, wykrzepianie w układzie krążenia pozaustrojowego, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefazolin AptaPharma 1 g
Dawkowanie cefazoliny u dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥40 kg zależy od wrażliwości patogenów: 1-2 g/dobę w 2-3 dawkach dla drobnoustrojów wrażliwych, 3-4 g/dobę w 3-4 dawkach dla umiarkowanie wrażliwych, a w ciężkich zakażeniach do 6 g/dobę co 6-8 godzin. Profilaktyka pooperacyjna obejmuje podanie 1 g cefazoliny 30-60 minut przed zabiegiem oraz dodatkową dawkę 0,5-1 g podczas operacji trwających ≥2 godziny. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie modyfikuje się na podstawie klirensu kreatyniny: przy klirensie ≥55 mL/min stosuje się standardowe dawki, natomiast przy klirensie ≤10 mL/min dawkę zmniejsza się do połowy i podaje co 18-24 godziny. U dzieci dawki wynoszą 25-50 mg/kg/dobę dla drobnoustrojów wrażliwych i do 100 mg/kg/dobę dla umiarkowanie wrażliwych, podzielone na 2-4 dawki, z modyfikacją dawkowania w niewydolności nerek (np. 25% dawki co 12 h przy klirensie 20-40 mL/min). Nie zaleca się stosowania u niemowląt <1 miesiąca ze względu na brak danych bezpieczeństwa.
cefazolina, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zakażenie, drobnoustroje umiarkowanie wrażliwe, drobnoustroje wrażliwe, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, nacięcie chirurgiczne, niewydolność nerek, podeszły wiek, umiarkowana niewydolność nerek, wcześniak, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie okołooperacyjne, zakażenie pooperacyjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Neoparin Multi 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Neoparin Multi to roztwór do wstrzykiwań zawierający enoksaparynę sodową w stężeniu 10 000 j.m. (100 mg)/ml, stosowany u dorosłych pacjentów w profilaktyce i leczeniu choroby zakrzepowo-zatorowej. Wskazania obejmują zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u pacjentów po zabiegach chirurgicznych o umiarkowanym i wysokim ryzyku (w tym ortopedycznych i onkologicznych), a także u pacjentów internistycznych z ostrymi schorzeniami i ograniczoną mobilnością, takimi jak ostra niewydolność serca, niewydolność oddechowa, ciężkie zakażenia czy choroby reumatyczne. Lek jest również stosowany w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), z wyłączeniem przypadków wymagających trombolizy lub interwencji chirurgicznej. U pacjentów onkologicznych Neoparin Multi może być stosowany w przedłużonym leczeniu i zapobieganiu nawrotom ZŻG i ZP. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w zapobieganiu zakrzepom podczas hemodializy oraz w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych, w tym niestabilnej dławicy piersiowej, NSTEMI i STEMI, często w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym.
chirurgia onkologiczna, choroba nowotworowa, choroba reumatyczna, choroba wątroby, ciężkie zakażenie, enoksaparyna sodowa, hemodializa, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, zabieg ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fraxiparine 5700 j.m.a.Xa/0,6 ml
Fraxiparine, zawierający nadroparynę wapniową, jest lekiem przeciwzakrzepowym dostępnym w ampułko-strzykawkach o stężeniach od 2 850 j.m. AXa/0,3 ml do 9 500 j.m. AXa/1 ml, stosowanym w profilaktyce i leczeniu stanów zakrzepowo-zatorowych. Wskazania obejmują profilaktykę żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym, zwłaszcza ortopedycznym, oraz u pacjentów unieruchomionych z przyczyn niechirurgicznych, takich jak ciężkie zaostrzenie POChP, niewydolność serca czy ciężkie zakażenia. Fraxiparine jest również stosowany w zapobieganiu wykrzepianiu podczas hemodializy, leczeniu zakrzepicy żył głębokich (z lub bez zatorowości płucnej) oraz w terapii niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego bez załamka Q, zwykle w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym.
chirurgia ortopedyczna, ciężkie zakażenie, dysfagia, hemodializa, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, nadroparyna wapniowa, nadzór kardiologiczny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, powikłanie zakrzepowe, proces prozakrzepowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, układ dializacyjny, zabieg operacyjny, zakrzepica żył głębokich, zaostrzenie POChP, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aciclovir Aurovitas 200 mg
Aciclovir Aurovitas w dawce 200 mg podawany doustnie stosowany jest w leczeniu zakażeń wirusem opryszczki pospolitej, ospy wietrznej oraz półpaśca, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta, stanu odporności oraz ciężkości zakażenia. W leczeniu opryszczki pospolitej u dorosłych i dzieci powyżej 2 lat zaleca się 200 mg pięć razy na dobę co 4 godziny przez 5 dni, z możliwością wydłużenia terapii w ciężkich zakażeniach pierwotnych. Profilaktyka nawrotów u pacjentów z prawidłową odpornością obejmuje 200 mg cztery razy na dobę lub alternatywnie 400 mg dwa razy na dobę. U pacjentów ze zmniejszoną odpornością dawkę można zwiększyć do 400 mg cztery razy na dobę. W leczeniu ospy wietrznej u dzieci dawki wynoszą od 200 mg do 800 mg cztery razy na dobę, zależnie od wieku, a w półpaścu u dorosłych stosuje się 800 mg pięć razy na dobę przez 7 dni. U noworodków preferowane jest podanie dożylne. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawki są odpowiednio modyfikowane, np. przy klirensie kreatyniny <10 ml/min stosuje się 200 mg dwa razy na dobę w leczeniu opryszczki oraz 800 mg dwa razy na dobę w leczeniu ospy i półpaśca, z koniecznością utrzymania odpowiedniego nawodnienia.
acyklowir, acyklowir w tabletkach, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zakażenie, klirens kreatyniny, nawodnienie organizmu, okres prodromalny, ospa wietrzna, podanie dożylne, półpasiec, terapia profilaktyczna, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wchłaniania z przewodu pokarmowego, zakażenie pierwotne, zmniejszona odporność - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Neoparin 80 mg/0,8 ml
Neoparin, zawierający enoksaparynę sodową – heparynę drobnocząsteczkową o wysokiej aktywności anty-Xa i niskiej anty-IIa, jest dostępny w dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml w formie roztworu do wstrzykiwań. Lek znajduje zastosowanie w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów chirurgicznych (zwłaszcza ortopedycznych i onkologicznych) oraz internistycznych z ostrymi schorzeniami, takimi jak ostra niewydolność serca, niewydolność oddechowa, ciężkie zakażenia i choroby reumatyczne. Ponadto, Neoparin jest stosowany w leczeniu i przedłużonym leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), ze szczególnym uwzględnieniem pacjentów onkologicznych, a także w zapobieganiu powstawaniu skrzepów podczas hemodializy oraz w terapii ostrego zespołu wieńcowego (NSTEMI, STEMI) w skojarzeniu z ASA lub jako uzupełnienie PCI.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, choroba reumatyczna, ciężkie zakażenie, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, endoprotezoplastyka stawu biodrowego, enoksaparyna sodowa, fibrynolityk, hemodializa, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, hipoksemia, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność oddechowa, NSTEMI, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, PCI, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przezskórna interwencja wieńcowa, STEMI, trombocytopenia, wstrzyknięcie podskórne, zabieg ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meropenem Kabi 1 g
Dane przedkliniczne dotyczące meropenemu, substancji czynnej Meropenem Kabi, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa tego antybiotyku beta-laktamowego. Badania toksykologiczne na modelach zwierzęcych wykazały, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki, z uszkodzeniami kanalików nerkowych obserwowanymi jedynie przy bardzo wysokich dawkach: ≥2000 mg/kg mc. u myszy i psów (jednorazowo) oraz 500 mg/kg mc. u małp podawanych przez 7 dni. OUN również wykazuje dobrą tolerancję na meropenem, z zaburzeniami funkcji obserwowanymi jedynie przy dawkach >1000 mg/kg mc. u gryzoni. Toksyczność ostra jest niska, z LD50 przekraczającą 2000 mg/kg mc. (dożylnie) u gryzoni. W badaniach długoterminowych (do 6 miesięcy) zaobserwowano jedynie niewielkie zmiany hematologiczne, głównie zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek u psów.
antybiotyk beta-laktamowy, badanie toksyczności ostrej, ciężkie zakażenie, czerwona krwinka, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, podanie dożylne, praktyka kliniczna, substancja macierzysta, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie kanalików nerkowych, zaburzenie funkcji OUN - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Klacid 125 mg/5 ml
Klacid w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej o stężeniu 125 mg/5 ml jest wskazany głównie dla dzieci w wieku 6 miesięcy do 12 lat, z dawkowaniem dostosowanym do masy ciała i rodzaju zakażenia. Standardowa dawka wynosi 7,5 mg/kg masy ciała podawana dwa razy na dobę, z maksymalną dawką 500 mg dwa razy na dobę. Czas terapii zwykle wynosi 5-10 dni, zależnie od patogenu i przebiegu klinicznego. Dawkowanie szczegółowe obejmuje np. dla masy ciała 12-19 kg dawkę 125 mg (5 ml zawiesiny) dwa razy na dobę, a dla 30-40 kg 250 mg (10 ml) dwa razy na dobę. U dzieci poniżej 8 kg dawka jest indywidualnie obliczana według 7,5 mg/kg dwa razy na dobę. Zawiesinę można podawać z posiłkiem, między posiłkami lub z mlekiem, a 5 ml zawiesiny zawiera 125 mg klarytromycyny.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ciphin 500 500 mg
Ciphin 500, zawierający 500 mg cyprofloksacyny, jest fluorochinolonowym antybiotykiem stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum zakażeń bakteryjnych, w tym zaostrzeń POChP wywołanych przez bakterie Gram-ujemne, zakażeń płucno-oskrzelowych u pacjentów z mukowiscydozą, pozaszpitalnego zapalenia płuc, przewlekłego ropnego zapalenia ucha środkowego, zakażeń układu moczowego (w tym powikłanych i ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek), bakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego oraz zakażeń wywołanych przez Neisseria gonorrhoeae i Neisseria meningitidis. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest uwzględnienie lokalnych danych dotyczących oporności bakterii na cyprofloksacynę oraz potwierdzenie wrażliwości patogenu, szczególnie w przypadku zakażeń gonokokowych. Ciphin 500 jest również stosowany w profilaktyce i leczeniu płucnej postaci wąglika oraz w leczeniu zakażeń skóry, tkanek miękkich, kości i stawów, a także neutropenii z gorączką o etiologii bakteryjnej.
biegunka podróżnych, ciężkie zakażenie, cyprofloksacyna, fluorochinolony, inwazyjna choroba meningokokowa, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, neutropenia z gorączką, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, ostre zapalenie pęcherza moczowego, płucna postać wąglika, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, rozstrzenia oskrzeli, rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, zakażenie kości i stawów, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie zatok, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Neoparin Forte, zawierający enoksaparynę sodową w stężeniu 15 000 j.m. (150 mg)/ml, jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w profilaktyce i leczeniu stanów zakrzepowo-zatorowych. Preparat dostępny jest w ampułko-strzykawkach o dawkach 12 000 j.m. (120 mg) w 0,8 ml lub 15 000 j.m. (150 mg) w 1,0 ml. Wskazania obejmują zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u dorosłych pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym o umiarkowanym i wysokim ryzyku, zwłaszcza w ortopedii, chirurgii ogólnej i onkologicznej, a także u pacjentów internistycznych z ostrymi schorzeniami i ograniczoną mobilnością (np. ostra niewydolność serca, niewydolność oddechowa, ciężkie zakażenia, choroby reumatyczne). Lek jest również stosowany w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), z wyłączeniem przypadków wymagających trombolizy lub interwencji chirurgicznej, ze szczególnym uwzględnieniem przedłużonej terapii i profilaktyki nawrotów u pacjentów onkologicznych.
aktywna choroba nowotworowa, choroba reumatyczna, ciężkie zakażenie, enoksaparyna sodowa, hemodializa, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność oddechowa, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia przeciwzakrzepowa, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefotaxim-MIP 1 g 1 g
Dawkowanie cefotaksymu (Cefotaxim-MIP) jest ściśle uzależnione od ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenów oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat standardowa dawka wynosi 1-2 g na dobę, podzielona na dwie dawki co 12 godzin, z możliwością zwiększenia do 12 g/dobę w ciężkich zakażeniach. Dawkowanie jest dostosowywane do rodzaju zakażenia: np. rzeżączka wymaga 500 mg jednorazowo i.m. (u kobiet) lub 1 g jednorazowo i.m. (u mężczyzn), natomiast zakażenia ciężkie, takie jak posocznica, wymagają dawek 6-8 g/dobę podawanych co 6-8 godzin i.v. U niemowląt i dzieci do 12 lat dawka wynosi 50-100 mg/kg mc./dobę, z możliwością zwiększenia do 200 mg/kg mc. w ciężkich przypadkach. Noworodki i wcześniaki otrzymują maksymalnie 50 mg/kg mc./dobę ze względu na ograniczoną funkcję nerek. W profilaktyce okołooperacyjnej zaleca się pojedynczą dawkę 1 g podaną 30-90 minut przed zabiegiem.
cefotaksym, cefotaksym sodowy, ciężkie zakażenie, dawka dobowa, dawka nasycająca, kiła, niewydolność nerek, noworodek i wcześniak, posocznica, profilaktyka zakażeń okołooperacyjnych, proszek do sporządzania roztworu, rzeżączka, rzeżączka odbytnicy, stężenie kreatyniny, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zakażenie niepowikłane, zakażenie zagrażające życiu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fromilid Uno 500 mg
Fromilid Uno, zawierający 500 mg klarytromycyny w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest wskazany do stosowania u dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia, z dawkowaniem standardowym 500 mg raz na dobę podczas posiłku. W cięższych zakażeniach dawkę można zwiększyć do 1 g (2 tabletki) raz na dobę. Czas terapii wynosi zazwyczaj 5-14 dni, z wydłużeniem do 6-14 dni w przypadku zapalenia płuc i zatok. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <0,5 ml/s lub stężenie kreatyniny >290 µmol/l) dawkę należy zmniejszyć do 250 mg raz na dobę, a w cięższych zakażeniach do 250 mg dwa razy na dobę, jednak ze względu na brak możliwości dzielenia tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, stosowanie Fromilid Uno w tej grupie jest przeciwwskazane. Terapia u tych pacjentów nie powinna przekraczać 14 dni.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefepime Accord 2 g
Cefepime Accord to cefalosporyna IV generacji dostępna w dawkach 1 g i 2 g do podawania dożylnego, wskazana do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych u dorosłych, młodzieży (≥12 lat, ≥40 kg) oraz dzieci (2 miesiące–12 lat, ≤40 kg). Wskazania obejmują ciężkie zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), powikłane zakażenia jamy brzusznej, zapalenie otrzewnej u pacjentów dializowanych metodą CAPD, a u dorosłych także ostre infekcje dróg żółciowych. Cefepime Accord jest również stosowany w leczeniu bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami oraz w empirycznym leczeniu gorączki neutropenicznej u pacjentów onkologicznych i hematologicznych. Dawkowanie i terapia powinny być dostosowane do wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem wyników badań mikrobiologicznych i lokalnych wzorców oporności.
aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, cefalosporyna IV generacji, cefepim, choroba rozrostowa układu krwiotwórczego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężkie zakażenie, gorączka neutropeniczna, infekcja dolnych dróg oddechowych, leczenie empiryczne, lek przeciwbakteryjny, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność na antybiotyki, ostra infekcja dróg żółciowych, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie jamy brzusznej, przeszczepienie szpiku kostnego, sepsa, terapia skojarzona, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc - Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – Przedawkowanie
Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom (Thymoglobuline) w przypadku przedawkowania prowadzi do istotnych zaburzeń hematologicznych, takich jak leukopenia (w tym limfopenia i neutropenia) oraz małopłytkowość, co znacząco zwiększa ryzyko infekcji oportunistycznych oraz powikłań krwotocznych. Objawy te mogą wystąpić niezależnie od dawki i wymagają natychmiastowego przerwania terapii oraz intensywnego monitorowania morfologii krwi, ze szczególnym uwzględnieniem liczby leukocytów, limfocytów, neutrofili i płytek krwi. W przypadku ciężkiej neutropenii wskazane jest rozważenie podania czynników stymulujących kolonię granulocytów (G-CSF), a przy małopłytkowości – przetoczenie koncentratu płytek krwi.
chłoniak, ciężkie zakażenie, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, G-CSF, immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom, immunosupresja, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja oportunistyczna, infekcja wirusowa, koncentrat płytek krwi, leczenie immunosupresyjne, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, powikłanie krwotoczne, Thymoglobuline, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clexane forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Clexane Forte (enoksaparyna sodowa) w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml jest wskazany do profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u dorosłych pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym o umiarkowanym i wysokim ryzyku powikłań, zwłaszcza w ortopedii (protezy stawów biodrowego i kolanowego), chirurgii ogólnej i onkologicznej. Ponadto, lek stosuje się u hospitalizowanych pacjentów z ostrymi schorzeniami internistycznymi (ostra niewydolność serca, niewydolność oddechowa, ciężkie zakażenia, choroby reumatyczne) z ograniczoną mobilnością i podwyższonym ryzykiem zakrzepowo-zatorowym. Clexane Forte jest również stosowany w leczeniu terapeutycznym zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), z wyłączeniem masywnej ZP wymagającej trombolizy lub interwencji chirurgicznej. Szczególną grupą są pacjenci onkologiczni, u których zaleca się długotrwałe leczenie przeciwzakrzepowe w celu zapobiegania nawrotom zakrzepicy.
aktywna choroba nowotworowa, chirurgia ogólna, chirurgia onkologiczna, chirurgia ortopedyczna, choroba autoimmunologiczna, choroba reumatyczna, ciężkie zakażenie, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, masywna zatorowość płucna, niestabilna dławica piersiowa, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność oddechowa, NSTEMI, ostra niewydolność serca, ostre uszkodzenie płuc, ostry zespół wieńcowy, protezoplastyka stawu, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przezskórna interwencja wieńcowa, ryzyko krwawienia, sepsa, STEMI, zabieg ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide Zentiva 14 mg
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje profil bezpieczeństwa oceniany na podstawie badań klinicznych z udziałem 2267 pacjentów, z medianą ekspozycji 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane przy dawce 14 mg to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Łysienie miało charakter łagodny do umiarkowanego, najczęściej rozlany, ustępujący u 87,1% pacjentów, jednak u dzieci i młodzieży częstość tego działania wzrasta do 22%. Zwiększenie aktywności AlAT (≤3-krotna wartość GGN) występowało u 8,0% pacjentów, głównie w pierwszych 6 miesiącach terapii, z możliwym powrotem do normy po odstawieniu leku. Teriflunomid może także podnosić ciśnienie tętnicze, z częstością skurczowego ciśnienia >140 mmHg u 19,9% pacjentów (vs 15,5% placebo) oraz nadciśnienia tętniczego jako częstego działania niepożądanego.
aktywność AlAT, aminotransferaza alaninowa, astenia, białe krwinki, biegunka, ból głowy, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie tętnicze krwi, dyslipidemia, enzymy wątrobowe, kinaza kreatynowa, leflunomid, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie wątroby, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, zakażenie oportunistyczne, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Penicillinum procainicum L TZF 1 200 000 j.m.
Penicillinum Procainicum L TZF dostępny jest w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m. w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, podawanej wyłącznie domięśniowo. Dawkowanie powinno być dostosowane do ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju, stanu klinicznego, wieku oraz masy ciała pacjenta. Standardowo u dorosłych i dzieci powyżej 4 lat stosuje się dawki od 600 000 j.m. do 1 200 000 j.m. na dobę, podzielone na dwie dawki. W zakażeniach paciorkowcowych terapia powinna trwać minimum 10 dni. W szczególnych jednostkach chorobowych, takich jak rzeżączka, dawka wynosi 4 800 000 j.m./dobę z dodatkiem 1 g probenecydu doustnie, a w kile trzeciorzędowej układu nerwowego 2 400 000 j.m./dobę z 2,5 g probenecydu doustnie. U dzieci poniżej 4 roku życia stosowanie penicyliny prokainowej nie jest zalecane.
benzylopenicylina potasowa, benzylopenicylina prokainowa lecytynowana, charakterystyka produktu leczniczego, ciężkie zakażenie, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, kontaminacja mikrobiologiczna, naczynie krwionośne, nerw obwodowy, niewydolność nerek, penicylina prokainowa, probenecyd, rzeżączka, wstrzyknięcie dotętnicze, zakażenie bakteryjne, zakażenie paciorkowcowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rumianek fix –
Preparat Rumianek fix, zawierający kwiat rumianku (Matricaria recutita L., flos), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na rumianek oraz inne rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae), ze względu na ryzyko reakcji alergicznych i krzyżowych. Przeciwwskazania dotyczą zarówno stosowania wewnętrznego, jak i zewnętrznego, w tym kąpieli leczniczych. Szczególną ostrożność należy zachować przy aplikacji preparatu w formie kąpieli całkowitych, gdzie przeciwwskazania obejmują obecność otwartych ran, dużych uszkodzeń skóry, ostrych chorób skóry, wysokiej gorączki, ciężkich zakażeń, poważnych zaburzeń krążenia oraz niewydolności serca, ze względu na możliwość nasilenia stanu zapalnego, podrażnień, rozprzestrzeniania infekcji oraz obciążenia układu sercowo-naczyniowego.
asteraceae, ciężkie zakażenie, homeostaza układu krążenia, kąpiel częściowa, kąpiel lecznicza, kwiat rumianku, Matricaria recutita, nadwrażliwość na substancję czynną, nasiadówka, niewydolność serca, ostra choroba skóry, otwarta rana, reakcja krzyżowa, rodzina astrowatych, stan zapalny, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie skóry, wysoka gorączka, zaburzenie krążenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clindamycin hameln 150 mg/ml
Clindamycin hameln 150 mg/ml jest antybiotykiem stosowanym w leczeniu różnorodnych zakażeń bakteryjnych, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta, ciężkości zakażenia oraz funkcji narządów. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat dawki wahają się od 1200 do 2700 mg/dobę (8-18 ml produktu) w zależności od nasilenia infekcji, z możliwością zwiększenia do 4800 mg/dobę w zakażeniach zagrażających życiu. Podawanie odbywa się w 2-4 równych dawkach podzielonych, z ograniczeniem pojedynczych dawek domięśniowych do 600 mg oraz infuzji dożylnej do 1200 mg na godzinę. U dzieci od 1 miesiąca do 12 lat dawka wynosi 20-40 mg/kg/dobę, minimum 300 mg/dobę, z ograniczeniem terapii do 7 dni u dzieci poniżej 3 lat ze względu na obecność alkoholu benzylowego. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek konieczne jest monitorowanie stężenia leku i ewentualna modyfikacja dawkowania, natomiast u osób w podeszłym wieku nie wymaga się zmiany dawki.
alkohol benzylowy, antybiotyk, bezmocz, bolus dożylny, ciężkie zakażenie, farmakokinetyka klindamycyny, gorączka reumatyczna, hemodializa, infuzja dożylna, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, paciorkowiec β-hemolizujący, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, szybkość infuzji, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie narządów płciowych, zakażenie płuc, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Noradrenaline SUN 0,5 mg/ml
Noradrenaline SUN to roztwór do infuzji zawierający winian noradrenaliny w stężeniu 1,0 mg/ml (0,5 mg noradrenaliny na ml), dostępny w ampułko-strzykawkach o pojemności 50 ml, zawierających 50 mg winianu noradrenaliny (25 mg noradrenaliny). Lek jest wskazany wyłącznie dla dorosłych pacjentów w stanach wstrząsowych z krytycznie niskim ciśnieniem tętniczym, które zagraża perfuzji narządów i życiu. Wskazania obejmują wstrząs septyczny, kardiogenny, anafilaktyczny (jako leczenie drugiego rzutu po adrenalinie), hipowolemiczny (po uzupełnieniu objętości krwi) oraz neurogenny. Produkt charakteryzuje się pH 3,0–4,0, osmolalnością 270–330 mOsmol/kg oraz zawiera 180 mg sodu na 50 ml (3,6 mg/ml), co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
centralny dostęp dożylny, ciężkie zakażenie, działanie niepożądane, działanie wazokonstrykcyjne, lek inotropowy, lek wazoaktywny, lek wazopresyjny, łożysko naczyniowe, martwica tkanek, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie narządów, oddział intensywnej terapii, parametr hemodynamiczny, perfuzja narządów, pompa infuzyjna, resuscytacja płynowa, stan wstrząsowy, uraz rdzenia kręgowego, uzupełnienie objętości krwi, winian noradrenaliny, wlew dożylny, wstrząs, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, wstrząs neurogenny, wstrząs septyczny, wynaczynienie - Leksykon substancji czynnych
Sulfasalazyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie sulfasalazyny wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz supresji szpiku kostnego prowadzącej do zakażeń, hemolizy i hepatotoksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby, niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, astmą oskrzelową oraz u osób z nawracającymi zakażeniami. Dawka 70 mg/kg mc./dobę może powodować stężenie sulfasalazyny we krwi na poziomie 50 μg/ml, co jest uważane za próg toksyczności. W przypadku wystąpienia objawów takich jak gorączka, limfadenopatia, wysypka, ból gardła, bladość, plamica lub żółtaczka, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i diagnostyka. Zaleca się rozważenie odczulania u pacjentów z łagodną nadwrażliwością, a w przypadku ciężkich reakcji – bezwzględne odstawienie leku.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, analiza moczu, astma oskrzelowa, badanie czynnościowe wątroby, chromatografia cieczowa, ciężkie zakażenie, dehydrogenaza glutaminianowa, DRESS, glikol propylenowy, hemoliza, hepatotoksyczność, histiocytoza hemofagocytarna, izoenzym kinazy kreatynowej, kamica nerkowa, limfadenopatia, makrocytoza, mesalazyna, mononukleoza rzekoma, naciek eozynofilowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość hemolityczna, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pełny obraz krwi, rozmaz krwinek białych, sulfasalazyna, supresja szpiku kostnego, tabletka dojelitowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerek, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół mononukleozopodobny, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy 500 mg + 500 mg
Dawkowanie Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy (500 mg + 500 mg) powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając rodzaj zakażenia, wrażliwość patogenów oraz funkcję nerek. U dorosłych i młodzieży z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >90 ml/min) stosuje się dawki: 500 mg + 500 mg co 6 godzin, 1000 mg + 1000 mg co 8 godzin lub 1000 mg + 1000 mg co 6 godzin. W ciężkich zakażeniach lub przy patogenach mniej wrażliwych, np. Pseudomonas aeruginosa, zalecana jest dawka 1000 mg + 1000 mg co 6 godzin, z maksymalną dawką dobową 4000 mg + 4000 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤90 ml/min) konieczne jest dostosowanie dawkowania zgodnie z tabelą modyfikacji, uwzględniającą całkowitą dawkę dobową i stopień upośledzenia funkcji nerek, np. dla klirensu 6-20 ml/min dawki wynoszą 250-500 mg podawane co 12 godzin w zależności od całkowitej dawki dobowej.
Produkt podaje się wyłącznie w formie infuzji dożylnej po rekonstytucji proszku, uzyskując roztwór o stężeniu 5 mg/ml imipenemu i 5 mg/ml cylastatyny. Każda fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci imipenemu jednowodnego 530,1 mg) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej 530,7 mg), a także 37,5 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Czas trwania infuzji powinien być dostosowany do dawki i stanu klinicznego pacjenta zgodnie z charakterystyką produktu lub zaleceniami lekarza prowadzącego. Precyzyjne dawkowanie i monitorowanie funkcji nerek są kluczowe dla skuteczności i bezpieczeństwa terapii.
charakterystyka produktu leczniczego, ciężkie zakażenie, dawka dobowa, dieta sodowa, gorączka neutropeniczna, imipenem jednowodny, imipenem-cylastatyna, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, prawidłowa czynność nerek, Pseudomonas aeruginosa, rekonstytucja proszku, sól sodowa cylastatyny, wrażliwość patogenów, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Teikoplanina – Dawkowanie i sposób podawania
Teikoplanina jest antybiotykiem o wąskim spektrum działania, skutecznym przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, stosowanym w leczeniu zakażeń skóry, tkanek miękkich, kości, stawów, zapalenia płuc, dróg moczowych oraz infekcyjnego zapalenia wsierdzia. Dawkowanie obejmuje podanie dawki nasycającej (np. 6-12 mg/kg co 12 godzin przez 3-5 dawek) oraz dawki podtrzymującej (6-12 mg/kg raz na dobę), dostosowane do rodzaju i ciężkości zakażenia. Minimalne stężenia terapeutyczne w surowicy wynoszą ≥10 mg/l (HPLC) lub ≥15 mg/l (FPIA) dla większości zakażeń, a dla ciężkich infekcji, takich jak zapalenie wsierdzia, docelowe stężenia to 15-30 mg/l (HPLC) lub 30-40 mg/l (FPIA). Monitorowanie stężeń teikoplaniny w surowicy jest kluczowe i powinno odbywać się co najmniej raz w tygodniu podczas leczenia podtrzymującego, aby zapewnić stabilność terapeutyczną. Czas leczenia jest indywidualizowany, z zalecanym minimum 21 dni dla zapalenia wsierdzia i maksymalnym okresem terapii do 4 miesięcy.
antybiotyk, bakteria Gram-dodatnia, charakterystyka produktu leczniczego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężkie zakażenie, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infekcyjne zapalenie wsierdzia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, rekonstytucja proszku, stężenie leku w surowicy, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zaburzenie czynności nerek, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Leflunomide Aurovitas 20 mg
Lek Leflunomide Aurovitas, dostępny w dawkach 10 mg, 15 mg oraz 20 mg w formie tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na leflunomid, jego aktywny metabolit teriflunomid lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (80,2 mg w tabletce 10 mg, 75,5 mg w 15 mg i 70,7 mg w 20 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, rumień wielopostaciowy), zaburzenia czynności wątroby, ciężkie niedobory odporności (w tym AIDS), istotne zaburzenia hematologiczne (anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia), ciężkie zakażenia, umiarkowaną do ciężkiej niewydolność nerek oraz ciężką hipoproteinemię. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji oraz kobiet karmiących piersią ze względu na ryzyko teratogenności i przenikania substancji czynnej do mleka.
AIDS, anemia, artropatia łuszczycowa, ciężkie zakażenie, działanie teratogenne, erytrocyt, hemoglobina, hepatotoksyczność, hipoproteinemia, immunosupresja, laktoza jednowodna, leflunomid, leukocyt, leukopenia, neutrofil, neutropenia, niedobór laktazy, niedobór odporności, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, płytka krwi, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, teriflunomid, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wypłukiwanie leku, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Klacid 250 mg/5 ml
Klacid w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej (250 mg/5 ml) jest wskazany głównie dla dzieci w wieku 6 miesięcy do 12 lat, z dawkowaniem standardowym 7,5 mg/kg masy ciała dwa razy na dobę, nie przekraczającym 500 mg dwa razy na dobę. Czas terapii wynosi zwykle 5-10 dni, zależnie od patogenu i przebiegu zakażenia. Dawkowanie jest precyzyjnie dostosowane do masy ciała, np. dla dzieci o masie 8-11 kg zaleca się 62,5 mg dwa razy na dobę (1,25 ml zawiesiny), a dla masy 30-40 kg – 250 mg dwa razy na dobę (5 ml). U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min/1,73 m² dawkę należy zredukować o połowę, a czas terapii nie powinien przekraczać 14 dni. W przypadku zakażeń mykobakteriami atypowymi dawka może być zwiększona do 15 mg/kg dwa razy na dobę, z maksymalną dawką 500 mg dwa razy na dobę, a terapia powinna być kontynuowana tak długo, jak obserwuje się korzyści kliniczne.
ciężkie zakażenie, granulat do zawiesiny doustnej, klarytromycyna, klirens kreatyniny, lek przeciwprątkowy, Mycobacterium avium, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium intracellulare, Mycobacterium kansasii, mykobakteria atypowa, niewydolność nerek, zakażenie Mycobacterium, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Leflunomid Bluefish 20 mg
Leflunomid Bluefish (10 mg i 20 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na leflunomid, teryflunomid lub substancje pomocnicze, w tym lecytynę sojową (0,06 mg w tabletkach 10 mg i 0,12 mg w tabletkach 20 mg). Szczególną uwagę należy zwrócić na historię ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ciężkimi niedoborami odporności (np. AIDS), ciężkimi zakażeniami, znacznymi zaburzeniami hematologicznymi (anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia) niezwiązanymi z RZS lub artropatią łuszczycową oraz u osób z umiarkowaną do ciężką niewydolnością nerek. Przed terapią konieczna jest ocena funkcji wątroby i nerek oraz monitorowanie stanu pacjenta podczas leczenia.
AIDS, anemia, artropatia łuszczycowa, ciężkie zakażenie, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, hipoproteinemia, lecytyna sojowa, leflunomid, leukopenia, nadwrażliwość, neutropenia, niedobór odporności, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, teryflunomid, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, zaburzenie czynności szpiku, zaburzenie czynności wątroby, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Cefazolina – Wskazania do stosowania
Cefazolina, antybiotyk cefalosporynowy I generacji, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko bakteriom Gram-dodatnim (w tym Staphylococcus aureus, paciorkowcom β-hemolizującym grupy A) oraz niektórym Gram-ujemnym (Escherichia coli, Klebsiella spp., Proteus mirabilis). Podawana jest wyłącznie pozajelitowo w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Wskazania obejmują ciężkie zakażenia skóry, tkanek miękkich, kości i stawów, układu oddechowego, moczowo-płciowego, dróg żółciowych, posocznicę oraz zapalenie wsierdzia. Cefazolina jest także szeroko stosowana w profilaktyce okołooperacyjnej, zwłaszcza w zabiegach o wysokim ryzyku zakażeń, takich jak cholecystektomia, kardiochirurgia, ortopedia czy chirurgia głowy i szyi. W przypadku ryzyka zakażeń beztlenowcami zaleca się łączenie cefazoliny z lekami o działaniu przeciwbakteriom beztlenowym.
badanie mikrobiologiczne, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, bakteriemia, cefalosporyna pierwszej generacji, cesarskie cięcie, cholecystektomia, ciężkie zakażenie, endoprotezoplastyka stawu, gorączka reumatyczna, gronkowiec złocisty, histerektomia, kamica żółciowa, leczenie empiryczne, lek przeciwbakteryjny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, paciorkowiec ropotwórczy, paciorkowiec β-hemolizujący, pałeczka hemofilna, pałeczka Klebsiella, pałeczka okrężnicy, pałeczka Proteus, patogen beztlenowy, pneumokok, pomostowanie tętnic wieńcowych, posiew mikrobiologiczny, posocznica, profilaktyka okołooperacyjna, roztwór do wstrzykiwań, wada zastawkowa serca, wrażliwość bakterii, zakażenie dróg żółciowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie pooperacyjne, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowo-płciowego, zakażenie układu oddechowego, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia, złamanie otwarte, żółtaczka zastoinowa