Wskazania do stosowania leku Neoparin Multi

Neoparin Multi, zawierający enoksaparynę sodową o stężeniu 10 000 j.m. (100 mg)/ml w postaci roztworu do wstrzykiwań, jest lekiem przeznaczonym do stosowania u pacjentów dorosłych w szeregu określonych sytuacji klinicznych, gdzie istnieje potrzeba działania przeciwzakrzepowego. Wskazania do stosowania tego preparatu obejmują zarówno profilaktykę, jak i leczenie stanów związanych z chorobą zakrzepowo-zatorową.¹

Profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

Neoparin Multi znajduje zastosowanie w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej w następujących grupach pacjentów:

• Pacjenci poddawani zabiegom chirurgicznym z grup umiarkowanego i wysokiego ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych, w szczególności:
  • Poddawani zabiegom ortopedycznym – obejmuje to między innymi operacje stawów biodrowych, kolanowych oraz inne procedury związane z układem kostno-stawowym
  • Poddawani zabiegom w chirurgii ogólnej, w tym zabiegom chirurgii onkologicznej – dotyczy to szerokiego spektrum procedur operacyjnych z różnych dziedzin chirurgii²
• Pacjenci internistyczni z ostrymi schorzeniami i ograniczoną mobilnością, narażeni na podwyższone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w szczególności osoby z:
  • Ostrą niewydolnością serca – stan, w którym serce nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego przepływu krwi dla zaspokojenia potrzeb organizmu
  • Niewydolnością oddechową – upośledzenie funkcji płuc prowadzące do niewystarczającej wymiany gazowej
  • Ciężkimi zakażeniami – infekcje o poważnym przebiegu klinicznym, często wymagające hospitalizacji
  • Chorobami reumatycznymi – schorzenia z grupy chorób autoimmunologicznych dotyczące układu kostno-stawowego³

Leczenie stanów zakrzepowo-zatorowych

Neoparin Multi jest wskazany w leczeniu już istniejących stanów zakrzepowo-zatorowych, takich jak:

• Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) – tworzenie się skrzeplin w głębokich żyłach, najczęściej kończyn dolnych
• Zatorowość płucna (ZP) – stan, w którym skrzeplina przemieszcza się do naczyń płucnych, blokując przepływ krwi

Istotne jest, że lek może być stosowany w leczeniu ZP z wyłączeniem przypadków, które z dużym prawdopodobieństwem wymagają leczenia trombolitycznego (rozpuszczającego skrzepliny) lub interwencji chirurgicznej.⁴

Przedłużone leczenie i profilaktyka nawrotów u pacjentów onkologicznych

Pacjenci z rozpoznaną chorobą nowotworową, u których wystąpiła zakrzepica żył głębokich lub zatorowość płucna, stanowią szczególną grupę ryzyka. U tych chorych Neoparin Multi może być stosowany w przedłużonym leczeniu ZŻG i ZP oraz w zapobieganiu nawrotom tych stanów. Jest to szczególnie istotne ze względu na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych w przebiegu chorób nowotworowych.⁵

Zastosowanie podczas hemodializy

Neoparin Multi znajduje zastosowanie w zapobieganiu tworzeniu się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas zabiegów hemodializy. Jest to kluczowe dla prawidłowego przebiegu procedury oczyszczania krwi u pacjentów z niewydolnością nerek.⁶

Zastosowanie w ostrych zespołach wieńcowych

Neoparin Multi jest wskazany w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych, obejmujących:

• Niestabilną dławicę piersiową – stan niedokrwienia mięśnia sercowego charakteryzujący się bólem wieńcowym o zwiększającej się częstości, intensywności lub czasie trwania
• Zawał serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) – typ zawału mięśnia sercowego, w którym dochodzi do częściowego zamknięcia tętnicy wieńcowej

W tych przypadkach Neoparin Multi stosowany jest w skojarzeniu z podawanym doustnie kwasem acetylosalicylowym, co zwiększa skuteczność leczenia przeciwzakrzepowego.⁷

Dodatkowo, Neoparin Multi jest wskazany w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI). Może być stosowany zarówno u pacjentów leczonych zachowawczo, jak i u pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) – zabiegu polegającym na mechanicznym udrożnieniu tętnicy wieńcowej.⁸

Skład i postać farmaceutyczna leku Neoparin Multi

Neoparin Multi jest dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 10 000 j.m. (100 mg)/ml. Lek występuje w dwóch wielkościach opakowań:⁹

• Fiolka 3 ml zawierająca 30 000 j.m. (300 mg) enoksaparyny sodowej
• Fiolka 5 ml zawierająca 50 000 j.m. (500 mg) enoksaparyny sodowej

Podstawową substancją czynną leku jest enoksaparyna sodowa, która jest substancją biologiczną otrzymywaną w wyniku zasadowej depolimeryzacji estru benzylowego heparyny pochodzącej z błony śluzowej jelit świń. Enoksaparyna działa przeciwzakrzepowo poprzez aktywność anty-Xa.¹⁰

Oprócz substancji czynnej, lek zawiera substancje pomocnicze, wśród których należy zwrócić uwagę na alkohol benzylowy w ilości:

• 45 mg w fiolce 3 ml
• 75 mg w fiolce 5 ml

Obecność alkoholu benzylowego klasyfikuje go jako substancję pomocniczą o znanym działaniu, co wymaga uwzględnienia przy kwalifikacji pacjentów do leczenia.¹¹

Warunki stosowania leku Neoparin Multi

Neoparin Multi powinien być stosowany zgodnie ze wskazaniami medycznymi, po dokładnej ocenie stanu klinicznego pacjenta. Lek należy stosować w warunkach umożliwiających monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa terapii, zwłaszcza w przypadkach przedłużonego leczenia. Szczególne znaczenie ma to w przypadku pacjentów z chorobami nowotworowymi, niewydolnością nerek oraz pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi.

W terapii ostrych zespołów wieńcowych, szczególnie w niestabilnej dławicy piersiowej i zawale serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI), lek musi być stosowany w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym. Natomiast w przypadku świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI), sposób prowadzenia terapii zależy od przyjętej strategii leczenia – zachowawczej lub inwazyjnej.

Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego, należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u niektórych grup pacjentów, szczególnie u kobiet w ciąży lub karmiących piersią oraz u pacjentów z chorobami wątroby lub nerek.

Roztwór leku podawany jest w postaci wstrzyknięć, a sposób podania zależy od konkretnego wskazania. Podawanie leku powinno być prowadzone przez wykwalifikowany personel medyczny lub przez odpowiednio przeszkolonych pacjentów w przypadku samodzielnego stosowania.