fenylobutazon

Fenylobutazon to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) o silnym działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym. Należy do grupy pochodnych pirazolonu i był stosowany głównie w leczeniu chorób reumatycznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa oraz ostry napad dny moczanowej.

Mechanizm działania fenylobutazonu polega na hamowaniu aktywności enzymu cyklooksygenazy (COX), co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn – mediatorów stanu zapalnego i bólu. Lek charakteryzuje się długim okresem półtrwania (50-100 godzin), co pozwala na utrzymanie stężenia terapeutycznego przy dawkowaniu raz na dobę.

Ze względu na poważne działania niepożądane, w tym agranulocytozę, aplazję szpiku, uszkodzenie wątroby, reakcje skórne oraz zwiększone ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, stosowanie fenylobutazonu zostało znacznie ograniczone lub wycofane w wielu krajach. Obecnie jest stosowany głównie w lecznictwie weterynaryjnym, szczególnie u koni, a w medycynie ludzkiej został zastąpiony przez bezpieczniejsze leki przeciwzapalne.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Lewotyroksyna – Interakcje

Lewotyroksyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Kluczowe mechanizmy obejmują zmniejszenie wchłaniania w przewodzie pokarmowym przez żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), preparaty zawierające wapń, glin, żelazo, magnez, inhibitory pompy protonowej, sukralfat, sewelamer, kolesewelam oraz produkty sojowe i diety bogate w błonnik. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego co najmniej 2 godzin przed lub 4-5 godzin po podaniu tych substancji. Ponadto, inhibitory konwersji T4 do T3 (propylotiouracyl, glikokortykosteroidy, beta-adrenolityki, amiodaron) oraz induktory enzymów wątrobowych (barbiturany, karbamazepina, fenytoina, prymidon, ryfampicyna, dziurawiec) mogą zmieniać metabolizm lewotyroksyny, co wymaga monitorowania funkcji tarczycy i ewentualnej korekty dawki. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także leków przeciwcukrzycowych, pochodnych kumaryny, digoksyny oraz amiodaronu, gdzie konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
amiodaron, androgen, barbituran, biodostępność lewotyroksyny, biotyna, chlorochina, cholestyramina, czynność tarczycy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, estrogen, fenylobutazon, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, globulina wiążąca tyroksynę, hormon tarczycy, imatynib, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor konwersji T4 do T3, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, klofibrat, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna, lit, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, parametry tarczycy, pochodna kumaryny, propylotiouracyl, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy zawierający jod, statyna, sukralfat, sulfonian polistyrenu, symwastatyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Unasyn 375 mg

Sultamycylina, będąca prolekiem sulbaktamu i ampicyliny, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Leki bakteriostatyczne (chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy, tetracykliny) antagonizują bakteriobójcze działanie ampicyliny, co skutkuje zmniejszeniem skuteczności terapii i jest wskazaniem do unikania jednoczesnego stosowania. Probenecyd zmniejsza wydzielanie cewkowe ampicyliny i sulbaktamu, co prowadzi do wzrostu stężenia w surowicy i wydłużenia okresu półtrwania, zwiększając ryzyko toksyczności; zaleca się wówczas modyfikację dawkowania i monitorowanie pacjenta. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy, indometacyna) wydłużają eliminację penicylin, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Allopurynol zwiększa częstość występowania wysypki skórnej podczas terapii ampicyliną, wymagając uważnej obserwacji. Ponadto, doustne antykoagulanty mogą wykazywać nasilone działanie, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów koagulologicznych.
agregacja płytek krwi, allopurynol, antybiotyk β-laktamowy, chloramfenikol, doustny antykoagulant, doustny lek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie bakteriobójcze, działanie niepożądane, erytromycyna, fenylobutazon, glukuronian estriolu, indometacyna, interakcja lekowa, kwas acetylosalicylowy, lek bakteriostatyczny, lek przeciwdrobnoustrojowy, leukoworyna, metabolizm jelitowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, parametr koagulologiczny, probenecyd, profil bezpieczeństwa, prolek, ściana komórkowa bakterii, sulfonamid, sultamycylina, test koagulacyjny, tetracyklina, Unasyn, wydzielanie cewkowe, wysypka skórna
Leksykon leków
Interakcje leku – Eferox 112 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna leku Eferox, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej biodostępność i skuteczność terapeutyczną. Do najważniejszych należą leki zmniejszające wchłanianie z przewodu pokarmowego, takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), preparaty zawierające kationy wielowartościowe (sole wapnia, glinu, magnezu, żelaza), inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol, esomeprazol) oraz produkty sojowe i diety bogate w błonnik. Zaleca się zachowanie odstępu 4-5 godzin między podaniem lewotyroksyny a tymi preparatami, aby uniknąć zmniejszenia jej wchłaniania. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie stężeń TSH i T4 u pacjentów stosujących dietę bogatą w soję oraz u dzieci z wrodzoną niedoczynnością tarczycy, gdzie obserwowano konieczność zwiększenia dawki leku. Ponadto, inhibitory pompy protonowej mogą wymagać korekty dawki lewotyroksyny ze względu na podwyższone pH soku żołądkowego.
acenokumarol, adrenalina, amiodaron, amitryptylina, barbituran, biodostępność, biotyna, chlorochina, cholestyramina, deksametazon, digoksyna, dozulepina, dziurawiec, Eferox, fenylobutazon, fenytoina, fluorouracyl, furosemid, glikokortykosteroid, hipoglikemia, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, imipramina, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karbamazepina, klofibrat, kolestypol, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna sodowa, lowastatyna, metadon, orlistat, oś podwzgórze-przysadka-tarczyca, pochodna kumaryny, prednizon, propranolol, propylotiouracyl, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, sertralina, środek kontrastowy zawierający jod, stężenie TSH, streptawidyna, sukralfat, sunitynib, symwastatyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wole guzkowe, wrodzona niedoczynność tarczycy, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Skład i postać leku – Poltram 50 50 mg/ml

Poltram to roztwór do wstrzykiwań zawierający tramadolu chlorowodorek w stężeniach 50 mg/ml (Poltram 50, 1 ml ampułka) oraz 50 mg/ml (Poltram 100, 2 ml ampułka, łącznie 100 mg substancji czynnej). Substancje pomocnicze to m.in. sodu octan trójwodny (stabilizator pH) oraz woda do wstrzykiwań. Lek zawiera sód w ilości 0,42 mg/ml, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Preparat jest bezbarwny, przezroczysty i bez zapachu, co umożliwia szybkie podanie parenteralne w terapii przeciwbólowej. Poltram 50 i Poltram 100 pakowane są po 5 ampułek, przechowywane w temperaturze do 25°C, z okresem ważności 3 lata.
benzodiazepina, diazepam, dieta niskosodowa, diklofenak sodu, fenylobutazon, flunitrazepam, indometacyna, interakcja chemiczna, lek przeciwdławicowy, midazolam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, piroksykam, podanie parenteralne, Pyralgin, roztwór do rozcieńczania, roztwór do wstrzykiwań, sodu octan trójwodny, terapia przeciwbólowa, tramadoli hydrochloridum, tramadolu chlorowodorek
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Butapirazol

Butapirazol w postaci czopków 250 mg zawierających fenylobutazon wymaga stosowania z zachowaniem szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami przewodu pokarmowego, układu krążenia, wątroby oraz nerek. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak krwawienia, owrzodzenia lub perforacje przewodu pokarmowego, które mogą wystąpić bez objawów ostrzegawczych. Należy monitorować funkcję wątroby i nerek, a także wskaźniki hematologiczne podczas terapii trwającej powyżej 7 dni. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z astmą, chorobami alergicznymi, nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca oraz chorobami układu krążenia, ze względu na ryzyko zaostrzeń i powikłań, w tym zatrzymania płynów, obrzęków oraz potencjalnego zwiększenia ryzyka zatorów tętniczych.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, choroba Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, czynność nerek, enzym wątrobowy, eozynofilia, fenylobutazon, glikokortykosteroid, hiperlipidemia, insulina, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk błony śluzowej nosa, obrzęk Quinckego, perforacja przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, polip nosa, porfiria wątrobowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wskaźnik hematologiczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hemostazy, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy, zatrzymanie płynów, zawał serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Interakcje leku – Etoposide Kabi 20 mg/ml

Etopozyd wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Współpodawanie z cyklosporyną w dawkach powodujących stężenie >2000 ng/ml zwiększa ekspozycję na etopozyd o 80% (AUC) i zmniejsza jego klirens o 38%. Cisplatyna obniża klirens etopozydu, co może podnosić jego stężenia w osoczu. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, zwiększają klirens etopozydu, obniżając jego skuteczność. Substancje wypierające etopozyd z wiązania z białkami osocza (fenylobutazon, salicylan sodu, kwas acetylosalicylowy) zwiększają frakcję wolnego leku, co może nasilać toksyczność. Jednoczesne stosowanie warfaryny wymaga ścisłego monitorowania INR ze względu na ryzyko jego wzrostu. Ponadto, etopozyd może osłabiać kontrolę napadów padaczkowych przy współpodawaniu leków przeciwpadaczkowych.
antracyklina, cisplatyna, cyklosporyna, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane, działanie niepożądane OUN, etopozyd, farmakokinetyka etopozydu, fenylobutazon, fenytoina, glikol propylenowy, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens etopozydu, kwas acetylosalicylowy, lek mielosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mielosupresja, morfologia krwi, niedojrzałość metaboliczna, obniżona odporność, oporność krzyżowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, salicylan sodu, terapia sekwencyjna, uszkodzenie hepatocytów, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, żywa szczepionka
Leksykon substancji czynnych
Fenylobutazon – Działania niepożądane

Fenylobutazon, substancja czynna Butapirazolu (maść 50 mg/g, czopki 250 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących liczne układy organizmu. Najpoważniejsze z nich to zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza i trombocytopenia, które mogą prowadzić do stanów zapalnych błon śluzowych, gorączki, krwotoków oraz zwiększonej skłonności do krwawień. Fenylobutazon może także wywołać ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczną nekrolizę naskórka (zespół Lyella). Częste są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, bóle nadbrzusza i biegunka, a także owrzodzenia mogące prowadzić do krwawień. Ponadto, lek może powodować zaburzenia funkcji nerek (zapalenie, niewydolność, krwiomocz), powikłania sercowo-naczyniowe (nadciśnienie, niewydolność krążenia, ryzyko zatorów tętnic) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne.
agranulocytoza, Butapirazol, fenylobutazon, hiperglikemia, krwiomocz, krwotok, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, NLPZ, obrzęk, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powiększenie ślinianek, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wybroczyna skórna, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie widzenia, zapalenie nerek, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie krzepliwości krwi, żółtaczka
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Benlek 500 mg + 38,75 mg + 50 mg

Lek Benlek, zawierający 500 mg metamizolu sodowego jednowodnego, 38,75 mg tiaminy chlorowodorku oraz 50 mg kofeiny, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentów z nadwrażliwością na metamizol, inne pochodne pirazolonu, tiaminę, kofeinę oraz składniki pomocnicze, takie jak skrobia pszeniczna (15 mg/tabletkę). Szczególną ostrożność należy zachować u osób z nadwrażliwością na NLPZ manifestującą się obrzękiem naczynioruchowym, pokrzywką lub nieżytem nosa. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami morfologii krwi (agranulocytoza, leukopenia, niedokrwistość), ostrą niewydolnością nerek i wątroby, ostrą porfirią wątrobową, astmą wywoływaną lub zaostrzaną przez NLPZ oraz niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej ze względu na ryzyko hemolizy.
agranulocytoza, aminofenazon, astma, bariera łożyskowa, celiakia, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, fenylobutazon, hemoliza, leukopenia, metamizol sodowy, morfologia krwi, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, oksyfenbutazon, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, pochodne pirazolonu, pokrzywka, porfiria wątrobowa, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tiamina chlorowodorek, układ krwiotwórczy, zaburzenie metabolizmu hemu
Leksykon leków
Interakcje leku – Lustork 100 mg

Progesteron w postaci tabletek dopochwowych LUSTORK 100 mg wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Induktory enzymu cytochromu P450-3A4, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny, zwiększają metabolizm progesteronu, co prowadzi do obniżenia jego stężeń terapeutycznych i zmniejszenia efektu klinicznego. Z kolei inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol i inne azole, hamują metabolizm progesteronu, zwiększając jego biodostępność i ryzyko działań niepożądanych. Progesteron może także wpływać na metabolizm glukozy, powodując zmniejszenie tolerancji glukozy i wzrost insulinooporności, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawek leków przeciwcukrzycowych. Istotna jest również interakcja z cyklosporyną, gdzie progesteron hamuje jej metabolizm, zwiększając stężenia leku i ryzyko toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia cyklosporyny we krwi.
ampicylina, azol przeciwgrzybiczny, barbiturany, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czynność wątroby, dziurawiec zwyczajny, fenylobutazon, fenytoina, gryzeofulwina, insulinooporność, karbamazepina, ketokonazol, leczenie immunosupresyjne, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, metformina, nietolerancja glukozy, pochodna azolowa, pochodna sulfonylomocznika, progesteron, ryfampicyna, spironolakton, tetracyklina, układ endokrynny
Leksykon leków
Interakcje leku – Ospen 750 750 000 j.m./5 ml

Fenoksymetylopenicylina benzatynowa lecytynowana (Ospen 750) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Substancje takie jak guma guar i neomycyna znacząco zmniejszają wchłanianie fenoksymetylopenicyliny, co osłabia jej działanie przeciwbakteryjne. Probenecyd i sulfinpirazon hamują wydalanie kanalikowe antybiotyku, prowadząc do wzrostu stężenia w osoczu i potencjalnego ryzyka działań niepożądanych. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania fenoksymetylopenicyliny z antybiotykami bakteriostatycznymi (chloramfenikol, erytromycyna, tetracykliny) ze względu na antagonizm działania bakteriobójczego. Ponadto, fenoksymetylopenicylina może wydłużać czas protrombinowy u pacjentów leczonych pochodnymi kumaryny lub indandionu, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i ewentualnej korekty dawki leków przeciwzakrzepowych.
alkohol etylowy, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotykoterapia, chloramfenikol, czas protrombinowy, dysfagia, działanie addycyjne, działanie bakteriobójcze, działanie niepożądane, działanie synergiczne, erytromycyna, fenoksymetylopenicylina benzatynowa lecytynowana, fenylobutazon, guma guar, hamowanie wydzielania kanalikowego, indometacyna, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, metotreksat, neomycyna, oznaczanie glukozy w moczu, pochodna kumaryny, probenecyd, salicylan, sulfinpirazon, szczepionka przeciw durowi brzusznemu, terapia antybiotykowa, terapia skojarzona, tetracyklina, urobilinogen, wynik fałszywie dodatni
Leksykon leków
Interakcje leku – Luminalum 100 mg

Fenobarbital, będący silnym induktorem enzymów mikrosomalnych wątroby, znacząco wpływa na metabolizm licznych leków, co prowadzi do zmniejszenia ich stężeń w osoczu i osłabienia efektów terapeutycznych. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol), gdzie fenobarbital obniża ich stężenia, wymagając monitorowania INR i dostosowania dawki. Indukcja metabolizmu dotyczy także glikokortykosteroidów, doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny, leków przeciwdrgawkowych (np. fenytoina, karbamazepina), antybiotyków (doksacyklina, chloramfenikol), leków przeciwwirusowych (zydowudyna, sakwinawir) oraz immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus). W terapii fenobarbitalem konieczne jest ścisłe monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Ponadto, jednoczesne stosowanie alkoholu lub innych leków depresyjnych na OUN (benzodiazepiny, opioidy) może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i innych poważnych działań niepożądanych, co wymaga całkowitego unikania alkoholu i ostrożności w doborze terapii skojarzonej.
antagonista wapnia, antagonista witaminy K, antyproteaza, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklofosfamid, cyklosporyna, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doksycyklina, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, estrogen, etosuksymid, felbamat, fenylobutazon, fenytoina, folian, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gryzeofulwina, guanetydyna, haloperydol, halotan, hepatotoksyczność, hormon tarczycy, ifosfamid, indynawir, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, karbamazepina, ketamina, kwas foliowy, kwas walproinowy, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek znieczulający, leukoworyna, lewotyroksyna, lidokaina, loksapina, meksyletyna, metadon, metoprolol, metotreksat, metronidazol, metyloksantyna, montelukast, niedoczynność tarczycy, osteopenia, pochodna fenotiazyny, pochodna hydantoiny, pochodna kwasu bursztynowego, pochodna morfiny, progestagen, prokarbazyna, prymidon, przeszczep narządu, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, środek uspokajający, teofilina, walproinian sodu, warfaryna, witamina D, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Althyxin 50 mcg/5 ml

Lewotyroksyna sodowa (Althyxin) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm i działanie kliniczne. Substancje wiążące lewotyroksynę w jelicie, takie jak sukralfat, kolestyramina, kolesewelam i sewelamer, znacząco obniżają jej biodostępność, co wymaga zachowania co najmniej 4-godzinnego odstępu między podaniem leków. Preparaty zawierające metale dwu- i trójwartościowe (żelazo, wapń, magnez, glin) zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny, dlatego zaleca się odstęp minimum 2 godzin. Inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol, lanzoprazol) podnoszą pH żołądka, co również obniża absorpcję leku, wskazując na konieczność monitorowania funkcji tarczycy i ewentualnej korekty dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna, dziurawiec) przyspieszają metabolizm lewotyroksyny, co może wymagać zwiększenia dawki. Ponadto, lewotyroksyna nasila działanie antykoagulantów (warfaryna, dikumarol, acenokumarol, fenindion), co wymaga ścisłego monitorowania INR i dostosowania terapii przeciwzakrzepowej.
acenokumarol, Althyxin, amiodaron, amitryptylina, androgen, biotyna, chlorochina, cymetydyna, digoksyna, dikumarol, doustny lek hipoglikemizujący, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, estrogen, farmakokinetyka, fenindion, fenobarbital, fenylobutazon, fenytoina, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, hormon tyreotropowy, imatynib, imipramina, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, ketamina, kolesewelam, kolestyramina, konwersja hormonów tarczycy, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-sympatykolityczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lewotyroksyna sodowa, lit pierwiastek, lopinawir, lowastatyna, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, polistyrenosulfonian sodu, produkt sojowy, propranolol, propylotiouracyl, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy jodowy, sukralfat, sunitynib, sympatykomimetyk, warfaryna, wole guzkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Diabrezide 80 mg

Gliklazyd (Diabrezide 80 mg) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na ryzyko hipoglikemii lub hiperglikemii. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie gliklazydu z mikonazolem (ogólnie i w żelu do jamy ustnej) oraz alkoholem, co może prowadzić do ciężkiej hipoglikemii, a nawet śpiączki hipoglikemicznej, dlatego takie połączenia są przeciwwskazane. Fenylobutazon nasila działanie hipoglikemizujące poprzez rozerwanie połączeń z białkami osocza i zmniejszenie wydalania, co wymaga modyfikacji dawki gliklazydu. Inne leki zwiększające ryzyko hipoglikemii to insulina, akarboza, metformina, inhibitory ACE (kaptopryl, enalapryl), inhibitory MAO, NLPZ, flukonazol, beta-blokery (maskujące objawy hipoglikemii) oraz leki blokujące receptory H2. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków konieczne jest ścisłe monitorowanie glikemii i dostosowanie dawki gliklazydu.
antagoniści receptora H2, antykoagulanty, beta-2-mimetyki, beta-blokery, chloropromazyna, danazol, fenylobutazon, flukonazol, glikemia, gliklazyd, glikokortykosteroidy, glukoneogeneza, hipoglikemia, inhibitory ACE, inhibitory monoaminooksydazy, insulinooporność, leki przeciwcukrzycowe, mikonazol, NLPZ, reakcja disulfiramopodobna, śpiączka hipoglikemiczna, sulfonamidy, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Butapirazol 50 mg/g

Butapirazol w postaci maści zawierający 50 mg/g fenylobutazonu może wywoływać istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu powyżej 7 dni, kiedy to wchłanianie ogólnoustrojowe substancji czynnej jest na tyle znaczące, że interakcje przypominają te obserwowane po podaniu systemowym. Najważniejsze interakcje o wysokim poziomie ważności dotyczą doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny (zwiększenie ryzyka krwawień), doustnych leków przeciwcukrzycowych z grupy sulfonylomocznika oraz insuliny (nasilenie działania hipoglikemizującego), metotreksatu (zwiększenie toksyczności), niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) oraz glikokortykosteroidów (zwiększone ryzyko zaburzeń żołądkowo-jelitowych, krwawień i perforacji). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z solami złota ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych.
barbiturat, Butapirazol, działanie drażniące, działanie hipoglikemizujące, działanie moczopędne, działanie toksyczne, fenylobutazon, glikokortykosteroid, hipoglikemia, insulina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kumaryna, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, odczyn alergiczny, perforacja przewodu pokarmowego, probenecyd, ryzyko krwawienia, sole złota, spironolakton, sulfinpirazon, sulfonamid, sulfonylomocznik, zaburzenie żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Sintrom 4 mg

Acenokumarol (Sintrom) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego działanie przeciwzakrzepowe poprzez mechanizmy takie jak zaburzenia wchłaniania, hamowanie lub indukcja enzymów metabolizujących (głównie CYP2C9) oraz zmniejszona dostępność witaminy K. Szczególnie istotne są interakcje z lekami zwiększającymi ryzyko krwawień, takimi jak NLPZ (np. ibuprofen, diklofenak, celekoksyb), leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, prasugrel), niektóre antybiotyki (amoksycylina, cefalosporyny, fluorochinolony) oraz leki przeciwgrzybicze (mikonazol, flukonazol). W przypadku konieczności stosowania tych leków jednocześnie z acenokumarolem zaleca się częste monitorowanie INR, nawet do dwóch razy w tygodniu, oraz dostosowanie dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki o wysokim poziomie istotności interakcji, takie jak amiodaron czy inhibitory enzymu CYP2C9 (np. kwas walproinowy), które mogą wymagać redukcji dawki acenokumarolu o 30-50%.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, aktywator plazminogenu, allopurynol, aminoglutetymid, amoksycyklina, androgen, angioplastyka z implantacją stentu, antagonista witaminy K, barbiturany, cefalosporyna, chloramfenikol, choroba wrzodowa, cymetydyna, disulfiram, dna moczanowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenylobutazon, fibrat, fluorochinolon, glukagon, glukozamina, gryzeofulwina, hemostaza, heparyna, hipercholesterolemia, hipoglikemia, hormon tarczycy, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor trombiny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, INR, karbamazepina, klopidogrel, kolestyramina, kompleks protrombiny, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas etakrynowy, lek antyarytmiczny, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek prokinetyczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, neomycyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór hormonozależny, ostry zespół wieńcowy, paracetamol, pochodna imidazolu, pochodna pirazolonu, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie krwotoczne, prasugrel, receptor H2, ryfampicyna, statyna, steroid anaboliczny, sulfonamid, tamoksyfen, terapia antyagregacyjna, tetracyklina, tramadol, tyklopidyna, układ krzepnięcia, wiloksazyna, witamina E, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – GlimeHexal 2 2 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, mogą podwoić AUC glimepirydu, zwiększając ryzyko hipoglikemii, podczas gdy induktory enzymatyczne (np. ryfampicyna, barbiturany) osłabiają jego efekt. Leki nasilające działanie hipoglikemizujące to m.in. niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylobutazon, azapropazon), inne leki przeciwcukrzycowe (insulina, metformina), salicylany, antybiotyki (chloramfenikol, sulfonamidy, tetracykliny, chinolony, klarytromycyna), inhibitory ACE, fibraty oraz leki psychiatryczne (fluoksetyna, inhibitory MAO). Z kolei estrogeny, progestageny, tiazydowe i saluretyczne leki moczopędne, glikokortykosteroidy, leki adrenergiczne i neuroleptyki mogą osłabiać działanie glimepirydu, prowadząc do hiperglikemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki sympatykolityczne (beta-adrenolityki, klonidyna, rezerpina), które mogą maskować objawy hipoglikemii, utrudniając jej rozpoznanie i zwiększając ryzyko powikłań.
acetazolamid, adrenalina, allopurynol, antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, AUC, barbituran, chloropromazyna, cyklofosfamid, cytochrom P450, diazoksyd, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, estrogen, fenylobutazon, fenytoina, fibrat, flukonazol, glikokortykoid, glimepiryd, glukagon, glukoneogeneza wątrobowa, guanetydyna, hipercholesterolemia, induktor enzymatyczny, inhibitor, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2C9, klarytromycyna, klonidyna, kolesewelam, kwas nikotynowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykolityczny, lek sympatykomimetyczny, maskowanie objawów hipoglikemii, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pentoksyfilina, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, progestagen, rezerpina, ryfampicyna, salicylan, saluretyk, steroid anaboliczny, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Butapirazol 50 mg/g

Butapirazol w postaci maści 50 mg/g zawiera fenylobutazon, który stosowany miejscowo może wywoływać liczne działania niepożądane, zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe w przypadku wchłonięcia do krwioobiegu. Najczęściej obserwuje się miejscowe reakcje drażniące i odczyny zapalne. Wśród działań niepożądanych o nieznanej częstości występowania znajdują się poważne hematologiczne zaburzenia, takie jak agranulocytoza, trombocytopenia oraz zaburzenia czynności szpiku kostnego, które mogą manifestować się stanami zapalnymi błon śluzowych, gorączką, krwotokami i wybroczynami. Ponadto mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne, hiperglikemia, obrzęki, bóle i zawroty głowy, zapalenie nerwu wzrokowego, zaburzenia widzenia, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność krążenia. Często zgłaszane są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, bóle nadbrzusza i biegunka, a także potencjalne owrzodzenia z krwawieniem i powiększenie ślinianek.
agranulocytoza, fenylobutazon, hiperglikemia, krwiomocz, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie wątroby, zator tętnicy, zawał serca, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie krzepliwości krwi, żółtaczka
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Butapirazol 50 mg/g

Butapirazol 50 mg/g w postaci maści, zawierający fenylobutazon jako substancję czynną, jest produktem leczniczym stosowanym miejscowo, który ze względu na ograniczone wchłanianie systemowe nie wywiera działania ogólnoustrojowego wpływającego na funkcje poznawcze i psychomotoryczne pacjenta. W charakterystyce produktu jednoznacznie wskazano, że nie powoduje on zaburzeń sprawności psychofizycznej, w tym zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn. Lekarz przepisujący ten preparat ma obowiązek poinformować pacjenta o braku wpływu leku na zdolności psychomotoryczne, a także uwzględnić ewentualne interakcje z innymi stosowanymi lekami, które mogą modyfikować tę zdolność.
Butapirazol, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, fenylobutazon, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, interakcja lekowa, ośrodkowy układ nerwowy, produkt leczniczy, senność, sprawność psychofizyczna, wchłanianie systemowe, zaburzenia widzenia, zaburzenie sprawności psychofizycznej, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tardyferon-Fol 80 mg Fe2+ + 0,35 mg

Tardyferon-Fol, zawierający żelazo(II) siarczan oraz kwas foliowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą istotnie obniżać skuteczność terapeutyczną zarówno preparatu, jak i leków stosowanych równocześnie. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie z dożylnymi preparatami żelaza ze względu na ryzyko omdlenia i wstrząsu. Wiele grup leków, takich jak bisfosfoniany, tetracykliny, fluorochinolony, pochodne dopy, penicylamina, hormony tarczycy (tyroksyna), leki zobojętniające zawierające wapń, glin i magnez, kolestyramina, wapń, cynk, inhibitory integrazy, trientyna, entakapon oraz cefdynir, wykazuje zmniejszone wchłanianie przy jednoczesnym stosowaniu z Tardyferonem-Fol. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych leków a preparatem żelaza, a w przypadku kolestyraminy – podawanie żelaza 1-2 godziny przed lub 4-6 godzin po jej przyjęciu. Wchłanianie żelaza może być także hamowane przez składniki pokarmowe, takie jak kwas fitynowy, polifenole, wapń i niektóre białka, co wymaga zachowania podobnego odstępu czasowego.
antagonista kwasu foliowego, barbituran, biktegrawir, bisfosfoniany, cefdynir, chloramfenikol, cyklina, entakapon, fenobarbital, fenylobutazon, fenytoina, fluorochinolon, fosfenytoina, hipotyroksynemia, hormon tarczycy, inhibitor integrazy, interakcja lekowa, karbidopa, kolestyramina, kwas acetohydroksamowy, kwas fitynowy, kwas foliowy, lek przeciwdrgawkowy, lek zobojętniający, lewodopa, metotreksat, metylodopa, oksyfenbutazon, penicylamina, polifenol, prymidon, salicylan, siarczan żelaza, sulfasalazyna, sulfonamid, tetracyklina, transferyna, trientyna, trójkrzemian magnezu, tyroksyna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Butapirazol

Maść Butapirazol zawiera fenylobutazon, który wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z astmą oskrzelową, niewydolnością wątroby lub nerek, a także u osób przyjmujących insulinę, pochodne sulfonylomocznika, leki przeciwzakrzepowe lub inne NLPZ. Fenylobutazon może nasilać stany zapalne błony śluzowej przewodu pokarmowego, pogarszać chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, a także powodować retencję płynów, wzrost ciśnienia tętniczego i nasilenie obrzęków u pacjentów z niewydolnością krążenia i nadciśnieniem. Dodatkowo, lek może wpływać na funkcję tarczycy oraz powodować zmiany hematologiczne, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych.
astma oskrzelowa, Butapirazol, butylohydroksytoluen, choroba tarczycy, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, działanie niepożądane, fenylobutazon, kontaktowe zapalenie skóry, lek przeciwzakrzepowy, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk, pochodne sulfonylomocznika, powiększenie ślinianek, retencja płynów, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Diazidan 80 mg

Gliklazyd, pochodna sulfonylomocznika stosowana w preparacie Diazidan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na kontrolę glikemii. Szczególnie istotne są interakcje nasilające działanie hipoglikemizujące, takie jak z mikonazolem (ogólnie i w żelu do jamy ustnej), co może prowadzić do ciężkiej hipoglikemii i śpiączki hipoglikemicznej – jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Fenylobutazon zwiększa ryzyko hipoglikemii poprzez wypieranie gliklazydu z białek osocza i zmniejszenie jego wydalania, co wymaga rozważenia alternatywnych leków przeciwzapalnych oraz monitorowania glikemii i dostosowania dawki gliklazydu. Inne leki, takie jak insulina, metformina, inhibitory DPP-4, agoniści GLP-1, beta-adrenolityki, flukonazol, inhibitory ACE, inhibitory MAO, sulfonamidy, klarytromycyna i NLPZ, również mogą nasilać działanie hipoglikemizujące, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia glukozy i ewentualnej korekty dawkowania. Alkohol, poprzez blokowanie fizjologicznych reakcji kompensacyjnych na hipoglikemię i hamowanie glukoneogenezy, znacząco zwiększa ryzyko ciężkiej hipoglikemii i jest przeciwwskazany podczas terapii gliklazydem.
agoniści GLP-1, beta-2-mimetyki, beta-adrenolityki, blokery receptora H2, ciężka hipoglikemia, działanie diabetogenne, działanie hipoglikemizujące, dziurawiec zwyczajny, fenylobutazon, flukonazol, fluorochinolony, glikokortykosteroidy, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitory ACE, inhibitory DPP-4, inhibitory MAO, kwasica ketonowa, lek przeciwzakrzepowy, mechanizmy kontrregulacyjne, mikonazol, NLPZ, parametry krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, samokontrola glikemii, śpiączka hipoglikemiczna, stężenie glukozy we krwi
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etopozyd Accord 20 mg/ml

Etopozyd Accord, dostępny jako koncentrat do infuzji o stężeniu 20 mg/ml, charakteryzuje się farmakokinetyką opartą na modelu dwukompartmentowym z okresem półtrwania fazy dystrybucji około 1,5 godziny oraz biologicznym okresem półtrwania eliminacji w zakresie 4-11 godzin, niezależnym od dawki w zakresie 100-600 mg/m² powierzchni ciała. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 18-29 litrów, a lek wiąże się w 97% z białkami osocza, co jest zależne od poziomu albumin i bilirubiny w surowicy. Całkowity klirens etopozydu wynosi 33-48 ml/min (lub 16-36 ml/min/m²), a wydalanie odbywa się głównie przez nerki (56% dawki, z czego 45% to niezmieniony lek) oraz kał (44% dawki) w ciągu 120 godzin po podaniu. Farmakokinetyka wykazuje liniowość, a parametry takie jak AUC i Cmax rosną proporcjonalnie do dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszenie klirensu i wzrost AUC, co wymaga modyfikacji dawkowania, natomiast zaburzenia czynności wątroby nie wpływają istotnie na klirens leku. Wiek powyżej 65 lat nie wymaga rutynowej zmiany dawkowania.
AUC, biologiczny okres półtrwania, cisplatyna, CYP450-3A4, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, fenylobutazon, hipoalbuminemia, klirens etopozydu, klirens nerkowy, koncentrat do sporządzania roztworu, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnowotworowy, maksymalne stężenie leku, metabolizm etopozydu, model dwukompartmentowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, podwyższony poziom ALT, salicylan sodu, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie klirensu
Leksykon leków
Interakcje leku – Diaril 2 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, mogą podwoić AUC glimepirydu, zwiększając ryzyko hipoglikemii, podczas gdy induktory enzymu, np. ryfampicyna, osłabiają jego efekt. Ponadto, leki takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylobutazon, azapropazon), insulina, metformina, salicylany, steroidy anaboliczne, antybiotyki (chloramfenikol, tetracykliny, klarytromycyna), pochodne kumaryny, leki psychotropowe (fluoksetyna, inhibitory MAO) oraz inne wymienione substancje mogą nasilać działanie hipoglikemizujące glimepirydu, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei hormony płciowe, diuretyki tiazydowe, glikokortykosteroidy, fenotiazyny, katecholaminy, kwas nikotynowy, leki przeczyszczające, fenytoina, diazoksyd, glukagon, barbiturany i ryfampicyna mogą osłabiać jego działanie, prowadząc do hiperglikemii i konieczności dostosowania dawki.
acetazolamid, allopurynol, antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, barbiturany, beta-bloker, beta-bloker kardioselektywny, chloramfenikol, chlorpromazyna, cyklofosfamid, cytochrom P450 2C9, Diaril, diazoksyd, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, enzym metabolizujący leki, estrogen, etanol, fenfluramina, fenotiazyna, fenylobutazon, fenytoina, fibrat, flukonazol, fluoksetyna, glikogenoliza, glikokortykosteroid, glimepiryd, glukagon, glukoneogeneza wątrobowa, guanetydyna, hipoglikemia, induktor CYP2C9, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, INR, insulinooporność, klarytromycyna, klonidyna, kwas nikotynowy, lek cytostatyczny, lek hipolipemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwkrzepliwy, lek sympatykolityczny, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kumaryny, pochodna kwasu salicylowego, pochodna sulfonylomocznika, pole pod krzywą, probenecyd, progestagen, rezerpina, ryfampicyna, steroid anaboliczny, tetracyklina
Leksykon leków
Interakcje leku – Verdye 5 mg/ml

Zieleń indocyjaninowa, stosowana w ocenie funkcji wątroby, może wchodzić w istotne interakcje farmakokinetyczne z różnymi lekami i substancjami, wpływając na jej wchłanianie i klirens. Substancje takie jak probenecyd (o wysokim poziomie istotności klinicznej) hamują wydalanie zieleni indocyjaninowej z żółcią, co może zaburzać wyniki testów czynnościowych wątroby. Z kolei wodorosiarczyn sodu, zwłaszcza w połączeniu z heparyną, znacząco zmniejsza wchłanianie barwnika. Inne leki, w tym leki przeciwdrgawkowe, opioidy (morfina, metadon, petydyna), fenobarbital oraz niektóre NLPZ i antybiotyki, wykazują umiarkowany do niskiego wpływ na metabolizm i wchłanianie zieleni indocyjaninowej, co wymaga monitorowania wyników badań w kontekście ich stosowania.
alkaloid opium, alkohol etylowy, anestetyk, cyklopropan, czynność wątroby, fenobarbital, fenylobutazon, funkcja wątroby, haloperydol, heparyna, heroina, induktor enzymów wątrobowych, klirens zieleni indocyjaninowej, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm wątrobowy, metadon, metamizol, morfina, nitrofurantoina, NLPZ, petydyna, probenecyd, przepływ wątrobowy, ryfamycyna, test czynnościowy wątroby, wodorosiarczyn sodu, zieleń indocyjaninowa, związek wodorosiarczynu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Butapirazol 250 mg

Butapirazol, zawierający 250 mg fenylobutazonu w formie czopków, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym i przeciwreumatycznym I generacji, klasyfikowanym pod kodem ATC M01AA01. Fenylobutazon, pochodna pirazolonu, działa głównie poprzez hamowanie enzymu cyklooksygenazy, co prowadzi do zahamowania syntezy prostaglandyn, prostacyklin oraz tromboksanów – kluczowych mediatorów procesu zapalnego. Lek wykazuje silne działanie przeciwzapalne, umiarkowane do silnego przeciwbólowe oraz słabe przeciwgorączkowe, co czyni go skutecznym w terapii stanów zapalnych, zwłaszcza w obrębie układu kostno-stawowego.
cyklooksygenaza, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, fenylobutazon, kwas arachidonowy, mediator bólu, mediator zapalny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodek termoregulacji, pirazolon, prostacyklina, prostaglandyna, tromboksan, układ kostno-stawowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Eferox 150 mcg

Lewotyroksyna sodowa wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz skuteczność terapeutyczną. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), sole metali dwu- i trójwartościowych (wapń, magnez, glin, żelazo, lantan) oraz inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol) zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odstępu czasowego 4-5 godzin między ich podaniem a lewotyroksyną. Produkty sojowe i dieta bogata w błonnik również obniżają biodostępność hormonu, co u dzieci z wrodzoną niedoczynnością tarczycy może skutkować koniecznością zwiększenia dawki. Leki wpływające na metabolizm, takie jak amiodaron, karbamazepina, fenytoina czy inhibitory kinazy tyrozynowej, mogą zwiększać klirens lewotyroksyny lub hamować konwersję T4 do aktywnej T3, co wymaga monitorowania TSH i ewentualnej korekty dawkowania.
5-fluorouracyl, adrenalina, amiodaron, androgen, autonomiczna czynność tarczycy, barbituran, beta-adrenolityk, biotyna, chlorochina, cholestyramina, digoksyna, estrogen, fenylefryna, fenylobutazon, fenytoina, funkcja tarczycy, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, imatynib, induktor enzymu cytochromu P-450, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor konwersji T4 do T3, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jodek, karbamazepina, klofibrat, kolestypol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek sympatykomimetyczny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewotyroksyna sodowa, lowastatyna, metadon, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, pochodna kumaryny, preparat litu, produkt sojowy, proguanil, propranolol, propylotiouracyl, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, sole metali, środek kontrastowy zawierający jod, statyna, streptawidyna, sukralfat, sulfonian polistyrenu, sunitynib, symwastatyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wole guzkowe, wrodzona niedoczynność tarczycy, ziele dziurawca, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Sulbaktam – Interakcje

Sulbaktam, stosowany głównie w połączeniu z antybiotykami β-laktamowymi (np. ampicyliną, cefoperazonem), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współpodawanie z lekami przeciwzakrzepowymi może nasilać ich działanie poprzez wpływ na agregację płytek i testy koagulacyjne, co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania oraz ewentualnej modyfikacji dawkowania. Interakcje z aminoglikozydami prowadzą do wzajemnego hamowania działania in vitro, dlatego zaleca się podawanie tych leków w różne miejsca z co najmniej 1-godzinnym odstępem oraz monitorowanie funkcji nerek z uwagi na ryzyko nefrotoksyczności. Jednoczesne stosowanie allopurynolu zwiększa częstość wysypek skórnych, a metotreksatu – zmniejsza jego klirens, co skutkuje wzrostem stężenia i toksyczności metotreksatu, wymagając ścisłego monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawek leukoworyny. Probenecyd zmniejsza wydzielanie cewkowe sulbaktamu i ampicyliny, co prowadzi do wzrostu ich stężeń w surowicy i wydłużenia okresu półtrwania, zwiększając ryzyko toksyczności.
agregacja płytek krwi, allopurynol, aminoglikozyd, ampicylina, antybiotyk β-laktamowy, cefoperazon, chloramfenikol, dna moczanowa, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, estradiol, estriol, estrogen, estron, fałszywie dodatni wynik, fenylobutazon, folinian wapnia, glukuronian estriolu, indometacyna, inhibitor β-laktamaz, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, leukoworyna, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, probenecyd, reakcja disulfiramowa, sulbaktam, sulfonamid, tachykardia, test koagulacyjny, tetracyklina, wydzielanie cewkowe
Leksykon substancji czynnych
Sód nadtechnecjan – Interakcje

Sód nadtechnecjan (99mTc) jest radiofarmaceutykiem szeroko stosowanym w diagnostyce scyntygraficznej, którego farmakokinetyka i farmakodynamika mogą ulegać modyfikacjom pod wpływem różnych leków i substancji. W diagnostyce jamy brzusznej leki takie jak atropina, izoprenalina oraz środki przeciwbólowe opóźniają opróżnianie żołądka, co skutkuje spowolnioną redystrybucją 99mTc i potencjalnymi błędami obrazowania. Środki przeczyszczające, poprzez przyspieszenie pasażu jelitowego i podrażnienie błony śluzowej, również mogą zafałszować wyniki. Szczególnie istotne jest unikanie stosowania siarczanu baru oraz innych środków kontrastowych w ciągu 48 godzin przed badaniem, zwłaszcza przy scyntygrafii uchyłka Meckela, ze względu na wysokie ryzyko zakłóceń dystrybucji radioznacznika.
amiodaron, artefakt ruchowy, atropina, badanie scyntygraficzne, benzodiazepina, diagnostyka radioizotopowa, diagnostyka scyntygraficzna tarczycy, dożylny środek kontrastowy, fenylobutazon, hormon tarczycy, izoprenalina, jodowy środek kontrastowy, karbimazol, lek przeciwbólowy, lek przeciwtarczycowy, lit, motoryka przewodu pokarmowego, nadchloran, obrazowanie jamy brzusznej, pochodna imidazolu, propylotiouracyl, salicylan, scyntygrafia, siarczan baru, sód nadtechnecjan, sodu liotyronina, sodu nitroprusydek, sodu sulfobromoftaleina, sodu tyroksyna, środek kontrastowy, środek przeczyszczający, środek wykrztuśny, steroid, uchyłek Meckela, wychwyt radiofarmaceutyku
Leksykon leków
Interakcje leku – Luteina 200 mg

Progesteron zawarty w produkcie leczniczym Luteina 200 mg (tabletki dopochwowe) ulega metabolizmowi głównie przez enzymy cytochromu P450-3A4, co determinuje liczne interakcje farmakologiczne. Induktory tego enzymu, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, fenylobutazon, spironolakton, gryzeofulwina oraz niektóre antybiotyki (ampicylina, tetracykliny) i preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny, mogą znacząco zwiększać eliminację progesteronu, obniżając jego skuteczność terapeutyczną. Z kolei inhibitory cytochromu P450-3A4, np. ketokonazol, zwiększają biodostępność progesteronu, co może nasilać jego działanie i ryzyko działań niepożądanych. Progesteron może również wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących funkcji wątroby i układu endokrynnego oraz zmniejszać tolerancję glukozy u pacjentek z cukrzycą, co wymaga monitorowania glikemii i dostosowania leków hipoglikemizujących. Istotna jest także interakcja z cyklosporyną, gdzie progesteron hamuje jej metabolizm, zwiększając stężenie leku i ryzyko toksyczności, co wymaga regularnego monitorowania poziomu cyklosporyny we krwi.
ampicylina, barbiturany, biodostępność progesteronu, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, dziurawiec zwyczajny, fenylobutazon, fenytoina, funkcja wątroby, gryzeofulwina, induktor cytochromu, inhibitor cytochromu, karbamazepina, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm progesteronu, oporność na insulinę, ośrodkowy układ nerwowy, preparat ziołowy, ryfampicyna, senność, spironolakton, tabletka dopochwowa, tetracykliny, zaburzenie koncentracji, zawrót głowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pixalzina 500 mg/ml

Lek Pixalzina, zawierający metamizol sodowy jednowodny w stężeniu 500 mg/ml w postaci roztworu do wstrzykiwań, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na metamizol lub inne związki z grupy pirazolonów oraz pirazolidyny, a także u osób z historią ciężkich reakcji niepożądanych, takich jak agranulocytoza czy reakcje skórne. Przeciwwskazania obejmują również zaburzenia czynności szpiku kostnego, wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, zespół astmy analgetycznej, ostrą przerywaną porfirię wątrobową oraz trzeci trymestr ciąży. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niedociśnieniem i zaburzeniami krążenia, gdyż podanie pozajelitowe może pogłębić hemodynamiczne zaburzenia. Każdy ml roztworu zawiera 32,7 mg sodu, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniami sodu, np. w niewydolności serca czy niekontrolowanym nadciśnieniu.
agranulocytoza, cytostatyk, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, fenylobutazon, hemoliza, hipowolemia, lek immunosupresyjny, leukopenia, metamizol sodowy jednowodny, niedociśnienie, nieopioidowy lek przeciwbólowy, obrzęk naczynioruchowy, oksyfenbutazon, ostra przerywana porfiria wątrobowa, pirazolidyny, pirazolony, reakcja anafilaktoidalna, skurcz oskrzeli, szpik kostny, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie hematopoezy, zespół astmy analgetycznej
Leksykon substancji czynnych
Fenylobutazon – Przedawkowanie

Fenylobutazon, obecny w preparatach takich jak Butapirazol (maść 50 mg/g oraz czopki 250 mg), przy przedawkowaniu może wywołać poważne powikłania, w tym kwasicę metaboliczną, która jest podstawowym objawem zatrucia. Klinicznie zatrucie manifestuje się śpiączką, drgawkami, hipotensją, wstrząsem oraz oligurią (<400 ml/dobę), wskazującą na zaburzenia funkcji nerek. Długotrwałe lub nadmierne stosowanie, zwłaszcza czopków o szybszym wchłanianiu, zwiększa ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Fenylobutazon może prowadzić do uszkodzenia nerek i wątroby, a także ostrego zahamowania czynności szpiku kostnego, skutkującego pancytopenią, leukopenią i trombocytopenią, co zwiększa ryzyko krwawień i infekcji. Istotnym zagrożeniem jest również perforacja wrzodów żołądka lub dwunastnicy, wymagająca pilnej interwencji chirurgicznej.
działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, fenylobutazon, hipotensja, kwasica metaboliczna, leukopenia, morfologia krwi, niewydolność nerek, niewydolność przednerkowa, niewydolność wątroby, oliguria, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, perforacja wrzodu, perfuzja tkanek, przedawkowanie fenylobutazonu, równowaga kwasowo-zasadowa, trombocytopenia, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie narządów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Butapirazol 50 mg/g

Butapirazol (fenylobutazon) to niesteroidowy lek przeciwzapalny I generacji z grupy pochodnych pirazolonu, dostępny w formie maści o stężeniu 50 mg/g. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu enzymu cyklooksygenazy (COX-1 i COX-2), co prowadzi do zahamowania syntezy prostaglandyn, prostacyklin i tromboksanów – kluczowych mediatorów stanu zapalnego i bólu. Fenylobutazon wykazuje silne działanie przeciwzapalne, umiarkowane przeciwbólowe oraz słabe przeciwgorączkowe, co czyni go efektywnym w miejscowej terapii stanów zapalnych i zespołów bólowych układu mięśniowo-szkieletowego. Dzięki aplikacji miejscowej możliwe jest osiągnięcie wysokiego stężenia leku w tkankach objętych procesem chorobowym przy minimalizacji efektów ogólnoustrojowych i ryzyka działań niepożądanych charakterystycznych dla doustnych NLPZ.
cyklooksygenaza, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, eikozanoidy, fenylobutazon, indometacyna, izoforma COX-1, izoforma COX-2, kwas arachidonowy, maść Butapirazol, mediator zapalny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nocyceptor, pochodna pirazolonu, podanie miejscowe, prostacyklina, prostaglandyna, struktury okołostawowe, tromboksan, układ mięśniowo-szkieletowy, zapalenie tkanek miękkich
Leksykon leków
Interakcje leku – Jodek sodu Na 131 I Polatom, kapsułki do diagnostyki aktywność od 1 MBq do 37 MBq

Stosowanie jodku sodu (NaI) wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na wiązanie jodków z białkami oraz ich farmakokinetykę. Kluczowe jest odstawienie określonych leków na odpowiedni czas przed podaniem jodku sodu, aby uniknąć zafałszowania wyników badań diagnostycznych. Tyreostatyki (karbimazol, metimazol, propylotiouracyl) należy odstawić na 2-5 dni, natomiast egzogenne hormony tarczycy: liotyroninę (T3) na 2 tygodnie, a lewotyroksynę (T4) na 4 tygodnie. Szczególnie istotne są leki o wysokiej zawartości jodu, takie jak amiodaron (3-6 miesięcy odstępu), rozpuszczalne środki kontrastowe (1-2 miesiące) oraz nierozpuszczalne środki kontrastowe (3-6 miesięcy). Ponadto, inne grupy leków, w tym salicylany w dużych dawkach, glikokortykosteroidy, doustne antykoagulanty czy fenylobutazon, wymagają co najmniej tygodniowego odstępu ze względu na średni lub wysoki poziom interakcji.
albumina, amiodaron, antykoagulant doustny, białko osocza, fenylobutazon, glikokortykosteroid, hormon tarczycy, jodek sodu, karbimazol, klirens, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpasożytniczy, lewotyroksyna, liotyronina, metabolizm wątrobowy, metimazol, nadchloran, nitrat, nitroprusydek sodu, organifikacja jodu, oś podwzgórze-przysadka-tarczyca, penicylina, propylotiouracyl, przepływ krwi, salicylan, sprzężenie zwrotne, środek kontrastowy, sulfobromoftaleina, sulfonamid, tiocyjanek, tiopental, tolbutamid, transporter jodkowy, TSH, tyreoglobulina, tyreostatyk, wychwyt jodu
Leksykon leków
Interakcje leku – Metotreksat Accord 100 mg/ml

Metotreksat Accord (100 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do zwiększonej toksyczności lub zmniejszonej skuteczności terapii. Szczególnie istotne są interakcje z cyprofloksacyną, NLPZ, salicylanami, leflunomidem, probenecydem, penicylinami, trimetoprimem/sulfametoksazolem oraz inhibitorami pompy protonowej, które mogą zwiększać stężenie metotreksatu w osoczu i ryzyko działań niepożądanych, takich jak mielosupresja, pancytopenia, toksyczność hematologiczna i hepatotoksyczność. Wysokie dawki metotreksatu stosowane w leczeniu nowotworów, np. kostniakomięsaka, wymagają szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ ze względu na ryzyko ciężkich powikłań, w tym zgonu. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych, nerkowych i neurologicznych pacjenta.
albumina osocza, antagonista kwasu foliowego, antybiotyki doustne, azatiopryna, cyprofloksacyna, cytarabina, działanie hepatotoksyczne, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane neurologiczne, fenylobutazon, fenytoina, folinian wapnia, furosemid, hamowanie szpiku kostnego, hamowanie wydzielania kanalikowego, hepatotoksyczność, inhibitor pompy protonowej, klirens nerkowy, klirens teofiliny, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas foliowy, leflunomid, lek hepatotoksyczny, marskość wątroby, martwica kości, martwica tkanek miękkich, merkaptopuryna, metabolit w osoczu, metotreksat, mielosupresja, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pancytopenia, podtlenek azotu, preparat witaminowy, probenecyd, radioterapia, retinoid, salicylan, skuteczność terapeutyczna, sulfasalazyna, sulfonamid, toksyczność hematologiczna, toksyczność leku, transport kanalikowy, trimetoprym-sulfametoksazol, uszkodzenie hepatocytów, włóknienie wątroby, wydalanie leku, wydzielanie kanalikowe, zapalenie jamy ustnej
Leksykon leków
Interakcje leku – Ultra-Technekow FM generator radionuklidu (99Mo/99mTc) o aktywności macierzystego radionuklidu (99Mo): 2,15; 4,30; 6,45; 8,60; 10,75; 12,90; 17,20; 21,50; 25,80; 30,10; 34,40; 43,00 GBq

Sodu nadtechnecjan (⁹⁹ᵐTc) wykorzystywany w diagnostyce obrazowej może wchodzić w istotne interakcje z różnymi grupami leków, co wpływa na dystrybucję radiofarmaceutyku i jakość obrazowania. W badaniach jamy brzusznej leki takie jak atropina, izoprenalina oraz środki przeciwbólowe opóźniają opróżnianie żołądka, co spowalnia redystrybucję ⁹⁹ᵐTc. Środki przeczyszczające należy unikać przed badaniem ze względu na ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego i zaburzeń dystrybucji radioznacznika. W scyntygrafii uchyłka Meckela niezalecane jest stosowanie środków kontrastowych (np. siarczanu baru) oraz badań górnego odcinka przewodu pokarmowego na 48 godzin przed podaniem ⁹⁹ᵐTc.
amiodaron, atropina, benzodiazepina, dożylny środek kontrastowy, fenylobutazon, hormon tarczycy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoprenalina, karbimazol, lek przeciwbólowy, lek przeciwtarczycowy, lit, nadchloran, obrazowanie diagnostyczne, obrazowanie jamy brzusznej, opróżnianie żołądka, propylotiouracyl, radiofarmaceutyk, salicylan, scyntygrafia tarczycy, scyntygrafia uchyłka Meckela, siarczan baru, sodu nadtechnecjan, sodu nitroprusydek, sodu sulfobromoftaleina, sodu tyroksyna, środek kontrastowy, środek przeczyszczający, środek wykrztuśny, steroid, uchyłek Meckela, ukrwienie narządów
Leksykon substancji czynnych
Fenylobutazon – Właściwości farmakodynamiczne

Fenylobutazon, pochodna pirazolonu i niesteroidowy lek przeciwzapalny I generacji (kod ATC M01AA01), działa głównie poprzez hamowanie enzymu cyklooksygenazy, co prowadzi do zahamowania syntezy mediatorów zapalnych, takich jak prostaglandyny, prostacykliny i tromboksany. Mechanizm ten tłumaczy jego silne właściwości przeciwzapalne oraz działanie przeciwbólowe, przy jednoczesnym słabym efekcie przeciwgorączkowym. Fenylobutazon jest stosowany w terapii stanów zapalnych, gdzie istotne jest ograniczenie procesów zapalnych i bólowych na poziomie molekularnym. Preparat Butapirazol zawiera fenylobutazon w dwóch postaciach farmaceutycznych: maść (50 mg/g) oraz czopki (250 mg). Maść ma konsystencję tłustej, jednorodnej masy o barwie białej do kremowej, natomiast czopki mają kształt torpedy i podobną barwę. Dostępność różnych form podania umożliwia indywidualizację terapii, dostosowując drogę aplikacji do lokalizacji i charakteru dolegliwości pacjenta, co jest istotne w optymalizacji efektu terapeutycznego i komfortu leczenia.
Butapirazol, cyklooksygenaza, czopek leczniczy, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, fenylobutazon, kwas arachidonowy, lek przeciwreumatyczny, maść lecznicza, mediator zapalny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna pirazolonu, prostacyklina, prostaglandyna, szlak metaboliczny, tromboksan
Leksykon substancji czynnych
Fenoksymetylopenicylina – Interakcje

Fenoksymetylopenicylina, jako penicylina naturalna, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Antybiotyki bakteriostatyczne takie jak chloramfenikol, erytromycyna i tetracykliny wykazują antagonizm wobec fenoksymetylopenicyliny, co może osłabiać jej bakteriobójcze działanie i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Neomycyna zmniejsza wchłanianie fenoksymetylopenicyliny, co obniża jej stężenia w surowicy, natomiast probenecyd i sulfinpirazon hamują wydalanie kanalikowe, prowadząc do zwiększenia i przedłużenia działania leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z metotreksatem, gdzie fenoksymetylopenicylina znacząco zwiększa jego stężenie i ryzyko toksyczności, co wymaga redukcji dawki i ścisłego monitorowania. Ponadto, fenoksymetylopenicylina może wydłużać czas protrombinowy u pacjentów przyjmujących antykoagulanty pochodne kumaryny lub indandionu, co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga kontroli parametrów krzepnięcia.
antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk bakteriostatyczny, badanie glukozy w moczu, chloramfenikol, czas krwawienia, czas protrombinowy, działanie niepożądane, erytromycyna, fenoksymetylopenicylina, fenylobutazon, guma guar, indometacyna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, metotreksat, neomycyna, penicylina naturalna, pochodna kumaryny, probenecyd, salicylan, sulfinpirazon, szczepionka przeciw durowi brzusznemu, tetracyklina, wydzielanie kanalikowe
Leksykon substancji czynnych
Fenylobutazon – Wskazania do stosowania

Fenylobutazon, dostępny w postaci czopków (250 mg) oraz maści (50 mg/g) pod nazwą handlową Butapirazol, wykazuje silne działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, co czyni go skutecznym w leczeniu stanów zapalnych i dolegliwości bólowych w chorobach takich jak zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), dyskopatie, ostry napad dny moczanowej oraz zakrzepowe zapalenie żył. Czopki fenylobutazonu są szczególnie wskazane w ostrych stanach zapalnych, gdzie szybkie złagodzenie bólu i stanu zapalnego jest kluczowe, natomiast maść stosowana jest miejscowo w celu uzyskania efektu przeciwzapalnego i przeciwbólowego w obrębie skóry i tkanek podskórnych. Fenylobutazon powinien być stosowany u pacjentów, u których inne leki przeciwzapalne o mniejszym potencjale działań niepożądanych okazały się nieskuteczne lub są przeciwwskazane.
Butapirazol, czopki lecznicze, dna moczanowa, dyskopatia, działanie lokalne leku, działanie niepożądane, działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, fenylobutazon, moczan sodu, ostry napad dny moczanowej, profil bezpieczeństwa leku, skrzep krwi, spondyloartropatia, staw krzyżowo-biodrowy, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie ściany naczynia, zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zwyrodnienie krążków międzykręgowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Eferox 175 mcg

Lewotyroksyna sodowa, składnik leku Eferox, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność terapeutyczną. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), sole metali (Ca, Mg, Fe, Al, lantanu), inhibitory pompy protonowej oraz produkty sojowe i diety bogate w błonnik mogą znacząco obniżać wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odstępu czasowego 4-5 godzin między podaniem leków. Leki indukujące enzymy wątrobowe (karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, barbiturany, ziele dziurawca) zwiększają metabolizm lewotyroksyny, co może wymagać korekty dawki. Inhibitory konwersji T4 do T3 (propylotiouracyl, glikokortykosteroidy, propranolol) oraz amiodaron mogą zmieniać efekt terapeutyczny poprzez hamowanie przemiany T4 do aktywnego T3 lub wpływ na czynność tarczycy, co wymaga ścisłego monitorowania hormonów tarczycy (TSH, fT4). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi, doustnymi antykoagulantami (pochodne kumaryny), glikozydami naparstnicy oraz inhibitorami kinazy tyrozynowej, które mogą wymagać dostosowania dawek i regularnego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
amiodaron, biodostępność lewotyroksyny, digoksyna, enzym cytochromu P-450, fenylobutazon, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, globulina wiążąca tyroksynę, hormon tarczycy, imatynib, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor konwersji T4 do T3, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja biotyny i streptawidyny, karbamazepina, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna sodowa, monitorowanie INR, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, pochodna kumaryny, rytm serca, rytonawir, salicylan, stężenie TSH, sunitynib, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wole guzkowe, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Jodek sodu – Interakcje

Jodek sodu (Na 131I) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na wychwyt tarczycowy jodu promieniotwórczego, co jest kluczowe w diagnostyce i terapii chorób tarczycy. Leki blokujące czynność tarczycy (karbimazol, metimazol, propylouracyl, nadchlorany) należy odstawić 2-5 dni przed i kilka dni po podaniu Na 131I. Hormony tarczycy wymagają dłuższego okresu wstrzymania: liotyronina na 2 tygodnie, a lewotyroksyna na 4-6 tygodni. Amiodaron, ze względu na długi okres półtrwania, powinien być odstawiony na 3-6 miesięcy, choć jego wpływ na wychwyt jodu może utrzymywać się dłużej. Środki kontrastowe jodowe rozpuszczalne w wodzie wymagają odstawienia na 6-8 tygodni, a lipofilne nawet na 3-6 miesięcy lub dłużej. Produkty miejscowe zawierające jod należy wstrzymać na 1-9 miesięcy, a preparaty wykrztuśne i witaminy z jodem na 2-4 tygodnie przed podaniem Na 131I.
amiodaron, benzodiazepina, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenylobutazon, glikokortykosteroid, jod-131, jodek sodu, jodopowidyna, karbimazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpasożytniczy, lewotyroksyna, liotyronina, metimazol, nitrat, nitroprusydek sodu, penicylina, salicylany, sulfobromoftaleina, sulfonamid, tiocyjanek, tiopental, tolbutamid, trijodotyronina, tyroksyna, wychwyt tarczycowy jodu, związek litu
Leksykon leków
Interakcje leku – Clopizam 50 mg

Klozapina, substancja czynna leku Clopizam, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie klozapiny z lekami mielosupresyjnymi (karbamazepina, chloramfenikol, sulfonamidy, pochodne pirazolonu, penicylamina, środki cytotoksyczne) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi w formie depot ze względu na ryzyko neutropenii i agranulocytozy. Spożywanie alkoholu podczas terapii klozapiną jest niewskazane z powodu sumującego się depresyjnego działania na OUN, prowadzącego do nasilonej sedacji, zaburzeń świadomości, koordynacji ruchowej i ryzyka zaburzeń oddychania. Klozapina metabolizowana jest głównie przez CYP1A2, a także CYP2D6 i CYP3A4, co powoduje, że inhibitory tych enzymów (np. fluwoksamina, kofeina, cyprofloksacyna) mogą zwiększać stężenie leku w osoczu i nasilać działania niepożądane, natomiast induktory (fenytoina, ryfampicyna, omeprazol, palenie tytoniu) mogą obniżać jego poziom, zmniejszając skuteczność terapii. W przypadku stosowania inhibitorów CYP1A2 zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki klozapiny, natomiast przy induktorach – jej zwiększenia, z koniecznością ścisłego monitorowania pacjenta.
antykoncepcja hormonalna, benzodiazepina, chloramfenikol, cyprofloksacyna, cytochrom P450, cytostatyk, digoksyna, działanie alfa-adrenolityczne, działanie alfa-adrenomimetyczne, działanie hamujące ośrodkowe, efekt presyjny, fenylobutazon, fenytoina, fluwoksamina, hamowanie szpiku kostnego, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP1A2, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, lek przeciwcholinergiczny, metabolizm lekowy, mielosupresja, napad drgawkowy, neutropenia, omeprazol, penicylamina, ryfampicyna, sedacja, SSRI, sulfonamid, układ współczulny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Zieleń indocyjaninowa – Interakcje

Zieleń indocyjaninowa, substancja aktywna Verdye, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą istotnie wpływać na jej klirens oraz wyniki testów czynnościowych wątroby. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania probenecydu, który hamuje wydalanie zieleni indocyjaninowej z żółcią poprzez konkurencyjne blokowanie transporterów anionowych, co może prowadzić do zawyżonych wyników testów. Również wodorosiarczyn sodu, zwłaszcza w połączeniu z heparyną, chemicznie oddziałuje z zielenią indocyjaninową, znacząco zmniejszając jej wchłanianie i tym samym obniżając wiarygodność diagnostyczną. Inne leki, takie jak leki przeciwdrgawkowe, haloperydol, opioidy (heroina, petydyna, metadon, morfina, alkaloidy opium), metamizol, nitrofurantoina, fenobarbital i fenylobutazon, również wpływają na metabolizm i transport zieleni indocyjaninowej, co wymaga uwzględnienia podczas interpretacji wyników badań.
alkaloid opium, alkoholowa choroba wątroby, alkoholowe stłuszczenie wątroby, alkoholowe zapalenie wątroby, cyklopropan, fenobarbital, fenylobutazon, funkcja hepatocytów, haloperydol, heroina, indukcja enzymów wątrobowych, induktor enzymów wątrobowych, klirens zieleni indocyjaninowej, lek przeciwdrgawkowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, metadon, metamizol, morfina, nitrofurantoina, opioid, petydyna, probenecyd, ryfamycyna, test czynnościowy wątroby, transporter wątrobowy, wodorosiarczyn sodu, wydalanie z żółcią, wydzielanie żółci, zieleń indocyjaninowa, związek wodorosiarczynu
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Butapirazol 50 mg/g

Butapirazol w postaci maści zawiera 50 mg fenylobutazonu na 1 gram preparatu i jest przeznaczony do stosowania miejscowego na bolesne miejsca w dawce 2-3 razy na dobę, aplikując pasek maści o długości około 5 cm. Zaleca się delikatne wcieranie maści, z wyjątkiem przypadków zapalenia żył, gdzie intensywne wcieranie jest przeciwwskazane. Maksymalny czas terapii wynosi 7 dni, a w przypadku konieczności kontynuacji powyżej 5 dni wymagana jest konsultacja lekarska oraz kontrola morfologii krwi w celu monitorowania potencjalnych działań niepożądanych fenylobutazonu.
błona śluzowa, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, fenylobutazon, metabolizm leku, miejsce chorobowo zmienione, morfologia krwi, nadwrażliwość skóry, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obserwacja kliniczna, parametry kontrolne, reakcja nadwrażliwości, stosowanie miejscowe, zapalenie żył, zmiana chorobowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Luteina 100 mg

Tabletki dopochwowe Luteina zawierające 100 mg progesteronu wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez enzym cytochromu P450-3A4. Induktory tego enzymu, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, fenylobutazon, spironolakton, gryzeofulwina oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny, mogą znacząco zwiększać eliminację progesteronu, obniżając jego stężenie i skuteczność terapeutyczną. Z kolei inhibitory CYP3A4, w tym ketokonazol, inne azole przeciwgrzybicze, makrolidy oraz inhibitory proteazy stosowane w terapii HIV, mogą podnosić biodostępność progesteronu, co wymaga monitorowania nasilenia działań niepożądanych. Dodatkowo, progesteron może wpływać na metabolizm cyklosporyny, zwiększając jej stężenie i ryzyko toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. W terapii pacjentów z cukrzycą należy uwzględnić możliwość zmniejszenia tolerancji glukozy i zwiększenia oporności na leki przeciwcukrzycowe, co może wymagać korekty dawkowania.
ampicylina, antybiotyki makrolidowe, barbiturany, choroby autoimmunologiczne, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, działania niepożądane, dziurawiec zwyczajny, fenylobutazon, fenytoina, funkcje wątroby, gospodarka węglowodanowa, gryzeofulwina, inhibitory cytochromu P450, inhibitory proteazy, insulina, insulinooporność, karbamazepina, ketokonazol, leki dopochwowe, leki immunosupresyjne, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwgrzybicze, metabolizm leków, metformina, nietolerancja glukozy, pochodne sulfonylomocznika, progesteron, ryfampicyna, spironolakton, tabletki dopochwowe, tetracykliny, układ endokrynny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Butapirazol 250 mg

Fenylobutazon w postaci czopków Butapirazol 250 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki preparatu oraz u osób z chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, stanem zapalnym błony śluzowej przewodu pokarmowego czy zmianami w błonie śluzowej odbytnicy. Lek może nasilać objawy tych schorzeń i zwiększać ryzyko krwawień. Ponadto, stosowanie fenylobutazonu jest przeciwwskazane u pacjentów z niewydolnością krążenia, nadciśnieniem tętniczym, ciężką niewydolnością serca oraz obrzękami, ze względu na ryzyko retencji płynów i destabilizacji stanu klinicznego. Niewydolność wątroby i nerek stanowią kolejne istotne przeciwwskazania, gdyż metabolizm i eliminacja leku są upośledzone, co zwiększa ryzyko kumulacji i działań niepożądanych.
Butapirazol, choroba tarczycy, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, dekompensacja krążenia, fenylobutazon, krwawienie, krwawienie z przewodu pokarmowego, labilne nadciśnienie tętnicze, mielotoksyczność, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, powiększenie ślinianek, powikłanie hematologiczne, profil bezpieczeństwa leku, reakcja alergiczna na NLPZ, retencja płynów, szpik kostny, zaburzenie hematologiczne, zapalenie błony śluzowej, zmiany w błonie śluzowej odbytnicy, zmiany w morfologii krwi
Leksykon substancji czynnych
Fenylobutazon – Przeciwwskazania stosowania

Fenylobutazon, obecny w preparatach takich jak Butapirazol (maść 50 mg/g, czopki 250 mg), posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na fenylobutazon lub substancje pomocnicze (np. butylohydroksytoluen w maści). Fenylobutazon jest niewskazany u osób z chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, stanem zapalnym błony śluzowej przewodu pokarmowego, a w przypadku czopków – także przy zmianach w błonie śluzowej odbytnicy. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niewydolność krążenia, nadciśnienie tętnicze, ciężka niewydolność serca oraz obrzęki, a także u osób z niewydolnością wątroby i nerek.
butylohydroksytoluen, choroba tarczycy, choroba wrzodowa żołądka, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, choroby układu krążenia, fenylobutazon, maść Butapirazol, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, postać farmaceutyczna, powiększenie ślinianek, przeciwwskazania wiekowe, szpik kostny, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, zapalenie przewodu pokarmowego, zmiany w błonie śluzowej odbytnicy
Leksykon substancji czynnych
Penicylamina – Interakcje

Penicylamina, substancja czynna preparatu Cuprenil, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Tworzy kompleksy z metalami ciężkimi, co obniża wchłanianie zarówno jej samej, jak i preparatów żelaza; w związku z tym zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między podaniem penicylaminy a żelaza. Jednoczesne stosowanie penicylaminy z lekami hamującymi czynność szpiku kostnego, takimi jak preparaty złota, leki przeciwmalaryczne, cytostatyki, oksyfenylobutazon i fenylobutazon, jest przeciwwskazane ze względu na bardzo wysokie ryzyko mielosupresji. Ponadto, penicylamina antagonizuje witaminę B6 (pirydoksynę) i zwiększa jej wydalanie z moczem, co może prowadzić do niedoboru skutkującego niedokrwistością i obwodowym zapaleniem nerwów; wskazana jest suplementacja witaminy B6 podczas terapii.
antagonista pirydoksyny, cytostatyk, działania niepożądane przewodu pokarmowego, efekt addytywny, fenylobutazon, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, lek hamujący czynność szpiku kostnego, lek przeciwmalaryczny, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, niedobór witaminy B6, niedokrwistość, obwodowe zapalenie nerwów, oksyfenylobutazon, penicylamina, pirydoksyna, preparat żelaza, preparat złota, zaburzenie hematologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Progesterone Besins 100 mg

Progesteron, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP450-3A4 w wątrobie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Induktory CYP450-3A4, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, fenylobutazon, spironolakton, gryzeofulwina, niektóre antybiotyki (ampicylina, tetracykliny) oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny, przyspieszają metabolizm progesteronu, co prowadzi do obniżenia jego stężenia w osoczu i osłabienia efektu terapeutycznego. Z kolei inhibitory CYP450-3A4, w tym ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, inhibitory proteazy HIV oraz blokery kanału wapniowego (diltiazem, werapamil), hamują metabolizm progesteronu, zwiększając jego biodostępność i ryzyko działań niepożądanych. Progesteron może również wpływać na wyniki badań laboratoryjnych, zwłaszcza testów czynności wątroby i badań hormonalnych, co wymaga uwzględnienia przy interpretacji wyników u pacjentów leczonych preparatem Progesterone Besins.
alkohol etylowy, ampicylina, antybiotyk, azolowy lek przeciwgrzybiczy, badanie endokrynologiczne, badanie hormonalne, badanie laboratoryjne, barbiturat, biodostępność, cytochrom P450, czynność wątroby, diltiazem, diuretyk oszczędzający potas, działanie niepożądane, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenylobutazon, fenytoina, funkcja wątroby, gospodarka steroidowa, gospodarka węglowodanowa, gryzeofulwina, hepatotoksyczność, induktor enzymu CYP450-3A4, inhibitor enzymu CYP450-3A4, inhibitor proteazy HIV, insulinooporność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP450-3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczy, metabolizm glukozy, metabolizm progesteronu, metabolizm wątrobowy, metabolizm węglowodanów, monitorowanie glikemii, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, poziom glukozy we krwi, progestagen, ryfampicyna, spironolakton, stężenie w osoczu, terapia hormonalna, tetracyklina, werapamil, zmniejszenie tolerancji glukozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Butapirazol 250 mg

Butapirazol w postaci czopków doodbytniczych zawierających 250 mg fenylobutazonu jest lekiem o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym, stosowanym w wybranych wskazaniach klinicznych, takich jak zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), dyskopatia z nasilonymi objawami bólowymi i zapalnymi, ostry napad dny moczanowej oraz zakrzepowe zapalenie żył. Fenylobutazon hamuje reakcję zapalną, co pozwala na szybkie zmniejszenie bólu i obrzęku w wymienionych jednostkach chorobowych. Ze względu na potencjalne działania niepożądane, lek powinien być stosowany wyłącznie wtedy, gdy inne metody leczenia są nieskuteczne lub przeciwwskazane, a dawka i czas terapii powinny być ograniczone do minimum koniecznego do osiągnięcia efektu terapeutycznego.
choroba zakrzepowo-zatorowa, czopek doodbytniczy, dna moczanowa, dyskopatia, fenylobutazon, funkcja wątroby, krążek międzykręgowy, leczenie przeciwzapalne, moczan sodu, morfologia krwi, podanie doodbytnicze, przewód pokarmowy, staw krzyżowo-biodrowy, układ krwiotwórczy, układ sercowo-naczyniowy, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie ściany naczynia, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
Leksykon leków
Interakcje leku – TEKCIS 2-50 GBq (aktywność 99mTc)

Sód nadtechnecjan (99mTc) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jakość i interpretację badań scyntygraficznych, zwłaszcza w diagnostyce jamy brzusznej oraz tarczycy. Leki takie jak atropina, izoprenalina i środki przeciwbólowe opóźniają opróżnianie żołądka, co wymaga odstawienia ich na minimum 24-48 godzin przed badaniem. Środki przeczyszczające oraz radiologiczne środki kontrastowe (np. siarczan baru) powinny być odstawione co najmniej 48 godzin wcześniej, aby uniknąć zaburzeń dystrybucji radiofarmaceutyku. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wpływające na funkcję tarczycy, które modyfikują wychwyt 99mTc przez tkankę tarczycową, co może prowadzić do fałszywych wyników scyntygraficznych. Wymagane okresy karencji dla tych leków są zróżnicowane: od 1 tygodnia dla karbimazolu i propylotiouracylu, przez 2-3 tygodnie dla hormonów tarczycy, aż do 1-2 miesięcy dla dożylnych środków kontrastowych zawierających jod.
amiodaron, atropina, badanie scyntygraficzne, benzodiazepina, biodystybucja radiofarmaceutyku, dożylny środek kontrastowy, dysfagia, fenylobutazon, hormon tarczycy, izoprenalina, karbimazol, lek przeciwtarczycowy, lit, nadchloran, obraz scyntygraficzny, obrazowanie jamy brzusznej, pochodna imidazolu, propylotiouracyl, radiofarmaceutyk, radiologiczny środek kontrastowy, salicylan, scyntygrafia tarczycy, scyntygrafia uchyłka Meckela, siarczan baru, sodu liotyronina, sodu nadtechnecjan, sodu nitroprusydek, sodu sulfobromoftaleina, sodu tyroksyna, środek przeczyszczający, środek wykrztuśny, wyciąg z tarczycy