Bacillus anthracis
Bacillus anthracis to Gram-dodatnia, tlenowa lub fakultatywnie beztlenowa laseczka, będąca czynnikiem etiologicznym wąglika. Bakteria ta tworzy przetrwalniki, które są wyjątkowo odporne na czynniki środowiskowe i mogą przetrwać w glebie przez kilkadziesiąt lat. Charakteryzuje się zdolnością do wytwarzania otoczki wielopeptydowej, co jest kluczowym czynnikiem wirulencji.
Patogenność B. anthracis związana jest z produkcją trzech białek tworzących toksyny: czynnika obrzęku (EF), czynnika letalnego (LF) oraz antygenu ochronnego (PA). Toksyna obrzękowa (PA+EF) i toksyna letalna (PA+LF) odpowiadają za główne objawy choroby. Zakażenie może przyjąć postać skórną, płucną lub jelitową, z których forma płucna ma najwyższą śmiertelność.
Diagnostyka zakażeń B. anthracis opiera się na hodowli bakteriologicznej, metodach molekularnych (PCR) oraz badaniach serologicznych. Leczenie obejmuje antybiotykoterapię (ciprofloksacyna, doksycyklina, penicylina), a profilaktyka zakażeń opiera się na szczepieniach osób z grup ryzyka oraz kontroli zakażeń u zwierząt. Ze względu na potencjalne wykorzystanie jako broń biologiczna, B. anthracis podlega szczególnemu nadzorowi epidemiologicznemu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levalox
Lewofloksacyna (Levalox) wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zapalenia i zerwania ścięgien (szczególnie Achillesa), które mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia terapii lub nawet kilka miesięcy po jej zakończeniu. Ryzyko to jest zwiększone u osób starszych, pacjentów z niewydolnością nerek, po przeszczepach narządów, stosujących dawki dobowe 1000 mg oraz jednocześnie kortykosteroidy. Ponadto, fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mogą powodować poważne reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny), ciężkie reakcje skórne (TEN, SJS, DRESS), zaburzenia glikemii, neuropatie, a także zwiększone ryzyko tętniaka i rozwarstwienia aorty, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak choroby tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze czy wcześniejsze rozpoznanie tętniaka. Wskazane jest monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów stosujących jednocześnie antagonistów witaminy K oraz unikanie stosowania lewofloksacyny u osób z padaczką lub skłonnością do drgawek. Dawkowanie należy dostosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
Bacillus anthracis, choroba Behçeta, Clostridium difficile, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, Escherichia coli, fluorochinolon, fotowrażliwość, hiperglikemia, hipoglikemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lewofloksacyna, martwica wątroby, miastenia, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, niedomykalność zastawki serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ostre zapalenie trzustki, padaczka, polineuropatia obwodowa, reakcja psychotyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, tętniak aorty, wydłużenie odstępu QT, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zespół DRESS, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Lyella, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levofloxacin Genoptim 500 mg
Lewofloksacyna, będąca enancjomerem S (-) ofloksacyny i należąca do fluorochinolonów (kod ATC J01MA12), wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie DNA-gyrazy i topoizomerazy IV, kluczowych enzymów dla replikacji i naprawy DNA bakteryjnego. Jej skuteczność zależy od parametrów farmakokinetycznych, zwłaszcza stosunku Cmax i AUC do MIC patogenu. Oporność na lewofloksacynę rozwija się przez mutacje w miejscach działania leku, zmniejszoną przepuszczalność błony komórkowej oraz aktywne usuwanie leku przez pompy błonowe, co często prowadzi do oporności krzyżowej w obrębie fluorochinolonów, ale nie z innymi grupami antybiotyków. EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla różnych patogenów, np. Enterobacterales wrażliwe przy ≤0,5 mg/l i oporne >1 mg/l, Pseudomonas spp. wrażliwe ≤0,001 mg/l i oporne >1 mg/l, co jest kluczowe dla interpretacji wyników i doboru terapii. Występowanie oporności jest zmienne geograficznie i czasowo, co wymaga uwzględnienia lokalnych wzorców oporności oraz konsultacji specjalistycznych w przypadku ciężkich zakażeń.
Acinetobacter, acinetobacter baumannii, Aerococcus sanguinicola, Aeromonas, antybiotyk chinolonowy, atypowe zapalenie płuc, Bacillus anthracis, Bacteroides fragilis, Chlamydia trachomatis, Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Citrobacter freundii, DNA-gyraza, Eikenella corrodens, enancjomer S, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Enterobacterales, Enterococcus, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Escherichia coli, fluorochinolon, gronkowiec koagulazo-ujemny, Haemophilus influenzae, Helicobacter pylori, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Legionella pneumophila, legioneloza, lewofloksacyna, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, MRSA, MSSA, Mycoplasma hominis, mycoplasma pneumoniae, oporność krzyżowa, papuzica, Pasteurella multocida, Peptostreptococcus, pneumokok, pole pod krzywą, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, Providencia rettgeri, Providencia stuartii, Pseudomonas, Pseudomonas aeruginosa, replikacja DNA, Serratia marcescens, Staphylococcus aureus, Staphylococcus saprophyticus, stężenie leku w surowicy, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pyogenes, topoizomeraza IV, Ureaplasma urealyticum, wąglik - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Levofloxacin Genoptim 250 mg
Lewofloksacyna, dostępna w preparacie Levofloxacin Genoptim w dawkach 250 mg (256,23 mg lewofloksacyny półwodnej) oraz 500 mg (512,46 mg lewofloksacyny półwodnej), jest fluorochinolonem stosowanym u dorosłych w leczeniu ostrych odmiedniczkowych zapaleń nerek, powikłanych zakażeń układu moczowego, przewlekłego bakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego oraz płucnej postaci wąglika (zarówno profilaktyka, jak i leczenie). Lek wykazuje dobrą penetrację do tkanek, co jest kluczowe w terapii prostaty i ciężkich infekcji układu moczowo-płciowego. Ponadto, lewofloksacyna jest wskazana warunkowo w ostrym bakteryjnym zapaleniu zatok, zaostrzeniu POChP, pozaszpitalnym zapaleniu płuc, powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich oraz niepowikłanych zakażeniach pęcherza moczowego, wyłącznie gdy standardowe terapie są nieskuteczne lub przeciwwskazane.
antybiotyk beta-laktamowy, Bacillus anthracis, fluorochinolon, funkcja nerek, infekcja układu moczowo-płciowego, lek przeciwbakteryjny, lewofloksacyna, makrolid, niepowikłane zakażenie pęcherza moczowego, oporność bakterii na antybiotyki, ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, patogen oporny, płucna postać wąglika, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie układu moczowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, tabletka powlekana, terapia dożylno-doustna, terapia pozajelitowa, terapia przeciwbakteryjna, tkanka gruczołu krokowego, wrażliwość bakterii, zakażenie bakteryjne, zaostrzenie POChP, zapalenie oskrzeli - Leksykon chorób i schorzeń
Wąglik – Etiologia i przyczyny
Bacillus anthracis, Gram-dodatnia, przetrwalnikująca pałeczka o wymiarach 1-1,5 μm szerokości i 3-10 μm długości, jest etiologicznym czynnikiem wąglika – poważnej choroby zakaźnej u zwierząt i ludzi. Bakteria ta wytwarza otoczkę antyfagocytarną z kwasu poli-D-glutaminowego oraz toksyny: obrzękową i letalną, które zakłócają funkcje komórek układu odpornościowego i są główną przyczyną objawów klinicznych oraz wysokiej śmiertelności, szczególnie w postaci płucnej (80-100% bez leczenia). Przetrwalniki B. anthracis mogą przetrwać w glebie przez dziesięciolecia, zwłaszcza w warunkach zasadowych (wysokie pH), z dużą zawartością wapnia i w suchym klimacie, co sprzyja epidemiologii choroby. Zakażenie następuje przez uszkodzoną skórę, drogi oddechowe lub przewód pokarmowy, a u zwierząt prowadzi do nagłej śmierci z powodu posocznicy. U ludzi najczęstsza jest postać skórna (>95% przypadków), natomiast wąglik płucny, choć rzadszy, jest najcięższy i wymaga szybkiej interwencji. Wąglik jest chorobą odzwierzęcą, bez transmisji między ludźmi, a do zakażenia w drodze inhalacji potrzeba około 10 000 przetrwalników.
antygen ochronny, Bacillus anthracis, bakteriemia, broń biologiczna, choroba odzwierzęca, czynnik letalny, czynnik obrzękowy, fagocytoza, kiełkowanie przetrwalników, otoczka bakteryjna, pałeczka gram-dodatnia, posocznica, profilaktyka antybiotykowa, przetrwalniki bakteryjne, sporulacja, szczepionka przeciwko wąglikowi, toksyna obrzękowa, wąglik iniekcyjny, wąglik jelitowy, wąglik płucny, wąglik skórny, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Wąglik – Zapobieganie i profilaktyka
Profilaktyka wąglika, wywoływanego przez Bacillus anthracis, opiera się na profilaktyce poekspozycyjnej (PEP) oraz przedekspozycyjnej, szczególnie u osób z grup wysokiego ryzyka. PEP obejmuje 60-dniową terapię antybiotykową, głównie ciprofloksacyną (500 mg co 12 h), doksycykliną (100 mg co 12 h) lub lewofloksacyną (500 mg raz dziennie), często w połączeniu ze szczepionką przeciw wąglikowi (3 dawki w tygodniach 0, 2 i 4). Szczepionki BioThrax i Cyfendus są zatwierdzone do profilaktyki poekspozycyjnej, a pełny schemat przedekspozycyjny obejmuje 5 dawek podawanych w miesiącach 0, 1, 6, 12 i 18 oraz dawki przypominające co rok. U kobiet w ciąży preferowana jest amoksycylina (500 mg co 8 h) po potwierdzeniu wrażliwości szczepu na penicylinę, unikając doksycykliny ze względu na ryzyko teratogenne. W profilaktyce wąglika wziewnego stosuje się także przeciwciała monoklonalne (raxibacumab, obiltoxaximab) oraz immunoglobuliny (Anthrasil) w terapii skojarzonej z antybiotykami.
amoksycylina, Bacillus anthracis, ciprofloksacyna, dekontaminacja, doksycyklina, klindamycyna, kwarantanna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna, ognisko choroby, okres inkubacji, oporność wielolekowa, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, przeciwciało monoklonalne, schemat trzydawkowy, wąglik, wąglik skórny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xyvelam 500 mg
Xyvelam, zawierający lewofloksacynę w postaci półwodnej (500 mg tabletka zawiera 512,46 mg substancji czynnej odpowiadającej 500 mg lewofloksacyny), jest fluorochinolonowym antybiotykiem stosowanym u dorosłych w określonych wskazaniach klinicznych. Lek ten jest lekiem pierwszego wyboru w ostrym odmiedniczkowym zapaleniu nerek i powikłanych zakażeniach układu moczowego, przewlekłym bakteryjnym zapaleniu gruczołu krokowego oraz w leczeniu i profilaktyce płucnej postaci wąglika. Dostępny w dawkach 250 mg i 500 mg, umożliwia dostosowanie terapii do ciężkości zakażenia, a tabletki 500 mg można dzielić na równe dawki. Warto zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej (7,68 mg w tabletce 500 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antybiotykooporność, Bacillus anthracis, bakteryjne zapalenie zatok, fluorochinolony, lewofloksacyna półwodna, niepowikłane zakażenie układu moczowego, nietolerancja laktozy, objawy dysuryczne, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, wąglik płucny, zakażenie górnych dróg moczowych, zakażenie skóry, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie oskrzeli - Leksykon substancji czynnych
Benzylopenicylina prokainowa – Wskazania do stosowania
Benzylopenicylina prokainowa, dostępna w Polsce jako Penicillinum Procainicum L TZF w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m. w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, jest antybiotykiem z grupy penicylin naturalnych o działaniu przeciwbakteryjnym. Wskazana jest w leczeniu umiarkowanie ciężkich zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na penicylinę, w szczególności paciorkowce (grupy A, C, H, G, L, M) oraz pneumokoki bez bakteriemii. Zastosowanie obejmuje zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych, zapalenie wsierdzia i osierdzia, płonicę, paciorkowcowe zakażenia skóry i tkanki podskórnej, a także kiłę (zarówno nabytą, jak i wrodzoną) oraz inne krętkowice endemiczne. Lek jest również skuteczny w terapii rzeżączki bez bakteriemii, mieszanych zakażeń gardła i dolnych dróg oddechowych, różycy, błonicy (w profilaktyce), wąglika oraz gorączki szczurzej. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się, jeśli to możliwe, wykonanie badania wrażliwości drobnoustroju, a decyzję terapeutyczną należy podejmować z uwzględnieniem aktualnych wytycznych i lokalnych danych dotyczących lekooporności.
angina Vincenta, antybiogram, antybiotykoterapia, Bacillus anthracis, badanie wrażliwości, bakteriemia, benzylopenicylina prokainowa, beta-laktamaza, błonica, działanie przeciwbakteryjne, eradykacja zakażenia, Erysipelothrix rhusiopathiae, frambezja, gorączka szczurza, kiła, kiła endemiczna, krętkowica endemiczna, lekooporność drobnoustrojów, malinica, Neisseria gonorrhoeae, penicylina naturalna, pinta, płonica, róża, różyca, rzeżączka, Streptobacillus moniliformis, Streptococcus pneumoniae, szkarlatyna, test nadwrażliwości, Treponema pallidum, wąglik, zakażenie o umiarkowanie ciężkim przebiegu, zakażenie paciorkowcowe, zakażenie skóry i tkanki podskórnej, zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Penicillinum procainicum L TZF 2 400 000 j.m.
Penicylina prokainowa, dostępna w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m. w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, jest antybiotykiem stosowanym w leczeniu umiarkowanie ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na penicylinę. Wskazania obejmują zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych (np. paciorkowcowe zapalenie gardła, zapalenie płuc wywołane przez Streptococcus pneumoniae), zapalenie wsierdzia i osierdzia, płonicę, paciorkowcowe zakażenia skóry i tkanki podskórnej, a także kiłę (nabyta i wrodzona), rzeżączkę (szczepy β-laktamazo-ujemne), krętkowice endemiczne (bejel, malinica, pinta) oraz mieszane zakażenia wrzecionowcami i krętkami (np. angina Vincenta). Ponadto lek znajduje zastosowanie w leczeniu rzadszych infekcji, takich jak różyca, zapobieganie błonicy (w skojarzeniu z antytoksyną), wąglik i gorączka szczurza.
angina Vincenta, antybiogram, Bacillus anthracis, błonica, Corynebacterium diphtheriae, Erysipelothrix rhusiopathiae, frambezja, Fusobacterium, gorączka szczurza, kiła, kiła endemiczna, lek przeciwbakteryjny, lekooporność, lekowrażliwość, malinica, Neisseria gonorrhoeae, paciorkowce, paciorkowce grupy A, Penicillinum Procainicum, penicylina prokainowa, pinta, płonica, pneumokoki, róża, różyca, rzeżączka, Streptobacillus moniliformis, Streptococcus pneumoniae, szkarlatyna, Treponema pallidum, wąglik, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie skóry i tkanki podskórnej, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levalox 5 mg/ml
Lewofloksacyna, będąca S-enancjomerem ofloksacyny i należąca do grupy fluorochinolonów (kod ATC: J01MA12), działa bakteriobójczo poprzez inhibicję gyrazy DNA oraz topoizomerazy IV, kluczowych enzymów bakteryjnych odpowiedzialnych za replikację i naprawę DNA. Skuteczność leku jest ściśle powiązana z farmakokinetyczno-farmakodynamicznym stosunkiem Cmax/MIC lub AUC/MIC. Oporność na lewofloksacynę rozwija się wieloetapowo, obejmując mutacje w miejscach docelowych, zmniejszoną przepuszczalność błony komórkowej oraz mechanizmy efflux, z istotnym zjawiskiem oporności krzyżowej w obrębie fluorochinolonów. Zgodnie z wytycznymi EUCAST (wersja 10.0, 01.01.2020), kliniczne wartości graniczne MIC dla lewofloksacyny różnią się w zależności od gatunku, np. Enterobacterales ≤0,5 mg/l (wrażliwe) i >1 mg/l (oporne), Pseudomonas spp. ≤0,001 mg/l i >1 mg/l, Haemophilus influenzae ≤0,06 mg/l i >0,06 mg/l, co ma kluczowe znaczenie przy interpretacji wyników badań mikrobiologicznych i doborze terapii.
angina paciorkowcowa, Bacillus anthracis, Bacteroides fragilis, bakteriemia, Chlamydophila pneumoniae, choroba legionistów, efflux, Enterobacterales, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Escherichia coli, EUCAST, fluorochinolon, gyraza DNA, Haemophilus influenzae, Helicobacter pylori, koagulazo-ujemny gronkowiec, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, MRSA, niepowikłane zakażenie dróg moczowych, oporność krzyżowa, papuzica, Pseudomonas aeruginosa, S-enancjomer, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, topoizomeraza IV, wąglik, wartość graniczna MIC, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Wąglik – Objawy
Wąglik, wywołany przez Bacillus anthracis, manifestuje się w czterech głównych postaciach klinicznych: skórnej, płucnej, jelitowej oraz iniekcyjnej, różniących się drogą zakażenia, przebiegiem i rokowaniem. Postać skórna, stanowiąca około 95% przypadków, charakteryzuje się niebolesnym owrzodzeniem z czarnym strupem, obrzękiem tkanek i powiększeniem węzłów chłonnych, z okresem inkubacji 1-7 dni (do 12 dni). Bez leczenia śmiertelność wynosi do 20%, a przy terapii antybiotykowej spada poniżej 1%. Postać płucna, najcięższa i najrzadsza, przebiega dwufazowo z początkowymi objawami grypopodobnymi, a następnie gwałtownym pogorszeniem, w tym dusznością, kaszlem z krwiopluciem i wstrząsem; okres inkubacji wynosi 1-7 dni, ale może się wydłużyć do 60 dni. Śmiertelność bez leczenia sięga 85-97%, a mimo intensywnej terapii antybiotykowej pozostaje wysoka (45-55%). Postać jelitowa, związana z konsumpcją zakażonego mięsa, objawia się nudnościami, krwawymi wymiotami i biegunką, silnym bólem brzucha oraz wodobrzuszem, z okresem inkubacji 1-7 dni i śmiertelnością 25-60% bez leczenia, która spada do około 40% przy terapii. Postać iniekcyjna, związana z iniekcją zakażonej heroiny, cechuje się szybkim rozprzestrzenianiem i powikłaniami takimi jak wstrząs i niewydolność wielonarządowa, z rokowaniem porównywalnym do postaci płucnej.
Bacillus anthracis, czarny strup, dysfagia, laseczka Gram-dodatnia, martwica, niewydolność wielonarządowa, obrzęk tkanek, owrzodzenie, pęcherz skórny, posocznica, poszerzenie śródpiersia, ropień podskórny, sepsa, sinica, stridor, sztywność karku, wąglik iniekcyjny, wąglik jelitowy, wąglik płucny, wąglik skórny, węzeł chłonny, wodobrzusze, wstrząs, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cipropol 500 mg
Dawkowanie cyprofloksacyny (Cipropol 500 mg) wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od wskazania klinicznego, ciężkości i lokalizacji zakażenia, wrażliwości patogenów oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 250 mg do 750 mg podawanych 2 razy na dobę, a czas leczenia od 1 dnia (np. rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej) do nawet 3 miesięcy (np. zakażenia kości i stawów). W przypadku zakażeń wywołanych przez trudne do eradykacji bakterie, takie jak Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter, zalecane jest zwiększenie dawki oraz terapia skojarzona z innymi antybiotykami. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała, np. mukowiscydoza – 20 mg/kg 2 razy na dobę (maksymalnie 750 mg/dawkę), a czas leczenia wynosi 10-14 dni. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny, np. przy klirensie <30 mL/min/1,73 m² dawka 250-500 mg co 24 h, a u pacjentów dializowanych po dializie.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, biegunka bakteryjna, choroba zapalna miednicy, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, Neisseria meningitidis, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, terapia skojarzona, Vibrio cholerae, wąglik płucny, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu płciowego, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xyvelam 250 mg
Xyvelam, zawierający lewofloksacynę w dawkach 250 mg i 500 mg, jest fluorochinolonem stosowanym u dorosłych w leczeniu ostrych odmiedniczkowych zapaleń nerek, powikłanych zakażeń układu moczowego, przewlekłego bakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego oraz płucnej postaci wąglika. Lek charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek układu moczowo-płciowego, płuc i gruczołu krokowego, co czyni go szczególnie przydatnym w zakażeniach opornych na inne grupy antybiotyków lub w przypadku alergii na leki pierwszego wyboru. Tabletki powlekane z rowkiem dzielącym umożliwiają precyzyjne dostosowanie dawki do rodzaju zakażenia i stanu pacjenta.
antybiotykooporność, Bacillus anthracis, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, bakteryjne zapalenie zatok, dolne drogi moczowe, fluorochinolon, górne drogi moczowe, lewofloksacyna, lewofloksacyna półwodna, niepowikłane zakażenie układu moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, powikłane zakażenie układu moczowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, wąglik płucny, zakażenie bakteryjne, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zaostrzenie POChP, zapalenie oskrzeli, zatoki przynosowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Penicillinum procainicum L TZF 1 200 000 j.m.
Penicylina prokainowa lecytynowana jest antybiotykiem o przedłużonym uwalnianiu, stosowanym w leczeniu umiarkowanie ciężkich zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na benzylopenicylinę. Wskazania obejmują zakażenia paciorkowcowe (grupy A, C, H, G, L, M), pneumokokowe (bez bakteriemii), zapalenie wsierdzia i osierdzia paciorkowcowe, szkarlatynę, paciorkowcowe zakażenia skóry i tkanki podskórnej (np. róża), a także zakażenia krętkami, w tym kiłę (nabyta i wrodzona), kiłę endemiczną, malinicę i pintę. Lek jest również skuteczny w leczeniu rzeżączki wywołanej przez β-laktamazo-ujemne szczepy Neisseria gonorrhoeae oraz mieszanych zakażeń wrzecionowcami i krętkami, takich jak angina Vincenta i zakażenia dolnych dróg oddechowych. Dodatkowo znajduje zastosowanie w leczeniu różycy, błonicy (w skojarzeniu z antytoksyną), wąglika i gorączki szczurzej.
angina paciorkowcowa, angina Vincenta, antybiogram, Bacillus anthracis, badanie lekowrażliwości, benzylopenicylina prokainowa, błonica, Corynebacterium diphtheriae, drobnoustrój wrażliwy, frambezja, gorączka szczurza, kiła endemiczna, kiła wrodzona, krętkowica endemiczna, malinica, Neisseria gonorrhoeae, pinta, płonica, róża, różyca, rzeżączka, Streptobacillus moniliformis, Streptococcus pneumoniae, szkarlatyna, Treponema pallidum, wąglik, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie krętkami, zakażenie mieszane, zakażenie o umiarkowanie ciężkim przebiegu, zakażenie paciorkowcowe, zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Proxacin 1% 10 mg/ml
Proxacin 1% to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający 10 mg cyprofloksacyny w 1 ml. Dawkowanie leku jest uzależnione od rodzaju i ciężkości zakażenia, lokalizacji infekcji, wrażliwości patogenu, funkcji nerek oraz masy ciała pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 400 mg 2-3 razy na dobę, a czas terapii od 1 do 90 dni, w zależności od wskazania klinicznego (np. zakażenia dolnych dróg oddechowych 400 mg 2-3x/d przez 7-14 dni, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego 400 mg 3x/d przez 28 dni do 3 miesięcy). U dzieci dawkowanie jest obliczane na podstawie masy ciała (np. 10 mg/kg 3x/d, max 400 mg/dawka), a terapia powinna być ograniczona do ściśle określonych wskazań. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę dostosowuje się według klirensu kreatyniny, np. 200-400 mg co 12 h przy klirensie 30-60 ml/min/1,73 m², a u dializowanych podaje się dawkę po dializie co 24 h.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, płucna postać wąglika, Proxacin, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, Pseudomonas aeruginosa, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, Vibrio cholerae, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie narządów płciowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu pokarmowego, zapalenie narządów miednicy mniejszej, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levocin
Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wymaga ostrożności u pacjentów z historią ciężkich działań niepożądanych po chinolonach oraz u osób z ryzykiem oporności drobnoustrojów, zwłaszcza MRSA, gdzie stosowanie leku jest wskazane tylko po potwierdzeniu wrażliwości. W terapii ostrego bakteryjnego zapalenia zatok i zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli należy uwzględnić lokalne wzorce oporności E. coli na fluorochinolony. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek wymaga dostosowania, a u osób powyżej 60. roku życia szczególnej uwagi ze względu na ryzyko zapalenia ścięgna, zwłaszcza Achillesa, które może wystąpić nawet kilka miesięcy po zakończeniu terapii. Ryzyko to wzrasta przy dawkach dobowych 1000 mg oraz stosowaniu kortykosteroidów. W przypadku objawów zapalenia ścięgna konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniego postępowania.
Bacillus anthracis, choroba Behçeta, Clostridioides difficile, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dysglikemia, Escherichia coli, fluorochinolony, infekcyjne zapalenie wsierdzia, martwica wątroby, miastenia, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedomykalność zastawki serca, obrzęk naczynioruchowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ostre bakteryjne zapalenie zatok, reakcja hemolityczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, Staphylococcus aureus, toksyczna nekroliza naskórka, wąglik płucny, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Levalox 250 mg
Levalox, zawierający lewofloksacynę półwodną w dawkach 250 mg i 500 mg, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania bakteriobójczego. Wskazania do stosowania obejmują ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, powikłane zakażenia układu moczowego, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego oraz płucną postać wąglika, gdzie lek może być stosowany bez ograniczeń jako terapia pierwszego rzutu. Levalox charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek układu moczowego i prostaty, co potwierdza jego skuteczność w tych jednostkach chorobowych. Ponadto, tabletki dostępne są w formie powlekanej, różniącej się kolorem i wymiarami (250 mg: 13,7 x 6,7 mm, grubość 3,8 mm; 500 mg: 19,3 x 7,8 mm, grubość 5,0 mm), z możliwością podziału na równe dawki.
Bacillus anthracis, badanie mikrobiologiczne, działanie bakteriobójcze, fluorochinolon, kwas klawulanowy, lek przeciwbakteryjny, lewofloksacyna, lewofloksacyna półwodna, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, POChP, podanie dożylne, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tabletka powlekana, wąglik, zakażenie pęcherza moczowego, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levalox
Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levalox, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, jednak jej stosowanie wiąże się z licznymi poważnymi działaniami niepożądanymi i wymaga szczególnej ostrożności. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z historią ciężkich reakcji na chinolony, a także u osób z padaczką, miastenią czy niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Należy unikać stosowania u pacjentów z zakażeniami MRSA bez potwierdzonej wrażliwości drobnoustrojów oraz uwzględniać lokalne dane dotyczące oporności E. coli. Infuzje lewofloksacyny powinny trwać odpowiednio: 250 mg przez co najmniej 30 minut, 500 mg przez co najmniej 60 minut, aby zminimalizować ryzyko tachykardii i spadku ciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, zwłaszcza u osób starszych, z niewydolnością nerek, po przeszczepach, stosujących kortykosteroidy lub przyjmujących dawkę 1000 mg/dobę. Ponadto, fluorochinolony zwiększają ryzyko tętniaka i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami takimi jak choroby tkanki łącznej, nadciśnienie czy wcześniejsze choroby serca.
antagonista witaminy K, antybiotyk fluorochinolonowy, Bacillus anthracis, choroba Behçeta, choroba związana z Clostridium difficile, Escherichia coli, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lewofloksacyna, martwica wątroby, miastenia, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, nadwrażliwość na światło, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, polineuropatia czuciowa, polineuropatia czuciowo-ruchowa, posocznica, reakcja polekowa z eozynofilią, reumatoidalne zapalenie stawów, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, tachykardia, tendinopatia, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wąglik płucny, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zakażenie dróg moczowych, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic, zapaść krążeniowa, zerwanie ścięgna, zespół długiego QT, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cipronex 250 mg
Lek Cipronex zawiera cyprofloksacynę w dawkach 250 mg lub 500 mg (chlorowodorek) w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenów, lokalizacji infekcji oraz czynności nerek pacjenta, a u dzieci i młodzieży także masy ciała. Terapia trwa od 1 dnia (np. rzeżączka, profilaktyka Neisseria meningitidis) do nawet 3 miesięcy (zakażenia kości i stawów, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego). Dawkowanie u dorosłych waha się od 250 mg do 750 mg podawanych 2 razy na dobę, z czasem leczenia dostosowanym do wskazań klinicznych, np. zakażenia dolnych dróg oddechowych 500-750 mg 2x/d przez 7-14 dni, powikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek co najmniej 10 dni, a w szczególnych przypadkach powyżej 21 dni. U dzieci dawka jest obliczana na podstawie masy ciała (10-20 mg/kg 2x/d, max 750 mg/dawka), z czasem leczenia zależnym od rodzaju zakażenia. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie modyfikuje się zgodnie z klirensem kreatyniny, np. przy klirensie <30 ml/min/1,73 m² dawka 250-500 mg co 24 h, a u dializowanych po dializie.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, rzeżączka, shigella, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, Vibrio cholerae, wąglik płucny, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ampicillin TZF 1 g
Ampicylina, substancja czynna leku Ampicillin TZF, jest półsyntetyczną penicyliną β-laktamową o szerokim spektrum działania (kod ATC: J01CA01). Mechanizm jej działania polega na bakteriobójczym hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP), co prowadzi do zaburzenia syntezy peptydoglikanu i lizy komórki bakteryjnej. Ampicylina jest podatna na hydrolizę przez β-laktamazy, co ogranicza jej skuteczność wobec bakterii produkujących te enzymy. Wykazuje aktywność in vitro przeciwko wielu patogenom Gram-dodatnim (np. Streptococcus pneumoniae, paciorkowce α- i β-hemolizujące, niektóre gronkowce niewytwarzające penicylinazy) oraz Gram-ujemnym (m.in. Haemophilus influenzae, Neisseria gonorrhoeae, Escherichia coli, Salmonella spp.). Nie jest skuteczna wobec bakterii produkujących β-laktamazy, takich jak większość gronkowców, Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella spp. czy Enterobacter spp., a także nie działa na Rickettsia, Mycoplasma i Miyagawanella.
antybiotyk β-laktamowy, Bacillus anthracis, białko wiążące penicyliny, biosynteza ściany komórkowej, Clostridium, czerwonka bakteryjna, dur brzuszny, endokarditis, Enterobacter, enterokok, Escherichia coli, gronkowiec, Haemophilus influenzae, Klebsiella, Mycoplasma, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, oporność krzyżowa, paciorkowiec hemolizujący, penicylina o szerokim spektrum, penicylinaza, pierścień β-laktamowy, pneumokok, półsyntetyczna penicylina, pozaszpitalne zapalenie płuc, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, Pseudomonas aeruginosa, Rickettsia, rzeżączka, Salmonella typhi, shigella, sól sodowa, Streptococcus pneumoniae, synteza peptydoglikanu, wąglik, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, β-laktamaza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ciprinol 10 mg/ml
Ciprinol, zawierający cyprofloksacynę w formie koncentratu do infuzji dożylnej, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazania terapeutycznego, ciężkości i lokalizacji zakażenia, wrażliwości patogenów oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 400 mg 2 razy na dobę do 400 mg 3 razy na dobę, z czasem leczenia od 1 dnia (np. biegunka bakteryjna) do nawet 3 miesięcy (zakażenia kości i stawów). U dzieci dawkowanie jest obliczane na podstawie masy ciała, np. 10 mg/kg 3 razy na dobę, maksymalnie 400 mg na dawkę. W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek dawka jest modyfikowana zgodnie z klirensem kreatyniny: przy klirensie <30 ml/min/1,73 m² zaleca się 200-400 mg co 24 h, a u pacjentów dializowanych podawanie po dializie. Nie jest wymagana modyfikacja dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, bakterie Gram-ujemne, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, biegunka bakteryjna, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, płucna postać wąglika, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, terapia skojarzona, Vibrio cholerae, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie ucha zewnętrznego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ciprinol 10 mg/ml
Ciprinol, zawierający 10 mg/ml cyprofloksacyny, jest fluorochinolonowym antybiotykiem do stosowania dożylnego, przeznaczonym do leczenia szerokiego spektrum zakażeń bakteryjnych u dorosłych i wybranych wskazań pediatrycznych. Wskazania obejmują zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym zaostrzenia POChP, mukowiscydozę, pozaszpitalne zapalenie płuc), przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, zaostrzenia przewlekłego zapalenia zatok, różne zakażenia układu moczowego (niepowikłane i powikłane, w tym ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek oraz bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego), zakażenia układu moczowo-płciowego (np. zapalenie jądra, narządów miednicy mniejszej), zakażenia przewodu pokarmowego (biegunka podróżnych), zakażenia skóry i tkanek miękkich, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego, zakażenia kości i stawów oraz profilaktykę i leczenie płucnej postaci wąglika. Preparat jest szczególnie wskazany w ciężkich zakażeniach wymagających szybkiego i skutecznego działania antybiotyku, a jego stosowanie powinno uwzględniać lokalne dane o oporności bakterii oraz wytyczne dotyczące racjonalnej antybiotykoterapii.
Bacillus anthracis, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, fluorochinolon, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, neutropenia z gorączką, niewydolność oddechowa, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie pęcherza moczowego, płucna postać wąglika, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, Pseudomonas aeruginosa, rozstrzenie oskrzeli, zakażenie bakteryjne, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie kości i szpiku, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie otrzewnej, zapalenie stawów, zapalenie zatok, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xyvelam
Lewofloksacyna, stosowana w terapii zakażeń bakteryjnych, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zapalenia i zerwania ścięgien (szczególnie Achillesa), które mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek, po przeszczepie narządu, przy dawkach dobowych 1000 mg oraz stosujących jednocześnie kortykosteroidy. Ryzyko to wymaga unikania jednoczesnej terapii kortykosteroidami. Ponadto, lewofloksacyna może wywoływać mioklonie, ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, oraz poważne reakcje skórne (SCAR) takie jak zespół Lyella, Stevens-Johnsona i DRESS, które mogą zagrażać życiu. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów neuropatii, zaburzeń glikemii (hipoglikemia i hiperglikemia), a także ryzyka wydłużenia odstępu QT, szczególnie u osób z chorobami serca, zaburzeniami elektrolitowymi i stosujących leki wpływające na ten parametr. Dawkowanie leku powinno być dostosowane u pacjentów z niewydolnością nerek, a stosowanie u osób z miastenią jest przeciwwskazane.
agranulocytoza, antagonista witaminy K, Bacillus anthracis, choroba Behçeta, Clostridium difficile, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, Escherichia coli, fluorochinolony, infekcyjne zapalenie wsierdzia, leukopenia, lewofloksacyna, martwica wątroby, miastenia, mioklonie, MRSA, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawki, nietolerancja galaktozy, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ostre bakteryjne zapalenie zatok, pancytopenia, polineuropatia czuciowo-ruchowa, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, trombocytopenia, wąglik, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zespół DRESS, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Lyella, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levofloxacin Genoptim 250 mg
Lewofloksacyna, enancjomer S (-) ofloksacyny, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, hamującym aktywność DNA-gyrazy i topoizomerazy IV, co prowadzi do zahamowania syntezy DNA i śmierci komórki bakteryjnej. Jej skuteczność zależy od parametrów farmakokinetycznych, takich jak stosunek Cmax lub AUC do MIC. Oporność rozwija się głównie przez mutacje w genach topoizomeraz oraz mechanizmy zmniejszające przepuszczalność błony i aktywnego usuwania leku, z częstością oporności różniącą się geograficznie. EUCAST definiuje wartości MIC dla różnych patogenów, np. Enterobacterales wrażliwe przy ≤0,5 mg/l i oporne >1 mg/l, Pseudomonas spp. wrażliwe ≤0,001 mg/l i oporne >1 mg/l, co jest kluczowe dla doboru terapii.
acinetobacter baumannii, Bacillus anthracis, Bacteroides fragilis, bakterie beztlenowe, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, Chlamydophila pneumoniae, drobnoustrój oporny, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Escherichia coli, fluorochinolony, Haemophilus influenzae, Helicobacter pylori, Klebsiella pneumoniae, Legionella pneumophila, lewofloksacyna, mechanizm działania, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, mutacja w genach, mycoplasma pneumoniae, oporność krzyżowa, oporność na metycylinę, Pseudomonas aeruginosa, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, topoizomeraza II, topoizomeraza IV, Ureaplasma urealyticum, wrażliwość na metycylinę - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ciphin 500 500 mg
Dawkowanie cyprofloksacyny w postaci tabletek powlekanych CIPHIN 500 powinno być dostosowane do rodzaju i ciężkości zakażenia, lokalizacji infekcji, wrażliwości patogenu oraz czynności nerek pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 250 mg do 750 mg podawanych 2 razy na dobę, a czas terapii od 1 dnia (np. rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej) do nawet 3 miesięcy (zakażenia kości i stawów). W przypadku dzieci i młodzieży dawkowanie jest obliczane na podstawie masy ciała (10-20 mg/kg 2 razy na dobę, maksymalnie 750 mg na dawkę), z czasem leczenia od 10 do 60 dni w zależności od wskazania, np. mukowiscydoza czy profilaktyka wąglika. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka powinna być modyfikowana zgodnie z klirensem kreatyniny: przy klirensie <30 ml/min/1,73 m² zaleca się podawanie 250-500 mg co 24 godziny, a u pacjentów dializowanych dawkę podaje się po dializie. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, bakteria Gram-ujemna, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, Neisseria meningitidis, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie pęcherza moczowego, płucna postać wąglika, powikłane zapalenie pęcherza moczowego, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, Pseudomonas aeruginosa, rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, terapia skojarzona, Vibrio cholerae, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie wewnątrzbrzuszne, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie szyjki macicy, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego