absorpcja leku
Absorpcja leku (wchłanianie) to proces, w którym substancja lecznicza przedostaje się z miejsca podania do krążenia ogólnoustrojowego. Jest to kluczowy etap farmakokinetyki, determinujący biodostępność substancji aktywnej.
Mechanizmy absorpcji obejmują: dyfuzję bierną (zgodnie z gradientem stężeń), transport aktywny (z udziałem białek transportujących), transport ułatwiony, endocytozę i przenikanie przez szczeliny międzykomórkowe. Na efektywność wchłaniania wpływają właściwości fizykochemiczne leku (rozpuszczalność, stopień jonizacji, masa cząsteczkowa), droga podania oraz czynniki fizjologiczne pacjenta.
Absorpcja może zachodzić w różnych miejscach organizmu: w przewodzie pokarmowym (po podaniu doustnym), przez skórę (po aplikacji przezskórnej), w płucach (po inhalacji), w tkance podskórnej, mięśniowej lub błonach śluzowych. Stopień i szybkość wchłaniania mogą być modyfikowane przez postać farmaceutyczną, obecność pokarmów, interakcje z innymi lekami oraz schorzenia wpływające na perfuzję tkanek lub funkcje narządów.
Określenie profilu absorpcji jest kluczowe podczas opracowywania nowych leków i ustalania optymalnych schematów dawkowania, a znajomość czynników modyfikujących wchłanianie pozwala na optymalizację farmakoterapii u indywidualnych pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Venescin (118 mg + 20 mg)/g
Produkt leczniczy Venescin w postaci żelu o stężeniu substancji czynnych 118 mg/g wyciągu z nasion kasztanowca (Aesculus hippocastanum L.) oraz 20 mg/g trokserutyny nie posiada formalnych badań dotyczących interakcji z innymi lekami. Pomimo tego, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu Venescin z innymi preparatami miejscowymi na tę samą powierzchnię skóry, ze względu na potencjalne zmiany w absorpcji i skuteczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na preparaty zawierające alkohol, miejscowe kortykosteroidy oraz NLPZ, gdzie zalecane jest zachowanie odstępów czasowych (min. 30 minut do 2 godzin) lub unikanie jednoczesnej aplikacji. Wchłanianie substancji czynnych do krwiobiegu jest ograniczone, co minimalizuje ryzyko interakcji ogólnoustrojowych, w tym z alkoholem spożywczym.
absorpcja leku, Aesculus hippocastanum, glikol propylenowy, interakcja fizykochemiczna, interakcje lekowe, kortykosteroid miejscowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny miejscowy, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, preparat dermatologiczny, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja niepożądana, trokserutyna, wchłanianie substancji czynnej, wyciąg z kasztanowca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Flonidan 10 mg
Przedawkowanie loratadyny (substancji czynnej Flonidanu 10 mg) objawia się nasileniem działania cholinolitycznego, manifestującym się sennością, tachykardią oraz bólami głowy. Objawy te mogą utrzymywać się przez dłuższy czas, co wymaga przedłużonej obserwacji klinicznej. Mechanizm toksyczności opiera się na blokadzie receptorów muskarynowych w układzie sercowo-naczyniowym oraz ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do nadmiernej senności, przyspieszenia czynności serca oraz zmian w ukrwieniu mózgu.
absorpcja leku, ból głowy, dializa otrzewnowa, działanie cholinolityczne, hemodializa, loratadyna, objawy cholinolityczne, odtrutka, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, płukanie żołądka, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, przedawkowanie loratadyny, przewód pokarmowy, receptory muskarynowe, senność, stan neurologiczny, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, ukrwienie mózgu, węgiel aktywny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sapoven T
Lek Sapoven T w formie żelu zawiera 20 mg trokserutyny oraz 10 mg glikozydów trójterpenowych (w przeliczeniu na bezwodną escynę) na 1 g preparatu. Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować pacjenta o konieczności konsultacji lekarskiej w przypadku nasilenia objawów, takich jak stan zapalny skóry, zapalenie żył, podskórne stwardnienia, silny ból, wrzody żylne goleni, nagły obrzęk kończyn dolnych czy objawy niewydolności serca lub nerek. Preparat nie powinien być stosowany na otwarte rany, rozległe uszkodzenia skóry, w okolicy oczu ani na błony śluzowe ze względu na ryzyko podrażnień i infekcji. Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa, nie zaleca się stosowania u pacjentów poniżej 18. roku życia.
absorpcja leku, atopowe zapalenie skóry, escyna bezwodna, glikozydy trójterpenowe, kontaktowe zapalenie skóry, miejscowa reakcja zapalna, niewydolność serca, niewydolność żylna, podrażnienie spojówki, przewlekła dermatoza, rana otwarta, reakcja alergiczna, reakcja podrażnieniowa, stwardnienie podskórne, trokserutyna, zakrzepica żył głębokich, zapalenie skóry, zapalenie żył - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ginkofar 40 mg
Ginkofar to preparat zawierający standaryzowany suchy wyciąg z liści Ginkgo biloba, z aktywnymi składnikami: ginkgoflawonoglikozydami (22-27%) oraz laktonami terpenowymi (5-7%), w tym ginkgolidami A, B, C i bilobalidem. Po doustnym podaniu dawki 120 mg, biodostępność laktonów terpenowych jest wysoka: 80% dla ginkgolidu A, 88% dla ginkgolidu B oraz ponad 79% dla bilobalidu. Maksymalne stężenia w osoczu wynoszą odpowiednio 25-33 ng/ml (ginkgolid A), 9-17 ng/ml (ginkgolid B) oraz 19-35 ng/ml (bilobalid). Składniki te charakteryzują się krótkim czasem półtrwania, który dla ginkgolidu A wynosi 5 godzin, ginkgolidu B 9-11 godzin, a bilobalidu 3-4 godziny po podaniu 120 mg wyciągu.
absorpcja leku, bilobalid, biodostępność laktonów terpenowych, dawkowanie, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, eliminacja składników aktywnych, ginkgoflawonoglikozydy, ginkgolid A, ginkgolid B, ginkgolidy, kumulacja w organizmie, laktony terpenowe, okres półtrwania, przewód pokarmowy, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, substancja czynna, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z miłorzębu japońskiego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin hydrochloride Teva 500 mg
Metformina chlorowodorek, stosowana w dawkach 500 mg i 850 mg, charakteryzuje się biodostępnością na poziomie 50-60% oraz Tmax około 2,5 godziny po podaniu doustnym. Około 20-30% dawki jest wydalane z kałem jako frakcja niewchłonięta, a farmakokinetyka leku ma charakter nieliniowy z możliwym wysyceniem absorpcji. W stanie stacjonarnym stężenie metforminy w osoczu wynosi poniżej 1 μg/ml, a maksymalne stężenia (Cmax) nie przekraczają 5 μg/ml nawet przy maksymalnych dawkach. Pokarm istotnie zmniejsza i opóźnia absorpcję, redukując Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłużając Tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nieokreślone. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek, w tym do erytrocytów.
absorpcja leku, ADME, AUC, biodostępność, biotransformacja, cukrzyca, dawkowanie metforminy, działanie przeciwcukrzycowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka metforminy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie glukozy we krwi, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Soloxelam 5 mg
Soloxelam to roztwór do stosowania w jamie ustnej zawierający midazolam w postaci chlorowodorku, dostępny w dawkach 2,5 mg (0,5 mL), 5 mg (1 mL), 7,5 mg (1,5 mL) oraz 10 mg (2 mL), o pH 2,9–3,7. Preparat jest konfekcjonowany w bezigłowych strzykawkach doustnych z polipropylenu, zabezpieczonych plastikową tubą. Dawkowanie jest dostosowane do wieku pacjenta: 2,5 mg dla dzieci 3 miesiące do <1 roku (żółta etykieta), 5 mg dla 1 do <5 lat (niebieska), 7,5 mg dla 5 do <10 lat (fioletowa) oraz 10 mg dla 10 do <18 lat (pomarańczowa). Skład uzupełniają substancje pomocnicze zapewniające izotoniczność i stabilność roztworu, takie jak chlorek sodu, woda oczyszczona, kwas solny i wodorotlenek sodu.
absorpcja leku, chlorek sodu, chlorowodorek midazolamu, izotoniczność, kwas solny, midazolam, okres ważności, podanie doustne, podanie dożylne, postać farmaceutyczna, roztwór doustny, strzykawka bezigłowa, strzykawka doustna, substancja czynna, substancja pomocnicza, utylizacja leku, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibandronic acid Synthon 50 mg
Kwas ibandronowy w dawce 50 mg doustnie charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w górnym odcinku przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w czasie 0,5-2 godzin (mediana 1 godzina) u pacjentów na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 0,6%, jednak jest istotnie obniżana przez obecność pokarmu – przyjmowanie leku ze standardowym śniadaniem zmniejsza biodostępność o około 90%, a 2 godziny po posiłku o około 75%. Zaleca się podawanie leku po co najmniej 6-godzinnym poście nocnym oraz powstrzymanie się od jedzenia przez minimum 30 minut po podaniu. Kwas ibandronowy wykazuje wysokie powinowactwo do tkanki kostnej (40-50% dawki krążącej jest wychwytywane przez kości) oraz silne wiązanie z białkami osocza (~87%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Nie ulega metabolizmowi enzymatycznemu, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej oraz przez wychwyt do kości. Końcowy okres półtrwania wynosi 10-60 godzin, a całkowity klirens plasuje się w zakresie 84-160 ml/min, z klirensem nerkowym około 60 ml/min u zdrowych kobiet po menopauzie.
absorpcja leku, biodostępność leku, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka leku, hipoproteinemia, izoenzym P-450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas ibandronowy, łagodna niewydolność nerek, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, stężenie wolnego leku, tabletka powlekana, tkanka kostna, układ enzymatyczny, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Kamfora racemiczna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Kamfora racemiczna, stosowana miejscowo w preparatach dermatologicznych takich jak krem Dernilan (1 g/100 g), maść Vicks VapoRub (5 g/100 g), maść Rub-Arom (5 g/100 g) oraz żel Aromatol HOT (10 g/100 g), wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i miejscowo rozgrzewające. Analiza Charakterystyk Produktów Leczniczych wskazuje, że preparat Dernilan nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, natomiast Vicks VapoRub wywiera brak lub nieistotny wpływ na te funkcje. Dla preparatów Rub-Arom i Aromatol HOT brak jest danych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, co wymaga zachowania ostrożności. Brak istotnego wchłaniania ogólnoustrojowego kamfory racemicznej przy aplikacji miejscowej tłumaczy minimalny wpływ na funkcje psychomotoryczne niezbędne do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
absorpcja leku, aplikacja miejscowa, aplikacja na skórę, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, działanie rozgrzewające, kamfora racemiczna, postać farmaceutyczna, preparat dermatologiczny, produkt leczniczy, składnik aktywny, wchłanianie ogólnoustrojowe, wrażliwość na lek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Clotrimazolum Aflofarm 10 mg/g
Przedawkowanie kremu Clotrimazolum Aflofarm, zawierającego 10 mg/g klotrymazolu, jest klinicznie nieistotne ze względu na bardzo niską biodostępność substancji czynnej po miejscowej aplikacji na skórę. Dotychczas nie odnotowano przypadków przedawkowania u ludzi, co wynika z ograniczonej penetracji klotrymazolu do krwiobiegu, stosowania wyłącznie zewnętrznego oraz ograniczonej powierzchni aplikacji. W praktyce klinicznej ryzyko toksyczności systemowej jest zatem minimalne, a ewentualne działania niepożądane ograniczają się do miejscowego podrażnienia skóry, takich jak zaczerwienienie, świąd czy pieczenie, które mogą pojawić się jedynie przy nadmiernym stosowaniu preparatu.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Eltrombopag Glenmark 50 mg
Leczenie eltrombopagiem (Eltrombopag Glenmark) powinno być prowadzone pod nadzorem hematologa lub specjalisty zajmującego się przewlekłym WZW typu C. Dawkowanie jest indywidualnie dostosowywane w zależności od liczby płytek krwi, z celem utrzymania ich na poziomie zapobiegającym krwawieniom, zwykle ≥50 000/μl. Dla pierwotnej małopłytkowości immunologicznej dawka początkowa wynosi 50 mg/dobę u dorosłych i dzieci powyżej 6 lat, 25 mg/dobę u dzieci 1-5 lat oraz u pacjentów pochodzenia wschodnio-/południowo-wschodnioazjatyckiego. Maksymalna dawka to 75 mg/dobę. Monitorowanie obejmuje cotygodniową morfologię krwi do stabilizacji liczby płytek (≥50 000/μl przez 4 tygodnie), a następnie comiesięczne kontrole. Dawkę należy modyfikować co 2 tygodnie o 25 mg w zależności od liczby płytek, z przerwaniem terapii przy przekroczeniu 250 000/μl i wznowieniem po spadku do ≤100 000/μl.
absorpcja leku, czynność wątroby, dekompensacja wątroby, eltrombopag, kation wielowartościowy, kreatynina w surowicy, krwawienie, leczenie przeciwwirusowe, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, morfologia krwi, peginterferon, płytki krwi, rozmaz krwi obwodowej, wirusowe zapalenie wątroby typu C, WZW C, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żyły wrotnej, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Klindacin T 10 mg/g
Preparat Klindacin T w postaci żelu o stężeniu 10 mg/g klindamycyny fosforanu wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w okresie reprodukcyjnym, zwłaszcza w ciąży i podczas laktacji. Brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo i skuteczność miejscowego stosowania klindamycyny u kobiet ciężarnych, dlatego lek należy stosować wyłącznie w sytuacjach, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Konieczne jest monitorowanie przebiegu terapii oraz informowanie pacjentki o braku danych oraz o konieczności zgłaszania wszelkich niepokojących objawów. Warto podkreślić, że preparat zawiera również 50 mg/g glikolu propylenowego, co może dodatkowo wpływać na ryzyko stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg alergenowy – Interakcje
Immunoterapia alergenowa wymaga szczególnej uwagi w kontekście potencjalnych interakcji lekowych, mimo braku szczegółowych badań klinicznych w tym zakresie. Leki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy oraz stabilizatory mastocytów mogą zwiększać tolerancję na alergen, co wymaga modyfikacji dawki wyciągu alergenowego przy ich odstawianiu, aby uniknąć ujawnienia reakcji alergicznych. Szczególnie istotne są interakcje z lekami hipotensyjnymi, takimi jak beta-blokery i inhibitory ACE, które mogą nasilać wazodylatacyjne działanie histaminy podczas reakcji anafilaktycznej, zwiększając ryzyko ciężkich powikłań. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub stosowanie ich ze szczególną ostrożnością. Ponadto, podawanie innych antygenów w formie iniekcji (np. szczepionek) powinno być oddalone o co najmniej 1 tydzień od iniekcji wyciągu alergenowego, aby zmniejszyć ryzyko reakcji niepożądanych.
absorpcja leku, adiuwant, alergen reagujący krzyżowo, alergen środowiskowy, beta-bloker, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, inhibitor ACE, interakcja lekowa, kortykosteroid, lek hipotensyjny, lek przeciwalergiczny, lek przeciwhistaminowy, mediator zapalny, odpowiedź immunologiczna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja niepożądana, reakcja ogólnoustrojowa, receptor beta-adrenergiczny, stabilizator mastocytów, wazodylatacja, wyciąg alergenowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hydroxyzinum Teva 50 mg/ml
Hydroxyzinum Teva w postaci roztworu do wstrzykiwań (50 mg/ml) zawiera hydroksyzyny chlorowodorek, dostarczając 100 mg substancji czynnej w 2 ml ampułce. Preparat jest wskazany do szybkiej interwencji farmakologicznej w ostrych stanach klinicznych, takich jak uogólnione zaburzenia lękowe, niepokój i pobudzenie psychoruchowe w przebiegu zaburzeń nerwicowych oraz chorób organicznych, gdzie konieczne jest natychmiastowe złagodzenie objawów. Ponadto, hydroksyzyna iniekcyjna znajduje zastosowanie jako lek wspomagający w premedykacji przed zabiegami chirurgicznymi oraz w okresie pooperacyjnym, redukując lęk przedoperacyjny i dolegliwości pooperacyjne.
absorpcja leku, choroba organiczna, efekt terapeutyczny, hydroksyzyna, hydroksyzyna chlorowodorek, lęk przedoperacyjny, okres pooperacyjny, pobudzenie psychoruchowe, roztwór do wstrzykiwań, wprowadzenie do znieczulenia, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie nerwicowe, zaburzenie połykania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxar 1 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku DOXAR, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym z biodostępnością około 65% i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po około 2 godzinach (Tmax). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98,3%), co ma istotne znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie, gdzie podlega O-demetylacji i hydroksylacji, z udziałem enzymów cytochromu P450: przede wszystkim CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2D6 i CYP2C9. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej, co potwierdza intensywny metabolizm leku. Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę i pozwala na utrzymanie stężenia terapeutycznego przez całą dobę.
absorpcja leku, AUC leku, biodostępność leku, biotransformacja leku, cymetydyna, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, doksazosyna, DOXAR, eliminacja dwufazowa leku, hydroksylacja, klirens leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, stężenie terapeutyczne, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Daktarin 20 mg/g
Produkt leczniczy Daktarin w postaci pudru do stosowania miejscowego zawiera mikonazol azotan w stężeniu 20 mg/g, z minimalnym (<1%) wchłanianiem do krążenia ogólnoustrojowego. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego mikonazolu, jednak doustne podanie substancji wykazywało toksyczność płodową. W związku z tym, przed zastosowaniem u kobiet w ciąży, konieczna jest dokładna ocena stosunku korzyści do ryzyka. Ponadto, produkt zawiera 100 mg etanolu na 1 g, co może mieć znaczenie w kontekście bezpieczeństwa stosowania w ciąży.
absorpcja leku, Daktarin, działanie teratogenne, ekspozycja płodu, etanol, karmienie piersią, krążenie ogólnoustrojowe, mikonazol azotan, przenikanie do mleka matki, puder leczniczy, stosowanie miejscowe, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, substancja pomocnicza, toksyczność płodowa, wchłanianie leku - Leksykon substancji czynnych
Atropa belladonna – Dawkowanie i sposób podawania
Atropa belladonna, obecna w preparacie Angin-Heel SD w homeopatycznym rozcieńczeniu D4 (60 mg/tabletkę), jest stosowana w terapii w formie złożonej. Standardowe dawkowanie dla dorosłych (≥18 lat) to 1 tabletka 3 razy dziennie, przyjmowana powoli rozpuszczana w ustach, między posiłkami, co optymalizuje absorpcję przez błonę śluzową jamy ustnej. U młodzieży w wieku 12-18 lat stosowanie jest możliwe wyłącznie po konsultacji lekarskiej, natomiast u dzieci poniżej 12 roku życia preparat jest przeciwwskazany. Preparat ma postać białych do żółto-białych, okrągłych, płaskich tabletek i zawiera łącznie sześć substancji czynnych.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Savarix (500 j.m. + 10 mg + 50 mg)/g
Produkt leczniczy Savarix w postaci żelu zawiera heparynę sodową (500 IU/g), wyciąg z kasztanowca (10 mg/g) oraz benzokainę (50 mg/g). W dotychczasowych danych klinicznych nie odnotowano charakterystycznych objawów przedawkowania przy aplikacji miejscowej, jednak zaleca się ostrożność, zwłaszcza przy stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub przez dłuższy czas. W przypadku zastosowania dawki przekraczającej zalecaną, podstawowym działaniem jest mechaniczne usunięcie nadmiaru żelu z powierzchni skóry, aby ograniczyć dalszą absorpcję substancji czynnych.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Canesten 500 mg
Przedawkowanie klotrymazolu w postaci dopochwowych kapsułek miękkich Canesten 500 mg jest rzadkie, a ryzyko ostrego zatrucia minimalne ze względu na ograniczoną absorpcję przez błonę śluzową pochwy. W przypadku doustnego spożycia dużej dawki leku mogą wystąpić objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, ból w nadbrzuszu, biegunka, nudności, wymioty oraz ogólne złe samopoczucie. Objawy te wymagają leczenia objawowego, nawodnienia oraz monitorowania stanu klinicznego pacjenta, gdyż nie istnieje swoiste antidotum na przedawkowanie klotrymazolu.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Espumisan 40 mg/ml
Espumisan w postaci kropli doustnych (emulsja 40 mg/ml) zawiera symetykon, substancję czynną o wyjątkowo bezpiecznym profilu farmakologicznym. Symetykon jest chemicznie i fizjologicznie obojętny, nie ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego, co praktycznie eliminuje ryzyko zatrucia nawet przy znacznych przekroczeniach zalecanych dawek. Doświadczenia kliniczne potwierdzają dobrą tolerancję preparatu, a w dokumentacji medycznej nie odnotowano żadnych przypadków przedawkowania ani objawów toksycznych związanych z jego stosowaniem.