węgiel aktywny
Węgiel aktywny to substancja stosowana w medycynie jako adsorbent, charakteryzująca się dużą powierzchnią właściwą (400-2500 m²/g), co umożliwia skuteczne wiązanie różnych substancji z przewodu pokarmowego. Dzięki swojej porowatej strukturze może absorbować toksyny, leki, gazy oraz inne szkodliwe związki.
W praktyce klinicznej węgiel aktywny jest stosowany głównie w leczeniu ostrych zatruć doustnych, gdzie podaje się go jak najszybciej po ekspozycji na truciznę, najlepiej do 1 godziny. Jest skuteczny w przypadku zatruć wieloma lekami (m.in. paracetamolem, aspiryną, barbituranami), pestycydami czy toksynami roślinnymi, natomiast nie adsorbuje alkoholi, metali ciężkich, kwasów i zasad.
Dawkowanie węgla aktywnego zależy od wieku pacjenta i rodzaju zatrucia. U dorosłych typowa dawka w zatruciach wynosi 50-100 g, u dzieci 1-2 g/kg masy ciała. W ciężkich zatruciach może być stosowany w dawkach wielokrotnych. Należy pamiętać, że węgiel aktywny może zmniejszać wchłanianie równocześnie podawanych leków doustnych oraz powodować zaparcia jako efekt uboczny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Węgiel leczniczy Microfarm 200 mg
Węgiel leczniczy Microfarm dostępny jest w formie twardych, transparentnych kapsułek żelatynowych, z każdą kapsułką zawierającą 200 mg węgla aktywnego (Carbo activatus) jako jedyną substancję czynną. Produkt nie zawiera innych substancji czynnych, a jedynie żelatynę jako substancję pomocniczą, co minimalizuje ryzyko reakcji alergicznych i nietolerancji u pacjentów. Kapsułki umożliwiają precyzyjne dawkowanie, a ich transparentna otoczka pozwala na wizualną kontrolę zawartości. Węgiel aktywny charakteryzuje się właściwościami adsorpcyjnymi, które są kluczowe dla skuteczności terapeutycznej preparatu.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Oxcarbazepin NeuroPharma 600 mg
Przedawkowanie okskarbazepiny, zarejestrowane nawet przy dawkach sięgających 48 000 mg, stanowi poważny stan kliniczny manifestujący się szerokim spektrum objawów wieloukładowych. Dominują zaburzenia neurologiczne, takie jak senność, ataksja, oczopląs, drgawki, a także ciężkie stany jak śpiączka i utrata przytomności. Charakterystyczne są również zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, przede wszystkim hiponatremia, która może prowadzić do obrzęku mózgu i zaburzeń świadomości. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia sercowo-naczyniowe, w tym niedociśnienie i wydłużenie odstępu QTc w EKG, co zwiększa ryzyko arytmii, oraz depresję oddechową z możliwą hipoksją. Objawy okulistyczne (podwójne widzenie, zwężenie źrenic) i żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, hiperkineza) również mogą znacząco pogarszać stan pacjenta.
ataksja, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, dyskineza, EKG, funkcja nerek, funkcja wątroby, hiperkineza, hiponatremia, lek przeciwpadaczkowy, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, obrzęk mózgu, oczopląs, płukanie żołądka, podwójne widzenie, przedawkowanie okskarbazepiny, stan splątania, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Xerdoxo 20 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu (Xerdoxo, 20 mg) stanowi poważne ryzyko powikłań krwotocznych, co wymaga intensywnej obserwacji klinicznej i monitorowania parametrów życiowych oraz koagulologicznych. Dawki supraterapeutyczne powyżej 50 mg nie powodują dalszego wzrostu ekspozycji osoczowej u dorosłych z powodu efektu pułapowego, jednak brak jest danych dotyczących populacji pediatrycznej. W przypadku świeżego przedawkowania wskazane jest rozważenie podania węgla aktywnego w celu ograniczenia wchłaniania leku. Specyficznym antidotum jest andeksanet alfa, skuteczny u dorosłych, choć jego efektywność u dzieci pozostaje niepotwierdzona. W razie krwawień należy przerwać lub odroczyć podanie rywaroksabanu oraz wdrożyć leczenie objawowe, w tym hemostazę mechaniczną, chirurgiczną, wsparcie hemodynamiczne i przetoczenia krwiopochodne (koncentrat krwinek czerwonych, świeżo mrożone osocze, płytki krwi). W przypadku opornych krwawień można rozważyć zastosowanie andeksanetu alfa oraz prokoagulantów: PCC, aPCC i rekombinowanego czynnika VIIa, mimo ograniczonego doświadczenia klinicznego.
andeksanet alfa, aprotynina, białka osocza krwi, dawka supraterapeutyczna, desmopresyna, diagnostyka obrazowa, efekt pułapowy, farmakokinetyka populacyjna, inhibitor Xa, koagulopatia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, koncentrat krwinek czerwonych, konsultacja neurochirurgiczna, krwawienie do OUN, krwiste wymioty, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, okres półtrwania leku, płynoterapia, powikłania krwotoczne, przetoczenie płytek krwi, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, siarczan protaminy, specjalista ds. krzepnięcia krwi, świeżo mrożone osocze, układ krzepnięcia, węgiel aktywny, witamina K, wsparcie hemodynamiczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Carbo Activ Aflofarm 200 mg
Węgiel aktywny w postaci kapsułek twardych Carbo Activ Aflofarm 200 mg nie posiada dostępnych danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania u kobiet w okresie ciąży oraz podczas karmienia piersią. Brak jest badań oceniających wpływ substancji czynnej na rozwój płodu, przebieg ciąży, przenikanie do mleka matki oraz wpływ na płodność. W związku z tym lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjentkę o braku udokumentowanych danych oraz rozważyć potencjalne korzyści i ryzyko związane z zastosowaniem preparatu w tych szczególnych okresach.
alternatywne metody leczenia, bezpieczeństwo stosowania, ciąża, kapsułki twarde, karmienie piersią, laktacja, mleko matki, monitorowanie stanu klinicznego, płodność, przebieg ciąży, przenikanie substancji czynnej, przypadek kliniczny, rozwój noworodka, rozwój płodu, stosunek korzyści do ryzyka, węgiel aktywny, wywiad lekarski - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fluoksetyna EGIS 10 mg
Przedawkowanie fluoksetyny, substancji czynnej leku Fluoksetyna EGIS, może prowadzić do szerokiego spektrum objawów klinicznych, od łagodnych do potencjalnie zagrażających życiu. Najczęściej obserwuje się nudności i wymioty jako pierwsze symptomy, jednakże możliwe są również poważne zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak bezobjawowe arytmie, arytmie komorowe, wydłużenie odstępu QTc w EKG oraz rzadkie, ale groźne torsade de pointes. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia oddechowe od łagodnej duszności do ciężkiej niewydolności, a także objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym pobudzenie psychoruchowe, drgawki i śpiączka. W skrajnych przypadkach możliwe jest zatrzymanie akcji serca i zgon, choć zdarza się to bardzo rzadko.
antidotum, arytmia komorowa, bezobjawowa arytmia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa, EKG, hemoperfuzja, napad drgawkowy, niewydolność oddechowa, norfluoksetyna, objaw toksyczny, okres półtrwania, parametr hemodynamiczny, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, przedawkowanie fluoksetyny, rytm węzłowy, śpiączka, stan pobudzenia, torsade de pointes, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, wymuszona diureza, zaburzenie czynności płuc, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rivaroxaban Reddy 15 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu, nawet do dawek rzędu 1960 mg u dorosłych, wiąże się z ryzykiem powikłań krwotocznych o różnym nasileniu i lokalizacji, w tym krwawień z nosa, przewodu pokarmowego, wewnątrzczaszkowych, dróg rodnych oraz krwiomoczu. Farmakokinetycznie obserwuje się efekt pułapowy przy dawkach ≥50 mg, co oznacza brak dalszego wzrostu ekspozycji osoczowej z powodu ograniczonego wchłaniania. Okres półtrwania rywaroksabanu wynosi około 5-13 godzin u dorosłych, a u dzieci jest krótszy, jednak dane dotyczące przedawkowania u dzieci są ograniczone. W przypadku przedawkowania kluczowe jest monitorowanie objawów krwotocznych oraz wdrożenie odpowiednich procedur terapeutycznych, w tym podanie węgla aktywnego, opóźnienie lub przerwanie terapii oraz zastosowanie andeksanetu alfa jako specyficznego antidotum u dorosłych (skuteczność u dzieci nie została potwierdzona). Ze względu na wysokie wiązanie z białkami osocza, rywaroksaban nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku tą metodą.
andeksanet alfa, aprotynina, czynnik Xa, desmopresyna, działanie przeciwzakrzepowe, efekt pułapowy, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka rywaroksabanu, hemostaza chirurgiczna, inhibitor Xa, koagulopatia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, niedokrwistość, okres półtrwania rywaroksabanu, powikłanie krwotoczne, przetoczenie płytek krwi, rekombinowany czynnik VIIa, siarczan protaminy, specjalista ds. krzepnięcia krwi, środek prokoagulacyjny, świeżo mrożone osocze, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, witamina K, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – DiosMax 1000 mg
Przedawkowanie DiosMaxu, zawierającego 1000 mg zmikronizowanej diosminy, wiąże się głównie z objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak zaburzenia żołądkowo-jelitowe, nudności oraz wymioty. Dotychczas nie odnotowano przypadków ciężkiego zatrucia ani poważnych objawów klinicznych, co wskazuje na relatywnie niską toksyczność diosminy. W przypadku podejrzenia przedawkowania zaleca się wdrożenie standardowych procedur postępowania w zatruciach doustnych, obejmujących wywołanie wymiotów, płukanie żołądka, podanie węgla aktywnego oraz leczenie objawowe, dostosowane do stanu klinicznego pacjenta i ilości przyjętego leku.
czynności życiowe, dawka terapeutyczna, diosmina zmikronizowana, dolegliwości bólowe, nudności i wymioty, płukanie żołądka, postępowanie terapeutyczne, profil bezpieczeństwa leku, profil toksyczności, przedawkowanie leku, treść żołądkowa, węgiel aktywny, wywoływanie wymiotów, zaburzenia perystaltyki, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zatrucie doustne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Diosminex 500 mg
Przedawkowanie zmikronizowanej diosminy w preparacie Diosminex 500 mg, choć nieudokumentowane w literaturze medycznej, może prowadzić do zaburzeń żołądkowo-jelitowych, takich jak nudności, wymioty, dyskomfort i bóle brzucha oraz dyspepsja. Objawy te wynikają z farmakologicznego działania leku i mogą wymagać interwencji medycznej. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy wdrożyć standardowe procedury postępowania, obejmujące wywołanie wymiotów, płukanie żołądka, podanie węgla aktywnego oraz leczenie objawowe, z jednoczesnym monitorowaniem i zabezpieczeniem podstawowych funkcji życiowych pacjenta, zwłaszcza układu krążenia i oddechowego.
adsorpcja leku, ból brzucha, diosmina zmikronizowana, dolegliwości przewodu pokarmowego, dyskomfort brzuszny, dyspepsja, laktoza jednowodna, leczenie objawowe, nietolerancja składników, nudności, płukanie żołądka, podstawowe funkcje życiowe, postępowanie medyczne, przedawkowanie leków doustnych, układ krążenia, węgiel aktywny, wymiotowanie, wymioty, wymioty i nudności, wywołanie wymiotów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Diclac 75 Duo 75 mg
Przedawkowanie diklofenaku sodowego w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu Diclac 75 Duo, zawierających 12,5 mg frakcji szybko uwalnianej oraz 62,5 mg frakcji wolno uwalnianej, może prowadzić do wieloukładowych powikłań klinicznych. Objawy przedawkowania obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, krwotok, biegunka), układu nerwowego (zawroty głowy, szumy uszne, drgawki) oraz narządów miąższowych (ostra niewydolność nerek i wątroby). Szczególnie istotne jest monitorowanie funkcji nerek i wątroby ze względu na ryzyko ostrej niewydolności, a także kontrola parametrów życiowych i obserwacja pod kątem krwawień z przewodu pokarmowego. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić również zaburzenia hemodynamiczne (hipotonia, wstrząs) oraz niewydolność oddechowa wymagająca wsparcia oddechowego.
białka osocza, ból brzucha, bradypnoe, ciśnienie tętnicze krwi, dializoterapia, diklofenak sodowy, drgawki, enzymy wątrobowe, hemodializa, hipotonia, krwotok z przewodu pokarmowego, napad padaczkowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność oddechowa, oliguria, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, ototoksyczność, przetaczanie krwi, równowaga wodno-elektrolitowa, szumy uszne, tachypnoe, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wstrząs, wymuszona diureza, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia oddychania, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Polmatine 10 mg
Przedawkowanie memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Polmatine, może manifestować się różnorodnymi objawami neurologicznymi i żołądkowo-jelitowymi, zależnie od dawki i czasu ekspozycji. Dawki rzędu 105-200 mg/dobę przez 3 dni zwykle wywołują łagodne objawy, takie jak zmęczenie, osłabienie i biegunka, a czasem brak symptomów klinicznych. Przy dawkach poniżej 140 mg jednorazowo lub nieznanej dawce obserwuje się splątanie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresję, omamy oraz zaburzenia chodu, a także wymioty i biegunkę. W przypadkach znacznego przedawkowania, np. 400 mg lub 2000 mg jednorazowo, mogą wystąpić ciężkie objawy neurologiczne, takie jak psychoza, omamy wzrokowe, stan przeddrgawkowy, śpiączka trwająca do 10 dni, a także podwójne widzenie i pobudzenie. Pomimo poważnego przebiegu klinicznego, opisywane przypadki wskazują na możliwość pełnego powrotu do zdrowia bez trwałych następstw neurologicznych przy odpowiednim leczeniu.
agresja, biegunka, funkcje życiowe, krążenie jelitowo-wątrobowe, lek neurologiczny, memantyna chlorowodorek, nadmierne pobudzenie, niepokój, omamy, omamy wzrokowe, ośrodkowy układ nerwowy, plazmafereza, płukanie żołądka, pobudzenie, podwójne widzenie, Polmatine, psychoza, senność, śpiączka, splątanie, stan przeddrgawkowy, stupor, utrata świadomości, węgiel aktywny, wymioty, wymuszona diureza, zaburzony chód, zakwaszenie moczu, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rivaroxaban Reddy 2,5 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu, nawet do dawek rzędu 1960 mg, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko ciężkich powikłań krwotocznych. Kluczowym aspektem farmakokinetycznym jest efekt pułapowy, obserwowany przy dawkach ≥50 mg, który ogranicza dalszy wzrost ekspozycji osoczowej leku z powodu ograniczonego wchłaniania. W przypadku przedawkowania konieczne jest monitorowanie pacjenta pod kątem krwawień oraz wdrożenie odpowiednich procedur, takich jak redukcja wchłaniania (np. węgiel aktywny) oraz podanie specyficznego antidotum – andeksanetu alfa, który odwraca działanie rywaroksabanu. Okres półtrwania leku wynosi około 5-13 godzin, co należy uwzględnić przy planowaniu dalszego postępowania terapeutycznego.
andeksanet alfa, aprotynina, charakterystyka produktu leczniczego, dawka supraterapeutyczna, desmopresyna, dializoterapia, efekt pułapowy, hemostaza chirurgiczna, hipotensja, koagulopatia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, niedokrwistość, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płytki krwi, powikłanie krwotoczne, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, siarczan protaminy, specjalista ds. krzepnięcia krwi, świeżo mrożone osocze, tachykardia, węgiel aktywny, witamina K, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Węgiel leczniczy (Norit) 200 mg
Węgiel leczniczy Norit w dawce 200 mg, podawany w postaci kapsułek twardych, nie wykazuje negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn. Jego działanie ogranicza się do przewodu pokarmowego, bez istotnego wchłaniania systemowego, co eliminuje ryzyko upośledzenia sprawności psychomotorycznej. Preparat nie powoduje senności, zawrotów głowy ani zaburzeń widzenia, co potwierdza jego bezpieczeństwo dla pacjentów wymagających pełnej sprawności psychofizycznej w codziennych czynnościach zawodowych i prywatnych.
carbo activatus, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, efekt ogólnoustrojowy, farmakoterapia, profil bezpieczeństwa leku, przewód pokarmowy, sprawność psychomotoryczna, węgiel aktywny, węgiel leczniczy, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zdarzenie niepożądane, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gripex 325 mg + 30 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Gripex zawiera paracetamol (325 mg), pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg) oraz dekstrometorfanu bromowodorek (10 mg). Przedawkowanie paracetamolu (≥ 5 g jednorazowo) prowadzi do hepatotoksyczności manifestującej się wczesnymi objawami (nudności, wymioty, potliwość, senność, osłabienie) oraz późniejszymi symptomami uszkodzenia wątroby (ból w nadbrzuszu, żółtaczka). Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia paracetamolu we krwi względem czasu od przyjęcia. Leczenie obejmuje prowokację wymiotów (jeśli <1 h od zażycia), podanie 60-100 g węgla aktywnego, a następnie metioniny (2,5 g) i/lub N-acetylocysteiny, z hospitalizacją na oddziale intensywnej terapii. Pseudoefedryna wywołuje objawy pobudzenia OUN (drażliwość, drżenia, halucynacje), nadciśnienie tętnicze i tachykardię; w ciężkich przypadkach mogą wystąpić drgawki i niewydolność oddechowa. Leczenie polega na diurezie forsowanej, dializoterapii i terapii objawowej.
ataksja, benzodiazepiny, dekstrometorfan, depresja oddechowa, dializoterapia, diureza forsowana, drgawki, dystonia, halucynacje, hepatocyty, hipertermia, kardiotoksyczność, metionina, N-acetylocysteina, nadciśnienie tętnicze, nalokson, nudności, objawy neurologiczne, objawy żołądkowo-jelitowe, oczopląs, oddział intensywnej terapii, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, pseudoefedryna, psychoza toksyczna, śpiączka, splątanie, tachykardia, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wydłużenie QTc, wymioty, zatrucie paracetamolem, zespół serotoninowy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Tianeptyna – Działania niepożądane
Tianeptyna, stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych, wykazuje profil działań niepożądanych o przeważnie łagodnym nasileniu, obejmujących głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, zaparcia, ból brzucha), ośrodkowego układu nerwowego (senność, bóle głowy, zawroty głowy) oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do istotnych działań niepożądanych należą: koszmary senne, nadużywanie i uzależnienie (szczególnie u osób <50 r.ż. z historią uzależnień), myśli i zachowania samobójcze, zaburzenia pozapiramidowe, tachykardia, skurcze dodatkowe, duszność, bóle mięśni i pleców oraz potencjalne uszkodzenia wątroby manifestujące się podwyższoną aktywnością enzymów wątrobowych i rzadko zapaleniem wątroby. Monitorowanie funkcji wątroby oraz stanu psychicznego pacjenta jest kluczowe podczas terapii.
bezsenność, drgawka, dyskineza, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, hiponatremia, jadłowstręt, monitoring bezpieczeństwa, myśli samobójcze, niewydolność oddechowa, omam, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pokrzywka, przewód pokarmowy, skurcz dodatkowy, splątanie, suchość błony śluzowej, tachykardia, tianeptyna, trądzik, uderzenie gorąca, uzależnienie od leku, węgiel aktywny, wysypka grudkowo-plamista, zaburzenie depresyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie snu, zapalenie pęcherzowe skóry, zapalenie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tyzanidyna – Przedawkowanie
Przedawkowanie tyzanidyny, nawet w dawce jednorazowej do 400 mg, stanowi poważny stan kliniczny z dominującymi objawami ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego i pokarmowego. Charakterystyczne symptomy obejmują nudności, wymioty, niedociśnienie tętnicze, bradykardię, wydłużenie odstępu QT z ryzykiem torsade de pointes, zawroty głowy, senność, niepokój ruchowy, śpiączkę, zwężenie źrenic oraz niewydolność oddechową. Mechanizm toksyczności opiera się na działaniu α₂-adrenergicznym, prowadzącym do depresji ośrodkowego układu nerwowego, zaburzeń elektrofizjologicznych mięśnia sercowego oraz bezpośredniego podrażnienia błony śluzowej żołądka. Czas półtrwania leku wynosi około 2-4 godzin, jednak w przedawkowaniu farmakokinetyka może ulec zaburzeniu, co wymaga wydłużonej obserwacji pacjenta, zwłaszcza przy preparatach o zmodyfikowanym uwalnianiu (np. Sirdalud MR).
bradykardia, depresja ośrodka oddechowego, depresja ośrodkowego układu nerwowego, farmakokinetyka leku, hiperkapnia, hipoksja, komorowe zaburzenia rytmu, mioza, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, płukanie żołądka, przedawkowanie tyzanidyny, skala Glasgow, śpiączka, torsade de pointes, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zaburzenia elektrofizjologiczne mięśnia sercowego, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zawroty głowy, zespół zaburzeń oddechowych, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Asentra 100 mg
Przedawkowanie sertraliny stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się szerokim spektrum objawów, w tym sennością, nudnościami, tachykardią, drżeniami mięśniowymi, pobudzeniem, zawrotami głowy, a w cięższych przypadkach śpiączką. Szczególnie niebezpieczne są zaburzenia kardiologiczne, takie jak wydłużenie odstępu QTc oraz częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, które wymagają ścisłego monitorowania EKG i natychmiastowej interwencji. Przedawkowanie może prowadzić do zgonu zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami lub alkoholem, co podkreśla konieczność intensywnego postępowania medycznego i hospitalizacji pacjenta na oddziale toksykologii lub intensywnej terapii.
arytmia komorowa, depresja oddechowa, dializa, drożność dróg oddechowych, drżenie mięśniowe, hemoperfuzja, intubacja dotchawicza, monitorowanie EKG, monoterapia, obraz kliniczny, odstęp QTc, płukanie żołądka, pobudzenie, postępowanie medyczne, przedawkowanie sertraliny, śpiączka, tachykardia, toksykologia kliniczna, torsade de pointes, transfuzja wymienna, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wymuszona diureza, zaburzenie kardiologiczne, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olanzapine Aurovitas 10 mg
Przedawkowanie olanzapiny, dostępnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Olanzapine Aurovitas), stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta. Objawy przedawkowania obejmują bardzo częste manifestacje, takie jak częstoskurcz (>10% przypadków), pobudzenie lub agresywność, dyzartrię, objawy pozapiramidowe oraz obniżony poziom świadomości (od sedacji do śpiączki). Inne istotne klinicznie objawy, występujące rzadziej (<10%), to delirium, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, zaburzenia oddechowe (depresja oddechowa, zachłyśnięcie), zaburzenia ciśnienia tętniczego, arytmie serca oraz zatrzymanie krążenia i oddychania. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia rytmu serca, które choć występują w mniej niż 2% przypadków, mogą prowadzić do zatrzymania krążenia. Zgłoszono przypadki śmiertelne po jednorazowej dawce nie większej niż 450 mg, ale także przeżycia po dawce około 2 g, co wskazuje na dużą zmienność indywidualnej reakcji na przedawkowanie.
aktywność beta-agonistyczna, arytmia, beta-stymulacja, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, delirium, depresja oddechowa, dostępność biologiczna, drgawki, dyzartria, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, obniżony poziom świadomości, okres półtrwania leku, olanzapina, płukanie żołądka, pobudzenie agresywne, przedawkowanie olanzapiny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, węgiel aktywny, zaburzenia ciśnienia, zaburzenia oddechowe, zaburzenia rytmu serca, zachłyśnięcie, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia i oddychania, zespół objawów klinicznych, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon substancji czynnych
Difenhydramina – Przedawkowanie
Difenhydramina, wykazująca działanie przeciwhistaminowe i przeciwcholinergiczne, może wywoływać objawy toksyczne zależne od dawki, drogi podania oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. U dorosłych umiarkowane objawy pojawiają się po dawce 300-500 mg, a ciężkie powyżej 1 g. W preparatach łączonych z paracetamolem toksyczność obserwuje się po dawce >25 mg/kg mc. Dzieci są szczególnie wrażliwe, wykazując objawy pobudzenia OUN, takie jak bezsenność, drżenia i drgawki. Objawy przedawkowania obejmują: senność, tachykardię, halucynacje, drgawki, majaczenie, rabdomiolizę, arytmie (w tym torsade de pointes), śpiączkę, zapaść sercowo-naczyniową i niewydolność oddechową. Miejscowe preparaty (krople do oczu i nosa) mogą powodować zahamowanie OUN, hipotermię i śpiączkę, zwłaszcza u dzieci. W preparacie Allefin (difenhydramina + lidokaina) możliwe są objawy przedawkowania lidokainy, takie jak zawroty głowy i szumy uszne.
arytmia, difenhydramina, drgawki, drgawki padaczkowe, drżenie mięśni, dysrytmia komorowa, fizostygmina, gorączka, halucynacje, hipotermia, lidokaina, majaczenie, metionina, monitorowanie EKG, N-acetylocysteina, nadciśnienie tętnicze, nafazolina, niewydolność oddechowa, nudności i wymioty, objawy antycholinergiczne, paracetamol, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie difenhydraminy, psychoza toksyczna, rabdomioliza, reakcja dystoniczna, rozszerzenie źrenic, śpiączka, splątanie, suchość w ustach, tachykardia, torsade de pointes, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zapaść sercowo-naczyniowa - Leksykon substancji czynnych
Propranolol – Przedawkowanie
Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, w przedawkowaniu wywołuje zróżnicowane objawy kliniczne, głównie ze strony układu krążenia, ośrodkowego układu nerwowego oraz układu oddechowego. U dorosłych zgony odnotowano po spożyciu około 2 g substancji, natomiast u dzieci dawki powyżej 40 mg mogą powodować poważne zaburzenia. Dominujące objawy to bradykardia, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, zaburzenia przewodzenia serca oraz wstrząs kardiogenny. W OUN obserwuje się senność, splątanie, drgawki, omamy, a w ciężkich przypadkach śpiączkę. Dodatkowo mogą wystąpić skurcz oskrzeli, cyanoza, wymioty, depresja oddechowa, hipoglikemia i hipokalcemia. Kardioselektywność propranololu jest znacznie osłabiona w przedawkowaniu, co nasila ogólnoustrojowe efekty blokady receptorów beta-adrenergicznych, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego i współistniejącymi schorzeniami kardiologicznymi, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku i z chorobą niedokrwienną serca.
aminofilina, antagonista wapnia, arytmia, atropina, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, depresja oddechowa, diazepam, digoksyna, dobutamina, dopamina, drgawki, glukagon, halucynacja, hipoglikemia, hipokalcemia, izoprenalina, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, neuroleptyk, niedociśnienie tętnicze, niewydolność lewej komory serca, niewydolność oddechowa, noradrenalina, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, propranolol, receptor beta-adrenergiczny, resuscytacja, rozrusznik serca, salbutamol, sinica, skurcz oskrzeli, śpiączka, stymulacja nerwu błędnego, stymulacja serca, teofilina, układ krążenia, układ oddechowy, węgiel aktywny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Xifaxan 100 mg/5 ml
Ryfaksymina, substancja czynna preparatu Xifaxan 100 mg/5 ml, wykazuje minimalny wpływ na enzymy cytochromu P450, nie hamując głównych izoenzymów (CYP1A2, 2A6, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4) i wykazując jedynie słabą indukcję CYP3A4. U zdrowych ochotników nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki substratów CYP3A4, jednak u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ryfaksymina może obniżać ekspozycję na leki metabolizowane przez CYP3A4, takie jak warfaryna, leki przeciwpadaczkowe, przeciwarytmiczne czy doustne środki antykoncepcyjne. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z warfaryną, gdzie obserwowano zmiany wartości INR, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawki leków przeciwkrzepliwych. Ryfaksymina jest umiarkowanym substratem glikoproteiny P (P-gp) i metabolizowana przez CYP3A4; jednoczesne podanie z silnym inhibitorem P-gp, cyklosporyną (600 mg), powoduje znaczący wzrost narażenia na ryfaksyminę (83-krotny wzrost Cmax i 124-krotny wzrost AUC), co wymaga ostrożności klinicznej.
białko transportowe, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2B6, CYP3A4, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, glikoproteina p, inhibitor glikoproteiny p, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ryfaksymina, ryfamycyny, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Poltram 100 50 mg/ml
Przedawkowanie tramadolu chlorowodorku, substancji czynnej leku Poltram 100, stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta, manifestując się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego, układu oddechowego i krążenia. Charakterystycznym objawem jest zwężenie źrenic, które wspomaga diagnostykę różnicową zatruć opioidowych. Występują również wymioty zwiększające ryzyko aspiracji, zaburzenia świadomości oceniane w skali Glasgow, drgawki wymagające dożylnego podania diazepamu oraz depresja oddechowa, którą leczy się naloksonem. Przedawkowanie może prowadzić do niewydolności krążenia, objawiającej się spadkiem ciśnienia tętniczego i zaburzeniami rytmu serca, a także do zahamowania perystaltyki jelit. W literaturze opisano także przypadki zespołu serotoninowego, szczególnie u pacjentów stosujących tramadol wraz z lekami serotoninergicznymi, objawiającego się triadą zaburzeń psychicznych, autonomicznych i neuromięśniowych.
antagonista receptorów opioidowych, aspiracja treści żołądkowej, depresja oddechowa, diazepam, drgawki, drożność dróg oddechowych, hemodializa, hemofiltracja, leki serotoninergiczne, nalokson, niewydolność krążenia, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, preparat o przedłużonym uwalnianiu, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Glasgow, tramadol chlorowodorek, węgiel aktywny, zaburzenia psychiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zahamowanie perystaltyki, zatrucie tramadolem, zespół serotoninowy, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Flegamina Baby 2 mg/ml
Przedawkowanie bromoheksyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Flegamina Baby (2 mg/ml, 20 kropli = 1 ml), jest rzadko opisywane i nie posiada szczegółowo udokumentowanych specyficznych objawów u ludzi. Obserwowane symptomy przedawkowania są zbliżone do działań niepożądanych znanych z terapii w dawkach terapeutycznych i obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, układu nerwowego oraz innych układów, wynikające z nasilenia farmakologicznego działania bromoheksyny. Dodatkowo, obecność substancji pomocniczych takich jak etanol 96% (40 mg/ml), metylu parahydroksybenzoesan (0,6 mg/ml) i propylu parahydroksybenzoesan (0,2 mg/ml) może przyczyniać się do wystąpienia dodatkowych objawów toksycznych przy znacznych dawkach.
błąd medyczny, bromoheksyna chlorowodorek, dawka terapeutyczna, dolegliwości przewodu pokarmowego, etanol, krople doustne, leczenie objawowe, metylu parahydroksybenzoesan, monitorowanie funkcji życiowych, płukanie żołądka, propylu parahydroksybenzoesan, przedawkowanie bromoheksyny, substancja pomocnicza, węgiel aktywny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amaryl 4 4 mg
Przedawkowanie glimepirydu, substancji czynnej leku Amaryl stosowanego w terapii cukrzycy typu 2, prowadzi do ciężkiej hipoglikemii o długim czasie trwania (12-72 godziny) i ryzyku nawrotów. Objawy hipoglikemii obejmują zarówno symptomy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle nadbrzusza), jak i neurologiczne (niepokój ruchowy, drżenia, zaburzenia widzenia, trudności w koordynacji, senność, śpiączka, drgawki). Charakterystyczne jest opóźnione pojawienie się objawów, które mogą nie wystąpić w ciągu pierwszych 24 godzin po przedawkowaniu. W ciężkich przypadkach konieczna jest hospitalizacja i długotrwałe monitorowanie ze względu na ryzyko nawrotów hipoglikemii.
Amaryl, ból nadbrzusza, cukrzyca typu 2, dożylne podanie glukozy, drgawki, drżenie, glimepiryd, glukagon, hiperglikemia, hipoglikemia, hipoglikemia polekowa, monitorowanie glikemii, niepokój ruchowy, niski poziom glukozy, nudności, obniżony poziom glukozy, oktreotyd, płukanie żołądka, senność, śpiączka, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia widzenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Citabax 40 40 mg
Przedawkowanie cytalopramu, choć rzadkie jako monoterapia, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, zwłaszcza przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub innych leków, takich jak trójpierścieniowe antydepresanty, inhibitory MAO czy inne SSRI. Dawka śmiertelna nie jest jednoznacznie określona, jednak odnotowano przeżycia po dawkach przekraczających 2 g. Klinicznie przedawkowanie manifestuje się szerokim spektrum objawów obejmujących układ nerwowy (drgawki, śpiączka, pobudzenie), sercowo-naczyniowy (tachykardia, bradykardia, wydłużenie QT, poszerzenie QRS, ryzyko torsade de pointes, zatrzymanie akcji serca) oraz inne objawy, w tym zespół serotoninowy z gorączką i podwyższoną kinazą kreatynową. Szczególnie niebezpieczne są zaburzenia rytmu serca i ciężka bradykardia z niedociśnieniem, które mogą prowadzić do zgonu.
antidotum, blok odnogi pęczka Hissa, bradyarytmia, bradykardia, dawka śmiertelna, hiperwentylacja, inhibitor MAO, intubacja dotchawicza, kinaza kreatynowa, lek SSRI, mydriaza, płukanie żołądka, polimorficzny częstoskurcz komorowy, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie cytalopramu, rabdomioliza, rytm węzłowy, sinica, środek przeczyszczający, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zapis EKG, zastoinowa niewydolność serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ketonal Duo 150 mg
Przedawkowanie ketoprofenu, opisywane w dawkach sięgających do 2,5 g, zazwyczaj manifestuje się objawami o umiarkowanym nasileniu, które nie zagrażają bezpośrednio życiu pacjenta. Dominują symptomy ze strony ośrodkowego układu nerwowego i przewodu pokarmowego, takie jak letarg, senność, nudności, wymioty oraz ból w nadbrzuszu. Warto podkreślić, że dawki te znacznie przekraczają maksymalną zalecaną dawkę dobową Ketonal DUO, wynoszącą 150 mg. Brak swoistej odtrutki wymaga stosowania leczenia objawowego i podtrzymującego, z uwzględnieniem monitorowania funkcji nerek oraz równowagi kwasowo-zasadowej.
ból nadbrzusza, hemodializa, Ketonal DUO, ketoprofen, kwasica, letarg, nawodnienie pacjenta, niewydolność nerek, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, perfuzja narządowa, płukanie żołądka, przedawkowanie ketoprofenu, przewód pokarmowy, równowaga kwasowo-zasadowa, senność, węgiel aktywny, wydalanie moczu, wymioty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aryfrenix 15 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, choć rzadko śmiertelne, może prowadzić do szeregu istotnych klinicznie objawów, różniących się w zależności od wieku pacjenta i dawki. U dorosłych, przy dawkach sięgających do 1260 mg, obserwuje się letarg, wzrost ciśnienia tętniczego, senność, tachykardię, nudności, wymioty oraz biegunkę. W populacji pediatrycznej, przy dawkach do 195 mg, występują senność, przejściowa utrata świadomości oraz objawy pozapiramidowe, które mogą mieć poważne implikacje medyczne. W każdym przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego, obejmującego utrzymanie drożności dróg oddechowych, dotlenienie, a w ciężkich przypadkach wentylację mechaniczną oraz leczenie objawowe.
akatyzja, arypiprazol, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, drożność dróg oddechowych, dyskineza, dystonia, hemodializa, letarg, monitorowanie EKG, nadciśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, przedawkowanie leku, saturacja krwi, stężenie leku, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywny, wentylacja mechaniczna, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Solifenacin Vivanta 10 mg
Przedawkowanie bursztynianu solifenacyny, substancji czynnej leku Solifenacin Vivanta, prowadzi do nasilenia objawów antycholinergicznych wynikających z blokady receptorów muskarynowych. Opisano przypadek przyjęcia dawki 280 mg w ciągu 5 godzin, skutkujący zaburzeniami stanu psychicznego bez konieczności hospitalizacji. W postępowaniu zaleca się podanie węgla aktywnego, płukanie żołądka (do 1 godziny od przedawkowania) oraz unikanie prowokowania wymiotów. Leczenie objawowe obejmuje podanie fizostygminy lub karbacholu przy ciężkich objawach ośrodkowych, benzodiazepin przy drgawkach, sztuczną wentylację w niewydolności oddechowej, beta-adrenolityków przy tachykardii, cewnikowanie pęcherza moczowego w zatrzymaniu moczu oraz pilokarpiny miejscowo przy rozszerzeniu źrenic.
benzodiazepiny, beta-adrenolityk, bradykardia, bursztynian solifenacyny, cewnikowanie pęcherza moczowego, diazepam, drgawki, działanie cholinolityczne, efekt cholinolityczny, fizostygmina, fotofobia, halucynacje, hipokaliemia, hipoksja, karbachol, kwasica oddechowa, mydriaza, napad drgawkowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, objawy antycholinergiczne, omamy, ośrodkowe objawy cholinolityczne, pilokarpina, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, receptor muskarynowy, rozszerzenie źrenic, suchość błon śluzowych, sztuczna wentylacja, tachykardia, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia akomodacji, zaburzenia elektrofizjologiczne, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tamoptim 0,4 mg
Przedawkowanie tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Tamoptim 0,4 mg, stanowi stan nagły z dominującymi objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego. Opisany przypadek dotyczył przyjęcia 5 mg tamsulosyny (ponad 12-krotność dawki terapeutycznej), co wywołało triadę objawów: ostre niedociśnienie tętnicze z ciśnieniem skurczowym spadającym do 70 mmHg, wymioty oraz biegunkę. Niedociśnienie jest wynikiem rozszerzenia naczyń krwionośnych na skutek blokady receptorów α1-adrenergicznych. Objawy żołądkowo-jelitowe mogą być bezpośrednim działaniem leku lub wtórne do niedociśnienia. W związku z farmakokinetyką tamsulosyny, hemodializa jest nieskuteczna ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami osocza.
białka osocza, biegunka, ciśnienie skurczowe, funkcja nerek, hemodializa, krew krążąca, lek wazokonstrykcyjny, niedociśnienie tętnicze, parametry hemodynamiczne, parametry nerkowe, płukanie żołądka, receptory α₁-adrenergiczne, siarczan sodu, środek przeczyszczający, tamsulosyny chlorowodorek, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, właściwości farmakokinetyczne, wymioty - Leksykon leków
Interakcje leku – ACC optima 600 mg
Acetylocysteina, substancja czynna preparatu ACC optima 600 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie acetylocysteiny z lekami przeciwkaszlowymi (np. dekstrometorfan, kodeina), co może prowadzić do zalegania wydzieliny w drogach oddechowych i wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. W przypadku antybiotyków, zwłaszcza półsyntetycznych penicylin, tetracyklin, cefalosporyn i aminoglikozydów, zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem acetylocysteiny a antybiotyku, aby uniknąć inaktywacji leku, mimo że dla amoksycyliny, doksycykliny i cefuroksymu nie wykazano takiej niezgodności in vitro. Ponadto acetylocysteina może nasilać działanie azotanów (np. nitrogliceryny), co zwiększa ryzyko znacznego niedociśnienia tętniczego i wymaga regularnego monitorowania ciśnienia oraz edukacji pacjenta o możliwym bólu głowy.
acetylocysteina, agregacja płytek krwi, amikacyna, aminoglikozyd, amoksycylina, ampicylina, antybiotyk, antybiotyk beta-laktamowy, azotan, biodostępność, błona śluzowa żołądka, cefalosporyna, cefuroksym, ciała ketonowe, dekstrometorfan, doksycyklina, dysfagia, erytromycyna, gentamycyna, glutation, hepatotoksyczność, inaktywacja antybiotyków, kodeina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkaszlowy, monoazotan izosorbidu, naczynie krwionośne, niedociśnienie tętnicze, nitrogliceryna, odruch kaszlowy, penicylina półsyntetyczna, salicylan, tetracyklina, tiamfenikol, węgiel aktywny, zaleganie wydzieliny, zatrucie salicylanami - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olanzapine Aurovitas 15 mg
Przedawkowanie olanzapiny stanowi poważne zagrożenie dla życia, z możliwością zgonu już po jednorazowej dawce około 450 mg, choć odnotowano przeżycia po dawkach do 2 g. Objawy kliniczne obejmują bardzo częste występowanie częstoskurczu, pobudzenia lub agresji, dyzartrii, objawów pozapiramidowych oraz obniżenia świadomości od sedacji do śpiączki. Inne istotne objawy to delirium, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, depresja oddechowa, zachłyśnięcie, zaburzenia ciśnienia tętniczego (nadciśnienie lub niedociśnienie), arytmie (<2% przypadków), a także zatrzymanie krążenia i oddychania. W przypadku przedawkowania nie istnieje swoista odtrutka, a leczenie opiera się na terapii objawowej i podtrzymującej funkcje życiowe, w tym płukaniu żołądka i podaniu węgla aktywnego, który zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%.
adrenalina, akatyzja, arytmia, beta-agonista, beta-stymulacja, biodostępność olanzapiny, częstoskurcz, delirium, depresja oddechowa, dopamina, drgawki, dyskineza, dyzartria, hipertermia, hipoksemia, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, olanzapina, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, śpiączka, środek sympatykomimetyczny, stan padaczkowy, sztywność mięśniowa, węgiel aktywny, zaburzenia autonomiczne, zaburzenia rytmu serca, zachłyśnięcie, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny