telmisartan
Telmisartan jest lekiem z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowanym głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Działa poprzez selektywne blokowanie receptorów AT1 dla angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 24 godzin), co umożliwia jego podawanie raz na dobę.
Poza działaniem hipotensyjnym, telmisartan wykazuje również korzystne działanie nefroprotekcyjne, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i mikroalbuminurią. Lek ten może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak diuretyki tiazydowe. Szczególną zaletą telmisartanu jest jego wysoka lipofilność, która zapewnia dobrą penetrację do tkanek i efektywne blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron.
Badania kliniczne wykazały, że telmisartan zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), telmisartan rzadziej powoduje kaszel jako działanie niepożądane, co zwiększa tolerancję leczenia. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży, zwłaszcza w II i III trymestrze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Tolutris to lek złożony zawierający telmisartan (80 mg), amlodypinę (5-10 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), łączący trzy mechanizmy działania w terapii nadciśnienia tętniczego. Telmisartan jest selektywnym antagonistą receptora AT1 angiotensyny II, wykazującym długotrwałe działanie (24-48 godzin) i brak efektów agonistycznych, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z bradykininą. Amlodypina, jako bloker kanałów wapniowych, powoduje rozkurcz naczyń i obniżenie ciśnienia, z powolnym początkiem działania i utrzymaniem efektu przez 24 godziny. Hydrochlorotiazyd, tiazydowy diuretyk, zwiększa wydalanie sodu i chlorku, zmniejszając objętość osocza, z efektem diuretycznym trwającym 6-12 godzin. Kombinacja tych substancji zapewnia synergistyczne obniżenie ciśnienia tętniczego, przy jednoczesnym ograniczeniu utraty potasu dzięki telmisartanowi.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora AT1, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, badanie podwójnie zaślepione, bloker kanałów wapniowych, bradykinina, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, dysfagia, efekt diuretyczny, efekt hipotensyjny, enzym konwertujący angiotensynę, hydrochlorotiazyd, inhibitor napływu jonów wapnia, kininaza II, nadciśnienie tętnicze, przemijający napad niedokrwienny, telmisartan, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Zanacodar Combi 40 mg + 12,5 mg
Preparat Zanacodar Combi, zawierający telmisartan 40 mg (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd 12,5 mg (diuretyk tiazydowy), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek w wieku rozrodczym ze względu na potencjalne ryzyko dla płodności, ciąży i laktacji. Telmisartan jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z powodu ryzyka poważnych zaburzeń rozwojowych płodu, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także powikłań u noworodków, w tym niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii. Stosowanie leku w I trymestrze nie jest zalecane z uwagi na potencjalne, choć niejednoznaczne, ryzyko teratogenne. Hydrochlorotiazyd może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej, prowadząc do żółtaczki, zaburzeń elektrolitowych i trombocytopenii u płodu i noworodka, a jego stosowanie jest przeciwwskazane w stanach takich jak obrzęki ciążowe, nadciśnienie ciążowe i stan przedrzucawkowy.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, diuretyk tiazydowy, diureza, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwszy trymestr ciąży, ryzyko teratogenne, stan przedrzucawkowy, telmisartan, trombocytopenia, Zanacodar Combi - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmix 40 mg
W terapii nadciśnienia tętniczego preparatem Telmix (telmisartan) w dawkach 40 mg i 80 mg istotne jest monitorowanie działań niepożądanych, które mogą upośledzać zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Do najważniejszych objawów należą zawroty głowy oraz senność, które mogą zaburzać koncentrację, koordynację ruchową oraz wydłużać czas reakcji. Ryzyko wystąpienia tych objawów jest szczególnie wysokie w początkowym okresie leczenia, przy zwiększaniu dawki oraz u pacjentów w podeszłym wieku lub stosujących jednocześnie inne leki o działaniu ośrodkowym. Lekarz powinien poinformować pacjenta o tych potencjalnych skutkach oraz zalecić unikanie prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu oceny indywidualnej tolerancji leku.
adaptacja organizmu, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, farmakokinetyka i farmakodynamika, farmakoterapia, interakcja lekowa, lek o działaniu ośrodkowym, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, senność, telmisartan, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa leku Telmisartan + HCT Genoptim, zawierającego telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), został oceniony w badaniach klinicznych na 1471 pacjentach. Całkowita częstość działań niepożądanych w terapii skojarzonej była porównywalna z monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym były zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (często, ≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) obserwowano ciężki obrzęk naczynioruchowy, stanowiący zagrożenie życia wymagające natychmiastowej interwencji. Inne działania niepożądane obejmowały hipokaliemię (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100), hiponatremię, hiperurykemię, zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia snu, a także rzadkie przypadki zaostrzenia tocznia rumieniowatego układowego i nieprawidłowej czynności wątroby.
dna moczanowa, duszność, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezja, tachykardia, telmisartan, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Actelsar 80 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, niezależne od działania hipotensyjnego. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmiany strukturalne w nerkach (poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych) u psów. Dodatkowo, zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego były zgodne z typowymi efektami antagonistów receptora angiotensyny II. W układzie pokarmowym stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), co ma znaczenie kliniczne u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego. Warto zaznaczyć, że suplementacja soli w diecie zwierząt zapobiegała tym działaniom niepożądanym.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobin, inhibitor konwertazy angiotensyny, klastogenność, kreatynina, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zmiana zapalna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Tolutris, zawierający kombinację telmisartanu (40-80 mg), amlodypiny (5-10 mg) oraz hydrochlorotiazydu (12,5-25 mg), może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy, senność, ból głowy, zmęczenie oraz nudności. Objawy te szczególnie nasilają się w początkowej fazie terapii, przy zmianie dawkowania lub w interakcji z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy. Ryzyko wystąpienia tych objawów jest zależne od dawki – najwyższe przy dawce 80 mg telmisartanu, 10 mg amlodypiny i 25 mg hydrochlorotiazydu. W związku z tym konieczne jest indywidualne podejście do oceny ryzyka u pacjenta, uwzględniające wiek, choroby współistniejące oraz stosowane leki.
ból głowy, czas reakcji, dawka amlodypiny, dawka telmisartanu, dawkowanie leku, działanie niepożądane, interakcja lekowa, maksymalna dawka leku, nasilenie działań niepożądanych, nudność, ośrodkowy układ nerwowy, percepcja przestrzenna, senność, telmisartan, telmisartan amlodypina hydrochlorotiazyd, wrażliwość pacjenta, wypadek komunikacyjny, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmisartan Orion 80 mg
Przedawkowanie telmisartanu stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się głównie objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego i nerkowego. Dominującymi symptomami są niedociśnienie tętnicze oraz tachykardia, choć możliwa jest również bradykardia. Dodatkowo mogą wystąpić zawroty głowy, wzrost stężenia kreatyniny w surowicy oraz ostra niewydolność nerek, co wskazuje na istotne zaburzenia funkcji nerek. Warto podkreślić, że niedociśnienie tętnicze wymaga natychmiastowej interwencji, a monitorowanie parametrów hemodynamicznych oraz laboratoryjnych, w tym elektrolitów i kreatyniny, jest kluczowe dla oceny stanu pacjenta.
bradykardia, działanie hipotensyjne, funkcja nerek, funkcje życiowe, hemodializa, leczenie objawowe, niedobory wodno-elektrolitowe, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, parametry hemodynamiczne, parametry laboratoryjne, płukanie żołądka, postępowanie terapeutyczne, procedura nerkozastępcza, prowokowanie wymiotów, równowaga elektrolitowa, stan kliniczny, stężenie elektrolitów, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmisartan HCT EGIS, zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i senność. Objawy te mogą zaburzać koordynację wzrokowo-ruchową, wydłużać czas reakcji oraz osłabiać koncentrację, co znacząco zwiększa ryzyko wypadków drogowych i urazów podczas obsługi maszyn. W praktyce klinicznej konieczne jest dokładne poinformowanie pacjenta o potencjalnym wpływie leku na zdolności psychofizyczne oraz zalecenie powstrzymania się od prowadzenia pojazdów w początkowym okresie terapii, aż do oceny indywidualnej tolerancji i reakcji na lek.
choroby współistniejące, czas reakcji, działania niepożądane leku, hydrochlorotiazyd, interakcje lekowe, koordynacja wzrokowo-ruchowa, modyfikacja dawkowania, odpowiedź na lek, osłabienie koncentracji, senność, telmisartan, telmisartan z hydrochlorotiazydem, tolerancja leku, zawroty głowy, zmniejszenie czujności - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmix 80 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (produkt Telmix), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne i toksyczne działanie na płód oraz noworodka. Stosowanie telmisartanu jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży, a w pierwszym trymestrze niezalecane z powodu możliwego, choć niejednoznacznego, zwiększenia ryzyka wad rozwojowych. Ekspozycja na lek w późniejszych etapach ciąży może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak pogorszenie czynności nerek płodu, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki, a u noworodka – niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. Zaleca się natychmiastowe odstawienie telmisartanu po potwierdzeniu ciąży oraz monitorowanie płodu za pomocą badania ultrasonograficznego nerek i czaszki, szczególnie po ekspozycji w II i III trymestrze.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie przedkliniczne, badanie ultrasonograficzne nerek, czynność nerek, ekspozycja na lek, hiperkaliemia, inhibitor ACE, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek hipotensyjny, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, produkt przeciwnadciśnieniowy, ryzyko teratogenne, stężenie elektrolitów, telmisartan, zaburzenie rozwojowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Toptelmi 40 mg
Lek Toptelmi (telmisartan) jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego oraz w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. Profil bezpieczeństwa telmisartanu jest porównywalny z placebo, z częstością działań niepożądanych odpowiednio 41,4% vs 43,9%. Działania niepożądane nie wykazują zależności od dawki, płci, wieku ani rasy. Do ciężkich działań niepożądanych należą reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10 000 do <1/1000), ostra niewydolność nerek (≥1/1000 do <1/100), a także posocznica, która może prowadzić do zgonu. W badaniu PRoFESS zaobserwowano zwiększoną częstość posocznicy u pacjentów leczonych telmisartanem w porównaniu do placebo. Rzadko zgłaszano również zaburzenia czynności wątroby, głównie u pacjentów japońskiego pochodzenia, co sugeruje możliwe uwarunkowania genetyczne.
bradykardia, choroby sercowo-naczyniowe, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, kinaza kreatynowa, kreatynina, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, placebo, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, wysypka polekowa, zaburzenia wątroby, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie pęcherza, zapalenie ścięgna, zapalenie zatok - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan Medical Valley 80 mg
Telmisartan Medical Valley, dostępny w dawkach 20 mg, 40 mg oraz 80 mg w formie tabletek, jest antagonistą receptora angiotensyny II stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na telmisartan lub substancje pomocnicze, II i III trymestr ciąży ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na płód, zaburzenia odpływu żółci oraz ciężką niewydolność wątroby, które mogą prowadzić do upośledzonego metabolizmu i kumulacji leku. Ponadto, jednoczesne stosowanie telmisartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR poniżej 60 ml/min/1,73 m² z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, w tym hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, farmakokinetyka telmisartanu, GFR, hiperkaliemia, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, przesączanie kłębuszkowe, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, telmisartan, układ renina-angiotensyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie odpływu żółci - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodują dodatkowych toksycznych efektów w porównaniu z podawaniem poszczególnych składników oddzielnie. W badaniach na szczurach i psach zaobserwowano zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Dodatkowo, u psów stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z farmakologiczną aktywnością telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było ograniczyć poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim zawiera telmisartan (40 mg, 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg, 25 mg) w różnych kombinacjach. Telmisartan charakteryzuje się szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h), biodostępnością zależną od dawki (42% dla 40 mg, 58% dla 160 mg) oraz wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza. Metabolizowany jest głównie przez sprzęganie do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Telmisartan jest eliminowany głównie z żółcią (>97%), z klirensem osoczowym >1500 ml/min i długim okresem półtrwania (>20 h), umożliwiającym dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax w 1-3 h, ma biodostępność około 60%, wiązanie z białkami na poziomie 68%, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany przez nerki (60% dawki w ciągu 48 h) z klirensem nerkowym 250-300 ml/min oraz okresem półtrwania 10-15 h (wydłużonym do 34 h u pacjentów z niewydolnością nerek). Farmakokinetyka telmisartanu jest nieliniowa w zakresie dawek 20-160 mg, natomiast hydrochlorotiazydu liniowa.
acyloglukuronid, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, farmakokinetyka telmisartanu, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, klirens osoczowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry biodostępności, telmisartan, wchłanianie telmisartanu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmisartan Genoptim 40 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane ryzyko toksycznego wpływu na rozwijający się płód. W pierwszym trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka teratogennego, choć dane epidemiologiczne są niejednoznaczne. Badania przedkliniczne wykazały toksyczność na proces rozmnażania u zwierząt, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u ludzi. W przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia, leczenie telmisartanem należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży.
antagonista receptora angiotensyny II, bezpieczeństwo w ciąży, drugi trymestr ciąży, dysfagia, działanie teratogenne, farmakoterapia nadciśnienia tętniczego, inhibitor ACE, karmienie piersią, lek przeciwnadciśnieniowy, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie do mleka kobiecego, telmisartan, toksyczność telmisartanu, wada wrodzona, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan EGIS 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także charakterystyczne zmiany strukturalne nerek u psów, takie jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych oraz przerost aparatu przykłębuszkowego. Zmiany te są typowe dla grupy antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów konwertazy angiotensyny, jednak prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie chlorku sodu, co jest związane z mechanizmem działania telmisartanu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, badanie in vitro, chlorek sodu, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Viatris 40 mg
Telmisartan charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością bezwzględną około 50% po podaniu doustnym, z szybkim, lecz zróżnicowanym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Przyjmowanie leku z pokarmem powoduje zmniejszenie AUC0-∞ o 6% przy dawce 40 mg do 19% przy dawce 160 mg, jednak stężenia w osoczu w pierwszych 3 godzinach pozostają porównywalne niezależnie od obecności pokarmu. Farmakokinetyka telmisartanu jest nieliniowa, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, oraz dużą objętość dystrybucji (Vdss około 500 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do nieaktywnych metabolitów glukuronidowych, a eliminacja odbywa się głównie z kałem w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%). Okres półtrwania w fazie eliminacji przekracza 20 godzin, a całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest znaczące w porównaniu z przepływem wątrobowym (około 1500 ml/min).
albumina, AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność bezwzględna telmisartanu, biotransformacja telmisartanu, farmakokinetyka telmisartanu, hemodializa, klirens osoczowy, krzywa wykładnicza, kwaśna alfa-1-glikoproteina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, sprzęganie, stężenie maksymalne, telmisartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmycar 80 mg + 25 mg
Telmycar (80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków kaliuretycznych, kortykosteroidów, amfoterycyny czy leków przeczyszczających, co wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy. Z kolei leki zwiększające stężenie potasu, takie jak inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu czy cyklosporyna, mogą prowadzić do hiperkaliemii i są przeciwwskazane w skojarzeniu z Telmycarem. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko arytmii typu „torsades de pointes” przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, glikozydów naparstnicy (digoksyna – wzrost stężenia o 49% maksymalnie i 20% minimalnie), leków przeciwpsychotycznych oraz innych substancji proarytmicznych, co wymaga regularnego monitorowania EKG i elektrolitów. Podwójna blokada układu RAA (np. telmisartan z inhibitorem ACE lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego jest niewskazana.
ACTH, allopurynol, amantadyna, amfoterycyna, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, cyklofosfamid, cyklosporyna, diazoksyd, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, glikozyd naparstnicy, heparyna sodowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroid, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, metotreksat, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, probenecyd, środek przeciwcholinergiczny, sulfinpirazon, telmisartan, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym na pochodne sulfonamidowe ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży z uwagi na teratogenne działanie telmisartanu. Lek nie powinien być podawany pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych oraz ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, Tolutris jest przeciwwskazany u osób z oporną hipokaliemią, hiperkalcemią, ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem, niestabilną niewydolnością serca po zawale oraz zwężeniem drogi odpływu z lewej komory. Interakcje z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m² zwiększają ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, ciężka niewydolność nerek, cukrzyca, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, stenoza aortalna, telmisartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan EGIS 80 mg
Telmisartan EGIS jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 40 mg i 80 mg, zawierających odpowiednio 40 mg lub 80 mg telmisartanu jako substancji czynnej. Tabletki zawierają laktozę jednowodną w ilości 217,35 mg (40 mg tabletka) oraz 434,70 mg (80 mg tabletka), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład rdzenia obejmuje m.in. sodu wodorotlenek, powidon, megluminę, krospowidon, żelaza tlenek żółty (E 172) oraz magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400, talk i żelaza tlenek żółty (E 172). Tabletki mają charakterystyczny żółty kolor i kształt kapsułki, z wymiarami 12,1 x 6,1 mm (40 mg) oraz 16,3 x 8,0 mm (80 mg), oznaczone odpowiednio „40” lub „80” oraz literą „T”.
blister aluminiowy, hypromeloza, interakcja farmaceutyczna, kontrolowane uwalnianie substancji, krospowidon, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, meglumina, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, powidon, sodu wodorotlenek, środek rozsadzający, substancja czynna, substancja poślizgowa, substancja przeciwzbrylająca, tabletka powlekana, telmisartan, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan Viatris 80 mg
Telmisartan Viatris jest dostępny w postaci tabletek zawierających 40 mg lub 80 mg telmisartanu jako substancji czynnej. Tabletki mają charakterystyczny, owalny, dwuwypukły kształt, odpowiednio o wymiarach 12 mm × 5,9 mm (40 mg) oraz 16,2 mm × 7,95 mm (80 mg), z oznaczeniami 'TN40′ lub 'TN80′ na jednej stronie i 'M’ na drugiej. Substancje pomocnicze obejmują magnezu stearynian, powidon (K-30), megluminę, sodu wodorotlenek oraz mannitol (E 421), co jest istotne w kontekście nadwrażliwości pacjentów. Prawidłowa identyfikacja produktu leczniczego, uwzględniająca nazwę handlową, moc i postać farmaceutyczną, jest kluczowa dla bezpieczeństwa farmakoterapii.
blister aluminiowy, butelka HDPE, farmakoterapia, mannitol, meglumina, nadwrażliwość, niezgodność farmaceutyczna, opakowanie kalendarzowe, postać farmaceutyczna, powidon, regulator pH, stabilność fizykochemiczna, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, telmisartan, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Toptelmi 80 mg
Telmisartan (Toptelmi) w dawkach 40 mg i 80 mg wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, z częstością działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wynoszącą odpowiednio 41,4% vs 43,9%. Nie obserwuje się wpływu dawki, płci, wieku ani rasy na częstość występowania działań niepożądanych. Do ciężkich działań niepożądanych należą reakcje anafilaktyczne oraz obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10 000 do <1/1000), który może prowadzić do zgonu, a także ostra niewydolność nerek. W badaniu PRoFESS odnotowano zwiększoną częstość posocznicy u pacjentów leczonych telmisartanem, co wymaga dalszej obserwacji klinicznej. Hipotonia była częstym działaniem niepożądanym u pacjentów stosujących telmisartan w skojarzeniu z innymi lekami hipotensyjnymi. Rzadkie przypadki śródmiąższowej choroby płuc oraz zaburzeń czynności wątroby, szczególnie u pacjentów japońskich, również zostały zgłoszone po wprowadzeniu leku do obrotu.
biegunka, bradykardia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, kinaza kreatynowa, kreatynina, kwas moczowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, zapalenie ścięgna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zanacodar 40 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu, substancji czynnej preparatu Zanacodar, wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co wymaga monitorowania podczas terapii. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne zmiany takie jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów oraz przerost aparatu przykłębuszkowego u szczurów i psów. Zmiany te, typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II, prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) były obserwowane u szczurów i psów, jednak można im zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas w surowicy, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim, zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy lek moczopędny), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z litem, gdzie obserwuje się zwiększenie stężenia litu w surowicy i ryzyko toksyczności, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłego monitorowania. Hydrochlorotiazyd może indukować hipokaliemię, co zwiększa ryzyko arytmii przy stosowaniu glikozydów naparstnicy (np. digoksyny, której stężenie w osoczu może wzrosnąć o 49% maksymalnie i o 20% minimalnie), leków przeciwarytmicznych klas Ia i III oraz leków przeciwpsychotycznych, co wymaga monitorowania elektrolitów i EKG. Ponadto, stosowanie NLPZ może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększać ryzyko niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, co wymaga ostrożności, odpowiedniego nawodnienia i monitorowania czynności nerek.
allopurynol, amantadyna, amifostyna, amina presyjna, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, chinidyna, cyklofosfamid, digoksyna, dofetylid, dyzopiramid, działanie hiperglikemizujące, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochinidyna, hydrochlorotiazyd, ibutylid, inhibitor COX-2, kolestyramina, kwasica mleczanowa, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek urykozuryczny, metotreksat, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, probenecyd, sotalol, środek cytotoksyczny, sulfinpirazon, telmisartan, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna, żywica joniowymienna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Polsart 40 mg
Polsart to lek zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, będący antagonistą receptora angiotensyny II, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Tabletki 40 mg są białe, owalne, obustronnie wypukłe, z linią podziału i logo „T”, co umożliwia ich dzielenie na połowy, natomiast tabletki 80 mg mają podobny kształt i kolor, ale posiadają logo „T1” i nie są przeznaczone do dzielenia. Substancje pomocnicze obejmują magnezu stearynian, kroskarmelozę sodową, mannitol (E421), powidon (K-29/32) oraz potasu wodorotlenek, które wpływają na właściwości fizykochemiczne leku.
antagonista receptora angiotensyny II, blister aluminiowy, charakterystyka produktu leczniczego, kroskarmeloza sodowa, mannitol, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, pojemnik HDPE, postać farmaceutyczna, powidon, środek pochłaniający wilgoć, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka 40 mg, telmisartan, utylizacja leku, wodorotlenek potasu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan Viatris 40 mg
Telmisartan Viatris jest dostępny w formie tabletek zawierających telmisartan w dawkach 40 mg oraz 80 mg. Tabletki 40 mg mają wymiary 12 mm x 5,9 mm i są owalne, dwuwypukłe, z oznaczeniami 'TN40′ i 'M’, natomiast tabletki 80 mg są większe (16,2 mm x 7,95 mm) z oznaczeniami 'TN80′ i 'M’. Substancje pomocnicze obejmują magnezu stearynian, powidon (K-30), megluminę, sodu wodorotlenek oraz mannitol (E 421), które pełnią funkcje m.in. spoiwa, regulatora pH, środka poślizgowego oraz poprawiają rozpuszczalność i biodostępność telmisartanu. Produkt jest dostępny w różnych opakowaniach, w tym butelkach HDPE z osuszaczem (56 do 1000 tabletek) oraz blistrach aluminiowych (14 do 100 tabletek), w tym opakowania kalendarzowe i zbiorcze (dla dawki 80 mg). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne na rynku.
- Leksykon substancji czynnych
Telmisartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, w badaniach przedklinicznych wykazuje wpływ na parametry hematologiczne (zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu), funkcję nerek (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych u psów, przerost aparatu przykłębuszkowego) oraz równowagę elektrolitową (hiperkaliemia). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) obserwowane u zwierząt można ograniczyć przez doustną suplementację soli. W zakresie teratogenności brak jednoznacznych dowodów, jednak toksyczne dawki telmisartanu wpływają negatywnie na rozwój pourodzeniowy potomstwa (zmniejszenie masy ciała, opóźnione otwarcie oczu, zwiększona śmiertelność noworodków), co wskazuje na przeciwwskazania do stosowania w ciąży. Ocena genotoksyczności potwierdza niski potencjał mutagenny i klastogenny, a badania na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, co przemawia za bezpieczeństwem długoterminowego stosowania substancji.
aktywność reninowa osocza, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, czynność hemodynamiczna nerek, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, gęstość nasienia, hematokryt, hiperkaliemia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, równowaga elektrolitowa, spermatyda, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, telmisartan, testosteron w osoczu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Zanacodar Combi to lek złożony zawierający telmisartan (80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem lub hydrochlorotiazydem nie przyniosła oczekiwanych efektów. Preparat podaje się raz na dobę, z możliwością bezpośredniego przejścia z terapii oddzielnymi składnikami lub po uprzedniej titracji dawek. Dostępne są także niższe dawki (40 mg/12,5 mg oraz 80 mg/12,5 mg), co pozwala na indywidualne dostosowanie leczenia. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby zaleca się stosowanie dawki nieprzekraczającej 40 mg/12,5 mg, natomiast lek jest przeciwwskazany u osób z ciężką niewydolnością wątroby. Dzieci i młodzież poniżej 18 roku życia nie powinni stosować tego preparatu ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
aliskiren, ciśnienie tętnicze, GFR, hydrochlorotiazyd, kontrola nadciśnienia, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, parametr nerkowy, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, titracja dawki, właściwość higroskopijne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, Zanacodar Combi - Leksykon leków
Interakcje leku – Mycofit 250 mg
Mykofenolan mofetylu (MMF) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na ekspozycję na jego aktywny metabolit, kwas mykofenolowy (MPA), oraz jego glukuronid (MPAG). Leki zobojętniające sok żołądkowy i inhibitory pompy protonowej obniżają wchłanianie MPA, jednak bez istotnego wpływu na odrzucanie przeszczepu. Cholestyramina zmniejsza AUC MPA o 40%, a sewelamer redukuje Cmax i AUC0-12h MPA odpowiednio o 30% i 25%, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego podawania. Cyklosporyna A obniża ekspozycję na MPA o 30-50% poprzez wpływ na krążenie jelitowo-wątrobowe, co wymaga monitorowania i dostosowania terapii immunosupresyjnej. Antybiotyki eliminujące bakterie β-glukuronidazowe (np. ciprofloksacyna, amoksycylina z kwasem klawulanowym) mogą zmniejszać stężenie minimalne MPA nawet o 50%, co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej. Inne leki, takie jak izawukonazol, zwiększają ekspozycję na MPA o 35%, natomiast telmisartan obniża stężenia MPA o około 30% bez istotnych skutków klinicznych.
acyklowir, aminoglikozyd, amoksycylina z kwasem klawulanowym, biodostępność, cefalosporyna, cholestyramina, ciprofloksacyna, cyklosporyna A, farmakokinetyka, fluorochinolon, gancyklowir, glukuronid, glukuronozylotransferaza, hepatotoksyczność, inhibitor pompy protonowej, izawukonazol, krążenie jelitowo-wątrobowe, krążenie wrotne wątroby, kwas mykofenolowy, leczenie immunosupresyjne, lek zobojętniający, metronidazol, mykofenolan mofetylu, niewydolność nerek, norfloksacyna, odrzucanie przeszczepu, penicylina, probenecyd, receptor PPAR gamma, ryfampicyna, sekrecja cewkowa, sewelamer, takrolimus, telmisartan, trimetoprim-sulfametoksazol, walgancyklowir, wydalanie, żywa szczepionka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Tolutris to złożony produkt leczniczy z grupy antagonistów angiotensyny II, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Telmisartan selektywnie blokuje receptor AT1 angiotensyny II, co prowadzi do zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron i obniżenia stężenia aldosteronu, bez wpływu na enzym konwertujący angiotensynę czy aktywność reninową osocza. Amlodypina, jako bloker kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, hamuje napływ jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, powodując ich rozkurcz i zmniejszenie oporu obwodowego. Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy, zwiększa wydalanie sodu i wody przez hamowanie zwrotnego wchłaniania elektrolitów w kanalikach nerkowych, co skutkuje zmniejszeniem objętości osocza i obniżeniem ciśnienia tętniczego.
aldosteron, amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, bloker kanałów wapniowych, bradykinina, dihydropirydyna, diuretyk tiazydowy, działanie diuretyczne, enzym konwertujący angiotensynę, hydrochlorotiazyd, kininaza II, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, opór obwodowy, receptor AT1, renina, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne elektrolitów, wydalanie potasu, wydalanie sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan EGIS 80 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współpodawanie z digoksyną powoduje wzrost Cmax o 49% i Cmin o 20%, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia digoksyny podczas inicjacji, modyfikacji dawki oraz zakończenia terapii. Telmisartan zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z diuretykami oszczędzającymi potas, substytutami soli potasowej, inhibitorami ACE, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi oraz trimetoprimem. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu spironolaktonu, eplerenonu, triamterenu i amilorydu, gdzie ryzyko hiperkaliemii jest wysokie i wymaga regularnego monitorowania potasem w surowicy.
amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, diuretyki oszczędzające potas, dysfagia, eplerenon, furosemid, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, inhibitory ACE, inhibitory COX-2, kortykosteroid, leki immunosupresyjne, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, spironolakton, takrolimus, telmisartan, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Telmisartan HCT EGIS to lek złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), dostępny w trzech dawkach: 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg. Preparat jest wskazany u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia telmisartanem nie zapewniła odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Dawka 40 mg + 12,5 mg stosowana jest jako kolejny krok po nieskutecznej monoterapii telmisartanem, natomiast dawka 80 mg + 12,5 mg dedykowana jest pacjentom wymagającym silniejszego działania hipotensyjnego przy zachowaniu niskiej dawki diuretyku. Najwyższa dawka 80 mg + 25 mg przeznaczona jest dla pacjentów z niekontrolowanym ciśnieniem po dawce 80 mg + 12,5 mg lub dla tych, którzy wcześniej stosowali oba składniki oddzielnie, co pozwala na uproszczenie schematu leczenia i poprawę przestrzegania zaleceń terapeutycznych.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, monoterapia telmisartanem, preparat złożony, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, samoistne nadciśnienie tętnicze, schemat dawkowania, telmisartan, terapia przeciwnadciśnieniowa, terapia skojarzona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan EGIS 40 mg
Telmisartan EGIS, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg, charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa zarówno u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, jak i u osób stosujących lek w profilaktyce sercowo-naczyniowej. Do najpoważniejszych działań niepożądanych należą reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (rzadko, częstość >1/10 000 do <1/1000) oraz ostra niewydolność nerek. W badaniu PRoFESS zaobserwowano zwiększoną częstość posocznicy (rzadko, >1/10 000 do <1/1000) u pacjentów leczonych telmisartanem w porównaniu do placebo, choć mechanizm tego zjawiska pozostaje niejasny. Częstość występowania niedociśnienia była wyższa u pacjentów z prawidłowym ciśnieniem tętniczym stosujących telmisartan w profilaktyce sercowo-naczyniowej. Inne działania niepożądane obejmują m.in. zakażenia dróg moczowych i górnych dróg oddechowych (niezbyt często, >1/1000 do <1/100), hiperkaliemię, zaburzenia psychiczne (bezsenność, depresja), zaburzenia sercowo-naczyniowe (bradykardia, tachykardia, niedociśnienie ortostatyczne) oraz objawy ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i przewodu pokarmowego.
ból ścięgna, bradykardia, dysfagia, działanie niepożądane leku, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hiperkaliemia, kserostomia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwyższona kreatynina, posocznica, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, toksyczne uszkodzenie skóry, wysypka polekowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia wątroby, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie zatok, zawroty głowy błędnikowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan Medical Valley 40 mg
Telmisartan Medical Valley, dostępny w dawkach 20 mg, 40 mg i 80 mg, jest lekiem przeciwnadciśnieniowym, którego stosowanie może powodować działania niepożądane wpływające na zdolności psychomotoryczne pacjenta, takie jak zawroty głowy i senność. Objawy te mogą zaburzać percepcję przestrzenną, wydłużać czas reakcji oraz obniżać koncentrację, co istotnie zwiększa ryzyko wypadków podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi maszyn. Występowanie tych działań niepożądanych jest określane jako „czasami”, co oznacza, że nie u wszystkich pacjentów się pojawią, jednak ich potencjalny wpływ na bezpieczeństwo wymaga szczególnej uwagi lekarza prowadzącego.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Preparat Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka w dawce 40 mg + 12,5 mg, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, może powodować działania niepożądane wpływające na sprawność psychomotoryczną, takie jak zawroty głowy i senność. Objawy te znacząco obniżają koncentrację, czas reakcji oraz czujność, co stanowi istotne ryzyko podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. W praktyce klinicznej konieczne jest szczegółowe poinformowanie pacjenta o tych potencjalnych skutkach, a także zalecenie wstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych w początkowym okresie terapii, do czasu oceny indywidualnej reakcji na lek.
antagonista receptora angiotensyny II, bezpieczeństwo farmakoterapii, czas reakcji, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, interakcje lekowe, modyfikacja dawki, nadciśnienie tętnicze, objawy neurologiczne, senność, sprawność psychomotoryczna, telmisartan, telmisartan hydrochlorotiazyd, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan Genoptim 40 mg
Telmisartan Genoptim, stosowany w dawkach 40 mg i 80 mg w terapii nadciśnienia tętniczego, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które istotnie upośledzają zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Objawy te wpływają negatywnie na koncentrację, czas reakcji i koordynację wzrokowo-ruchową, co wymaga od lekarza szczególnej uwagi podczas edukacji pacjenta. Zaleca się informowanie pacjentów o konieczności zachowania ostrożności zwłaszcza w początkowym okresie terapii, unikania prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia objawów oraz powstrzymania się od spożywania alkoholu, który może nasilać działania niepożądane. Lekarz powinien dostosować zalecenia do indywidualnej odpowiedzi pacjenta oraz dawki leku, mając na uwadze, że wyższe dawki mogą zwiększać ryzyko wystąpienia niekorzystnych efektów.
charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, farmakoterapia, koordynacja wzrokowo-ruchowa, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, objawy neurologiczne, senność, sprawność psychomotoryczna, substancja czynna, telmisartan, terapia telmisartanem, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tolutris 80 mg + 10 mg + 12,5 mg
Lek Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd w dawkach od 40 mg + 5 mg + 12,5 mg do 80 mg + 10 mg + 25 mg, może wywoływać działania niepożądane istotnie wpływające na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Do najczęstszych objawów należą zawroty głowy, senność, ból głowy, zmęczenie oraz nudności, które mogą zaburzać orientację przestrzenną, czujność i czas reakcji. Ryzyko wystąpienia tych objawów wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki, szczególnie przy najwyższej dawce 80 mg telmisartanu, 10 mg amlodypiny i 25 mg hydrochlorotiazydu, gdzie zaleca się rozważenie czasowego ograniczenia prowadzenia pojazdów. W początkowej fazie terapii lub przy zmianie dawkowania pacjenci powinni być szczególnie monitorowani pod kątem tych objawów, które mogą ustępować z czasem, ale mogą też znacząco upośledzać zdolność psychomotoryczną.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, ból głowy, czas reakcji, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, lek sedatywny, nudności, orientacja przestrzenna, senność, sprawność psychomotoryczna, telmisartan, Tolutris, upośledzenie reagowania, wrażliwość pacjenta, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, prowadzi do złożonych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i gospodarki elektrolitowej. Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wywołuje przede wszystkim znaczne niedociśnienie tętnicze z odruchową tachykardią, choć możliwa jest również bradykardia, a także objawy takie jak zawroty głowy, wymioty, podwyższenie stężenia kreatyniny i ostra niewydolność nerek. Amlodypina, bloker kanałów wapniowych, powoduje nadmierną wazodylatację z głębokim niedociśnieniem, które może prowadzić do wstrząsu, a także rzadkiego, ale poważnego niekardiogennego obrzęku płuc z opóźnionym początkiem (24-48 godzin). Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy, indukuje hipokaliemię, hipochloremię i hipowolemię, manifestujące się nudnościami, sennością, skurczami mięśni oraz nasileniem arytmii, szczególnie u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, bradykardia, diuretyk tiazydowy, diureza, glikozydy naparstnicy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność oddechowa, ostra niewydolność nerek, płynoterapia, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcze mięśni, stężenie kreatyniny, tachykardia odruchowa, telmisartan, układ sercowo-naczyniowy, wspomaganie wentylacji, wstrząs, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Toptelmi 40 mg
Toptelmi to lek zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, dostępny w postaci białych, podłużnych tabletek z nacięciem umożliwiającym podział na równe dawki. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną i bezwodną (odpowiednio 153,381 mg w dawce 40 mg i 306,761 mg w dawce 80 mg) oraz sód w postaci wodorotlenku sodu (1,94 mg w dawce 40 mg i 3,88 mg w dawce 80 mg), co ma znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją laktozy oraz na diecie niskosodowej. Tabletki 40 mg mają wymiary 11,5-11,8 mm na 6,4-6,8 mm, a tabletki 80 mg 14,7-15,0 mm na 8,2-8,6 mm, obie z charakterystycznym oznaczeniem dawki i linią podziału. Lek jest pakowany w blistry Aluminium/Aluminium, dostępne w różnych wielkościach opakowań, od 10 do 100 tabletek, w tym blistry z perforacją zawierające 28 tabletek.
blister, blister perforowany, dieta niskosodowa, krospowidon, laktoza bezwodna, laktoza jednowodna, linia podziału tabletki, meglumina, nietolerancja laktozy, powidon, powidon K25, regulator pH, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, telmisartan, wilgoć, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Polsart Plus to preparat złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora AT1 angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Telmisartan charakteryzuje się wysoką selektywnością i długotrwałym wiązaniem z receptorem AT1, co skutkuje efektywnym i utrzymującym się przez 24 godziny obniżeniem ciśnienia tętniczego, bez efektu „odbicia” po przerwaniu terapii. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorku, zmniejszając objętość osocza, jednak jego działanie może prowadzić do hipokaliemii, którą telmisartan częściowo kompensuje poprzez blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron. W badaniach klinicznych dawka 80 mg telmisartanu w połączeniu z 25 mg hydrochlorotiazydu obniżała ciśnienie tętnicze średnio o 11,5/9,9 mmHg (skurczowe/rozkurczowe). Preparat wykazuje skuteczność porównywalną lub przewyższającą inne leki przeciwnadciśnieniowe, takie jak amlodypina, atenolol czy enalapryl.
aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, ramipryl, receptor AT1, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan EGIS 40 mg
Telmisartan EGIS jest stosowany głównie w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz w prewencji chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 80 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia, przy czym pełny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W prewencji chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, a skuteczność dawek poniżej 80 mg nie została potwierdzona. Telmisartan można łączyć z tiazydowymi lekami moczopędnymi, co wykazuje efekt addycyjny. Lek podaje się doustnie, raz dziennie, niezależnie od posiłku, a ze względu na higroskopijność tabletek, powinny być one przechowywane w zamkniętym blistrze i wyjmowane bezpośrednio przed podaniem.
choroba sercowo-naczyniowa, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie tętnicze, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, hemodializa, hydrochlorotiazyd, obniżanie ciśnienia tętniczego, pierwotne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, terapia telmisartanem, tiazydowy lek moczopędny, właściwość higroskopijne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Zanacodar Combi zawiera telmisartan (80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg) i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania w ciąży i laktacji. Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodka niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. W I trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane, a w przypadku potwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać i zastąpić lekami o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej, żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe oraz trombocytopenię, dlatego jego stosowanie w ciąży jest ograniczone i przeciwwskazane w samoistnym nadciśnieniu tętniczym u kobiet ciężarnych oraz w stanach takich jak obrzęki ciążowe, nadciśnienie ciążowe i stan przedrzucawkowy.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne nerek, czynność nerek, diureza, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, ryzyko teratogenne, samoistne nadciśnienie tętnicze, senność, stan przedrzucawkowy, telmisartan, terapia hipotensyjna, tiazydowy lek moczopędny, trombocytopenia, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zawrót głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tezeo 80 mg
Tezeo (telmisartan) w dawkach 40 mg i 80 mg jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz do zmniejszenia ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych u pacjentów z jawną chorobą miażdżycową (choroba niedokrwienna serca, przebyty udar mózgu, choroba tętnic obwodowych) oraz u chorych z cukrzycą typu 2 z powikłaniami narządowymi (nefropatia, retinopatia, neuropatia, kardiomiopatia). Telmisartan działa jako antagonista receptora angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego poprzez blokadę działania silnego wazokonstryktora. Tabletki 40 mg mają linię podziału i zawierają 162,20 mg sorbitolu, natomiast tabletki 80 mg mają wytłoczenie „80” i zawierają 324,40 mg sorbitolu, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją cukrów.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, choroba miażdżycowa, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, kardiomiopatia cukrzycowa, leczenie nadciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze samoistne, nefropatia cukrzycowa, neuropatia cukrzycowa, nietolerancja cukrów, powikłania narządowe, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, retinopatia cukrzycowa, skurcz naczyń krwionośnych, sorbitol, substancja pomocnicza, telmisartan, udar mózgu, wazokonstriktor