telmisartan
Telmisartan jest lekiem z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowanym głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Działa poprzez selektywne blokowanie receptorów AT1 dla angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 24 godzin), co umożliwia jego podawanie raz na dobę.
Poza działaniem hipotensyjnym, telmisartan wykazuje również korzystne działanie nefroprotekcyjne, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i mikroalbuminurią. Lek ten może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak diuretyki tiazydowe. Szczególną zaletą telmisartanu jest jego wysoka lipofilność, która zapewnia dobrą penetrację do tkanek i efektywne blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron.
Badania kliniczne wykazały, że telmisartan zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), telmisartan rzadziej powoduje kaszel jako działanie niepożądane, co zwiększa tolerancję leczenia. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży, zwłaszcza w II i III trymestrze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Polsart 40 mg
Telmisartan, będący antagonistą receptora angiotensyny II, wykazuje istotne ograniczenia w stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią. W pierwszym trymestrze ciąży jego stosowanie nie jest zalecane ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne, natomiast w drugim i trzecim trymestrze jest przeciwwskazane z powodu udokumentowanej toksyczności dla płodu, obejmującej pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. Po ekspozycji od drugiego trymestru zaleca się wykonanie ultrasonograficznego badania nerek i czaszki płodu. Noworodki narażone na telmisartan powinny być monitorowane pod kątem niedociśnienia tętniczego, niewydolności nerek oraz hiperkaliemii. W badaniach przedklinicznych wykazano również toksyczny wpływ na proces rozmnażania, co podkreśla konieczność ostrożności w okresie rozrodczym i ciąży.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne nerek, działanie teratogenne, hiperkaliemia, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, noworodek, opieka neonatologiczna, opieka położnicza, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, płodność, płyn owodniowy, podwyższone stężenie potasu, substancja czynna, telmisartan, trymestr ciąży, wcześniak - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan Bluefish 40 mg
Telmisartan Bluefish to lek zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Każda tabletka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Substancje pomocnicze, takie jak sodu wodorotlenek, powidon K25, meglumina, mannitol, magnezu stearynian oraz krospowidon, zapewniają odpowiednie właściwości farmaceutyczne, w tym regulację pH, wiązanie, rozpuszczalność i rozpad tabletki. Tabletki mają charakterystyczny wygląd: 40 mg – białe, podłużne, 12,0 mm x 5,9 mm, 80 mg – białe, podłużne, większe, 16,0 mm x 8 mm, obie z wytłoczonymi literami LC.
blister aluminiowy, dieta z ograniczeniem sodu, krospowidon, mannitol, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, powidon, środek rozpadowy, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka doustna, telmisartan, właściwość farmakologiczna, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Preparat Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy, gdyż jednoczesne stosowanie z lekami powodującymi hipokaliemię (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy) może nasilać hipokaliemię, natomiast leki podwyższające potas (np. inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas) zwiększają ryzyko hiperkaliemii. W przypadku litu obserwuje się zwiększenie jego stężenia i toksyczności, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane, a jeśli konieczne, wymaga ścisłej kontroli stężenia litu. Ponadto, hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie digoksyny nawet o 49%, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki glikozydu. Telmisartan nasila działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych, a podwójna blokada układu RAA zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek.
allopurynol, amantadyna, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, cyklofosfamid, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek przeciwarytmiczny, metotreksat, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, telmisartan, torsades de pointes, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tolutris 80 mg + 10 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Tolutris jest wskazany do terapii zastępczej u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie jest już skutecznie kontrolowane podczas jednoczesnego stosowania trzech substancji czynnych: telmisartanu (antagonista receptora angiotensyny II), amlodypiny (antagonista kanału wapniowego) oraz hydrochlorotiazydu (diuretyk tiazydowy). Tolutris dostępny jest w czterech dawkach, zawierających odpowiednio: 40 mg telmisartanu, 5 mg amlodypiny i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (dawka 1); 80 mg telmisartanu, 5 mg amlodypiny i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (dawka 2); 80 mg telmisartanu, 10 mg amlodypiny i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (dawka 3); 80 mg telmisartanu, 10 mg amlodypiny i 25 mg hydrochlorotiazydu (dawka 4). Lek ma postać dwuwarstwowych tabletek o różnych kolorach i kształtach, co ułatwia identyfikację dawki.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, ciśnienie tętnicze, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, mięśnie gładkie naczyń, nadciśnienie oporne, objętość krwi krążąca, opór obwodowy, pochodna dihydropirydyny, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, rozszerzenie naczyń krwionośnych, samoistne nadciśnienie tętnicze, sartan, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia trójlekowa, terapia zastępcza, wydalanie sodu - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Polsart 80 mg
Polsart (telmisartan) w dawkach 40 mg i 80 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które bezpośrednio wpływają na zdolność pacjentów do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Szczególnie w początkowym okresie terapii, gdy organizm adaptuje się do leku, zaleca się zachowanie ostrożności, obserwację własnych reakcji oraz unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu i leków o działaniu sedatywnym. Wpływ telmisartanu na funkcje poznawcze i motoryczne może być nasilony u osób starszych, z chorobami neurologicznymi lub przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wpływających na układ nerwowy.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmisartan Genoptim 40 mg
Przedawkowanie telmisartanu, stosowanego w dawkach 40 mg i 80 mg, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, takich jak niedociśnienie tętnicze i tachykardia, z możliwą dwufazową odpowiedzią układu krążenia, w tym bradykardią. Objawy neurologiczne obejmują zawroty głowy, a powikłania nerkowe manifestują się wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy, co może skutkować ostrą niewydolnością nerek. Ze względu na brak skuteczności hemodializy w usuwaniu telmisartanu, leczenie opiera się na monitorowaniu parametrów życiowych i laboratoryjnych, w tym elektrolitów i kreatyniny, oraz na terapii objawowej i podtrzymującej.
bradykardia, hemodializa, infuzja płynów, intoksykacja, lek wazopresyjny, niedobór wodno-elektrolitowy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie narządów, oddział intensywnej terapii, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pozycja na plecach, stężenie elektrolitów, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan, telmisartan genoptim, układ krążenia, uszkodzenie nerek, węgiel aktywny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Bluefish 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, co sugeruje wpływ na erytropoezę i wskazuje na konieczność monitorowania morfologii krwi u pacjentów. Ponadto, zaobserwowano zmiany w funkcji nerek, w tym wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne uszkodzenia kanalików nerkowych u psów, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek. Dodatkowo, u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki i owrzodzenia, co jest istotne w kontekście chorób przewodu pokarmowego. Zmiany te wynikają z mechanizmu działania telmisartanu, charakterystycznego dla antagonistów receptora angiotensyny II, a doustne uzupełnienie soli może zapobiegać większości niepożądanych efektów.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, badanie przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, erytropoeza, gospodarka elektrolitowa, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, mechanizm farmakologiczny, morfologia krwi, nadżerka, owrzodzenie, stan zapalny, suplementacja soli, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Tolutris jest trójskładnikowym preparatem hipotensyjnym, zawierającym telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, dostępnym w czterech wariantach dawkowania: 40 mg telmisartanu + 5 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu (L1), 80 mg telmisartanu + 5 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu (L2), 80 mg telmisartanu + 10 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu (L3) oraz 80 mg telmisartanu + 10 mg amlodypiny + 25 mg hydrochlorotiazydu (L4). Preparat jest wskazany wyłącznie do terapii zastępczej u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie tętnicze jest już skutecznie kontrolowane przy stosowaniu oddzielnych leków zawierających te same substancje czynne w identycznych dawkach. Każda tabletka Tolutris jest dwuwarstwowa, zawiera laktozę w ilości od 54,3 mg do 108,7 mg w zależności od wariantu, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
adherencja terapeutyczna, amlodypina, ciśnienie tętnicze, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, laktoza, lek hipotensyjny, nietolerancja laktozy, preparat trójskładnikowy, preparat złożony, samoistne nadciśnienie tętnicze, substancja czynna, telmisartan, terapia zastępcza, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmix Plus
Produkt leczniczy Telmix Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży. Telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych oraz ciężką niewydolnością wątroby i nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Leczenie należy przerwać natychmiast po potwierdzeniu ciąży. Hydrochlorotiazyd może powodować zaburzenia równowagi elektrolitowej, w tym hipokaliemię, hiponatremię, zasadowicę hipochloremiczną oraz hipomagnezemię, a także może zaburzać tolerancję glukozy i prowadzić do hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą. Zaleca się regularne monitorowanie elektrolitów, kreatyniny, potasu i kwasu moczowego w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, telmisartan, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zasadowica hipochloremiczna, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Zanacodar 80 mg
Telmisartan, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg pod nazwą handlową Zanacodar, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które istotnie obniżają zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn wymagających koncentracji. Objawy te występują „czasami” i ich nasilenie jest zmienne, co wymaga szczególnej ostrożności zwłaszcza na początku terapii lub po zmianie dawkowania. Ryzyko jest zwiększone u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz u osób stosujących inne leki o działaniu ośrodkowym. Lekarz powinien podczas każdej wizyty oceniać obecność tych objawów, dokumentować przekazanie informacji o potencjalnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów oraz dostosowywać terapię w razie potrzeby.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus dostępny jest w trzech wariantach dawkowania, różniących się zawartością substancji czynnych: telmisartanu (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazydu (12,5 mg lub 25 mg). Tabletki mają postać dwuwarstwową, dwuwypukłą, podłużną, zróżnicowaną kolorystycznie i oznaczoną odpowiednio literami T1 lub T2, co ułatwia identyfikację poszczególnych dawek. W składzie pomocniczym znajdują się m.in. laktoza jednowodna (od 90,36 mg do 193,22 mg) oraz mannitol (od 170,34 mg do 340,68 mg), a także substancje wiążące, poślizgowe i barwniki (żółty i czerwony tlenek żelaza). Produkt jest pakowany w blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, dostępne w opakowaniach zawierających 7, 28 lub 56 tabletek.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tezeo 80 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Tezeo, charakteryzuje się średnią bezwzględną biodostępnością około 50% po podaniu doustnym, z szybkim, choć zmiennym wchłanianiem. Przyjmowanie leku podczas posiłku powoduje zmniejszenie AUC0-∞ o około 6% przy dawce 40 mg i 19% przy dawce 160 mg, jednak stężenia w osoczu pozostają podobne przez pierwsze 3 godziny niezależnie od posiłku. Telmisartan wykazuje bardzo wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza (albumina, kwaśna alfa-1 glikoproteina) oraz dużą objętość dystrybucji (Vdss ~500 l), co wskazuje na rozległą dystrybucję tkankową. Metabolizm polega głównie na sprzęganiu z kwasem glukuronowym, a metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Eliminacja przebiega głównie z kałem w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania >20 godzin i klirensem osoczowym około 1000 ml/min. Farmakokinetyka telmisartanu jest nieliniowa, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC przy dawkach >40 mg, bez klinicznie istotnej kumulacji przy dawkach terapeutycznych.
albumina, bezwzględna biodostępność, białko osocza, ciężka niewydolność nerek, dializa, dysfunkcja wątroby, klirens osoczowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, nadciśnienie tętnicze, nieliniowa zależność farmakokinetyczna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, sprzęganie, stężenie maksymalne, telmisartan, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Polsart Plus jest preparatem złożonym zawierającym telmisartan, antagonista receptora angiotensyny II, oraz hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pochodne sulfonamidowe, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Ponadto, stosowanie Polsart Plus jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych, ciężką niewydolnością wątroby, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u osób z hipokaliemią oporną na leczenie i hiperkalcemią. Preparat nie powinien być również stosowany jednocześnie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m².
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, hiperkalcemia, hipokaliemia oporna na leczenie, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, nadwrażliwość na lek, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna sulfonamidowa, przeciwwskazanie w ciąży, reakcja krzyżowa, telmisartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie elektrolitowe, zastój żółci - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartanum Teva B.V. 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa telmisartanu wykazały, że stosowanie dawek odpowiadających terapeutycznym u ludzi prowadzi do obniżenia parametrów czerwonokrwinkowych, takich jak liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny oraz hematokryt. Zaobserwowano również zmiany w funkcji nerek, w tym wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także poszerzenie zanikających kanalików nerkowych u psów. U obu gatunków zwierząt (szczury i psy) odnotowano zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli. Efekty te są typowe dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów konwertazy angiotensyny.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, badanie przedkliniczne, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmizek 40 mg
Telmizek (telmisartan) stosowany jest w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg u niektórych pacjentów oraz zwiększenia do maksymalnie 80 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W profilaktyce sercowo-naczyniowej zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, gdyż mniejsze dawki nie wykazują potwierdzonej skuteczności. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi terapeutycznej wskazane jest rozważenie terapii skojarzonej z tiazydowymi lekami moczopędnymi, np. hydrochlorotiazydem, które wykazują działanie addycyjne względem telmisartanu.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie addycyjne, efekt hipotensyjny, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, lek obniżający ciśnienie, monoterapia telmisartanem, pierwotne nadciśnienie tętnicze, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, ryzyko sercowo-naczyniowe, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, właściwość higroskopijska, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Actelsar 80 mg
Telmisartan (Actelsar), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn poprzez działania niepożądane takie jak zawroty głowy (≥1/1000 do <1/100), senność (≥1/10 000 do <1/1 000), niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia widzenia oraz omdlenia. Dodatkowo, zaburzenia rytmu serca (bradykardia i tachykardia), duszność, kaszel, ból w klatce piersiowej, astenia oraz hipoglikemia (szczególnie u pacjentów z cukrzycą) mogą pośrednio upośledzać funkcje psychomotoryczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na grupy ryzyka, takie jak osoby starsze, pacjenci z cukrzycą, przyjmujący inne leki hipotensyjne oraz osoby z zaburzeniami funkcji nerek. W przypadku przedawkowania telmisartanu mogą wystąpić objawy wykluczające prowadzenie pojazdów, w tym niedociśnienie tętnicze, tachykardia, bradykardia, zawroty głowy oraz ostra niewydolność nerek.
astenia, ból w klatce piersiowej, bradykardia, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, duszność, działanie niepożądane, hipoglikemia, hipotonia, kaszel, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, omdlenie, ostra niewydolność nerek, senność, tachykardia, telmisartan, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmix Plus 40 mg + 12,5 mg
Telmix Plus to lek złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Wskazaniem do stosowania jest niedostateczna kontrola ciśnienia tętniczego podczas monoterapii telmisartanem lub podczas stosowania niższych dawek kombinacji. Każda dawka ma określone wskazania kliniczne, a tabletki różnią się oznaczeniami i kolorem, co ułatwia identyfikację preparatu.
antagonista receptora angiotensyny II, blokada receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, efekt hipotensyjny, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie hipotensyjne, monoterapia telmisartanem, niedostateczna kontrola ciśnienia tętniczego, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, terapia skojarzona, wydalanie sodu i wody - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmix 40 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowaną toksyczność dla płodu, w tym ryzyko pogorszenia czynności nerek, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki oraz powikłań u noworodka takich jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. W pierwszym trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. Kobietom w wieku rozrodczym planującym ciążę rekomenduje się zmianę terapii na leki o ustalonym profilu bezpieczeństwa oraz natychmiastowe przerwanie telmisartanu po potwierdzeniu ciąży. W przypadku ekspozycji na lek w II i III trymestrze konieczne jest specjalistyczne monitorowanie ultrasonograficzne płodu oraz ścisła obserwacja noworodka, w tym kontrola parametrów nerkowych i elektrolitowych.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie przedkliniczne, badanie ultrasonograficzne nerek, drugi trymestr ciąży, hiperkaliemia, inhibitor ACE, karmienie piersią, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, parametry nerkowe, pierwszy trymestr ciąży, ryzyko teratogenne, stosunek korzyści do ryzyka, telmisartan, toksyczność płodowa, toksyczność telmisartanu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan Medical Valley 20 mg
Telmisartan Medical Valley jest dostępny w dawkach 20 mg, 40 mg oraz 80 mg w formie tabletek doustnych, stosowanych głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz prewencji chorób układu sercowo-naczyniowego. Standardowa dawka terapeutyczna w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg u pacjentów dobrze reagujących lub zwiększenia do 80 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Pełny efekt hipotensyjny obserwuje się zwykle po 4-8 tygodniach terapii. W terapii skojarzonej z tiazydowymi diuretykami, np. hydrochlorotiazydem, telmisartan wykazuje działanie addycyjne. W prewencji chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, przy czym skuteczność niższych dawek nie została potwierdzona. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, co ułatwia utrzymanie regularności dawkowania.
choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, efekt hipotensyjny, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, leczenie skojarzone, lek hipotensyjny, monitorowanie ciśnienia tętniczego, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, prewencja chorób układu sercowo-naczyniowego, samoistne nadciśnienie tętnicze, stężenie substancji czynnej, telmisartan, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmisartan Aurovitas 80 mg
Telmisartan Aurovitas jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działanie toksyczne na płód, obejmujące pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, co może prowadzić do deformacji. W pierwszym trymestrze stosowanie leku nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad wrodzonych. Po potwierdzeniu ciąży konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii telmisartanem i wdrożenie alternatywnej terapii hipotensyjnej o udokumentowanym bezpieczeństwie. W przypadku ekspozycji w II i III trymestrze wskazane jest monitorowanie płodu za pomocą badań ultrasonograficznych czaszki i czynności nerek oraz ścisła obserwacja noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego, niewydolności nerek i hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, czynność nerek płodu, ekspozycja płodu, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, leczenie hipotensyjne, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, telmisartan, terapia hipotensyjna, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, trymestr ciąży, ultrasonografia czaszki, wada wrodzona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim łączy telmisartan, selektywny antagonista receptora AT1 dla angiotensyny II, z hydrochlorotiazydem, diuretykiem tiazydowym, co skutkuje synergistycznym działaniem hipotensyjnym. Telmisartan wykazuje długotrwałe i selektywne wiązanie z receptorem AT1, obniżając stężenie aldosteronu bez wpływu na aktywność reninową osocza czy enzym konwertujący angiotensynę, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z bradykininą. Dawkowanie raz na dobę zapewnia stabilne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny, z efektem maksymalnym po 4-8 tygodniach terapii. Hydrochlorotiazyd zwiększa diurezę i wydalanie sodu, co prowadzi do zmniejszenia objętości osocza i aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron, jednak telmisartan przeciwdziała utracie potasu. W badaniach klinicznych telmisartan wykazał skuteczność porównywalną do ramiprylu, amlodypiny, atenololu i innych leków hipotensyjnych, z mniejszą częstością kaszlu niż inhibitory ACE.
aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, chorobowość, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory, przewlekła choroba nerek, renina osoczowa, retinopatia, suchy kaszel, telmisartan, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Skład i postać leku – Zanacodar 80 mg
Zanacodar to lek zawierający telmisartan w dawkach 40 mg oraz 80 mg, dostępny w formie białych lub lekko żółtawych tabletek o podłużnym kształcie. Telmisartan jest antagonistą receptora angiotensyny II, stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego. Ważnym aspektem jest zawartość sodu w preparacie: tabletka 40 mg zawiera 3,4 mg sodu, a tabletka 80 mg 6,7 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Lek zawiera również substancje pomocnicze takie jak powidon, meglumina, wodorotlenek sodu, mannitol, stearynian magnezu oraz krospowidon, które wpływają na stabilność, rozpuszczalność i rozpad tabletki.
antagonista receptora angiotensyny II, blister Aluminium/Aluminium, dieta niskosodowa, krospowidon, mannitol, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, powidon, regulacja pH, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, telmisartan, wodorotlenek sodu, Zanacodar - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmidon dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki są niepowlekane, dwustronnie wypukłe, dwuwarstwowe i podłużne, różniące się wymiarami oraz oznaczeniami (T1 lub T2) i barwą (czerwona lub żółta strona). Zawartość laktozy jednowodnej w tabletkach wynosi odpowiednio 90,36 mg, 193,22 mg oraz 180,72 mg. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, mannitol, sodu wodorotlenek, meglumin, powidon K30, magnezu stearynian, sodu stearylofumaran oraz barwniki (żelaza tlenek czerwony i żółty).
blister aluminiowy, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, laktoza jednowodna, mannitol, meglumin, powidon, produkt leczniczy, stearylofumaran sodu, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka niepowlekana, Telmidon, telmisartan, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Polsart Plus to preparat złożony zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), dostępny w trzech kombinacjach dawek: 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg. Lek występuje w formie tabletek doustnych, które nie powinny być dzielone ani kruszone. Tabletki różnią się kształtem, wymiarami i oznakowaniem, co ułatwia ich identyfikację. Substancje pomocnicze, takie jak magnezu stearynian, potas wodorotlenek, meglumin, powidon, karboksymetyloskrobia sodowa, celuloza mikrokrystaliczna oraz mannitol, wspierają stabilność, rozpuszczalność i właściwości mechaniczne preparatu.
blister, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, karboksymetyloskrobia sodowa, mannitol, meglumin, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, polietylen niskiej gęstości, polietylen wysokiej gęstości, postać farmaceutyczna, powidon, preparat złożony, regulator pH, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja wiążąca, tabletka, telmisartan, wodorotlenek potasu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Toptelmi 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa telmisartanu, substancji czynnej leku Toptelmi, wykazały wpływ na parametry hematologiczne, funkcję nerek oraz przewód pokarmowy. Dawki odpowiadające ekspozycji terapeutycznej u ludzi powodowały u zwierząt zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu. W nerkach obserwowano hemodynamiczne zmiany, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy, a także poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów oraz przerost aparatu przykłębuszkowego. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka manifestowały się nadżerkami, owrzodzeniami i zapaleniem, co można było złagodzić doustnym podaniem chlorku sodu. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów teratogenności, choć toksyczne dawki wpływały na zmniejszenie masy ciała i opóźnienie rozwoju młodych zwierząt.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, chlorek sodu, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas, telmisartan, teratogenność, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Orion 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym stosowanym u ludzi. Ponadto zaobserwowano niekorzystne efekty na funkcję nerek i ich hemodynamikę, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy. U psów stwierdzono zmiany strukturalne nerek, w tym poszerzenie kanalików nerkowych z zanikiem tych struktur. Zarówno u szczurów, jak i psów odnotowano zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost/rozrost aparatu przykłębuszkowego nerek, co jest typowe dla działania inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, telmisartan wywoływał uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne, które można było zapobiegać poprzez doustne uzupełnianie soli.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badania genotoksyczności, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, nadżerki, owrzodzenia, parametry hematologiczne, potas w surowicy, profil bezpieczeństwa substancji czynnej, telmisartan, zmiany zapalne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Orion 40 mg
Telmisartan Orion wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny z biodostępnością około 50% i bardzo wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminami i alfa-1 kwaśną glikoproteiną. Lek charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką, szczególnie dla dawek powyżej 40 mg, gdzie Cmax i AUC rosną nieproporcjonalnie. Spożycie pokarmu zmniejsza AUC o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy dawce 160 mg, jednak po 3 godzinach stężenia w osoczu są porównywalne niezależnie od przyjęcia leku z posiłkiem. Telmisartan ma dużą objętość dystrybucji (około 500 l) i jest metabolizowany głównie przez sprzęganie do nieaktywnych metabolitów glukuronidowych. Okres półtrwania w fazie eliminacji przekracza 20 godzin, a eliminacja odbywa się prawie całkowicie z kałem w postaci niezmienionej, z wydalaniem nerkowym poniżej 1%. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min.
ADME, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność, biodostępność całkowita, ciężka niewydolność nerek, Cmax, glukuronidacja, hemodializoterapia, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Preparat Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym laktozę oraz pochodne sulfonamidowe. Nie należy go stosować w drugim i trzecim trymestrze ciąży, a także u pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych, ciężką niewydolnością wątroby, klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min, oporną hipokaliemią, hiperkalcemią, ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem, hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego oraz zwężeniem drogi odpływu z lewej komory. Ponadto, jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub GFR poniżej 60 ml/min/1,73 m².
aliskiren, amlodypina, dysfagia, hiperkalcemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, laktoza, nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, stenoza aortalna, stężenie elektrolitów, telmisartan, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zastój żółci, zwężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telam 80 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Telam w dawce 80 mg telmisartanu i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) jest dostępny w formie dwuwarstwowych tabletek o wymiarach 14,7-15,3 mm x 7,0-7,6 mm, z charakterystycznym białym lub prawie białym kolorem z jednej strony oraz różowym (barwionym tlenkiem żelaza czerwonego E172) z drugiej strony. Telmisartan i amlodypina wykazują synergistyczne działanie hipotensyjne, co czyni preparat skutecznym w terapii nadciśnienia tętniczego. Tabletki zawierają substancje pomocnicze takie jak sodu wodorotlenek, meglumina, powidon K-25, mannitol, celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, magnezu stearynian, skrobia żelowana i kukurydziana oraz krzemionka koloidalna bezwodna, które wpływają na stabilność, rozpuszczalność i właściwości farmaceutyczne leku.
amlodypina, amlodypiny bezylan, blister, celuloza mikrokrystaliczna, działanie hipotensyjne, efekt synergistyczny, krospowidon, krzemionka koloidalna, mannitol, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, produkt leczniczy, rozpad tabletki, skrobia żelowana, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan, tlenek żelaza, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Telmizek HCT to preparat złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora AT1 angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Telmisartan charakteryzuje się wysokim powinowactwem i selektywnością do receptora AT1, co skutkuje długotrwałym działaniem hipotensyjnym utrzymującym się przez 24 godziny po podaniu dawki 80 mg. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorku, prowadząc do zmniejszenia objętości osocza i aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron, jednak telmisartan przeciwdziała utracie potasu. W badaniach klinicznych dawka 80 mg/25 mg telmisartanu i hydrochlorotiazydu obniżała ciśnienie tętnicze o około 11,5/9,9 mmHg (skurczowe/rozkurczowe), wykazując przewagę nad walsartanem z hydrochlorotiazydem. Telmisartan wykazuje skuteczność porównywalną z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, a jego stosowanie wiąże się z mniejszą częstością kaszlu niż inhibitory ACE.
aktywność reninowa osocza, aldosteron w osoczu, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, działanie diuretyczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy skóry, objętość osocza, obniżenie ciśnienia krwi, obrzęk naczynioruchowy, przemijający atak niedokrwienny, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor angiotensyny II, samoistne nadciśnienie tętnicze, stężenie potasu w surowicy, telmisartan, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne elektrolitów, wydzielanie aldosteronu, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tezeo 80 mg
Preparat Tezeo zawiera telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, będący antagonistą receptora angiotensyny II, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Tabletki 40 mg mają wymiary około 12x6x3,2-3,8 mm, są obustronnie wypukłe, z linią podziału umożliwiającą podzielenie dawki, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii. Tabletki 80 mg są większe (16x8x4,2-4,8 mm), również obustronnie wypukłe, z wytłoczeniem „80”. Substancją pomocniczą o istotnym znaczeniu jest sorbitol (E420) w ilości 162,20 mg w tabletce 40 mg oraz 324,40 mg w tabletce 80 mg, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją sorbitolu. Pozostałe składniki pomocnicze to meglumina, sodu wodorotlenek, powidon (K 25) oraz magnezu stearynian, pełniące funkcje solubilizatora, regulatora pH, lepiszcza i substancji przeciwzbrylającej.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Actelsar 80 mg
Profil bezpieczeństwa telmisartanu, substancji czynnej leku Actelsar, opiera się na danych z badań klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. Częstość działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wynosi 41,4%, co jest porównywalne z placebo (43,9%). Do ciężkich działań niepożądanych należą rzadkie przypadki reakcji anafilaktycznych, obrzęku naczynioruchowego (częstość ≥1/10 000 do <1/1 000) oraz ostra niewydolność nerek. Nie stwierdzono korelacji częstości działań niepożądanych z dawką, płcią, wiekiem czy rasą pacjenta, co eliminuje konieczność dostosowywania dawkowania ze względu na te czynniki. W badaniach długoterminowych (n=21 642, do 6 lat) potwierdzono zgodność profilu bezpieczeństwa u pacjentów leczonych w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego.
bradykardia, enzym wątrobowy, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, leczenie nerkozastępcze, lek hipoglikemizujący, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, placebo, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, substancja czynna, tachykardia, telmisartan, toksyczne uszkodzenie skóry, wysypka polekowa, zapalenie pęcherza, zapalenie ścięgna, zapalenie zatok - Leksykon leków
Skład i postać leku – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Preparat Polsart Plus to lek w formie tabletek, zawierający kombinację telmisartanu i hydrochlorotiazydu, dostępny w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Substancje pomocnicze obejmują m.in. magnezu stearynian, potas wodorotlenek, meglumin, powidon, karboksymetyloskrobię sodową, celulozę mikrokrystaliczną oraz mannitol, które wpływają na właściwości farmaceutyczne i technologiczne tabletek. Tabletki różnią się wymiarami i oznakowaniem w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację preparatu.
blistry aluminiowe, blistry PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, karboksymetyloskrobia sodowa, mannitol, meglumin, niezgodność farmaceutyczna, pojemnik HDPE, polietylen niskiej gęstości, polietylen wysokiej gęstości, powidon, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja higroskopowa, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wodorotlenek potasu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tezeo 80 mg
Przedawkowanie telmisartanu, substancji czynnej w preparatach Tezeo (40 mg i 80 mg), prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i nerkowego, w tym niedociśnienia tętniczego, tachykardii, bradykardii, zawrotów głowy oraz ostrej niewydolności nerek z podwyższonym stężeniem kreatyniny w surowicy. Mechanizmy obejmują nasilony efekt blokowania receptorów angiotensyny II, reakcje kompensacyjne układu sercowo-naczyniowego oraz upośledzenie perfuzji nerkowej. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, a monitorowanie funkcji nerek i równowagi elektrolitowej jest kluczowe w ocenie stanu pacjenta.
adrenalina, bradykardia, elektrolity, hemodializa, kreatynina w surowicy, leki wazopresyjne, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, perfuzja nerkowa, płukanie żołądka, przepływ mózgowy, receptory angiotensyny II, równowaga elektrolitowa, tachykardia, telmisartan, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, wywoływanie wymiotów, zawroty głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Tolutris dostępny jest w czterech wariantach dawkowania, różniących się zawartością substancji czynnych: telmisartanu (40 mg lub 80 mg), amlodypiny (5 mg lub 10 mg) oraz hydrochlorotiazydu (12,5 mg lub 25 mg). Każdy wariant ma określoną ilość laktozy jednowodnej, wynoszącą od 54,3 mg do 108,7 mg. Tabletki mają postać dwuwarstwową, różniącą się kolorem i wymiarami w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację preparatu. Substancje pomocnicze obejmują m.in. powidon K30, sodu wodorotlenek, meglumin, krospowidon oraz barwniki takie jak tlenki żelaza (żółty i czerwony, E 172). Okres ważności produktu wynosi 2 lata, a przechowywanie powinno odbywać się w oryginalnym opakowaniu, chroniącym przed światłem i wilgocią.
amlodypina, blister kalendarzykowy, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, karboksymetyloskrobia sodowa, krospowidon, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, meglumin, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, postać farmaceutyczna, powidon, przechowywanie leków, skrobia żelowana, stearylofumaran sodu, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, telmisartan, tlenek żelaza, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Zanacodar Combi 80 mg + 12,5 mg
Ocena zdolności pacjenta do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi urządzeń mechanicznych podczas terapii produktem leczniczym Zanacodar Combi (telmisartan 80 mg + hydrochlorotiazyd 12,5 mg) jest kluczowa ze względu na potencjalne działania niepożądane wpływające na funkcje psychomotoryczne. W trakcie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy oraz senność, które mogą istotnie upośledzać zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Lekarz powinien poinformować pacjenta o ryzyku tych objawów, zwłaszcza u osób wykonujących czynności wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej, oraz zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów w przypadku ich wystąpienia. Należy również uwzględnić możliwość nasilenia działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu leków uspokajających lub nasennych oraz na początku terapii lub przy zmianie dawkowania.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartanum Teva B.V. 80 mg
Telmisartanum Teva B.V. w dawce 80 mg jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego, z zalecaną dawką początkową 40 mg raz na dobę. U niektórych pacjentów skuteczność może być osiągnięta już przy dawce 20 mg, natomiast w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia tętniczego dawkę można zwiększyć do maksymalnie 80 mg raz na dobę. Pełny efekt hipotensyjny rozwija się stopniowo i jest maksymalny po 4-8 tygodniach terapii. W razie konieczności, zwłaszcza przy braku odpowiedzi na monoterapię, dopuszcza się leczenie skojarzone z tiazydowymi lekami moczopędnymi, które wykazują działanie addycyjne. Tabletki telmisartanu można przyjmować niezależnie od posiłków, co ułatwia przestrzeganie zaleceń terapeutycznych.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, farmakodynamika, farmakokinetyka, hemodializa, leczenie skojarzone, monoterapia telmisartanem, pierwotne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, tiazydowy lek moczopędny, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Telmidon to lek złożony zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg). Profil bezpieczeństwa preparatu wynika z działań niepożądanych obu składników i jest porównywalny z monoterapią telmisartanem, co potwierdzono w badaniach kontrolowanych na 1471 pacjentach. Najczęstszym działaniem niepożądanym są zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, a rzadko obserwuje się ciężki obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10000 do <1/1000). Nie stwierdzono zależności działań niepożądanych od dawki leku, płci, wieku ani rasy, choć u pacjentów japońskich częściej występują zaburzenia czynności wątroby. Wśród działań niepożądanych istotnie częstszych niż placebo wymienia się m.in. hipokaliemię, hiponatremię, lęk, depresję, tachykardię, niedociśnienie ortostatyczne, duszność, zaburzenia widzenia, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek.
agranulocytoza, alkaloza hipokaliemiczna, badanie kliniczne, depresja, duszność, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezja, pokrzywka, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, randomizowane badanie kontrolowane, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń skóry, zapalenie płuc, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmabax 40 mg
Telmabax (telmisartan) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sorbitol (E 420) w dawkach 174,64 mg/tabletka 40 mg oraz 349,28 mg/tabletka 80 mg, co jest istotne u osób z nietolerancją tego składnika. Leku nie należy stosować w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu, a także u pacjentów z zaburzeniami odpływu żółci oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, które mogą prowadzić do kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Przed rozpoczęciem terapii wskazane jest wykonanie badań oceniających funkcję wątroby oraz dokładne wykluczenie ciąży u kobiet w wieku rozrodczym, które powinny stosować skuteczną antykoncepcję i być poinformowane o zagrożeniach.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, cukrzyca, działanie niepożądane, filtracja kłębuszkowa, GFR, hiperkaliemia, hipotensja, interakcja lekowa, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, reakcja alergiczna, sorbitol, substancja pomocnicza, telmisartan, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie odpływu żółci - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmix 40 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Telmix, charakteryzuje się średnią biodostępnością bezwzględną około 50%, z szybkim, choć zmiennym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Pokarm obniża AUC0-∞ o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy dawce 160 mg, jednak stężenia w osoczu w pierwszych 3 godzinach pozostają podobne niezależnie od przyjęcia leku na czczo lub z posiłkiem. Farmakokinetyka telmisartanu wykazuje nieliniowość, zwłaszcza w zakresie Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek wiąże się z białkami osocza w ponad 99,5%, głównie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 500 L, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm ogranicza się do sprzęgania do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów glukuronidowych. Eliminacja przebiega z okresem półtrwania powyżej 20 godzin, głównie przez wydalanie z kałem w postaci niezmienionej (<1% z moczem), a całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, zbliżony do przepływu wątrobowego.
biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, biotransformacja leku, dystrybucja tkankowa, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka telmisartanu, hemodializa, kinetyka wykładnicza, klirens osoczowy, kumulacja leku, kwaśna alfa-1-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, pole powierzchni pod krzywą, przepływ wątrobowy krwi, reakcja sprzęgania, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmabax 40 mg
Telmabax, zawierający telmisartan, jest lekiem dostępnym w formie tabletek o dawkach 40 mg i 80 mg, stosowanym przede wszystkim w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Może być podawany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, gdy monoterapia nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Drugim istotnym wskazaniem jest profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów z jawną chorobą miażdżycową (np. choroba niedokrwienna serca, udar mózgu, choroba tętnic obwodowych) oraz u osób z cukrzycą typu 2 z powikłaniami narządowymi, takimi jak nefropatia, retinopatia czy neuropatia. Tabletki 40 mg mają wymiary około 12,0 x 5,8 mm i zawierają 174,64 mg sorbitolu, natomiast tabletki 80 mg mają wymiary około 16,2 x 7,9 mm i zawierają 349,28 mg sorbitolu, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją cukrów.
choroba miażdżycowa, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, cukrzyca typu 2, interakcja lekowa, monoterapia, nadciśnienie tętnicze samoistne, nefropatia cukrzycowa, neuropatia cukrzycowa, nietolerancja cukrów, postać farmaceutyczna, przeciwwskazanie, retinopatia cukrzycowa, ryzyko sercowo-naczyniowe, sorbitol, telmisartan, terapia skojarzona, udar mózgu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan HCT EGIS dostępny jest w trzech wariantach dawkowania, łączących telmisartan z hydrochlorotiazydem: 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg. Tabletki różnią się kształtem, wymiarami oraz oznaczeniami, co ułatwia ich identyfikację. Substancje pomocnicze obejmują m.in. magnezu stearynian (E470b), potasu wodorotlenek, megluminę, powidon, karboksymetyloskrobię sodową, celulozę mikrokrystaliczną oraz mannitol (E421). Lek jest dostępny w opakowaniach blisterowych wykonanych z aluminium/aluminium lub PVC/PVDC/aluminium, z różnym okresem ważności i zaleceniami dotyczącymi przechowywania (3 lata dla aluminium/aluminium, 1 rok dla PVC/PVDC/aluminium, z ograniczeniem temperatury do 30°C dla tego drugiego).
blister aluminiowy, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, karboksymetyloskrobia sodowa, mannitol, meglumin, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wodorotlenek potasu