telmisartan
Telmisartan jest lekiem z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowanym głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Działa poprzez selektywne blokowanie receptorów AT1 dla angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 24 godzin), co umożliwia jego podawanie raz na dobę.
Poza działaniem hipotensyjnym, telmisartan wykazuje również korzystne działanie nefroprotekcyjne, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i mikroalbuminurią. Lek ten może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak diuretyki tiazydowe. Szczególną zaletą telmisartanu jest jego wysoka lipofilność, która zapewnia dobrą penetrację do tkanek i efektywne blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron.
Badania kliniczne wykazały, że telmisartan zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), telmisartan rzadziej powoduje kaszel jako działanie niepożądane, co zwiększa tolerancję leczenia. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży, zwłaszcza w II i III trymestrze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg
Preparat Telmisartan HCT EGIS, łączący telmisartan (antagonista receptora AT1 angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), wykazuje synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe, skuteczniej obniżając ciśnienie tętnicze niż monoterapia. Telmisartan charakteryzuje się wysoką selektywnością i długotrwałym wiązaniem z receptorem AT1, nie wykazując agonizmu ani wpływu na enzym konwertujący angiotensynę, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z bradykininą. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków, zmniejszając objętość osocza, jednak może powodować hipokaliemię, którą telmisartan częściowo kompensuje. Efekt hipotensyjny telmisartanu rozwija się w ciągu 3 godzin, osiągając maksymalną skuteczność po 4-8 tygodniach, utrzymując się przez 24 godziny. W badaniach klinicznych dawka 80 mg telmisartanu z 25 mg hydrochlorotiazydu obniżała ciśnienie tętnicze o 11,5/9,9 mmHg (skurczowe/rozkurczowe), przewyższając skuteczność walsartanu z hydrochlorotiazydem. Telmisartan cechuje się niższą częstością występowania kaszlu w porównaniu z inhibitorami ACE.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista angiotensyny II, bradykinina, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, efekt odbicia, efekt przeciwnadciśnieniowy, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie tętnicze, omdlenie, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przejściowy atak niedokrwienny mózgu, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor AT1, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmidon jest dostępny w trzech dawkach, łączących telmisartan i hydrochlorotiazyd w następujących proporcjach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki są dwuwarstwowe, dwustronnie wypukłe, o podłużnym kształcie, różniące się wymiarami i kolorystyką (odpowiednio 13×6,2 mm dla dawki 40/12,5 mg oraz 16,2×7,9 mm dla pozostałych). Zawartość laktozy jednowodnej, istotna u pacjentów z nietolerancją, wynosi od 90,36 mg do 193,22 mg na tabletkę w zależności od dawki. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, mannitol, powidon, regulatory pH oraz barwniki (E172).
celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, laktoza jednowodna, mannitol, meglumin, nietolerancja laktozy, powidon, regulator pH, stearylofumaran sodu, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, tabletka dwuwarstwowa, tabletka niepowlekana, telmisartan, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmidon 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, w tym pogorszenia czynności nerek, małowodzia oraz opóźnienia kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć nie do końca potwierdzonego, ryzyka teratogennego. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe oraz małopłytkowość, dlatego jego stosowanie jest przeciwwskazane w leczeniu obrzęków ciążowych, nadciśnienia tętniczego w ciąży oraz stanu przedrzucawkowego. W przypadku planowania ciąży lub jej potwierdzenia, leczenie Telmidonem należy natychmiast przerwać i zastąpić terapią o ustalonym profilu bezpieczeństwa, a w przypadku ekspozycji w II i III trymestrze wskazane jest wykonanie badań ultrasonograficznych nerek i czaszki płodu oraz ścisła obserwacja noworodka pod kątem niedociśnienia, niewydolności nerek i hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, diureza, drugi i trzeci trymestr ciąży, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, laktacja, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, perfuzja łożyska, pierwotne nadciśnienie tętnicze, pierwszy trymestr ciąży, ryzyko teratogenne, stan przedrzucawkowy, telmisartan, toksyczność płodowa, USG czaszki, USG nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan Orion 40 mg
Telmisartan Orion, zawierający 40 mg telmisartanu w formie tabletek, jest wskazany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz profilaktyce chorób układu sercowo-naczyniowego. Standardowa dawka w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg lub zwiększenia do 80 mg w zależności od odpowiedzi terapeutycznej, przy czym maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W profilaktyce sercowo-naczyniowej zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, gdyż dawki niższe nie wykazują potwierdzonej skuteczności. Telmisartan może być stosowany w skojarzeniu z tiazydowymi diuretykami, co potęguje efekt obniżający ciśnienie tętnicze. Podawanie leku jest doustne, niezależnie od posiłków, z zaleceniem utrzymania stałej pory przyjmowania.
ciężka niewydolność nerek, dawka maksymalna, dawka początkowa, dysfagia, efekt hipotensyjny, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, monitorowanie ciśnienia tętniczego, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, pierwotne nadciśnienie tętnicze, profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego, redukcja częstości zachorowań, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowe leki moczopędne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Bluefish 80 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu, obserwowane u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym przy dawkach odpowiadających terapii u ludzi. W zakresie nerek zaobserwowano zmiany hemodynamiczne skutkujące wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, hiperkaliemię oraz morfologiczne zmiany, w tym poszerzenie kanalików nerkowych i przerost aparatu przykłębuszkowego. Zmiany te są charakterystyczne dla klasy antagonistów receptora angiotensyny II i nie mają istotnego znaczenia klinicznego. W układzie pokarmowym stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnianie soli.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, blaszka właściwa, błona śluzowa żołądka, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, funkcja nerek, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, nadżerka, owrzodzenie, parametry hematologiczne, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, stan zapalny, stężenie potasu, telmisartan, teratogenność, układ pokarmowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Toptelmi 40 mg
Toptelmi (telmisartan) jest dostępny w tabletkach o dawkach 40 mg i 80 mg, z możliwością dzielenia tabletek dla precyzyjnego dostosowania terapii. W leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego zalecana dawka początkowa wynosi 20-40 mg raz na dobę, z dawką standardową 40 mg i maksymalną 80 mg na dobę. Pełny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 80 mg raz na dobę, przy czym konieczne jest ścisłe monitorowanie ciśnienia tętniczego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek zaleca się dawkę początkową 20 mg na dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg, natomiast u osób z lekką do umiarkowaną niewydolnością nerek nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. W przypadku niewydolności wątroby dawkowanie nie powinno przekraczać 40 mg na dobę, a stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby jest przeciwwskazane.
choroba sercowo-naczyniowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, efekt przeciwnadciśnieniowy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, pacjent geriatryczny, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, prowadzi do złożonych zaburzeń klinicznych wynikających z działania obu substancji. Dominujące objawy to niedociśnienie tętnicze i tachykardia (telmisartan), a także hipokaliemia i hipochloremia (hydrochlorotiazyd), które mogą skutkować zaburzeniami rytmu serca i kurczami mięśni. Dodatkowo obserwuje się zawroty głowy, wymioty, senność, hipowolemię oraz wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, co wskazuje na ryzyko ostrej niewydolności nerek. Bradykardia, choć paradoksalna, również została opisana w kontekście telmisartanu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne, u których hipokaliemia może nasilać arytmie.
bradykardia, elektrolity, funkcja nerek, glikozydy naparstnicy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, kreatynina, kurcze mięśni, leczenie nerkozastępcze, leki przeciwarytmiczne, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, tachykardia, telmisartan, Telmix Plus, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca, zapaść naczyniowa, zawroty głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmix 80 mg
Produkt leczniczy Telmix zawiera telmisartan w dawkach 40 mg oraz 80 mg, będący antagonistą receptora angiotensyny II, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Tabletki owalne, białe lub prawie białe, posiadają linię podziału umożliwiającą precyzyjne dawkowanie, a tabletki 80 mg dodatkowo oznaczone są literą 'T’. Substancje pomocnicze, takie jak sodu wodorotlenek (regulator pH), powidon typ 30 (substancja wiążąca), mannitol (wypełniacz i słodzik), skrobia kukurydziana i karmeloza wapniowa (środki rozsadzające), oraz środki smarujące i poślizgowe (sodu stearylofumaran, magnezu stearynian) zapewniają stabilność i odpowiednie właściwości farmaceutyczne preparatu.
antagonista receptora angiotensyny II, karmeloza wapniowa, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, powidon, regulator pH, skrobia kukurydziana, środek poślizgowy, środek rozsadzający, środek smarujący, stabilność preparatu, stearylofumaran sodu, stearynian magnezu, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, telmisartan, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Polsart Plus to preparat łączący telmisartan i hydrochlorotiazyd, dostępny w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki różnią się kształtem, wymiarami i oznakowaniem, co ułatwia ich identyfikację. Substancje pomocnicze, takie jak magnezu stearynian, potas wodorotlenek, meglumin, powidon, karboksymetyloskrobia sodowa, celuloza mikrokrystaliczna oraz mannitol, wpływają na właściwości farmaceutyczne i farmakokinetyczne leku. Polsart Plus jest dostępny w różnych opakowaniach: blistry z folii Aluminium/Aluminium lub PVC/PVDC/Aluminium oraz pojemniki HDPE z pochłaniaczem wilgoci, co pozwala na dostosowanie do potrzeb terapeutycznych i warunków przechowywania.
blister aluminiowy, blister PVC, celuloza mikrokrystaliczna, charakterystyka produktu leczniczego, hydrochlorotiazyd, karboksymetyloskrobia sodowa, mannitol, meglumin, niezgodność farmaceutyczna, pojemnik HDPE, polietylen niskiej gęstości, polietylen wysokiej gęstości, powidon, regulacja pH, stearynian magnezu, substancja pochłaniająca wilgoć, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, telmisartan, wodorotlenek potasu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmisartan EGIS 80 mg
Telmisartan EGIS jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 40 mg i 80 mg, charakteryzujących się żółtym kolorem i kapsułkowatym kształtem, z oznaczeniami „40” lub „80” na jednej stronie oraz literą „T” na drugiej. Substancją czynną jest telmisartan, stosowany przede wszystkim w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów wymagających farmakoterapii. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w prewencji chorób układu sercowo-naczyniowego u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak osoby z jawną miażdżycą naczyń (choroba niedokrwienna serca, przebyty udar mózgu, choroba tętnic obwodowych) oraz pacjenci z cukrzycą typu 2 z uszkodzeniem narządów docelowych, gdzie telmisartan zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych wynikających z uszkodzeń naczyniowych.
choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, cukrzyca typu 2, farmakoterapia, laktoza jednowodna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nadciśnienie tętnicze samoistne, nietolerancja laktozy, powikłania sercowo-naczyniowe, prewencja chorób sercowo-naczyniowych, telmisartan, udar mózgu, uszkodzenie narządów docelowych, zmiany naczyniowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmisartan Medical Valley 20 mg
Telmisartan Medical Valley, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży oraz niezalecany w pierwszym trymestrze ze względu na brak wystarczających danych klinicznych oraz toksyczny wpływ wykazany w badaniach przedklinicznych na zwierzętach. Ekspozycja na telmisartan w drugim i trzecim trymestrze może prowadzić do poważnych powikłań płodowych, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także do działań niepożądanych u noworodka, w tym niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii. W przypadku potwierdzenia ciąży konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Zaleca się również regularne badania ultrasonograficzne płodu oraz ścisłą obserwację noworodka po porodzie.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, ciśnienie tętnicze, działanie teratogenne, funkcja nerek, hiperkaliemia, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, profil bezpieczeństwa w ciąży, stężenie potasu, telmisartan, toksyczność płodowa, toksyczność telmisartanu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmabax 40 mg
Telmabax, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, jest stosowany głównie w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego. Standardowa dawka wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 80 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. U niektórych pacjentów poprawa może nastąpić już po 20 mg. Maksymalne działanie hipotensyjne obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. Telmisartan może być stosowany w skojarzeniu z tiazydowymi lekami moczopędnymi, co daje efekt addycyjny. W prewencji chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, gdyż mniejsze dawki nie wykazały skuteczności w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub poddawanych hemodializie terapia powinna zaczynać się od 20 mg, natomiast u osób z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki. Telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentów z poważnymi zaburzeniami czynności wątroby, a u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami dawka nie powinna przekraczać 40 mg na dobę.
ciężka niewydolność nerek, ciśnienie tętnicze, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, hemodializa, hydrochlorotiazyd, łagodna do umiarkowanej niewydolność nerek, łagodne do umiarkowanych zaburzenie czynności wątroby, lek hipotensyjny, pierwotne nadciśnienie tętnicze, poważne zaburzenie czynności wątroby, prewencja chorób sercowo-naczyniowych, sorbitol, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, właściwość higroskopijne, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Bluefish 40 mg
Telmisartan Bluefish, stosowany w dawkach 40 mg i 80 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie ryzyka hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na gospodarkę potasową, takich jak diuretyki oszczędzające potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementy potasu, inhibitory ACE, NLPZ, heparyna, leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprim. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost mediany maksymalnego stężenia w osoczu o 49% oraz stężenia minimalnego o 20%, co wymaga ścisłego monitorowania poziomu digoksyny podczas terapii telmisartanem. Ponadto, jednoczesne stosowanie telmisartanu z litem może prowadzić do przemijającego wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności, co również wymaga kontroli laboratoryjnej.
antagonista receptora angiotensyny II, blokada układu RAA, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kortykosteroid, leczenie skojarzone, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, opioidowy lek przeciwbólowy, ramipryl, spironolakton, stężenie digoksyny, substytut soli kuchennej, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmabax 40 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu, substancji czynnej leku Telmabax, wykazały charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II zmiany hematologiczne, takie jak zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie poziomu hemoglobiny oraz spadek hematokrytu. Wpływ na funkcję nerek objawiał się wzrostem stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmianami morfologicznymi, jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów oraz przerost aparatu przykłębuszkowego. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka, w postaci nadżerek i owrzodzeń, były obserwowane u szczurów i psów, jednak działania te można było ograniczyć poprzez doustne uzupełnienie soli. W badaniach teratogennych nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków, manifestując się mniejszą masą ciała i opóźnionym otwarciem oczu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, badanie in vitro, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kancerogenność, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas, przerost aparatu przykłębuszkowego, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmisartan Bluefish 40 mg
Telmisartan Bluefish, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II, którego stosowanie u kobiet w okresie rozrodczym, ciąży i laktacji wymaga szczególnej ostrożności. Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w ciąży, a badania na modelach zwierzęcych wykazały toksyczny wpływ na rozmnażanie. Lek nie jest zalecany w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na potencjalne ryzyko teratogenności, a jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze z powodu udokumentowanego toksycznego wpływu na płód, w tym ryzyka pogorszenia czynności nerek, małowodzia oraz opóźnienia kostnienia czaszki. W przypadku ekspozycji płodu na telmisartan w II i III trymestrze konieczne jest monitorowanie ultrasonograficzne rozwoju nerek i czaszki płodu oraz ścisłe monitorowanie noworodków pod kątem niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, ciśnienie tętnicze, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki płodu, laktacja, leczenie hipotensyjne, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, płyn owodniowy, telmisartan, trymestr ciąży - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Zanacodar Combi to preparat zawierający 80 mg telmisartanu, antagonisty receptora angiotensyny II, oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, diuretyku tiazydowego, w formie dwuwarstwowej tabletki. Lek jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, szczególnie w sytuacjach, gdy dotychczasowa terapia telmisartanem 80 mg i hydrochlorotiazydem 12,5 mg nie zapewnia wystarczającej kontroli ciśnienia tętniczego. Zanacodar Combi może również zastąpić terapię skojarzoną podawanych osobno substancji, co może poprawić compliance poprzez redukcję liczby przyjmowanych tabletek.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze, compliance, diuretyk tiazydowy, docelowe wartości ciśnienia, hydrochlorotiazyd, intensyfikacja leczenia, laktoza jednowodna, leczenie hipotensyjne, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nadciśnienie tętnicze samoistne, telmisartan, terapia skojarzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa telmisartanu wykazały, że stosowanie dawek odpowiadających terapeutycznym u ludzi powoduje istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu. Zaobserwowano również hemodynamiczne zaburzenia funkcji nerek, manifestujące się wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny oraz hiperkaliemią. U psów stwierdzono morfologiczne zmiany nerek, w tym poszerzenie i zanik kanalików nerkowych, typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II. Dodatkowo, u szczurów i psów odnotowano uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki i owrzodzenia, które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli. Zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego były obserwowane, jednak oceniono je jako nieistotne klinicznie.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas, telmisartan, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna, zanik kanalików nerkowych, zmiana zapalna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartanum Teva B.V. 80 mg
Telmisartan, klasyfikowany pod kodem ATC C09CA07, jest selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, wykazującym wysokie powinowactwo i długotrwałe wiązanie z tym receptorem bez działania agonistycznego. Lek nie wpływa na receptor AT2 ani inne podtypy, co ogranicza niepożądane efekty związane z nadmiernym pobudzeniem tych receptorów. Telmisartan obniża stężenie aldosteronu w osoczu, nie hamując aktywności reninowej osocza, kanałów jonowych ani konwertazy angiotensyny (kininazy II), co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych związanych z bradykininą, typowych dla inhibitorów ACE. Dawka 80 mg telmisartanu powoduje niemal całkowite zahamowanie wzrostu ciśnienia tętniczego indukowanego angiotensyną II, z efektem utrzymującym się przez 24-48 godzin. Początek działania obserwuje się po 3 godzinach, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest po 4-8 tygodniach terapii, z utrzymaniem efektu przez cały czas leczenia. Telmisartan skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, nie wpływając na częstość akcji serca, a jego działanie hipotensyjne jest porównywalne z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem. Po przerwaniu terapii ciśnienie tętnicze wraca stopniowo do wartości wyjściowych bez efektu odbicia (rebound effect), a częstość występowania suchego kaszlu jest znacząco mniejsza niż przy inhibitorach ACE.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, atenolol, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze, diuretyk tiazydowy, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, efekt odbicia, enalapril, eozynofilia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze wtórne, receptor angiotensyny II typu AT1, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, skurczowe ciśnienie tętnicze, suchy kaszel, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polsart 40 mg
Profil bezpieczeństwa telmisartanu, zawartego w preparacie Polsart, opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 21 642 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Częstość działań niepożądanych wynosiła 41,4%, porównywalnie do placebo (43,9%). Do ciężkich, choć rzadkich (≥1/10000 do <1/1000) działań należą reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy oraz ostra niewydolność nerek. W badaniu PRoFESS odnotowano zwiększoną częstość posocznicy u pacjentów leczonych telmisartanem, co może być zjawiskiem przypadkowym lub związanym z nieznanym mechanizmem. Profil bezpieczeństwa nie wykazuje zależności od płci, wieku czy rasy, jednak u pacjentów japońskiego pochodzenia obserwuje się większe ryzyko zaburzeń czynności wątroby. Hipotonia jest częstym działaniem niepożądanym u pacjentów z kontrolowanym ciśnieniem tętniczym stosujących telmisartan w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego.
badanie PRoFESS, bradykardia, choroba sercowo-naczyniowa, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, kreatynina, kurcz mięśni, kwas moczowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, Polsart, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, toksyczne uszkodzenie skóry, wysypka polekowa, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Telmisartan – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Telmisartan, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które potencjalnie ograniczają zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. W preparatach prostych wpływ ten jest sporadyczny, natomiast w preparatach złożonych, zwłaszcza zawierających telmisartan z amlodypiną, obserwuje się umiarkowany wpływ, obejmujący również omdlenia i zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Preparaty złożone z telmisartanem i hydrochlorotiazydem wykazują wpływ czasem występujący. W związku z tym, pacjenci powinni być instruowani o konieczności obserwacji objawów neurologicznych oraz powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku ich wystąpienia.
amlodypina, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, nieukładowe zawroty głowy, objawy neurologiczne, omdlenie, senność, sprawność psychomotoryczna, telmisartan, telmisartan z amlodypiną, telmisartan z hydrochlorotiazydem, terapia, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmycar 80 mg + 25 mg
Telmycar, zawierający telmisartan (80 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (169,40 mg/tabletka) oraz pochodne sulfonamidowe. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują drugi i trzeci trymestr ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu (m.in. zaburzenia rozwoju nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki), zastój żółci, niedrożność dróg żółciowych, ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z oporną hipokaliemią i hiperkalcemią, a także u osób stosujących jednocześnie aliskiren w przypadku cukrzycy lub zaburzeń czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) ze względu na ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor reniny, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, małowodzie, nadwrażliwość na leki, niedociśnienie, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja laktozy, przesączanie kłębuszkowe, sulfonamidy, telmisartan, tiazydowe leki moczopędne, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia funkcji nerek, zastój żółci - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Polsart Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach wykazały, że przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie zaobserwowano istotnych zmian toksykologicznych wykraczających poza te znane z monoterapii poszczególnymi substancjami. Wśród obserwowanych efektów telmisartanu odnotowano zmniejszenie parametrów hematologicznych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek skutkujące wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, zwiększoną aktywność reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było ograniczyć poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyty, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hipertrofia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, rakotwórczość, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan, teratogenność, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Toptelmi 80 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka hiperkaliemii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie telmisartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd) oraz suplementami potasu i zamiennikami soli zawierającymi potas, co może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia potasu w surowicy i potencjalnie zagrażającej życiu hiperkaliemii. Ponadto, telmisartan zwiększa stężenie digoksyny w osoczu o 49% (Cmax) i 20% (Cmin), co wymaga monitorowania poziomu digoksyny w trakcie terapii. Jednoczesne stosowanie litu może powodować wzrost jego stężenia i toksyczność, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe telmisartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.
amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cyklosporyna, digoksyna, eplerenon, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ramipryl, spironolakton, suplement potasu, takrolimus, telmisartan, toksyczność leku, triamteren, trimetoprym, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmabax 80 mg
Telmabax to preparat zawierający telmisartan, antagonista receptora angiotensyny II, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg. Każda tabletka zawiera odpowiednio 40 mg lub 80 mg telmisartanu jako substancji czynnej. Ważnym składnikiem pomocniczym jest sorbitol (E 420), którego zawartość wynosi 174,64 mg w tabletce 40 mg oraz 349,28 mg w tabletce 80 mg. Inne substancje pomocnicze to m.in. sodu wodorotlenek (regulujący pH), powidon K30 (środek wiążący), meglumina (poprawiająca rozpuszczalność), oraz magnezu stearynian (substancja poślizgowa). Tabletki różnią się wymiarami i oznaczeniami: 40 mg (12,0 x 5,8 mm, oznaczenie „T12”) oraz 80 mg (16,2 x 7,9 mm, oznaczenie „T13”).
antagonista receptora angiotensyny II, działanie lecznicze, interakcja lekowa, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, okres trwałości leku, postać farmaceutyczna, powidon, sorbitol, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka, telmisartan, utylizacja leków, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmidon 80 mg + 25 mg
Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd w dawkach 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które negatywnie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Szczególnie istotne jest monitorowanie tych objawów u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, przyjmujących leki o działaniu ośrodkowym, z tendencją do hipotonii ortostatycznej oraz u osób wykonujących zawody wymagające wysokiej sprawności psychoruchowej. Zaleca się obserwację indywidualnej reakcji na lek, zwłaszcza na początku terapii lub przy zmianie dawki, oraz unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu, który może nasilać działania sedatywne Telmidonu.
działanie sedatywne, funkcje poznawcze i motoryczne, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, koncentracja uwagi, refleks, senność, sprawność psychomotoryczna, Telmidon, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie koncentracji, zawroty głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Telmisartan HCT EGIS to lek złożony stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy). Dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki różnią się kształtem, wymiarami i oznaczeniami, co ułatwia ich identyfikację. Substancje pomocnicze, takie jak magnezu stearynian, potasu wodorotlenek, meglumina, powidon, karboksymetyloskrobia sodowa, celuloza mikrokrystaliczna oraz mannitol, zapewniają odpowiednią postać farmaceutyczną, stabilność oraz właściwości mechaniczne tabletek.
antagonista receptora angiotensyny II, celuloza mikrokrystaliczna, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, hydrochlorotiazyd, karboksymetyloskrobia sodowa, mannitol, meglumina, nadciśnienie tętnicze, powidon, stearynian magnezu, tabletka doustna, telmisartan, układ renina-angiotensyna, wodorotlenek potasu, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Preparat Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działanie teratogenne i toksyczne na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. Stosowanie w I trymestrze jest niezalecane i dopuszczalne jedynie w sytuacjach, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wymaga natychmiastowego odstawienia po potwierdzeniu ciąży, a w przypadku ekspozycji od II trymestru wskazane jest monitorowanie płodu badaniem ultrasonograficznym nerek i czaszki. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może wywoływać u płodu żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe oraz trombocytopenię, a jego stosowanie jest przeciwwskazane w obrzękach ciążowych, nadciśnieniu ciążowym i stanie przedrzucawkowym. Amlodypina, choć jej bezpieczeństwo w ciąży nie zostało jednoznacznie ustalone, przenika do mleka kobiecego w ilościach 3-7% dawki (maksymalnie do 15%), a jej wpływ na niemowlęta pozostaje nieznany.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, diureza, hiperkaliemia, inhibitor ACE, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, samoistne nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, telmisartan, trombocytopenia, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka w dawkach 80 mg + 12,5 mg oraz 40 mg + 12,5 mg jest wskazany do stosowania u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia telmisartanem (odpowiednio 80 mg lub 40 mg) nie zapewnia wystarczającej kontroli ciśnienia. Zaleca się indywidualne dostosowanie dawki każdego składnika przed rozpoczęciem terapii skojarzonej, choć w uzasadnionych przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię łączoną. Lek podaje się doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłków. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest okresowe monitorowanie funkcji nerek, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg + 12,5 mg, a lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tezeo 40 mg
Telmisartan (Tezeo) stosowany jest głównie w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego oraz w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg u niektórych pacjentów lub zwiększenia do maksymalnie 80 mg w przypadku braku kontroli ciśnienia. Maksymalne działanie hipotensyjne obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, przy czym nie potwierdzono skuteczności dawek niższych. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek lub poddawanych hemodializie zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki 20 mg. W przypadku zaburzeń czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg, a lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby. Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w podeszłym wieku, a bezpieczeństwo stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zostało ustalone.
aliskiren, choroba sercowo-naczyniowa, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, dawka początkowa, dawka skuteczna, działanie hipotensyjne, GFR, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie skojarzone, obniżenie ciśnienia tętniczego, przeciwwskazanie, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zanacodar 80 mg
Przedawkowanie telmisartanu, substancji czynnej leku Zanacodar (dostępnego w dawkach 40 mg i 80 mg), prowadzi do istotnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym niedociśnienia tętniczego, tachykardii lub bradykardii oraz potencjalnego uszkodzenia funkcji nerek, manifestującego się wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy i ostrą niewydolnością nerek. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, a ich nasilenie zależy od dawki leku, stanu klinicznego pacjenta oraz obecności chorób współistniejących, zwłaszcza nerek i układu krążenia. Telmisartan nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku z organizmu po przedawkowaniu.
bradykardia, hemodializa, krystaloidy, niedociśnienie tętnicze, objętość krwi krążąca, odpowiedź hemodynamiczna, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pozycja na plecach, spadek ciśnienia tętniczego, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan, upośledzenie funkcji nerek, węgiel aktywowany, zaburzenie ciśnienia tętniczego, zaburzenie gospodarki sodowej, zaburzenie perfuzji mózgowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmix 80 mg
Dawkowanie telmisartanu (Telmix) powinno być dostosowane do wskazań klinicznych oraz stanu funkcji nerek i wątroby pacjenta. W leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego standardowa dawka wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg lub zwiększenia do 80 mg w przypadku niedostatecznej kontroli ciśnienia, przy czym pełny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, gdyż niższe dawki nie wykazały skuteczności. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub poddawanych hemodializie dawka początkowa powinna wynosić 20 mg z ostrożną titracją do maksymalnie 80 mg. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności nerek modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, a u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg na dobę.
ciśnienie tętnicze, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, lek moczopędny tiazydowy, nadciśnienie tętnicze pierwotne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, telmisartan, titracja dawki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Zanacodar Combi to lek w postaci dwuwarstwowych tabletek o mocy 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Każda tabletka zawiera 99,67 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. mannitol, powidon K 25, krospowidon, magnezu stearynian, megluminę, sodu wodorotlenek, celulozę mikrokrystaliczną, hypromelozę, karboksymetyloskrobię sodową oraz żółty barwnik (E 172), które wpływają na właściwości farmaceutyczne i stabilność leku.
celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, krospowidon, laktoza jednowodna, mannitol, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, regulator pH, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, telmisartan, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telam 40 mg + 10 mg
Preparat Telam w dawce 40 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu) jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów. Lek występuje w formie dwuwarstwowych tabletek o wymiarach 12,2-12,8 mm na 5,7-6,3 mm, z białą i żółtą stroną. Telam może być stosowany jako terapia uzupełniająca u pacjentów, u których monoterapia amlodypiną 10 mg nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego, a także jako leczenie zastępcze u osób przyjmujących telmisartan 40 mg i amlodypinę 10 mg w oddzielnych preparatach, co pozwala na uproszczenie schematu leczenia i poprawę compliance.
amlodypina, amlodypiny bezylan, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, compliance, działanie hipotensyjne, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie substytucyjne, leczenie uzupełniające, leczenie zastępcze, monoterapia amlodypiną, preparat złożony, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, samoistne nadciśnienie tętnicze, schemat dawkowania, telmisartan - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Tolutris jest dostępny w formie tabletek zawierających trzy substancje czynne: telmisartan (40 mg lub 80 mg), amlodypinę (5 mg lub 10 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg). Dostępne są cztery warianty dawkowania: 40 mg + 5 mg + 12,5 mg, 80 mg + 5 mg + 12,5 mg, 80 mg + 10 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 10 mg + 25 mg. Każda tabletka zawiera również laktozę jednowodną w ilości od 54,3 mg do 108,7 mg, a także szereg substancji pomocniczych, takich jak powidon K30, sodu wodorotlenek, meglumin, krospowidon, celuloza mikrokrystaliczna, skrobia żelowana, karboksymetyloskrobia sodowa, magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna oraz barwniki (żelaza tlenek żółty i czerwony). Warianty różnią się także cechami wizualnymi, co ułatwia ich identyfikację.
amlodypina, amlodypina bezylan, blister kalendarzykowy, blister standardowy, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, karboksymetyloskrobia sodowa, krospowidon, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, meglumin, powidon, regulator pH, skrobia żelowana, środek poślizgowy, środek rozsadzający, środek wiążący, stearylofumaran sodu, stearynian magnezu, substancja wypełniająca, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Zanacodar 40 mg
Zanacodar to preparat zawierający telmisartan, antagonista receptora angiotensyny II, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg w formie tabletek o podłużnym kształcie i białym lub lekko żółtawym zabarwieniu. Tabletki zawierają odpowiednio 3,4 mg oraz 6,7 mg sodu jako substancji pomocniczej o znanym działaniu. Substancje pomocnicze obejmują powidon (K 25), megluminę, wodorotlenek sodu (E524), mannitol (E421), stearynian magnezu (E470b) oraz krospowidon (E1202). Produkt jest pakowany w blistry Aluminium/Aluminium i dostępny w opakowaniach zawierających od 14 do 98 tabletek, z okresem ważności wynoszącym 2 lata od daty produkcji. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych ani specjalnych wymagań dotyczących przechowywania, co umożliwia przechowywanie w temperaturze pokojowej.
antagonista receptora angiotensyny II, blister, interakcja lekowa, krospowidon, mannitol, meglumina, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, powidon, regulator kwasowości, solubilizacja, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka, telmisartan, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tezeo 80 mg
Telmisartan (lek Tezeo) jest dostępny w tabletkach o dawkach 40 mg i 80 mg, stosowanych głównie w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego oraz w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg lub zwiększenia do 80 mg w przypadku braku kontroli ciśnienia. Maksymalne działanie hipotensyjne obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W profilaktyce sercowo-naczyniowej zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, przy czym mniejsze dawki nie zostały potwierdzone jako skuteczne. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub poddawanych hemodializoterapii dawka początkowa powinna wynosić 20 mg, natomiast u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. U pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg/dobę, a lek jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach wątroby. Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w podeszłym wieku, a bezpieczeństwo stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zostało ustalone.
aliskiren, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze, dawka podtrzymująca, działanie hipotensyjne, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, powikłanie sercowo-naczyniowe, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, terapia skojarzona, Tezeo, tiazydowy lek moczopędny, właściwości higroskopijne, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zanacodar 40 mg
Lek Zanacodar zawiera telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, stosowany głównie w terapii nadciśnienia tętniczego oraz w celu zmniejszenia chorobowości sercowo-naczyniowej. Profil bezpieczeństwa telmisartanu jest dobrze poznany i porównywalny z placebo pod względem częstości działań niepożądanych (41,4% vs 43,9%). Do rzadkich, ale potencjalnie ciężkich działań niepożądanych należą reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10 000 do <1/1000) oraz ostra niewydolność nerek (≥1/1000 do <1/100). W badaniu PRoFESS odnotowano zwiększoną częstość posocznicy, w tym przypadki śmiertelne, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z unormowanym ciśnieniem tętniczym stosujących telmisartan w profilaktyce sercowo-naczyniowej. Ponadto, obserwowano niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia czynności wątroby (częściej u pacjentów japońskiego pochodzenia), a także bardzo rzadkie przypadki śródmiąższowej choroby płuc.
bradykardia, duszność, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, kreatynina, kwas moczowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, toksyczna osutka skórna, trombocytopenia, zaburzenia wątroby, Zanacodar, zapalenie gardła, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgien, zapalenie zatok - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zanacodar 80 mg
Lek Zanacodar, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg lub 80 mg, jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz do prewencji chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów z grup wysokiego ryzyka. Telmisartan, jako selektywny antagonista receptora angiotensyny II, skutecznie obniża ciśnienie tętnicze, co czyni go wartościowym narzędziem terapeutycznym w kontroli nadciśnienia. Tabletki mają postać białych lub lekko żółtawych, podłużnych tabletek zawierających odpowiednio 3,4 mg sodu w dawce 40 mg oraz 6,7 mg sodu w dawce 80 mg, co jest istotne przy stosowaniu u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie, zwłaszcza z niewydolnością serca lub chorobami nerek.
antagonista receptora angiotensyny, choroba nerek, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, powikłania narządowe, ryzyko sercowo-naczyniowe, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, udar mózgu, układ krążenia - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tezeo 40 mg
Produkt leczniczy Tezeo zawiera telmisartan w dawkach 40 mg oraz 80 mg, dostępny w formie tabletek doustnych. Tabletki 40 mg zawierają 162,20 mg sorbitolu (E420), natomiast tabletki 80 mg – 324,40 mg sorbitolu, co jest istotne w kontekście pacjentów z nietolerancją sorbitolu. Substancje pomocnicze obejmują megluminę, sodu wodorotlenek, powidon (K 25) oraz magnezu stearynian. Tabletki 40 mg mają wymiary około 12x6x3,2-3,8 mm i posiadają linię podziału umożliwiającą podział na dwie równe dawki po 20 mg, natomiast tabletki 80 mg są większe (16x8x4,2-4,8 mm) i oznaczone wytłoczeniem „80”. Opakowania zawierają 28, 30, 56 lub 90 tabletek, pakowanych w blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, co zapewnia ochronę przed wilgocią.
charakterystyka produktu leczniczego, linia podziału, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, powidon, regulator pH, sorbitol, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja słodząca, tabletka doustna, telmisartan, Tezeo, właściwość higroskopijska, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Actelsar 80 mg
Lek Actelsar jest dostępny w formie tabletek doustnych zawierających telmisartan w dawkach 40 mg oraz 80 mg. Tabletki 40 mg są białe, owalne, obustronnie wypukłe, z linią podziału umożliwiającą podział na dwie dawki po 20 mg oraz oznaczone logo T. Tabletki 80 mg mają podobny kształt i kolor, oznaczone logo T1, jednak nie posiadają linii podziału. Substancją czynną jest telmisartan, a skład pomocniczy obejmuje magnezu stearynian, kroskarmelozę sodową, mannitol (E 421), powidon (K-29/32) oraz potasu wodorotlenek, które pełnią funkcje poślizgową, rozsadzającą, wypełniającą, wiążącą oraz regulującą pH. Opakowania leku występują w formie blistrów aluminiowych (14-100 tabletek) oraz pojemników HDPE z pochłaniaczem wilgoci (30 lub 250 tabletek).
blister aluminiowy, kroskarmeloza sodowa, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, okres trwałości, polietylen niskiej gęstości, polietylen wysokiej gęstości, powidon, regulator pH, środek pochłaniający wilgoć, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, tabletka doustna, telmisartan, wodorotlenek potasu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan Bluefish 40 mg
Telmisartan Bluefish dostępny jest w tabletkach o dawkach 40 mg i 80 mg, stosowanych głównie w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz profilaktyce chorób układu sercowo-naczyniowego. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg u wybranych pacjentów oraz zwiększenia do maksymalnie 80 mg w przypadku braku kontroli ciśnienia po 4-8 tygodniach terapii. W profilaktyce sercowo-naczyniowej zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, przy czym mniejsze dawki nie wykazują potwierdzonej skuteczności. Telmisartan można stosować zarówno z posiłkiem, jak i niezależnie od niego, a w terapii skojarzonej z tiazydowymi diuretykami, np. hydrochlorotiazydem, konieczne jest monitorowanie efektu addytywnego i dostosowanie dawkowania.
Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby: u osób z ciężką niewydolnością nerek lub poddawanych hemodializie zaleca się dawkę początkową 20 mg, z ostrożnym zwiększaniem do 40-80 mg, natomiast u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki. Telmisartan jest przeciwwskazany u chorych z ciężką niewydolnością wątroby, a u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg na dobę. U osób w podeszłym wieku nie wymaga się zmiany dawkowania. Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Regularna kontrola ciśnienia tętniczego jest kluczowa, zwłaszcza podczas rozpoczynania terapii i w przypadku terapii skojarzonej.
choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawka początkowa, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt addytywny, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, obniżenie ciśnienia tętniczego, pierwotne nadciśnienie tętnicze, profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telam 40 mg + 5 mg
Przedawkowanie leku Telam, zawierającego telmisartan (40 mg) i amlodypinę (5 mg), prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym znacznego i długotrwałego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem hipowolemicznym i zgonem. Objawy kliniczne obejmują zarówno tachykardię odruchową, jak i bradykardię, zawroty głowy, a także ostre uszkodzenie nerek manifestujące się wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy. Szczególnie niebezpieczny jest niekardiogenny obrzęk płuc, pojawiający się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu amlodypiny, często powiązany z wczesnymi działaniami resuscytacyjnymi i przeciążeniem płynami, wymagający wsparcia oddechowego.
amlodypina, blokada kanałów wapniowych, bradykardia, częstoskurcz odruchowy, dializa, elektrolity, glukonian wapnia, hemofiltracja, kreatynina w surowicy, lek Telam, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia, telmisartan, węgiel aktywny, wspomaganie oddychania, wstrząs, wstrząs hipowolemiczny, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Genoptim 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne przy dawkach terapeutycznych, w tym zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym. Morfologiczne zmiany nerek u psów obejmowały poszerzenie kanalików nerkowych z zanikiem, co wskazuje na potencjalny nefrotoksyczny wpływ telmisartanu. Dodatkowo, u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne. Te działania niepożądane wynikają z mechanizmu farmakologicznego telmisartanu i są analogiczne do efektów innych leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE, a ich wystąpieniu można zapobiec poprzez doustne uzupełnienie sodu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitory konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, nadżerka błony śluzowej, owrzodzenia przewodu pokarmowego, parametry hematologiczne, potas w surowicy, telmisartan, układ renina-angiotensyna, zapalenie błony śluzowej