telmisartan
Telmisartan jest lekiem z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowanym głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Działa poprzez selektywne blokowanie receptorów AT1 dla angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 24 godzin), co umożliwia jego podawanie raz na dobę.
Poza działaniem hipotensyjnym, telmisartan wykazuje również korzystne działanie nefroprotekcyjne, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i mikroalbuminurią. Lek ten może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak diuretyki tiazydowe. Szczególną zaletą telmisartanu jest jego wysoka lipofilność, która zapewnia dobrą penetrację do tkanek i efektywne blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron.
Badania kliniczne wykazały, że telmisartan zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), telmisartan rzadziej powoduje kaszel jako działanie niepożądane, co zwiększa tolerancję leczenia. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży, zwłaszcza w II i III trymestrze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmycar 80 mg + 12,5 mg
Telmycar to preparat złożony zawierający 80 mg telmisartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, stosowany u pacjentów z nieodpowiednio kontrolowanym ciśnieniem tętniczym podczas monoterapii telmisartanem. Tabletki są dwuwarstwowe, o wymiarach 16,2 mm na 7,9 mm, i przyjmowane raz na dobę doustnie, niezależnie od posiłków. Przed włączeniem terapii złożonej zaleca się indywidualne dostosowanie dawek obu substancji czynnych, choć w uzasadnionych klinicznie przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię skojarzoną. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest okresowe monitorowanie funkcji nerek, natomiast u osób z łagodnym lub umiarkowanym uszkodzeniem wątroby dawka telmisartanu nie powinna przekraczać 40 mg wraz z 12,5 mg hydrochlorotiazydu, przy czym tiazydy należy stosować ostrożnie. Stosowanie Telmycar jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, dawkowanie raz na dobę, hydrochlorotiazyd, kontrola czynności nerek, monoterapia telmisartanem, pacjent w podeszłym wieku, telmisartan, terapia złożona, tiazyd, właściwości higroskopijne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telam 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Telam to dwuwarstwowa tabletka zawierająca dwie substancje czynne: 40 mg telmisartanu (Telmisartanum) oraz 10 mg amlodypiny (Amlodipinum) w postaci amlodypiny bezylanu. Formulacja zawiera także szereg substancji pomocniczych, takich jak sodu wodorotlenek (regulacja pH), meglumina (środek solubilizujący), powidon K-25 (polimer wiążący), mannitol, celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, magnezu stearynian, skrobia żelowana i kukurydziana oraz krzemionka koloidalna bezwodna, które zapewniają odpowiednią strukturę, rozpad i właściwości farmaceutyczne tabletki. Tabletka ma charakterystyczny dwubarwny wygląd (biała i żółta strona) oraz wymiary 12,2-12,8 mm długości i 5,7-6,3 mm szerokości, z wypukłymi powierzchniami ułatwiającymi połykanie.
amlodypina, amlodypiny bezylan, celuloza mikrokrystaliczna, interakcje farmaceutyczne, krospowidon, krzemionka koloidalna, mannitol, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, powidon, skrobia żelowana, solubilizacja, środek rozsadzający, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan, telmisartan i amlodypina, tlenek żelaza, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polsart 80 mg
Lek Polsart, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz do profilaktyki chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów z wysokim ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych. Wskazania obejmują pacjentów z jawną chorobą miażdżycową, taką jak choroba niedokrwienna serca (po zawale mięśnia sercowego, dławicy piersiowej, zabiegach rewaskularyzacyjnych), udar mózgu w wywiadzie oraz chorobę tętnic obwodowych z objawowym niedokrwieniem lub po zabiegach. Ponadto, Polsart jest zalecany u chorych z cukrzycą typu 2 i powikłaniami narządowymi, w tym nefropatią (albuminuria, białkomocz, upośledzona funkcja nerek), retinopatią, neuropatią oraz makroangiopatią. Tabletki 40 mg są dzielone, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki, natomiast tabletki 80 mg stosuje się w pełnej dawce.
albuminuria, białkomocz, choroba miażdżycowa, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, jawna choroba miażdżycowa, makroangiopatia, miażdżyca tętnic wieńcowych, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, neuropatia cukrzycowa, niedokrwienie kończyn dolnych, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, retinopatia cukrzycowa, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, udar krwotoczny, udar mózgu, udar niedokrwienny, zabieg rewaskularyzacyjny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnic obwodowych - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telam 80 mg + 10 mg
Preparat Telam, zawierający telmisartan 80 mg i amlodypinę 10 mg, wykazuje umiarkowany wpływ na funkcje psychomotoryczne, co może istotnie obniżać zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Kluczowe działania niepożądane to omdlenia (nagła utrata przytomności), senność (obniżona czujność i wydłużony czas reakcji), nieukładowe zawroty głowy (zaburzenia percepcji) oraz zawroty głowy pochodzenia błędnikowego (zaburzenia równowagi). Wystąpienie tych objawów stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa pacjenta i innych uczestników ruchu drogowego, dlatego lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o ryzyku oraz konieczności natychmiastowego zaprzestania prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn w przypadku ich pojawienia się.
amlodypina, choroby współistniejące, działanie niepożądane, funkcje psychomotoryczne, lek przeciwnadciśnieniowy, modyfikacja terapii, nadciśnienie tętnicze, nieukładowe zawroty głowy, omdlenie, senność, Telam, telmisartan, terapia przeciwnadciśnieniowa, utrata przytomności, zaburzenia równowagi, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Telmix Plus to preparat złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora AT₁ angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), wykazujący synergistyczne działanie hipotensyjne. Telmisartan charakteryzuje się wysoką selektywnością i długotrwałym wiązaniem z receptorem AT₁, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po podaniu dawki 40-80 mg, bez efektu agonistycznego czy nasilenia działań niepożądanych związanych z bradykininą. Hydrochlorotiazyd zwiększa diurezę, zmniejszając objętość osocza i wpływając na gospodarkę elektrolitową, jednak połączenie z telmisartanem ogranicza utratę potasu, co jest korzystne klinicznie. W badaniach klinicznych telmisartan wykazał skuteczność porównywalną do ramiprylu, amlodypiny czy atenololu, z mniejszą częstością kaszlu i obrzęku naczynioruchowego. Terapia skojarzona telmisartanem i ramiprylem nie przynosi dodatkowych korzyści i wiąże się z wyższym ryzykiem działań niepożądanych, dlatego nie jest zalecana.
aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, działanie diuretyczne, działanie hipotensyjne, efekt przeciwnadciśnieniowy, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy wargi, obrzęk naczynioruchowy, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor angiotensyny II, retinopatia, telmisartan, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telam 40 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Telam, zawierający telmisartan 40 mg oraz amlodypinę 5 mg, charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa wynikającym z farmakologii obu składników. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy oraz obrzęk obwodowy, występujące często (≥1/100 do <1/10). Inne często zgłaszane objawy to zmiany rytmu wypróżnień, takie jak biegunka i zaparcia. Poważne działania niepożądane, w tym ciężkie omdlenia, obrzęk naczynioruchowy oraz posocznica, występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z pięciu kontrolowanych badań klinicznych obejmujących ponad 3500 pacjentów, z czego ponad 2500 otrzymywało kombinację telmisartanu i amlodypiny. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, co ułatwia ocenę ryzyka klinicznego.
amlodypina, arytmia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, bradykardia, częstoskurcz komorowy, depresja, duszność, eozynofilia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertonia mięśniowa, hipoglikemia, hiponatremia, infekcja dróg moczowych, infekcja górnych dróg oddechowych, kaszel, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, migrena, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedoczulica, niedokrwistość, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezja, posocznica, przerost dziąseł, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, telmisartan, wzdęcia, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zapalenie gardła, zapalenie naczyń, zapalenie pęcherza, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznej nekrolizy naskórka, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tezeo 40 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet planujących ciążę, będących w ciąży oraz karmiących piersią. Stosowanie leku jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych u płodu, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W I trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane, a w przypadku potwierdzenia ciąży leczenie należy niezwłocznie przerwać i rozważyć alternatywne leki hipotensyjne o udokumentowanym bezpieczeństwie. Dane epidemiologiczne wskazują na potencjalne, choć niejednoznaczne, ryzyko teratogenne po ekspozycji na inhibitory ACE i antagonisty receptora angiotensyny II w I trymestrze.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie przedkliniczne, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek, drugi i trzeci trymestr ciąży, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, laktacja, leczenie hipotensyjne, lek hipotensyjny, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, płyn owodniowy, ryzyko teratogenne, telmisartan, Tezeo - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Toptelmi 40 mg
Telmisartan, substancja czynna produktu Toptelmi (dawki 40 mg i 80 mg), charakteryzuje się średnią bezwzględną biodostępnością około 50%, która u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wzrasta do niemal 100%. Wchłanianie leku jest szybkie, jednak obecność pokarmu zmniejsza AUC0-∞ o 6% przy dawce 40 mg i o 19% przy dawce 160 mg, choć stężenia w osoczu w ciągu pierwszych 3 godzin pozostają porównywalne niezależnie od przyjęcia leku na czczo lub z posiłkiem. Telmisartan wykazuje nieliniową farmakokinetykę, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminą i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 500 litrów, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, tworząc nieaktywny metabolit, bez istotnego udziału układu cytochromu P450.
alfa-1-glikoproteina kwaśna, AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cytochrom P450, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, nadciśnienie tętnicze, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, receptor angiotensyny II, różnice międzypłciowe, stan stacjonarny, stężenie telmisartanu, szybkie wchłanianie, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tezeo 40 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Tezeo (dostępnego w dawkach 40 mg i 80 mg), charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością około 50% oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Wchłanianie może być nieznacznie zmniejszone przez posiłek (spadek AUC o 6% przy dawce 40 mg do 19% przy dawce 160 mg), jednak nie wpływa to istotnie na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wykazuje bardzo wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminą i alfa-1 glikoproteiną, oraz dużą objętość dystrybucji (około 500 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm leku polega na sprzęganiu z kwasem glukuronowym, a powstające metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania telmisartanu przekracza 20 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (>99%), z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%). Parametry farmakokinetyczne wykazują nieliniowość, zwłaszcza Cmax i w mniejszym stopniu AUC, rosnąc nieproporcjonalnie do dawki, zwłaszcza powyżej 40 mg.
alfa-1-glikoproteina, biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, dializoterapia, faza eliminacji, glukuronid, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, przepływ wątrobowy krwi, sprzęganie, stan stacjonarny leku, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telam 40 mg + 5 mg
Telam, zawierający telmisartan 40 mg i amlodypinę 5 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenne telmisartanu, a także u osób z niedrożnością przewodów żółciowych oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, gdzie metabolizm leku jest upośledzony. Ponadto, lek nie powinien być stosowany w stanach kardiologicznych takich jak wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca oraz hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego, ze względu na ryzyko pogorszenia perfuzji i równowagi hemodynamicznej. Przeciwwskazane jest także łączenie Telamu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z GFR <60 ml/min/1,73 m², z uwagi na zwiększone ryzyko hiperkaliemii i zaburzeń elektrolitowych.
aliskiren, amlodypina, cukrzyca, działanie hipotensyjne, filtracja kłębuszkowa, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor CYP3A4, lek hipotensyjny, nadwrażliwość, niedrożność przewodów żółciowych, niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, suplement potasu, telmisartan, terapia diuretyczna, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie aorty, zwężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Zanacodar Combi 40 mg + 12,5 mg
Zanacodar Combi to dwuwarstwowe tabletki o średnicy około 9,25 mm, zawierające dwie substancje czynne: 40 mg telmisartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Formulacja preparatu obejmuje także liczne substancje pomocnicze, w tym 49,84 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Pozostałe składniki pomocnicze to m.in. mannitol, powidon K 25, krospowidon, magnezu stearynian, meglumina, sodu wodorotlenek, celuloza mikrokrystaliczna, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A) oraz żółty barwnik (żelaza tlenek E 172), które zapewniają odpowiednie właściwości fizykochemiczne, stabilność oraz właściwości farmaceutyczne tabletek.
alkohol cukrowy, blister, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, krospowidon, laktoza jednowodna, mannitol, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, powidon, regulator pH, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja alkalizująca, substancja poślizgowa, telmisartan, tlenek żelaza, wodorotlenek sodu, Zanacodar Combi - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Preparat Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wymaga indywidualnego doboru dawki na podstawie uprzednio stosowanych dawek poszczególnych składników. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, przy czym nie należy rozpoczynać terapii tym produktem złożonym bez wcześniejszej kontroli nadciśnienia przy użyciu mono- lub politerapii. Dawkowanie powinno być dostosowane osobno dla każdego składnika w przypadku konieczności modyfikacji. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek wskazane jest okresowe monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stosowanie leku jest przeciwwskazane. Amlodypina nie jest eliminowana podczas dializy, co ma znaczenie w terapii pacjentów dializowanych. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg telmisartanu + 5 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu na dobę, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby lek jest przeciwwskazany.
amlodypina, bezpieczeństwo stosowania leku, dawkowanie leku, dializa, elektrolity, farmakokinetyka, funkcja nerek, hydrochlorotiazyd, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, politerapia, produkt złożony, substancje czynne, telmisartan, tiazyd, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Telmix Plus jest lekiem złożonym zawierającym telmisartan oraz hydrochlorotiazyd, stosowanym u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Dawkowanie produktu należy indywidualnie dostosować na podstawie skuteczności wcześniejszej terapii, dostępne są trzy warianty: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Telmix Plus podaje się doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłków. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby maksymalna dawka to 40 mg + 12,5 mg, natomiast u osób z ciężkim uszkodzeniem wątroby lek jest przeciwwskazany. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ani u osób w podeszłym wieku, jednak zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas terapii.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, dawkowanie leku, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, monoterapia telmisartanem, pacjent w podeszłym wieku, produkt złożony, profil bezpieczeństwa, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan, tiazydy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmidon 80 mg + 25 mg
Telmidon to preparat złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora AT1 angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), wykazujący synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe. Telmisartan charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptora AT1, długotrwałym wiązaniem i brakiem agonizmu, co skutkuje stabilnym obniżeniem ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po podaniu dawki 80 mg. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków, zmniejszając objętość osocza, ale powoduje utratę potasu, którą telmisartan przeciwdziała poprzez blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron. W badaniach klinicznych dawka 80 mg telmisartanu z 25 mg hydrochlorotiazydu obniżyła ciśnienie skurczowe/rozkurczowe o 11,5/9,9 mm Hg, przewyższając skuteczność walsartanu z hydrochlorotiazydem. Telmisartan wykazuje porównywalną skuteczność do ramiprylu w prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów wysokiego ryzyka (badanie ONTARGET, n=25620, dawka 80 mg telmisartanu), z mniejszą częstością kaszlu i obrzęku naczynioruchowego. Nie zaleca się łączenia telmisartanu z ramiprylem ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, niewydolności nerek i niedociśnienia.
antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kininaza II, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy wargi, obrzęk naczynioruchowy, posocznica, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor AT1, suchy kaszel, telmisartan, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Polsart Plus to lek złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy) dostępny w dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. W trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które istotnie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Objawy te mogą upośledzać ocenę sytuacji, wydłużać czas reakcji i zaburzać koordynację ruchową, co stanowi istotne ryzyko dla bezpieczeństwa pacjenta i osób trzecich, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub po zmianie dawki.
antagonista receptora angiotensyny II, charakterystyka produktu leczniczego, czas reakcji, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, koordynacja ruchowa, lek o działaniu sedatywnym, objaw niepożądany, ośrodkowy układ nerwowy, Polsart Plus, senność, telmisartan, zawroty głowy, zdolność poznawcza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan Viatris 40 mg
Telmisartan Viatris jest dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg, stosowany głównie w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz profilaktyce incydentów sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg u niektórych pacjentów lub zwiększenia do maksymalnie 80 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, przy czym skuteczność dawek niższych nie została potwierdzona. Terapia może być łączona z tiazydowymi lekami moczopędnymi w celu uzyskania efektu addycyjnego. Telmisartan podaje się doustnie, niezależnie od posiłków, najlepiej o stałej porze dnia.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie addycyjne, efekt przeciwnadciśnieniowy, efekt terapeutyczny, hemodializa, hydrochlorotiazyd, incydent sercowo-naczyniowy, lek hipotensyjny, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, pacjent geriatryczny, pierwotne nadciśnienie tętnicze, populacja pediatryczna, ryzyko sercowo-naczyniowe, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowe leki moczopędne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmix 40 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Telmix, jest selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II podtypu AT1, wykazującym długotrwałe i silne wiązanie bez działania agonistycznego. Mechanizm jego działania polega na blokowaniu efektów angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia stężenia aldosteronu i skutecznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Dawka 80 mg telmisartanu niemal całkowicie hamuje wzrost ciśnienia tętniczego indukowany angiotensyną II, a efekt hipotensyjny utrzymuje się przez 24 godziny, z wysokim wskaźnikiem T/P przekraczającym 80%. Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest po 4-8 tygodniach terapii, bez wpływu na częstość akcji serca i bez efektu odbicia po przerwaniu leczenia. W badaniach klinicznych telmisartan wykazał skuteczność porównywalną z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem, a częstość występowania suchego kaszlu była istotnie niższa niż w przypadku inhibitorów ACE.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, eozynofile, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, konwertaza angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, posocznica, przemijający napad niedokrwienny, receptor AT1, stężenie aldosteronu, suchy kaszel, telmisartan, udar mózgu, wtórne nadciśnienie tętnicze, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Telmisartan HCT EGIS to lek złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy diuretyk), stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg, które dobiera się indywidualnie w zależności od stopnia kontroli ciśnienia tętniczego i odpowiedzi na leczenie. Pierwszy etap terapii rozpoczyna się od dawki 40 mg + 12,5 mg, następnie w przypadku niedostatecznej kontroli stosuje się 80 mg + 12,5 mg, a w ostateczności 80 mg + 25 mg, co pozwala na stopniowe zwiększanie intensywności leczenia hipotensyjnego.
antagonista receptora angiotensyny, docelowe wartości ciśnienia, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie synergistyczne, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie hipotensyjne, lek moczopędny tiazydowy, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze samoistne, produkt złożony, telmisartan, terapia skojarzona, wydalanie sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan Bluefish 80 mg
Telmisartan Bluefish to lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg, zawierający odpowiednio 40 mg lub 80 mg telmisartanu w każdej tabletce. Produkt charakteryzuje się niską zawartością sodu – poniżej 1 mmol (23 mg) na tabletkę, co jest istotne dla pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi dotyczącymi sodu. Tabletki mają postać białych, podłużnych tabletek z oznaczeniem „LC”, różniących się wymiarami: 40 mg (ok. 12,0 mm × 5,9 mm) oraz 80 mg (ok. 16,0 mm × 8,0 mm). Substancje pomocnicze obejmują m.in. sodu wodorotlenek, powidon K25, megluminę, mannitol, magnezu stearynian oraz krospowidon, które wpływają na stabilność, rozpuszczalność i rozpad tabletki.
antagonista receptora angiotensyny II, krospowidon, mannitol, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, postać farmaceutyczna, powidon, regulator pH, środek rozsadzający, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, telmisartan, temperatura pokojowa, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tolutris
Produkt Tolutris, zawierający telmisartan (40-80 mg), amlodypinę (5-10 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na wielokierunkowe działania składników. Telmisartan jest przeciwwskazany w ciąży i u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub zastojem żółci, ze względu na ryzyko kumulacji i powikłań, takich jak śpiączka wątrobowa. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) lek jest przeciwwskazany, a u osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek konieczne jest monitorowanie potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Stosowanie telmisartanu w obustronnym zwężeniu tętnic nerkowych może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z nefropatią cukrzycową.
alkaloza hipochloremiczna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie wewnątrzgałkowe, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperkaliemia, hiperozotemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, obrzęk płuc, oliguria, ostra jaskra zamkniętego kąta, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, telmisartan, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Lek Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania litu ze względu na ryzyko zwiększenia jego stężenia i toksyczności, a także konieczność ścisłego monitorowania stężenia litu w surowicy, jeśli terapia jest niezbędna. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zwiększającymi utratę potasu (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy), natomiast inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas i suplementy potasu mogą prowadzić do hiperkaliemii, co wymaga regularnego monitorowania potasem. Telmisartan zwiększa stężenie digoksyny w osoczu o 49% (Cmax) i 20% (Cmin), co wymaga kontroli poziomu digoksyny podczas terapii. Ponadto, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) z inhibitorami ACE, ARAII lub aliskirenem jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek.
allopurynol, amantadyna, amfoterycyna B, amifostyna, amina presyjna, amiodaron, antagonisty receptora angiotensyny II, atropina, baklofen, biperyden, chinidyna, choroba Parkinsona, cyklofosfamid, diazoksyd, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, dofetilid, dyzopiramid, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hormon adrenokortykotropowy, hydrochlorotiazyd, ibutilid, inhibitor COX-2, inhibitory ACE, inhibitory konwertazy angiotensyny, kwas moczowy, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lit w surowicy, metformina, metotreksat, mielosupresja, morfologia krwi, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, probenecyd, sole wapnia, sotalol, środek antycholinergiczny, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, stężenie digoksyny, sulfinpyrazon, telmisartan, torsades de pointes, tubokuraryna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Medical Valley 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co jest charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także poszerzenie kanalików nerkowych z ich zanikiem u psów, wraz z przerostem i rozrostem aparatu przykłębuszkowego oraz zwiększoną aktywnością reninową osocza. W badaniach na szczurach i psach stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne, które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli. Zmiany te wynikają z mechanizmu farmakologicznego i są typowe dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów konwertazy angiotensyny.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, funkcja nerek, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, morfologia krwi, nadżerka, owrzodzenie, potas, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży, a jego stosowanie w pierwszym trymestrze jest niewskazane i dopuszczalne jedynie w wyjątkowych sytuacjach, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Telmisartan i hydrochlorotiazyd wykazują toksyczny wpływ na płód i noworodka, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki, niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze oraz hiperkaliemię. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej oraz zaburzenia takie jak żółtaczka, zaburzenia elektrolitowe i trombocytopenia, dlatego nie jest zalecany w nadciśnieniu ciążowym, stanie przedrzucawkowym ani obrzękach ciążowych. Amlodypina, choć brak jest danych klinicznych dotyczących jej bezpieczeństwa w ciąży, wykazuje szkodliwy wpływ na reprodukcję w badaniach na zwierzętach. Po potwierdzeniu ciąży leczenie Tolutrisiem należy natychmiast przerwać i wdrożyć alternatywną terapię o udokumentowanym bezpieczeństwie.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne nerek, diureza, dysfagia, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, obrzęk ciążowy, perfuzja płodowo-łożyskowa, samoistne nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, telmisartan, trombocytopenia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tolutris 80 mg + 10 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym na laktozę (108,7 mg w dawce 80 mg + 10 mg + 12,5 mg) oraz na pochodne sulfonamidowe ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży z powodu toksycznego wpływu telmisartanu na rozwój płodu. Ponadto lek nie powinien być stosowany u pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych, ciężką niewydolnością wątroby, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), a także u osób z oporną na leczenie hipokaliemią i hiperkalcemią, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń elektrolitowych. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie Tolutrisu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²).
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawka leku, filtracja kłębuszkowa, hiperkalcemia, hipokaliemia oporna na leczenie, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe, nadwrażliwość na substancje czynne, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, perfuzja wieńcowa, reakcja alergiczna na sulfonamidy, równowaga elektrolitowa, stenoza aortalna, telmisartan, trzeci trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Genoptim 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, a także zaburzenia funkcji nerek, manifestujące się wzrostem stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym. U psów zaobserwowano poszerzenie kanalików nerkowych z ich zanikiem oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka w postaci nadżerek, owrzodzeń i zmian zapalnych, co jest charakterystyczne dla mechanizmu działania antagonistów receptora angiotensyny II. Doustne uzupełnienie sodu skutecznie zapobiegało tym działaniom niepożądanym. Ponadto, zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego były obserwowane, jednak ich znaczenie kliniczne u ludzi jest prawdopodobnie nieistotne.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr hematologiczny, poszerzenie kanalików nerkowych, potas w surowicy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, zmiana zapalna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg
Telmisartan HCT EGIS, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg lub 80 mg oraz hydrochlorotiazyd w dawkach 12,5 mg lub 25 mg, może wpływać na zdolność pacjentów do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi, które mogą upośledzać funkcje psychomotoryczne, są zawroty głowy oraz senność. Objawy te występują z częstością określaną jako „czasami” i mogą zaburzać równowagę, ocenę odległości oraz wydłużać czas reakcji, co stanowi istotne ryzyko w kontekście bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ryzyko nasilenia tych objawów jest szczególnie wysokie w początkowym okresie terapii lub przy zmianie dawkowania.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartanum Teva B.V. 40 mg
Produkt leczniczy Telmisartanum Teva B.V. dostępny jest w postaci tabletek zawierających 40 mg telmisartanu, substancji czynnej o działaniu terapeutycznym. Tabletki mają charakterystyczny, podłużny kształt z linią podziału umożliwiającą dostosowanie dawki poprzez podział na połowy. Skład pomocniczy obejmuje mannitol, megluminę, sorbitol (19,2 mg na tabletkę), powidon K-90, sodu wodorotlenek, hypromelozę oraz magnezu stearynian, które wpływają na właściwości fizykochemiczne, stabilność i uwalnianie substancji czynnej. Zawartość sorbitolu jest istotna w kontekście pacjentów z nietolerancją cukrów.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Viatris 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały, że przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym u ludzi obserwuje się spadek parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany hemodynamiczne nerek, manifestujące się wzrostem stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy. U psów stwierdzono strukturalne zmiany nerek, takie jak poszerzenie kanalików nerkowych z zanikiem, co jest efektem charakterystycznym dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów konwertazy angiotensyny. Dodatkowo, u szczurów i psów zaobserwowano zmiany w błonie śluzowej żołądka, w tym nadżerki, owrzodzenia i zapalenia, które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli, co podkreśla mechanizm działania farmakologicznego tej grupy leków.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, stan zapalny, telmisartan, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan Bluefish 80 mg
Telmisartan Bluefish dostępny jest w dawkach 40 mg i 80 mg, stosowany głównie w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz w prewencji chorób układu sercowo-naczyniowego. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu to 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg u niektórych pacjentów lub zwiększenia do 80 mg w przypadku braku kontroli ciśnienia. Maksymalny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W terapii skojarzonej z tiazydowymi diuretykami, np. hydrochlorotiazydem, telmisartan wykazuje działanie addytywne. W prewencji sercowo-naczyniowej zalecana dawka wynosi 80 mg raz na dobę, gdyż dawki poniżej tej wartości nie wykazują skuteczności w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych.
adherencja pacjenta, choroby układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie tętnicze, działanie przeciwnadciśnieniowe, farmakodynamika, farmakokinetyka, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pierwotne nadciśnienie tętnicze, politerapia, ryzyko sercowo-naczyniowe, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, wielochorobowość, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zanacodar Combi 80 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Zanacodar Combi, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji. Objawy przedawkowania telmisartanu obejmują niedociśnienie tętnicze, tachykardię, rzadziej bradykardię, zawroty głowy, wymioty, wzrost stężenia kreatyniny oraz ostrą niewydolność nerek. Hydrochlorotiazyd powoduje zaburzenia elektrolitowe, głównie hipokaliemię i hipochloremię, oraz hipowolemię związaną z nasilonym diurezą. Hipokaliemia jest szczególnie niebezpieczna, gdyż może prowadzić do skurczów mięśni i nasilać arytmie serca, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Najczęstsze objawy związane z hydrochlorotiazydem to nudności i senność.
arytmia serca, bradykardia, diureza, elektrolity w surowicy, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, perfuzja mózgowa, płukanie żołądka, skurcz mięśni, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan, uszkodzenie nerek, węgiel aktywowany, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zanacodar Combi 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Zanacodar Combi w dawce 40 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu jest wskazany do stosowania u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Zalecane jest indywidualne dostosowanie dawki każdego składnika przed wdrożeniem terapii skojarzonej, jednak możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię złożoną. Preparat podaje się raz na dobę, przy czym w przypadku braku kontroli ciśnienia po telmisartanie 40 mg stosuje się dawkę 40 mg/12,5 mg, a po dawce 80 mg – 80 mg/12,5 mg. U pacjentów z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby nie należy przekraczać dawki 40 mg/12,5 mg, a u osób z ciężkim zaburzeniem wątroby lek jest przeciwwskazany. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest okresowe monitorowanie funkcji nerek, a jednoczesne stosowanie telmisartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane przy GFR < 60 ml/min/1,73 m².
aliskiren, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, dysfagia, dysfunkcja wątroby, GFR, hydrochlorotiazyd, laktoza jednowodna, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowe leki moczopędne, właściwości higroskopijne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zanacodar 40 mg
Lek Zanacodar, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg lub 80 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w drugim i trzecim trymestrze ciąży, przy zaburzeniach odpływu żółci oraz ciężkich zaburzeniach czynności wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z GFR poniżej 60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji nerek, hiperkalemii i powikłań sercowo-naczyniowych. Ponadto, tabletki zawierają sód (3,4 mg w dawce 40 mg i 6,7 mg w dawce 80 mg), co wymaga uwzględnienia u pacjentów na diecie niskosodowej, zwłaszcza z ciężką niewydolnością serca.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, bilans elektrolitowy, dieta niskosodowa, hiperkalemia, nadwrażliwość na telmisartan, niewydolność serca, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, ryzyko sercowo-naczyniowe, telmisartan, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia odpływu żółci, zaburzenia rozwoju płodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telam 40 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Telam to preparat złożony zawierający 40 mg telmisartanu oraz 5 mg amlodypiny w postaci bezylanu, stosowany doustnie w terapii nadciśnienia tętniczego. Tabletki mają formę dwuwarstwową, o wymiarach 12,2-12,8 mm na 5,7-6,3 mm, z charakterystycznym dwukolorowym (biało-różowym) wyglądem. Substancje pomocnicze, takie jak sodu wodorotlenek (regulator pH), meglumina, powidon K-25 (spoiwo), mannitol, celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon (substancja rozsadzająca), magnezu stearynian (substancja poślizgowa), skrobia żelowana kukurydziana i krzemionka koloidalna bezwodna, zapewniają odpowiednie właściwości farmaceutyczne i mechaniczne tabletek. Produkt jest dostępny w opakowaniach zawierających od 14 do 98 tabletek, z okresem ważności 2 lata, przechowywany w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem.
amlodypina, amlodypiny bezylan, celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, krzemionka koloidalna, mannitol, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, powidon, preparat hipotensyjny, regulator pH, skrobia kukurydziana, skrobia żelowana, stearynian magnezu, substancja rozsadzająca, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan, tlenek żelaza, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartanum Teva B.V. 80 mg
Telmisartan wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny z biodostępnością około 50% i szybkim, choć zróżnicowanym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Przyjmowanie leku z pokarmem powoduje niewielkie zmniejszenie AUC₀-∞ (6% dla dawki 40 mg i do 19% dla dawki 160 mg), jednak nie wpływa to istotnie na skuteczność terapeutyczną. Farmakokinetyka telmisartanu jest nieliniowa, z nieproporcjonalnym wzrostem Cₘₐₓ przy dawkach powyżej 40 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji wynosi około 500 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Metabolizm ogranicza się do sprzęgania z glukuronidami, które są farmakologicznie nieaktywne. Telmisartan eliminuje się głównie drogą kałową w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania eliminacji przekraczającym 20 godzin i całkowitym klirensem osoczowym około 1000 ml/min. Nie obserwuje się klinicznie istotnej kumulacji leku przy stosowaniu zalecanych dawek.
albuminy, AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, Cmax, dystrybucja tkankowa, działanie farmakologiczne, eliminacja leku, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przepływ wątrobowy krwi, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka zawiera 80 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu w formie tabletek, które mają liczne przeciwwskazania kliniczne. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (114 mg) i sorbitol (294,08 mg), a także u osób z alergią na pochodne sulfonamidowe ze względu na obecność hydrochlorotiazydu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w II i III trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania telmisartanu. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ciężką niewydolnością wątroby, zastojem żółci lub niedrożnością dróg żółciowych. Przeciwwskazania obejmują także zaburzenia elektrolitowe, takie jak oporna na leczenie hipokaliemia i hiperkalcemia, które mogą być nasilone przez hydrochlorotiazyd.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, diuretyk oszczędzający potas, dziedziczna nietolerancja fruktozy, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia oporna na leczenie, hipotonia, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, łagodna niewydolność nerek, lek hipotensyjny, nadwrażliwość na sulfonamidy, niedobór laktazy, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna sulfonamidowa, telmisartan, trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zastój żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Przedawkowanie leku Zanacodar Combi, zawierającego 80 mg telmisartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. Objawy przedawkowania telmisartanu obejmują niedociśnienie tętnicze, tachykardię, bradykardię, zawroty głowy, wymioty, podwyższone stężenie kreatyniny oraz ostrą niewydolność nerek. Hydrochlorotiazyd natomiast wywołuje hipokaliemię, hipochloremię, hipowolemię, nudności, senność, skurcze mięśni oraz nasilenie arytmii, szczególnie u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Warto podkreślić, że telmisartan nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości jego eliminacji z organizmu.
arytmia, bradykardia, diureza, glikozydy naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipovolemia, hydrochlorotiazyd, kreatynina, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, skurcze mięśniowe, tachykardia, telmisartan, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Telmisartan – Przeciwwskazania stosowania
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), jest szeroko stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w profilaktyce sercowo-naczyniowej. Bezwzględne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, drugi i trzeci trymestr ciąży, zaburzenia odpływu żółci, ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z GFR < 60 ml/min/1,73 m². Preparaty złożone zawierające hydrochlorotiazyd są dodatkowo przeciwwskazane przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), nadwrażliwości na pochodne sulfonamidowe, opornej hipokaliemii oraz hiperkalcemii. Preparaty z amlodypiną wymagają wykluczenia wstrząsu, zwężenia drogi odpływu z lewej komory oraz hemodynamicznie niestabilnej niewydolności serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. W przypadku leków trójskładnikowych (telmisartan + amlodypina + hydrochlorotiazyd) dodatkowo przeciwwskazane jest ciężkie niedociśnienie tętnicze.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, filtracja kłębuszkowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia oporna na leczenie, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonamidowa, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie odpływu żółci, zastój żółci, zwężenie aorty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmabax 40 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Telmabax, charakteryzuje się średnią biodostępnością około 50% oraz długim okresem półtrwania eliminacji przekraczającym 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wchłanianie leku jest szybkie, jednak nieliniowe w zakresie terapeutycznym, z nieproporcjonalnym wzrostem Cₘₐₓ i AUC powyżej dawki 40 mg. Telmisartan wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i alfa-1-glikoproteiną, oraz dużą objętość dystrybucji (około 500 l), co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do nieaktywnych glukuronidów, a eliminacja odbywa się głównie z kałem w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%). Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest wysoką wartością w stosunku do przepływu wątrobowego (około 1500 ml/min).
AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, Cₘₐₓ, dystrybucja leku, farmakokinetyka zależna od płci, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność wątroby, okres półtrwania, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, pochodne glukuronidowe, przepływ wątrobowy krwi, stężenie maksymalne leku, telmisartan, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzona czynność wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Telmisartan + HCT Genoptim jest dostępny w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Każda tabletka zawiera również laktozę jednowodną w ilości odpowiednio 49,84 mg dla dawek z 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 99,67 mg dla dawki z 25 mg hydrochlorotiazydu. Lek występuje w formie dwuwarstwowych tabletek o różnym zabarwieniu (żółto-białe lub czerwono-białe) i jest pakowany w blistry Aluminium/Aluminium, dostępne w opakowaniach po 28, 56 lub 84 tabletki. Okres ważności preparatu wynosi 2 lata, a przechowywanie powinno odbywać się w oryginalnym opakowaniu, chroniącym przed wilgocią i światłem, bez specjalnych wymagań temperaturowych.
celuloza mikrokrystaliczna, cukier mleczny, disintegrant, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, krospowidon, laktoza jednowodna, mannitol, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, powidon, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmycar 80 mg + 12,5 mg
Telmycar, zawierający 80 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w okresie rozrodczym, ciąży oraz karmienia piersią. Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksyczności płodowej, obejmującej pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także poważne powikłania u noworodka, takie jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. W pierwszym trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane, a w przypadku potwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać i zastąpić bezpieczniejszymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej, żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe oraz małopłytkowość, dlatego jego stosowanie w ciąży jest przeciwwskazane w stanach takich jak obrzęki ciążowe, nadciśnienie ciążowe i stan przedrzucawkowy.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, diureza, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, niewydolność nerek, objętość osocza, obrzęk ciążowy, perfuzja płodowo-łożyskowa, samoistne nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, telmisartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka płodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Telmix Plus to lek w formie tabletek, dostępny w trzech wariantach dawkowania, różniących się zawartością telmisartanu (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazydu (12,5 mg lub 25 mg). Każda tabletka jest dwuwarstwowa i dwuwypukła, z charakterystycznym kolorem i oznaczeniami umożliwiającymi identyfikację: 40 mg + 12,5 mg ma białą i czerwoną marmurkową stronę z oznaczeniem T1, 80 mg + 12,5 mg białą i czerwoną marmurkową z T2, a 80 mg + 25 mg białą i żółtą marmurkową z T2. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (od 90,36 mg do 193,22 mg), mannitol (170,34 mg do 340,68 mg), sodu wodorotlenek, meglumin, powidon K30, magnezu stearynian, sodu stearylofumaran, celulozę mikrokrystaliczną oraz barwniki (żółty i czerwony tlenek żelaza). Okres ważności leku wynosi 3 lata, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
blister farmaceutyczny, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, laktoza jednowodna, mannitol, meglumin, niezgodność farmaceutyczna, powidon, regulator pH, stearylofumaran sodu, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek sodu