Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu

Telmisartan, substancja czynna leku Telmisartanum Teva B.V., wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który jest istotny dla zrozumienia jego działania terapeutycznego. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, a także różnic w farmakokinetyce u poszczególnych grup pacjentów.¹

Wchłanianie

Telmisartan charakteryzuje się szybkim, choć zróżnicowanym stopniem wchłaniania z przewodu pokarmowego. Biodostępność bezwzględna leku wynosi średnio około 50%. Przyjmowanie leku z pokarmem wpływa na zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC₀-∞) – obserwuje się redukcję rzędu 6% dla dawki 40 mg i do 19% dla dawki 160 mg. Co istotne, przez pierwsze 3 godziny od przyjęcia leku, stężenie telmisartanu w osoczu utrzymuje się na podobnym poziomie, niezależnie od tego, czy lek przyjęto na czczo, czy z pokarmem.²

Liniowość/nieliniowość

Ważną cechą farmakokinetyki telmisartanu jest brak liniowej zależności między podaną dawką a stężeniem leku w osoczu krwi. Obserwuje się nieproporcjonalny wzrost maksymalnego stężenia w osoczu (Cₘₐₓ), a w mniejszym stopniu również AUC, przy dawkach przekraczających 40 mg. Niewielkie zmniejszenie wartości AUC, które może wystąpić przy przyjmowaniu leku z pokarmem, nie powinno jednak wpływać na skuteczność terapeutyczną.³

Dystrybucja

Telmisartan charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99,5%. Lek wiąże się szczególnie z albuminami oraz kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji telmisartanu w stanie stacjonarnym (Vₐₛₛ) wynosi około 500 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową leku. ^{99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l.”>4}

Biotransformacja

Metabolizm telmisartanu jest relatywnie prosty. Lek podlega biotransformacji w procesie sprzęgania do pochodnych glukuronidowych, które nie wykazują aktywności farmakologicznej. Warto podkreślić, że metabolity telmisartanu nie przyczyniają się do działania terapeutycznego leku.⁵

Eliminacja

Farmakokinetyka eliminacji telmisartanu opisywana jest krzywą wykładniczą z długim okresem półtrwania w fazie eliminacji, przekraczającym 20 godzin. Należy zaznaczyć, że pomimo nieproporcjonalnego wzrostu Cₘₐₓ i w mniejszym stopniu AUC w stosunku do dawki, nie wykazano, aby telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne. Zaobserwowano wyższe stężenia leku w osoczu u kobiet w porównaniu do mężczyzn, jednak zjawisko to nie miało istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną. ^{20 godz. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano by telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne. Stężenia w osoczu były większe u kobiet niż u mężczyzn, zjawisko to nie miało istotnego wpływu na skuteczność.”>6}

Eliminacja telmisartanu przebiega głównie drogą kałową. Po podaniu doustnym lub dożylnym, lek jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Wydalanie przez nerki stanowi mniej niż 1% podanej dawki. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu (Clₜₒₜ) jest wysoki i wynosi około 1000 ml/min, co stanowi znaczną wartość w porównaniu do przepływu wątrobowego krwi (około 1500 ml/min).<sup data-drug="Telmisartanum Teva B.V." data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci nie zmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 7

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Farmakokinetykę telmisartanu badano u pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do <18 lat, którzy otrzymywali dawki 1 mg/kg lub 2 mg/kg przez cztery tygodnie. Ocena farmakokinetyczna obejmowała ustalenie stanu stacjonarnego telmisartanu oraz zbadanie różnic związanych z wiekiem. Chociaż badanie było zbyt małe, aby umożliwić pełną ocenę farmakokinetyki u dzieci poniżej 12 lat, uzyskane wyniki są generalnie zgodne z wynikami obserwowanymi u dorosłych i potwierdzają nieliniowość farmakokinetyki telmisartanu, szczególnie widoczną w przypadku wartości Cₘₐₓ.<sup data-drug="Telmisartanum Teva B.V." data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu, która stanowiła drugi cel badania, oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do 8

Płeć

W badaniach farmakokinetycznych telmisartanu zaobserwowano istotne różnice związane z płcią. U kobiet stwierdzono wyższe stężenia leku w osoczu w porównaniu do mężczyzn. Stężenie maksymalne (Cₘₐₓ) było około 3-krotnie wyższe, a pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) około 2-krotnie większe u kobiet niż u mężczyzn. Należy jednak podkreślić, że różnice te nie przekładają się na istotne klinicznie zmiany w skuteczności terapeutycznej leku.⁹

Pacjenci w podeszłym wieku

Wiek pacjenta nie wpływa znacząco na farmakokinetykę telmisartanu. Nie zaobserwowano istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami powyżej i poniżej 65 roku życia.¹⁰

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce telmisartanu. U chorych z łagodną do umiarkowanej oraz z ciężką niewydolnością nerek stwierdzono dwukrotne zwiększenie stężenia leku w osoczu. Natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie obserwowano zmniejszone stężenia telmisartanu w osoczu. Ważną informacją kliniczną jest fakt, że ze względu na wysokie wiązanie telmisartanu z białkami osocza, lek nie może być skutecznie usunięty podczas hemodializy. Co istotne, okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek.¹¹

Zaburzenia czynności wątroby

Zaburzenia czynności wątroby mają istotny wpływ na farmakokinetykę telmisartanu. Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby wykazały zwiększenie biodostępności bezwzględnej leku do prawie 100%. Co ważne, pomimo zwiększonej biodostępności, okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹²