Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Telmisartan Viatris

Dane przedkliniczne dotyczące telmisartanu pochodzą z szeregu badań nieklinicznych, które dostarczają istotnych informacji na temat profilu bezpieczeństwa stosowania tego leku w kontekście jego przyszłego zastosowania klinicznego. Badania te obejmowały zarówno ocenę wpływu farmakologicznego na poszczególne układy organizmu, jak również potencjalną toksyczność przy różnych poziomach ekspozycji.¹

Wpływ na parametry hematologiczne i czynność nerek

W badaniach nieklinicznych, przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym stosowanym u ludzi, zaobserwowano spadek parametrów czerwonokrwinkowych, w tym zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie poziomu hemoglobiny oraz wartości hematokrytu. Efekty te występowały u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym.²

Równocześnie, stwierdzono zmiany w hemodynamicznej czynności nerek, które manifestowały się wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi. Dodatkowo odnotowano zwiększone stężenie potasu w surowicy krwi badanych zwierząt.³

Zmiany strukturalne w nerkach

W badaniach na psach odnotowano zmiany strukturalne w nerkach w postaci poszerzenia kanalików nerkowych z towarzyszącym im zanikiem. Zmiany te stanowiły istotny element obserwacji przedklinicznych.⁴

Podobne zmiany zaobserwowano także w przypadku innych leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów konwertazy angiotensyny, co wskazuje na efekt klasowy tej grupy leków.⁵

Wpływ na przewód pokarmowy

U szczurów i psów zaobserwowano zmiany w obrębie błony śluzowej żołądka. Wśród odnotowanych zmian można wymienić:⁶

• Nadżerki – powierzchowne uszkodzenia nabłonka żołądka
• Owrzodzenia – głębsze uszkodzenia sięgające poniżej warstwy błony śluzowej
• Zmiany zapalne – reakcje zapalne w obrębie tkanek żołądka

Należy podkreślić, że wyżej wymienione działania niepożądane są typowe dla całej grupy leków działających na układ renina-angiotensyna i wynikają z mechanizmu działania farmakologicznego. Istotną obserwacją było to, że doustne uzupełnienie soli pozwalało zapobiegać tym niekorzystnym zmianom.⁷

Wpływ na aktywność reninową osocza i strukturę nerek

W badaniach przedklinicznych zarówno u szczurów, jak i u psów stwierdzono zwiększoną aktywność reninową osocza. Dodatkowo zaobserwowano przerost i rozrost aparatu przykłębuszkowego nerek.⁸

Zmiany te są charakterystyczne dla całej klasy leków będących antagonistami receptora angiotensyny II oraz inhibitorów konwertazy angiotensyny. Na podstawie obecnego stanu wiedzy uznaje się, że nie mają one istotnego znaczenia klinicznego.⁹

Wpływ na rozród i rozwój płodu

Badania dotyczące potencjalnego działania teratogennego telmisartanu nie dostarczyły jednoznacznych dowodów na występowanie takiego efektu. Jednakże po zastosowaniu toksycznych dawek telmisartanu zaobserwowano pewien wpływ na rozwój noworodków, który manifestował się:¹⁰

• Zmniejszoną masą ciała noworodków
• Opóźnieniem czasu otwarcia oczu

Warto zaznaczyć, że efekty te występowały wyłącznie przy dawkach toksycznych, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne.¹¹

Badania genotoksyczności i rakotwórczości

Przeprowadzone badania genotoksyczności w warunkach in vitro nie wykazały działania mutagennego telmisartanu. Nie stwierdzono również znaczącego efektu klastogennego, co oznacza, że lek nie powoduje uszkodzeń strukturalnych chromosomów.¹²

Dodatkowo, badania rakotwórczości przeprowadzone na myszach i szczurach nie dostarczyły dowodów na potencjalne działanie kancerogenne telmisartanu. Badania te były prowadzone zgodnie z aktualnymi standardami badań przedklinicznych i objęły długoterminową ekspozycję zwierząt na lek.¹³