Telmisartan Viatris
Tabletki, 80 mg
Preparat zawiera telmisartan w dawkach 40 mg lub 80 mg, będący substancją czynną. Stosuje się go w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Jest przeznaczony dla dorosłych pacjentów z nadciśnieniem oraz osób z chorobami miażdżycowymi lub cukrzycą typu 2 i powikłaniami narządowymi. Tabletki mają postać białych, owalnych, dwuwypukłych form doustnych.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Telmisartan Viatris jest dostępny w postaci białych do białawych, owalnych tabletek o dawkach 40 mg (12 mm x 5,9 mm, oznaczone 'TN40′ i 'M’) oraz 80 mg (16,2 mm x 7,95 mm, oznaczone 'TN80′ i 'M’). W leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego zalecana dawka początkowa to 40 mg raz na dobę, z możliwością zastosowania 20 mg u niektórych pacjentów. Maksymalna dawka wynosi 80 mg raz na dobę, a pełny efekt hipotensyjny osiąga się po 4-8 tygodniach terapii. Telmisartan może być stosowany w skojarzeniu z tiazydowymi lekami moczopędnymi, co wykazuje działanie addycyjne. W profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych rekomendowana dawka to 80 mg raz na dobę, gdyż dawki niższe nie wykazały skuteczności w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych. Podczas terapii należy monitorować ciśnienie tętnicze i dostosowywać dawkowanie innych leków hipotensyjnych.
U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub poddawanych hemodializie zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 20 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 40-80 mg, natomiast u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki (40-80 mg/dobę). W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg raz na dobę, a telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. U osób w podeszłym wieku nie wymaga się modyfikacji dawkowania. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania telmisartanu u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Lek należy podawać doustnie raz dziennie, niezależnie od posiłków, popijając odpowiednią ilością płynu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan Viatris 80 mg
choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze, dawka telmisartanu, efekt hipotensyjny, hemodializa, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pierwotne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Profil bezpieczeństwa telmisartanu został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych oraz długoterminowych, obejmujących 21 642 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. Do poważnych działań niepożądanych należą rzadkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥ 1/10 000 do <1/1 000), które mogą prowadzić do zagrażających życiu obstrukcji dróg oddechowych. Inne istotne działania to ostra niewydolność nerek oraz posocznica, obserwowana częściej w grupie leczonej telmisartanem w badaniu PRoFESS. Częstość działań niepożądanych nie koreluje z dawką, płcią, wiekiem ani rasą, jednak pacjenci japońscy wykazują zwiększone ryzyko zaburzeń czynności wątroby, co sugeruje podłoże genetyczne. Hipotonia jest częstym działaniem u pacjentów z już kontrolowanym ciśnieniem tętniczym, a zgłaszano także przypadki choroby śródmiąższowej płuc, choć związek przyczynowy nie jest jednoznaczny.
Szczegółowa klasyfikacja działań niepożądanych telmisartanu obejmuje m.in. zakażenia dróg moczowych i górnych dróg oddechowych (częstość niezbyt często), niedokrwistość, hiperkaliemię, zaburzenia psychiczne (bezsenność, depresja), omdlenia, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, bradykardię, tachykardię, niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne, duszność, ból brzucha, biegunki, wysypki, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz zaburzenia nerek. Monitorowanie funkcji nerek i parametrów wątrobowych jest szczególnie zalecane, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka i u pacjentów japońskich. W przypadku wystąpienia objawów alergicznych lub obrzęku naczynioruchowego konieczna jest natychmiastowa interwencja. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakoterapii jest kluczowe dla dalszej oceny bezpieczeństwa stosowania telmisartanu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Telmisartan Viatris 80 mg
bezsenność, bradykardia, choroba śródmiąższowa płuc, depresja, dna moczanowa, duszność, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfokinaza kreatyninowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, tachykardia, toksyczny wykwit skórny, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie pęcherza, zapalenie ścięgien, zapalenie zatok -
Profil bezpieczeństwa leku
Telmisartan wymaga zachowania ostrożności w określonych grupach pacjentów i sytuacjach klinicznych. U kobiet karmiących nie zaleca się stosowania ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa, szczególnie u noworodków i wcześniaków. Podczas terapii mogą wystąpić zawroty głowy i senność, co wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Alkohol może nasilać działanie hipotensyjne telmisartanu, zwiększając ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. U seniorów nie ma konieczności modyfikacji dawki, jednak wymagana jest ostrożność i monitorowanie czynności nerek oraz stężenia potasu, zwłaszcza przy odwodnieniu lub zaburzeniach nerkowych.
W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 20 mg oraz regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny. Jednoczesne stosowanie telmisartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane przy GFR <60 ml/min/1,73 m². U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub zaburzeniami odpływu żółci lek jest przeciwwskazany, natomiast w łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby dopuszcza się stosowanie telmisartanu do dawki maksymalnej 40 mg/dobę z zachowaniem ostrożności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Telmisartan Viatris 80 mg
-
Przeciwwskazania
Telmisartan Viatris, antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA) dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na telmisartan lub substancje pomocnicze, w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu, u osób z zaburzeniami odpływu żółci (np. cholestaza, marskość żółciowa) oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (marskość zaawansowana, ostra niewydolność, dekompensacja). Ponadto, nie należy stosować telmisartanu jednocześnie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z GFR <60 ml/min/1,73 m² z powodu ryzyka hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek, wynikających z podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA).
W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby zaleca się ograniczenie dawki telmisartanu do 40 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie parametrów wątrobowych. Stosowanie leku w pierwszym trymestrze ciąży nie jest formalnie przeciwwskazane, jednak zaleca się unikanie terapii u kobiet planujących ciążę oraz szybkie odstawienie po potwierdzeniu ciąży. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej, ciężką niewydolnością serca, hiperkaliemią, stosujących inne leki blokujące układ RAA (poza aliskirenem w wymienionych przypadkach) oraz po przeszczepie nerki, z koniecznością indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka i monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych. Przed rozpoczęciem terapii należy zebrać dokładny wywiad alergiczny, ocenić funkcję wątroby oraz wykluczyć stosowanie aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Telmisartan Viatris 80 mg
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza wewnątrzwątrobowa, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotonia, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, ostra niewydolność wątroby, pierwotna żółciowa marskość wątroby, przeszczep nerki, telmisartan, trzeci trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie odpływu żółci, zwężenie dróg żółciowych, zwężenie tętnicy nerkowej -
Przedawkowanie
Przedawkowanie telmisartanu prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych, głównie w postaci niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem, tachykardii jako odruchowej odpowiedzi kompensacyjnej, a także bradykardii w niektórych przypadkach. Dodatkowo obserwuje się objawy hipoperfuzji mózgowej, takie jak zawroty głowy, oraz zaburzenia funkcji nerek, w tym wzrost stężenia kreatyniny w surowicy i ostrą niewydolność nerek z oligurią lub anurią. Mechanizm tych objawów wynika z nadmiernego blokowania receptorów angiotensyny II typu AT₁, co prowadzi do nadmiernej wazodylatacji i zmniejszonego przepływu krwi przez narządy. Wartości ciśnienia tętniczego mogą ulec znacznemu obniżeniu, a czynność serca może przekraczać 100 uderzeń na minutę lub spadać poniżej 60 uderzeń na minutę w zależności od mechanizmu kompensacyjnego lub zaburzeń przewodzenia.
Leczenie przedawkowania telmisartanu opiera się na intensywnym monitorowaniu parametrów życiowych i funkcji narządowych, gdyż brak jest specyficznego antidotum. Wczesne postępowanie obejmuje dekontaminację przewodu pokarmowego poprzez prowokowanie wymiotów, płukanie żołądka oraz podanie węgla aktywowanego, co ogranicza wchłanianie leku. Monitorowanie elektrolitów i kreatyniny jest kluczowe dla oceny stanu nerek i homeostazy. W przypadku objawowego niedociśnienia tętniczego stosuje się protokół przeciwwstrząsowy, w tym ułożenie pacjenta w pozycji Trendelenburga, szybkie uzupełnienie płynów i elektrolitów oraz, w razie potrzeby, leki wazopresyjne. Należy podkreślić, że hemodializa i inne techniki nerkozastępcze są nieskuteczne ze względu na wysokie (>99%) wiązanie telmisartanu z białkami osocza oraz dużą objętość dystrybucji, co wymusza leczenie objawowe do czasu naturalnej eliminacji leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Telmisartan Viatris 80 mg
antidotum, bradykardia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, efekt hipotensyjny, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hipoperfuzja mózgowa, hipoperfuzja nerek, kreatynina w surowicy, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, oliguria, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pozycja Trendelenburga, protokół przeciwwstrząsowy, receptor angiotensyny II, stężenie elektrolitów, tachykardia, technika nerkozastępcza, telmisartan, układ przywspółczulny, wazodylatacja, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia hemodynamiczne -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały, że przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym u ludzi obserwuje się spadek parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany hemodynamiczne nerek, manifestujące się wzrostem stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy. U psów stwierdzono strukturalne zmiany nerek, takie jak poszerzenie kanalików nerkowych z zanikiem, co jest efektem charakterystycznym dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów konwertazy angiotensyny. Dodatkowo, u szczurów i psów zaobserwowano zmiany w błonie śluzowej żołądka, w tym nadżerki, owrzodzenia i zapalenia, które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli, co podkreśla mechanizm działania farmakologicznego tej grupy leków.
W badaniach przedklinicznych odnotowano także zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego nerek, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Telmisartan nie wykazał działania teratogennego przy dawkach terapeutycznych, choć toksyczne dawki powodowały zmniejszenie masy ciała noworodków i opóźnienie otwarcia oczu. Badania genotoksyczności in vitro nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności leku, a długoterminowe badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały potencjału kancerogennego telmisartanu, co potwierdza jego korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście stosowania klinicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Viatris 80 mg
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, stan zapalny, telmisartan, układ renina-angiotensyna -
Skład i postać leku
Telmisartan Viatris jest dostępny w postaci tabletek zawierających 40 mg lub 80 mg telmisartanu jako substancji czynnej. Tabletki mają charakterystyczny, owalny, dwuwypukły kształt, odpowiednio o wymiarach 12 mm × 5,9 mm (40 mg) oraz 16,2 mm × 7,95 mm (80 mg), z oznaczeniami 'TN40′ lub 'TN80′ na jednej stronie i 'M’ na drugiej. Substancje pomocnicze obejmują magnezu stearynian, powidon (K-30), megluminę, sodu wodorotlenek oraz mannitol (E 421), co jest istotne w kontekście nadwrażliwości pacjentów. Prawidłowa identyfikacja produktu leczniczego, uwzględniająca nazwę handlową, moc i postać farmaceutyczną, jest kluczowa dla bezpieczeństwa farmakoterapii.
Produkt jest dostępny w różnych opakowaniach pierwotnych: butelkach HDPE z osuszaczem (56 do 1000 tabletek) oraz blistrach aluminiowych (14 do 100 tabletek, w tym opakowania kalendarzowe i zbiorcze dla dawki 80 mg). Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, chroniącym przed światłem, co zapewnia stabilność fizykochemiczną przez 3 lata. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych z materiałami opakowaniowymi, a usuwanie niewykorzystanego produktu nie wymaga specjalnych środków ostrożności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Telmisartan Viatris 80 mg
blister aluminiowy, butelka HDPE, farmakoterapia, mannitol, meglumina, nadwrażliwość, niezgodność farmaceutyczna, opakowanie kalendarzowe, postać farmaceutyczna, powidon, regulator pH, stabilność fizykochemiczna, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, telmisartan, wodorotlenek sodu -
Właściwości farmakodynamiczne
Telmisartan, będący selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT₁, wykazuje wysokie powinowactwo do tego receptora, co skutkuje długotrwałym i selektywnym działaniem hipotensyjnym bez agonistycznego efektu. Dawka 80 mg telmisartanu niemal całkowicie hamuje wzrost ciśnienia tętniczego indukowany przez angiotensynę II, a efekt utrzymuje się przez 24 godziny, obserwowany nawet do 48 godzin. Działanie hipotensyjne rozwija się stopniowo w ciągu 3 godzin po podaniu pierwszej dawki, osiągając maksymalny efekt po 4-8 tygodniach terapii, z utrzymaniem działania przez całą dobę, w tym ostatnie 4 godziny przed kolejną dawką. Telmisartan obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, nie wpływając na częstość akcji serca, a jego skuteczność jest porównywalna z amlodypiną, atenololem, enalaprilem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem. W badaniach klinicznych, takich jak ONTARGET i TRANSCEND, telmisartan wykazał podobną skuteczność do ramiprylu w prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z wysokim ryzykiem, przy czym terapia skojarzona telmisartanem i ramiprylem nie przyniosła dodatkowych korzyści, a zwiększyła ryzyko działań niepożądanych, w tym hiperkaliemii i niewydolności nerek.
W populacji pediatrycznej (wiek 6 do <18 lat) telmisartan w dawkach 1 mg/kg i 2 mg/kg wykazał obniżenie ciśnienia skurczowego odpowiednio o -9,7 mm Hg i -14,5 mm Hg oraz ciśnienia rozkurczowego o -4,5 mm Hg i -8,4 mm Hg w porównaniu do placebo (-6,0 mm Hg i -3,5 mm Hg). Dane dotyczące bezpieczeństwa u dzieci były zbliżone do obserwowanych u dorosłych, choć odnotowano wzrost liczby eozynofilów o nieznanym znaczeniu klinicznym. Ze względu na brak jednoznacznych danych klinicznych, skuteczność i bezpieczeństwo telmisartanu w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży nie zostały w pełni ustalone. Ponadto, stosowanie telmisartanu w skojarzeniu z inhibitorami konwertazy angiotensyny jest przeciwwskazane u pacjentów z nefropatią cukrzycową ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak hiperkaliemia, niedociśnienie tętnicze i ostra niewydolność nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartan Viatris 80 mg
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, działanie moczopędne, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, leki przeciwnadciśnieniowe, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, pierwotne nadciśnienie tętnicze, posocznica, przemijający napad niedokrwienny, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, suchy kaszel, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Telmisartan Viatris, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg lub 80 mg, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań płodowych, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie leku nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka teratogennego, choć dane epidemiologiczne są niejednoznaczne. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki przyjmującej telmisartan, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć terapię alternatywną o lepszym profilu bezpieczeństwa. Regularne badania ultrasonograficzne nerek i czaszki płodu są wskazane przy ekspozycji na lek od drugiego trymestru, a noworodki wymagają ścisłej obserwacji pod kątem niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii.
Ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania telmisartanu podczas laktacji, nie zaleca się jego podawania kobietom karmiącym piersią, zwłaszcza noworodkom i wcześniakom. Przed rozpoczęciem terapii u kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest wykluczenie ciąży oraz omówienie skutecznych metod antykoncepcji. W przypadku planowania ciąży wskazana jest zmiana leczenia na lek przeciwnadciśnieniowy o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Badania przedkliniczne nie wykazały wpływu telmisartanu na płodność u obu płci, co może być istotną informacją dla pacjentów. Szczegółowa edukacja pacjentek na temat wpływu telmisartanu na płodność, ciążę i laktację jest kluczowa dla minimalizacji ryzyka i zapewnienia bezpieczeństwa matki oraz dziecka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmisartan Viatris 80 mg
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne nerek, czynność nerek, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktacja, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, telmisartan, terapia przeciwnadciśnieniowa, toksyczność, trymestr ciąży -
Wskazania do stosowania
Telmisartan Viatris, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg w formie tabletek, jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz do prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka. W terapii nadciśnienia lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, z dawką początkową zwykle 40 mg raz na dobę, którą w razie potrzeby można zwiększyć do 80 mg. W prewencji sercowo-naczyniowej zalecana dawka wynosi 80 mg raz na dobę. Telmisartan jest szczególnie wskazany u pacjentów z udokumentowaną chorobą miażdżycową (np. choroba niedokrwienna serca, udar mózgu, choroba tętnic obwodowych) oraz u chorych z cukrzycą typu 2 z powikłaniami narządowymi, takimi jak nefropatia, retinopatia, neuropatia czy makroangiopatia.
Decyzja o zastosowaniu Telmisartanu Viatris powinna uwzględniać indywidualny profil pacjenta, w tym ocenę ryzyka sercowo-naczyniowego, współistniejące schorzenia oraz dotychczasową farmakoterapię. Lek nie jest wskazany u pacjentów pediatrycznych ani w nadciśnieniu wtórnym, gdzie konieczne jest leczenie przyczynowe. Wskazania do stosowania obejmują także pacjentów po przebytym zawale serca, udarze mózgu lub z chorobą tętnic obwodowych, niezależnie od wartości ciśnienia tętniczego. Ważne jest również prowadzenie edukacji pacjenta dotyczącej regularności przyjmowania leku oraz modyfikacji stylu życia, które wspomagają efektywność terapii i bezpieczeństwo leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Telmisartan Viatris 80 mg
albuminuria, angioplastyka, antagonista receptora angiotensyny, białkomocz, choroba miażdżycowa, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, lek hipotensyjny, makroangiopatia, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze wtórne, nefropatia cukrzycowa, neuropatia cukrzycowa, pierwotne nadciśnienie tętnicze, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przemijający atak niedokrwienny, przerost lewej komory serca, retinopatia cukrzycowa, rewaskularyzacja wieńcowa, ryzyko sercowo-naczyniowe, terapia skojarzona, udar mózgu, udar niedokrwienny, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe