telmisartan
Telmisartan jest lekiem z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowanym głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Działa poprzez selektywne blokowanie receptorów AT1 dla angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 24 godzin), co umożliwia jego podawanie raz na dobę.
Poza działaniem hipotensyjnym, telmisartan wykazuje również korzystne działanie nefroprotekcyjne, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i mikroalbuminurią. Lek ten może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak diuretyki tiazydowe. Szczególną zaletą telmisartanu jest jego wysoka lipofilność, która zapewnia dobrą penetrację do tkanek i efektywne blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron.
Badania kliniczne wykazały, że telmisartan zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), telmisartan rzadziej powoduje kaszel jako działanie niepożądane, co zwiększa tolerancję leczenia. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży, zwłaszcza w II i III trymestrze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telam 80 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Telam, zawierający 80 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na telmisartan, amlodypinę, inne pochodne dihydropirydyny oraz składniki pomocnicze. Nie należy stosować go w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu i śmierci noworodka. Przeciwwskazania obejmują także niedrożność przewodów żółciowych, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca oraz niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Ponadto, jednoczesne stosowanie telmisartanu i amlodypiny z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, działanie teratogenne, farmakokinetyka leku, hiperkaliemia, hipotensja, kumulacja substancji czynnych, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek hipotensyjny, niedrożność przewodów żółciowych, niestabilna niewydolność serca, niewydolność krążenia, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna dihydropirydyny, stabilna niewydolność serca, telmisartan, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie płodu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie wątroby, zwężenie aorty, zwężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan Viatris 40 mg
Telmisartan Viatris, stosowany w dawkach 40 mg lub 80 mg w terapii nadciśnienia tętniczego, może powodować działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które istotnie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Objawy te mogą zaburzać ocenę sytuacji na drodze, wydłużać czas reakcji oraz obniżać poziom koncentracji, co zwiększa ryzyko wypadków. Lekarz powinien poinformować pacjenta o tych potencjalnych skutkach, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, oraz zalecić ostrożność i indywidualną ocenę własnej sprawności psychomotorycznej przed prowadzeniem pojazdów. Należy również uwzględnić możliwe interakcje z innymi lekami i alkoholem, które mogą nasilać działania niepożądane.
choroba neurologiczna, choroba psychiatryczna, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, funkcja poznawcza, interakcje lekowe, lek hipotensyjny, modyfikacja dawki leku, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, senność, sprawność psychomotoryczna, telmisartan, terapia nadciśnienia tętniczego, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Polsart 80 mg
Przedawkowanie telmisartanu, substancji czynnej Polsartu, prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych, przede wszystkim niedociśnienia tętniczego i tachykardii, które są dominującymi objawami klinicznymi. Rzadziej obserwuje się bradykardię, zawroty głowy, wzrost stężenia kreatyniny w surowicy oraz ostrą niewydolność nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i elektrolitów. Telmisartan nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku z organizmu metodami zewnętrznymi, dlatego leczenie opiera się na postępowaniu objawowym i podtrzymującym, dostosowanym do czasu od przyjęcia leku oraz nasilenia objawów. Wczesne interwencje obejmują sprowokowanie wymiotów, płukanie żołądka oraz podanie węgla aktywnego w celu ograniczenia wchłaniania substancji z przewodu pokarmowego.
bradykardia, fenylefryna, hemodializa, hipoperfuzja narządowa, hipotensja, krystaloidy, lek wazopresyjny, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, oligouria, ostra niewydolność nerek, parametry życiowe, płukanie żołądka, powrót żylny, receptor angiotensyny II, stabilizacja hemodynamiczna, stężenie elektrolitów, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan, węgiel aktywny, wstrząs hipotensyjny, zaburzenie hemodynamiczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmix 40 mg
Telmisartan, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg, jest stosowany głównie w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg u niektórych pacjentów, a maksymalna dawka to 80 mg/dobę. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W przypadku niewystarczającej skuteczności monoterapii zaleca się terapię skojarzoną z tiazydowymi lekami moczopędnymi, np. hydrochlorotiazydem, co wykazuje efekt addycyjny. W profilaktyce sercowo-naczyniowej zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, przy czym mniejsze dawki nie wykazały skuteczności w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych.
choroba sercowo-naczyniowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, efekt addycyjny, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, monoterapia, obniżenie ciśnienia, odpowiedź terapeutyczna, pierwotne nadciśnienie tętnicze, podeszły wiek, ryzyko sercowo-naczyniowe, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zanacodar 40 mg
Preparat Zanacodar, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg lub 80 mg, jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz do profilaktyki chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka. Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, skutecznie obniża podwyższone wartości ciśnienia tętniczego. Tabletki mają postać białych lub lekko żółtawych, podłużnych tabletek, zawierających odpowiednio 3,4 mg lub 6,7 mg sodu jako substancji pomocniczej. Preparat jest stosowany zarówno w monoterapii nadciśnienia, jak i w zapobieganiu powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z miażdżycową chorobą sercowo-naczyniową, cukrzycą typu 2 z uszkodzeniami narządowymi, przebytym udarem mózgu czy chorobą tętnic obwodowych.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba miażdżycowa, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, hiperglikemia, miażdżycowa choroba sercowo-naczyniowa, monoterapia nadciśnienia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, pierwotne nadciśnienie tętnicze, profilaktyka sercowo-naczyniowa, telmisartan, udar mózgu, zaburzenie krążenia mózgowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polsart 40 mg
Polsart, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz do profilaktyki sercowo-naczyniowej u pacjentów z wysokim ryzykiem, w tym z jawną chorobą miażdżycową (choroba niedokrwienna serca, przebyty udar mózgu, choroba tętnic obwodowych) oraz cukrzycą typu 2 z powikłaniami narządowymi (nefropatia, retinopatia, neuropatia, makroangiopatia). Telmisartan, jako antagonista receptora AT1 angiotensyny II, może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, szczególnie u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE lub z towarzyszącymi schorzeniami, takimi jak przerost lewej komory serca czy przewlekła choroba nerek bez białkomoczu. Tabletki 40 mg posiadają linię podziału, umożliwiającą dostosowanie dawki.
antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, choroba miażdżycowa, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwnadciśnieniowy, makroangiopatia cukrzycowa, miażdżyca tętnic, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, neuropatia cukrzycowa, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, retinopatia cukrzycowa, samoistne nadciśnienie tętnicze, sartan, telmisartan, terapia skojarzona, udar mózgu, zawał serca - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telam 80 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Telam to dwuwarstwowa tabletka o wymiarach 14,7-15,3 mm × 7,0-7,6 mm, zawierająca kombinację dwóch substancji czynnych: 80 mg telmisartanu (antagonista receptora angiotensyny II) oraz 10 mg amlodypiny (bloker kanałów wapniowych, w formie amlodypiny bezylanu). Preparat jest wskazany w terapii nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się unikalnym wyglądem – jedna strona tabletki jest biała lub prawie biała, a druga żółta z dopuszczalnymi nieznacznymi kropieniami. Skład pomocniczy obejmuje m.in. sodu wodorotlenek jako regulator pH, megluminę poprawiającą rozpuszczalność, powidon K-25 jako lepiszcze oraz żelaza tlenek żółty (E172) nadający barwę, co zapewnia odpowiednią stabilność i właściwości fizykochemiczne leku.
alkalizacja, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bezylan amlodypiny, bloker kanałów wapniowych, celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, krzemionka koloidalna, lek hipotensyjny, meglumina, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, skrobia żelowana, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan, telmisartan i amlodypina, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan Medical Valley 80 mg
Telmisartan, jako selektywny antagonista receptora angiotensyny II (AT1), stosowany w dawkach 20 mg, 40 mg i 80 mg w leczeniu nadciśnienia tętniczego, może wywoływać działania niepożądane wpływające na sprawność psychomotoryczną, takie jak zawroty głowy i senność. Objawy te bezpośrednio wpływają na zdolność pacjentów do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn, co wymaga od lekarza szczegółowego poinformowania pacjenta o potencjalnych ryzykach oraz konieczności zachowania ostrożności, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, a u pacjentów wykonujących czynności wymagające zwiększonej koncentracji rozważa się alternatywne schematy leczenia.
antagonista receptora angiotensyny II, działanie niepożądane, farmakoterapia, leczenie nadciśnienia tętniczego, lek hipotensyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, pojazd mechaniczny, senność, sprawność psychomotoryczna, telmisartan, Telmisartan Medical Valley, upośledzenie sprawności psychomotorycznej, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Preparat Polsart Plus jest złożonym lekiem hipotensyjnym zawierającym telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowanym w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Dawki 40 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 12,5 mg są wskazane u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia wystarczającej kontroli ciśnienia tętniczego. Najwyższa dawka 80 mg + 25 mg jest przeznaczona dla pacjentów, u których ciśnienie nie jest kontrolowane przy dawce 80 mg + 12,5 mg lub którzy byli wcześniej ustabilizowani na osobnym stosowaniu telmisartanu i hydrochlorotiazydu w odpowiadających dawkach.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Polsart 40 mg
Stosowanie telmisartanu (Polsart) w dawkach 40 mg lub 80 mg może powodować działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które istotnie obniżają zdolność pacjenta do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. W związku z tym lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o ryzyku związanym z farmakoterapią, zwłaszcza na początku leczenia, przy zmianie dawkowania lub włączeniu innych leków o działaniu ośrodkowym. Zalecane jest monitorowanie indywidualnej reakcji pacjenta na lek oraz unikanie sytuacji wymagających wzmożonej koncentracji do czasu oceny tolerancji preparatu.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Toptelmi 80 mg
Przedawkowanie telmisartanu, substancji czynnej leku Toptelmi, manifestuje się przede wszystkim niedociśnieniem tętniczym oraz tachykardią jako mechanizmem kompensacyjnym. Rzadziej obserwuje się bradykardię, zawroty głowy, a także istotne zaburzenia nerkowe, takie jak wzrost stężenia kreatyniny w surowicy oraz ostra niewydolność nerek. Warto podkreślić, że telmisartan nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku z organizmu. Diagnostyka i monitorowanie powinny obejmować ocenę parametrów życiowych, stanu świadomości, diurezy oraz badania laboratoryjne, w tym elektrolity i funkcję nerek, z uwzględnieniem indywidualnego czasu obserwacji w zależności od nasilenia objawów.
bradykardia, diureza, hemodializa, monitorowanie pacjenta, niedociśnienie tętnicze, objętość krwi krążąca, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, płyny infuzyjne, powrót żylny, rzut serca, stan kliniczny, stężenie elektrolitów, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan, węgiel aktywny, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan Medical Valley 80 mg
Telmisartan Medical Valley dostępny jest w dawkach 20 mg, 40 mg oraz 80 mg w formie tabletek doustnych. W leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego standardowa dawka wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością rozpoczęcia terapii od 20 mg u niektórych pacjentów. W przypadku braku odpowiedniej kontroli ciśnienia dawkę można zwiększyć do 80 mg/dobę lub zastosować terapię skojarzoną z tiazydowymi diuretykami, które wykazują działanie addycyjne. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się zwykle po 4-8 tygodniach leczenia. W profilaktyce sercowo-naczyniowej zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, przy czym skuteczność dawek niższych nie została potwierdzona. W trakcie terapii profilaktycznej konieczna jest ścisła kontrola ciśnienia tętniczego i ewentualna korekta innych leków hipotensyjnych.
choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, profilaktyka sercowo-naczyniowa, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Polsart Plus to lek złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia wystarczającej kontroli ciśnienia. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Włączenie leku powinno być poprzedzone oceną skuteczności wcześniejszej terapii, a dobór dawki zależy od odpowiedzi pacjenta na monoterapię telmisartanem oraz stopnia kontroli ciśnienia tętniczego. Najwyższa dawka (80 mg + 25 mg) jest wskazana u pacjentów, u których ciśnienie nie jest kontrolowane po dawce 80 mg + 12,5 mg lub którzy byli wcześniej leczeni oddzielnie telmisartanem i hydrochlorotiazydem w tych dawkach.
antagonista receptora angiotensyny II, compliance, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek drugiego rzutu, modyfikacja stylu życia, monitorowanie ciśnienia tętniczego, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, terapia nadciśnienia tętniczego, terapia przeciwnadciśnieniowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tezeo 40 mg
Telmisartan w postaci tabletek Tezeo jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sorbitol (162,20 mg w tabletce 40 mg i 324,40 mg w tabletce 80 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Leku nie należy podawać pacjentom z zwężeniem dróg żółciowych oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, które mogą prowadzić do kumulacji telmisartanu i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, jednoczesne stosowanie telmisartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR <60 ml/min/1,73 m² z powodu zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności i innych działań niepożądanych.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny, cukrzyca, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, hipowolemia, inhibitor ACE, lek moczopędny oszczędzający potas, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pierwotny hiperaldosteronizm, sorbitol, telmisartan, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zwężenie dróg żółciowych, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Telmizek HCT, zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), wykazuje istotne ryzyko dla płodności, przebiegu ciąży i laktacji. Stosowanie telmisartanu jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych działań toksycznych u płodu, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). W pierwszym trymestrze stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka wad rozwojowych. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej, żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i trombocytopenię, dlatego jego stosowanie w ciąży jest ograniczone i niezalecane w nadciśnieniu ciążowym, stanie przedrzucawkowym oraz obrzękach ciążowych.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, diureza, działanie teratogenne, funkcja nerek, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, opóźnienie kostnienia, samoistne nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, stężenie elektrolitów, telmisartan, trombocytopenia, zmniejszenie objętości osocza, żółtaczka płodowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Medical Valley 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u szczurów i psów, co wskazuje na potencjalne ryzyko niedokrwistości. Zaobserwowano również zaburzenia funkcji nerek, w tym wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny oraz poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych, co wymaga monitorowania funkcji nerek u pacjentów. Ponadto, podwyższone stężenie potasu w surowicy (hiperkaliemia) jest zgodne z mechanizmem działania antagonistów receptora angiotensyny II. W przewodzie pokarmowym stwierdzono nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne błony śluzowej żołądka, co może przekładać się na działania niepożądane u ludzi. Zmiany w układzie renina-angiotensyna, takie jak zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego, prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperkaliemia, in vitro, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, potencjał kancerogenny, stan zapalny, telmisartan, teratogenność, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan Aurovitas 80 mg
Telmisartan Aurovitas jest lekiem przeciwnadciśnieniowym dostępnym w dawkach 40 mg i 80 mg, zawierającym telmisartan jako substancję czynną – antagonista receptora angiotensyny II. Tabletki niepowlekane mają odpowiednio wymiary 13 x 5,9 mm (40 mg) oraz 16,2 x 7,8 mm (80 mg), obustronnie wypukłe, z linią podziału umożliwiającą precyzyjne dawkowanie. Substancje pomocnicze, takie jak mannitol, meglumina, powidon K25, wodorotlenek sodu, krzemionka koloidalna bezwodna oraz stearylofumaran sodu, zapewniają stabilność i odpowiednią postać farmaceutyczną preparatu. Lek jest pakowany w potrójnie laminowane blistry Aluminium/Aluminium, chroniące przed wilgocią i światłem, co jest istotne dla zachowania trwałości produktu przez 3 lata od daty produkcji.
antagonista receptora angiotensyny II, blister, dawkowanie leku, krzemionka koloidalna, linia podziału, mannitol, meglumina, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, ochrona leku, odpady medyczne, podanie leku, postać farmaceutyczna, powidon, stearylofumaran sodu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka niepowlekana, telmisartan, terapia farmakologiczna, utylizacja leku, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmix 40 mg
Telmix (telmisartan) w dawkach 40 mg i 80 mg wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz w prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych, z częstością działań niepożądanych odpowiednio 41,4% vs 43,9%. Nie obserwuje się zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku czy rasy. Do ciężkich działań niepożądanych należą rzadkie reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (≥1/10000 do <1/1000) oraz ostra niewydolność nerek. W badaniu PRoFESS odnotowano zwiększoną częstość posocznicy, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z ryzykiem sepsy. Hipotonia, niedociśnienie ortostatyczne oraz zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia) występują niezbyt często, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i stanu układu sercowo-naczyniowego podczas terapii.
bezsenność, biegunka, ból mięśni, ból stawów, bradykardia, choroby sercowo-naczyniowe, depresja, duszność, eozynofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, kaszel, kurcz mięśni, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rumień, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, wymioty, wysypka polekowa, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zapalenie gardła, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgien, zapalenie zatok, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Telmidon to preparat złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora AT1 angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), wykazujący synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe. Telmisartan charakteryzuje się wysokim powinowactwem i selektywnością do receptora AT1, bez agonistycznego działania, co skutkuje długotrwałym efektem obniżającym ciśnienie tętnicze utrzymującym się do 24 godzin po podaniu dawki 80 mg. Hydrochlorotiazyd zwiększa diurezę, zmniejsza objętość osocza i wpływa na gospodarkę elektrolitową, jednak telmisartan przeciwdziała utracie potasu indukowanej przez diuretyk. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 80 mg telmisartanu w połączeniu z 25 mg hydrochlorotiazydu obniża ciśnienie tętnicze o około 11,5/9,9 mm Hg (SBP/DBP), a działanie przeciwnadciśnieniowe jest stabilne przez całą dobę, bez efektu „rebound hypertension” po nagłym odstawieniu leku.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, działanie agonistyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanał jonowy, kanalik nerkowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy wargi, objętość osocza, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor AT1, retinopatia, stężenie potasu, suchy kaszel, telmisartan, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne elektrolitów, wodorowęglan, wydzielanie aldosteronu, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmycar 80 mg + 12,5 mg
Telmycar to preparat w postaci tabletek zawierających dwie substancje czynne: telmisartan 80 mg oraz hydrochlorotiazyd 12,5 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Tabletki są dwuwarstwowe, o wymiarach 16,2 mm na 7,9 mm, z warstwą białą do biało-białej oraz różową, z możliwością występowania różowych plamek w warstwie białej, co nie wpływa na jakość leku. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (180,50 mg na tabletkę), magnezu stearynian, megluminę, powidon K25, sodu wodorotlenek, mannitol oraz sodu stearylofumaran. Obecność laktozy wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Tabletki są pakowane w blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, dostępne w opakowaniach od 14 do 56 sztuk.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telam 40 mg + 10 mg
Telam, zawierający telmisartan (40 mg) i amlodypinę (10 mg), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych u płodu i noworodka, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki, niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze oraz hiperkaliemia. Stosowanie w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogenności. Brak jest danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej połączonego stosowania obu substancji, jednak dane dotyczące poszczególnych składników wskazują na konieczność ostrożności. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki stosującej Telam, należy natychmiast przerwać terapię i wprowadzić lek przeciwnadciśnieniowy o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Zaleca się także monitorowanie płodu za pomocą USG w celu oceny funkcji nerek i budowy czaszki oraz obserwację noworodków pod kątem niedociśnienia tętniczego.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, dawka amlodypiny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, lek przeciwnadciśnieniowy, lek Telam, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, profil bezpieczeństwa leku, telmisartan, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Telmizek HCT to złożony preparat zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Produkt dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg, co pozwala na indywidualizację terapii w zależności od stopnia kontroli ciśnienia tętniczego i wcześniejszej terapii. Dawka początkowa to 40 mg + 12,5 mg, stosowana u pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia po monoterapii telmisartanem. Wyższe dawki (80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg) są wskazane w przypadku braku odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego lub u pacjentów wcześniej stabilizowanych na osobnych preparatach telmisartanu i hydrochlorotiazydu. Tabletki różnią się kształtem, wymiarami i oznakowaniem, co ułatwia ich identyfikację.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze, compliance, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie skojarzone, monoterapia telmisartanem, odpowiedź terapeutyczna, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, terapia skojarzona, złożony produkt leczniczy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tolutris
Produkt leczniczy Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u kobiet w ciąży, u których terapia jest przeciwwskazana. Telmisartan, eliminowany głównie z żółcią, może wykazywać zmniejszony klirens u pacjentów z zastojem żółci lub ciężką niewydolnością wątroby, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym śpiączki wątrobowej. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) stosowanie Tolutris jest przeciwwskazane, a u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek konieczna jest regularna kontrola elektrolitów i parametrów nerkowych. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków blokujących układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek, co wymaga ścisłego monitorowania i unikania podwójnej blokady, zwłaszcza u pacjentów z nefropatią cukrzycową.
alkaloza hipochloremiczna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, brak laktazy, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca utajona, diuretyk tiazydowy, hiperazotemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra zamkniętego kąta, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, obrzęk płuc, obustronne zwężenie tętnic nerkowych, okres półtrwania, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, przerostowa kardiomiopatia zawężająca, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, telmisartan, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmabax 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu (Telmabax) wykazały charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, co wymaga monitorowania w praktyce klinicznej. Wpływ na funkcję nerek objawiał się wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny oraz zmianami strukturalnymi nerek u psów, w tym poszerzeniem i zanikiem kanalików nerkowych, co wskazuje na konieczność ostrożności u pacjentów z dysfunkcją nerek. Zaobserwowano również podwyższone stężenie potasu w surowicy, co wymaga kontroli elektrolitów, zwłaszcza u osób z ryzykiem hiperkaliemii. Zmiany w układzie renina-angiotensyna-aldosteron, takie jak wzrost aktywności reninowej osocza i przerost aparatu przykłębuszkowego, są typowe dla tej grupy leków i nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, telmisartan wywoływał uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zapalenia), które można było zapobiegać poprzez doustną suplementację soli.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, karcinogeneza, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, równowaga elektrolitowa, telmisartan, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zanik kanalików nerkowych, zmiana zapalna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Podczas terapii preparatem Zanacodar Combi, zawierającym telmisartan 80 mg oraz hydrochlorotiazyd 25 mg, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i senność, które mogą istotnie upośledzać zdolność pacjenta do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi urządzeń wymagających koncentracji. Szczególną ostrożność należy zachować zwłaszcza w początkowym okresie leczenia oraz podczas zmiany dawki lub włączania nowych leków. Zaleca się, aby lekarz poinformował pacjenta o potencjalnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów, a także o konieczności unikania alkoholu, który może nasilać działania niepożądane i dodatkowo obniżać bezpieczeństwo w ruchu drogowym.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Telmix Plus to lek złożony zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Wskazaniem do stosowania pierwszej dawki jest niewystarczająca kontrola ciśnienia przy monoterapii telmisartanem, natomiast dawka 80 mg + 12,5 mg jest przeznaczona dla pacjentów, u których monoterapia maksymalną dawką telmisartanu (80 mg) nie przynosi oczekiwanych efektów. Najwyższa dawka (80 mg + 25 mg) jest zalecana w przypadku braku kontroli ciśnienia przy dawce 80 mg + 12,5 mg lub jako uproszczenie terapii u pacjentów stosujących oba składniki w oddzielnych preparatach.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmisartan EGIS 40 mg
Telmisartan EGIS to preparat w postaci tabletek powlekanych zawierających telmisartan w dawkach 40 mg oraz 80 mg, stosowany przede wszystkim w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Telmisartan działa jako antagonista receptora angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia oporu obwodowego, skutecznie redukując ciśnienie tętnicze. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, dostosowując dawkę do stopnia nadciśnienia. Tabletki 40 mg mają wymiary około 12,1 mm x 6,1 mm i zawierają 217,35 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletki 80 mg mierzą około 16,3 mm x 8,0 mm i zawierają 434,70 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antagonista receptora angiotensyny II, blokowanie angiotensyny II, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, chorobowość sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, laktoza jednowodna, leki hipotensyjne, makroangiopatia, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nadciśnienie tętnicze samoistne, nefropatia cukrzycowa, neuropatia cukrzycowa, retinopatia cukrzycowa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, telmisartan, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Telmisartan + HCT Genoptim, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w drugim i trzecim trymestrze ciąży, przy zastojach żółci, ciężkiej niewydolności wątroby oraz nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Ponadto, nie powinien być stosowany u osób z oporną hipokaliemią, hiperkalcemią oraz w przypadku jednoczesnego stosowania aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Lek zawiera laktozę jednowodną w ilościach 49,84 mg (tabletki 40 mg + 12,5 mg i 80 mg + 12,5 mg) oraz 99,67 mg (tabletki 80 mg + 25 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy. Stosowanie w pierwszym trymestrze ciąży również jest odradzane ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu przez antagonistów receptora angiotensyny II.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, hiperkalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, pierwszy trymestr ciąży, pochodna sulfonamidowa, przesączanie kłębuszkowe, telmisartan, trzeci trymestr ciąży, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zastój żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus, zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i senność. Objawy te mogą zaburzać koordynację ruchową, wydłużać czas reakcji oraz obniżać koncentrację, co znacząco zwiększa ryzyko wypadków drogowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów starszych, przyjmujących leki działające na ośrodkowy układ nerwowy, zawodowo prowadzących pojazdy oraz w początkowym okresie terapii, kiedy nasilenie działań niepożądanych może być większe.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Polsart Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach wykazały brak synergistycznej toksyczności przy dawkach odpowiadających klinicznym. Obserwowane efekty toksyczne obejmowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny w osoczu oraz hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego. U psów dodatkowo stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z farmakologiczną aktywnością telmisartanu. Uszkodzenia śluzówki żołądka były możliwe do ograniczenia poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Nie wykazano jednoznacznych dowodów teratogenności, choć toksyczne dawki telmisartanu wpływały negatywnie na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał genotoksyczny, renina w osoczu, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Zanacodar Combi, zawierający 80 mg telmisartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, charakteryzuje się stabilnym profilem farmakokinetycznym, w którym jednoczesne podawanie obu składników nie wpływa na ich indywidualną farmakokinetykę. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, wykazując nieliniowość farmakokinetyczną w zakresie dawek 20-160 mg. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax w 1-3 godziny, z biodostępnością około 60%. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w ponad 99,5%, ma dużą objętość dystrybucji (~500 l) i jest eliminowany głównie z kałem (>97%) z okresem półtrwania >20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami w 68%, ma objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, jest wydalany niemal całkowicie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 10-15 godzin.
acyloglukuronid, albumina, AUC, białka osocza, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, dawka doustna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, hemodializa, hydrochlorotiazyd, interakcje międzylekowe, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sprzęganie, stężenie w osoczu, telmisartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, Zanacodar Combi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie Tolutrisu, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, elektrolitowych oraz funkcji nerek. Telmisartan wywołuje niedociśnienie tętnicze, tachykardię lub bradykardię, zawroty głowy, wymioty oraz może powodować ostrą niewydolność nerek z podwyższeniem stężenia kreatyniny. Amlodypina powoduje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, odruchową tachykardię, znaczne i długotrwałe niedociśnienie, a także rzadki, ale groźny niekardiogenny obrzęk płuc, który może pojawić się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu. Hydrochlorotiazyd wywołuje hipokaliemię, hipochloremię, hipowolemię oraz nasilenie arytmii, szczególnie u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Wartości elektrolitów i funkcji nerek należy monitorować regularnie, a hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji telmisartanu i amlodypiny, a skuteczność w przypadku hydrochlorotiazydu pozostaje nieustalona.
amlodypina, arytmia, bilans płynów, blokada kanałów wapniowych, bradykardia, glikozyd naparstnicy, glukonian wapnia, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemie, hydrochlorotiazyd, lek przeciwarytmiczny, lek zwężający naczynia, morfologia krwi, nadmierna diureza, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, objętość płynów krążących, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz mięśniowy, stężenie elektrolitów, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan, węgiel aktywowany, wspomaganie wentylacji, wstrząs, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie hemodynamiczne, zawrót głowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmabax 80 mg
Telmabax, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg lub 80 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II i wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Stosowanie leku jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także na noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). W pierwszym trymestrze stosowanie Telmabax nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka teratogennego. Pacjentki powinny być poinformowane o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji podczas terapii oraz o natychmiastowym odstawieniu leku po potwierdzeniu ciąży i przejściu na bezpieczniejsze leki przeciwnadciśnieniowe.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne czaszki płodu, badanie ultrasonograficzne nerek płodu, ekspozycja płodu, hiperkaliemia, laktacja, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, płyn owodniowy, ryzyko teratogenne, telmisartan, toksyczność płodowa, trymestr ciąży - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały charakterystyczny dla antagonistów receptora angiotensyny II profil bezpieczeństwa. W dawkach terapeutycznych u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotne obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych, w tym liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu. Ponadto, telmisartan wpływał na funkcję nerek, powodując wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmiany morfologiczne, takie jak poszerzenie kanalików nerkowych i przerost aparatu przykłębuszkowego. Zmiany te są typowe dla leków z tej grupy i nie wykazują istotnego znaczenia klinicznego. W układzie pokarmowym odnotowano uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zapalenia), które można było zapobiec przez doustną suplementację soli kuchennej.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, mutagenność, nadżerka, owrzodzenie, parametr hematologiczny, potas w surowicy, profil bezpieczeństwa, telmisartan, teratogenność, zmiana zapalna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan Bluefish 80 mg
W praktyce klinicznej stosowanie telmisartanu, dostępnego w dawkach 40 mg i 80 mg (Telmisartan Bluefish), wymaga szczególnej uwagi ze względu na potencjalny wpływ na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Do najczęstszych działań niepożądanych, które mogą zaburzać sprawność psychomotoryczną, należą zawroty głowy oraz senność. Objawy te mogą występować zwłaszcza w początkowym okresie terapii lub po zmianie dawki, co wymaga od lekarza jasnego poinformowania pacjenta o ryzyku oraz konieczności obserwacji indywidualnej reakcji organizmu na lek.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Telmix Plus to preparat złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora AT₁ angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Telmisartan wykazuje wysoką selektywność i długotrwałe wiązanie z receptorem AT₁, co skutkuje efektywnym i równomiernym obniżeniem ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po podaniu dawki 40-80 mg. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków, zmniejszając objętość osocza, co dodatkowo wspomaga efekt hipotensyjny. Połączenie telmisartanu z hydrochlorotiazydem zapobiega utracie potasu typowej dla diuretyków. Badania kliniczne, takie jak ONTARGET, wykazały, że telmisartan 80 mg jest równie skuteczny jak ramipryl 10 mg w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych (16,7% vs. 16,5%, HR 1,01; 97,5% CI 0,93–1,10), z mniejszą częstością kaszlu i obrzęku naczynioruchowego, ale częstszym niedociśnieniem. Terapia skojarzona telmisartanem i ramiprylem nie przynosi dodatkowych korzyści i wiąże się z wyższym ryzykiem hiperkaliemii, niewydolności nerek i niedociśnienia, dlatego nie jest zalecana.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, działanie diuretyczne, działanie niepożądane, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy wargi, obrzęk naczynioruchowy, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy skóry, receptor angiotensyny II, retinopatia cukrzycowa, telmisartan, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół odbicia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmix 80 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Telmix, jest antagonistą receptora angiotensyny II, stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego. Przeciwwskazania bezwzględne obejmują nadwrażliwość na telmisartan lub substancje pomocnicze, drugi i trzeci trymestr ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, zaburzenia odpływu żółci oraz ciężką niewydolność wątroby. Ponadto, stosowanie Telmix jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m², jeśli jednocześnie przyjmują produkty zawierające aliskiren, ze względu na ryzyko poważnych interakcji i działań niepożądanych.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, GFR, nadwrażliwość na telmisartan, pierwszy trymestr ciąży, schorzenie współistniejące, telmisartan, toksyczny wpływ na płód, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie odpływu żółci - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan Medical Valley 40 mg
Telmisartan Medical Valley to preparat zawierający substancję czynną telmisartan w dawkach 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, dostępny w formie tabletek o różnym kształcie i oznakowaniu (20 mg – tabletka okrągła, 40 mg i 80 mg – tabletki podłużne, wszystkie białe z oznaczeniem „LC”). Skład pomocniczy obejmuje m.in. powidon K25 jako środek wiążący, megluminę poprawiającą rozpuszczalność, sodu wodorotlenek jako regulator pH, mannitol jako wypełniacz, magnezu stearynian jako substancję poślizgową oraz krospowidon jako środek rozsadzający, co zapewnia odpowiednią fizykochemię i farmakokinetykę leku. Produkt jest pakowany w blistry z folii Aluminium/Aluminium, dostępne w różnych wielkościach opakowań (od 14 do 98 tabletek), z okresem ważności 3 lat od daty produkcji.
blister aluminiowy, krospowidon, mannitol, meglumina, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, postać farmaceutyczna, powidon, środek rozsadzający, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka, telmisartan, utylizacja leku, wodorotlenek sodu