Specjalne ostrzeżenia
Telmizek

Telmizek (telmisartan), jako antagonista receptora angiotensyny II, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z określonymi schorzeniami i stanami klinicznymi. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u pacjentów z zastojem żółci, zaburzeniami odpływu żółci i ciężką niewydolnością wątroby ze względu na zmniejszony klirens wątrobowy. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej w przypadku jednej czynnej nerki istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów nerkowych, w tym stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. Ponadto, u pacjentów z niedoborem objętości wewnątrznaczyniowej lub sodu (np. w wyniku intensywnego leczenia moczopędnego, biegunki, wymiotów) może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze, co wymaga wyrównania tych niedoborów przed rozpoczęciem terapii.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania leku Telmizek

Telmizek (telmisartan) jako antagonista receptora angiotensyny II wymaga szczególnej uwagi klinicznej podczas stosowania u określonych grup pacjentów. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące środków ostrożności oraz potencjalnych zagrożeń związanych z terapią tym lekiem.1

Ciąża i planowanie ciąży

Stosowanie Telmizku u kobiet w ciąży jest przeciwwskazane. Antagoniści receptora angiotensyny II nie powinni być włączani do leczenia u pacjentek będących w ciąży. W przypadku kobiet planujących ciążę należy zastosować alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży leczenie telmisartanem należy natychmiast przerwać i rozpocząć alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową.2

Zaburzenia czynności wątroby

Ze względu na fakt, że telmisartan jest wydalany głównie z żółcią, Telmizek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

  • zastojem żółci
  • zaburzeniami w odpływie żółci
  • ciężką niewydolnością wątroby

U tych pacjentów należy spodziewać się zmniejszenia klirensu wątrobowego telmisartanu. W przypadku łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby, Telmizek może być stosowany, jednak wymagana jest szczególna ostrożność i ścisłe monitorowanie stanu pacjenta.3

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe

U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy nerkowej w przypadku jednej czynnej nerki, stosowanie leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron (w tym telmisartanu) wiąże się z podwyższonym ryzykiem wystąpienia:

  • ciężkiego niedociśnienia tętniczego
  • niewydolności nerek

Dlatego stosowanie Telmizku u takich pacjentów wymaga szczególnej uwagi.4

Zaburzenia czynności nerek i przeszczep nerki

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek leczonych Telmizkiem zaleca się regularne monitorowanie:

  • stężenia potasu w surowicy
  • stężenia kreatyniny w surowicy

Należy podkreślić, że brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania telmisartanu u pacjentów po niedawno przeprowadzonym przeszczepie nerki, dlatego należy zachować szczególną ostrożność w tej grupie chorych.5

Zmniejszenie objętości krwi krążącej

Objawowe niedociśnienie tętnicze może wystąpić szczególnie po pierwszej dawce Telmizku u pacjentów z:

  • zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową
  • zmniejszonym stężeniem sodu

Powyższe stany mogą być spowodowane:

  • intensywnym leczeniem moczopędnym
  • ograniczeniem spożycia soli
  • biegunką
  • wymiotami

Przed zastosowaniem Telmizku należy wyrównać niedobory płynów i/lub sodu.6

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko:

  • niedociśnienia
  • hiperkaliemii
  • zaburzenia czynności nerek (włącznie z ostrą niewydolnością nerek)

W związku z powyższym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA. Jeżeli zastosowanie podwójnej blokady jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone:

  • wyłącznie pod nadzorem specjalisty
  • z regularnym, ścisłym monitorowaniem parametrów życiowych pacjenta (czynność nerek, stężenie elektrolitów, ciśnienie krwi)

U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.7

Stany związane z pobudzeniem układu renina-angiotensyna-aldosteron

Szczególnej uwagi wymagają pacjenci, u których napięcie naczyniowe i czynność nerek zależą głównie od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, takie jak:

  • pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca
  • pacjenci z chorobami nerek (w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej)

U tych chorych podawanie telmisartanu może powodować:

  • gwałtowne obniżenie ciśnienia krwi
  • hiperazotemię (zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi)
  • oligurię (zmniejszone wydalanie moczu)
  • rzadko, ostrą niewydolność nerek

8

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Z tego powodu nie zaleca się stosowania telmisartanu w tych przypadkach.9

Zwężenie zastawki aortalnej i dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa zawężająca

Podczas stosowania Telmizku, podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z:

  • zwężeniem zastawki aortalnej
  • zwężeniem zastawki dwudzielnej
  • przerostową kardiomiopatią zawężającą

10

Pacjenci z cukrzycą przyjmujący insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe

U pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, którzy jednocześnie przyjmują telmisartan, może wystąpić hipoglikemia. W związku z tym u tych pacjentów należy:

  • regularnie monitorować stężenie glukozy we krwi
  • rozważyć modyfikację dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych w razie potrzeby

11

Hiperkaliemia

Stosowanie Telmizku, podobnie jak innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, może powodować hiperkaliemię, która w skrajnych przypadkach może zagrażać życiu pacjenta.12

Główne czynniki ryzyka wystąpienia hiperkaliemii

Kategoria czynników Czynniki ryzyka
Schorzenia współistniejące
  • Cukrzyca
  • Niewydolność nerek
  • Wiek powyżej 70 lat
  • Odwodnienie
  • Ostra niewyrównana niewydolność serca
  • Kwasica metaboliczna
  • Pogorszenie czynności nerek
  • Nagłe pogorszenie czynności nerek (np. w przebiegu chorób zakaźnych)
  • Rozpad komórek (np. w ostrym niedokrwieniu kończyn, rozpadzie mięśni prążkowanych, rozległym urazie)
Jednocześnie stosowane leki
  • Substytuty soli zawierające potas
  • Leki moczopędne oszczędzające potas
  • Inhibitory ACE
  • Antagoniści receptora angiotensyny II
  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2)
  • Heparyna
  • Leki immunosupresyjne (cyklosporyna lub takrolimus)
  • Trimetoprym

Przed rozpoczęciem leczenia telmisartanem u pacjentów z czynnikami ryzyka hiperkaliemii należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka. U tych chorych zaleca się szczegółowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy.Różnice etniczne w odpowiedzi na leczenie

Obserwacje kliniczne wskazują, że antagoniści receptora angiotensyny II, w tym telmisartan, podobnie jak inhibitory konwertazy angiotensyny, wykazują mniejszą skuteczność w leczeniu nadciśnienia tętniczego u osób rasy czarnej w porównaniu do osób innych ras. Zjawisko to prawdopodobnie wynika z większej częstości występowania zmniejszonego stężenia reniny w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.14

Inne ważne ostrzeżenia

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną lub chorobą wieńcową może prowadzić do wystąpienia zawału serca lub udaru mózgu. Dlatego stosowanie Telmizku u tych pacjentów wymaga szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania.15

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl