Właściwości farmakokinetyczne
Zanacodar 80 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Zanacodar

Charakterystyka farmakokinetyczna telmisartanu, substancji czynnej zawartej w leku Zanacodar, wykazuje specyficzne cechy w zakresie wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania, które determinują jego profil kliniczny. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych z podziałem na poszczególne procesy.¹

Wchłanianie

Telmisartan charakteryzuje się szybkim, choć zmiennym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Biodostępność bezwzględna tego leku wynosi przeciętnie około 50%. Istotnym czynnikiem wpływającym na biodostępność jest przyjmowanie leku wraz z posiłkiem. Spożywanie pokarmu podczas przyjmowania telmisartanu prowadzi do zmniejszenia pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC0-∞) o około 6% dla dawki 40 mg i aż do 19% dla dawki 160 mg. Warto zaznaczyć, że w pierwszych 3 godzinach po podaniu produktu, stężenie telmisartanu w osoczu pozostaje na podobnym poziomie niezależnie od tego, czy lek był przyjęty na czczo, czy wraz z posiłkiem.²

Liniowość/nieliniowość

Profil farmakokinetyczny telmisartanu charakteryzuje się brakiem liniowej zależności między zastosowaną dawką a uzyskanym stężeniem w osoczu krwi. Szczególnie widoczne jest to w przypadku wartości stężenia maksymalnego (Cmax), które zwiększa się nieproporcjonalnie po zastosowaniu dawek większych niż 40 mg. Podobne, choć mniej wyraźne zjawisko dotyczy również wartości AUC. Mimo obserwowanego zmniejszenia wartości AUC przy podawaniu leku z pokarmem, nie powinno to w istotnym stopniu wpływać na skuteczność terapeutyczną produktu.³

Dystrybucja

Telmisartan wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza przekraczający 99,5%. Wiąże się on szczególnie silnie z albuminami oraz kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l, co wskazuje na znaczące przenikanie telmisartanu do tkanek obwodowych. ^{99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l.”>4}

Biotransformacja

Głównym szlakiem metabolizmu telmisartanu jest proces sprzęgania prowadzący do powstawania pochodnych glukuronidowych związków macierzystych. Istotnym faktem jest, że powstałe w ten sposób metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej, co oznacza, że efekt terapeutyczny związany jest wyłącznie z działaniem macierzystej cząsteczki telmisartanu.⁵

Wydalanie

Proces eliminacji telmisartanu z organizmu charakteryzuje się wykładniczym przebiegiem z długim okresem półtrwania w fazie eliminacji przekraczającym 20 godzin. Obserwuje się nieproporcjonalny wzrost maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) w stosunku do podanej dawki. Pomimo tego długiego okresu półtrwania, nie wykazano, aby telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne. ^{20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano by telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne.”>6}

W badaniach farmakokinetycznych zaobserwowano, że stężenia telmisartanu w osoczu były większe u kobiet niż u mężczyzn, jednakże zjawisko to nie wywierało istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną leku.⁷

Po podaniu doustnym, podobnie jak po podaniu dożylnym, telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Wydalanie nerkowe stanowi niewielką część procesu eliminacji leku, gdyż całkowite wydalanie z moczem wynosi poniżej 1% podanej dawki. Całkowity klirens osoczowy (Cltot) telmisartanu jest duży i wynosi około 1000 ml/min, co stanowi znaczącą wartość w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi, który wynosi około 1500 ml/min.<sup data-drug="Zanacodar" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 8

Farmakokinetyka telmisartanu w specjalnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono ocenę farmakokinetyki telmisartanu u pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do poniżej 18 lat. Badanie obejmowało analizę dwóch dawek leku (1 mg/kg i 2 mg/kg) podawanych przez okres czterech tygodni. Głównym celem była ocena farmakokinetyki w stanie stacjonarnym oraz analiza różnic związanych z wiekiem pacjentów. Mimo że badanie miało ograniczoną liczebność, co uniemożliwiło pełną ocenę farmakokinetyki u dzieci poniżej 12 roku życia, uzyskane wyniki były zasadniczo zgodne z obserwacjami u dorosłych. Potwierdzono nieliniowość parametrów farmakokinetycznych telmisartanu, szczególnie w odniesieniu do wartości Cmax.<sup data-drug="Zanacodar" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu, która stanowiła drugi cel badania, oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do 9

Różnice płciowe

W zakresie farmakokinetyki telmisartanu zaobserwowano istotne różnice międzypłciowe. U kobiet stężenie maksymalne (Cmax) było około 3-krotnie większe niż u mężczyzn, natomiast pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) było około 2-krotnie większe w porównaniu z wartościami obserwowanymi u mężczyzn. Różnice te, mimo że znaczące z punktu widzenia farmakokinetyki, nie wymagają dostosowania dawkowania u pacjentów różnej płci.¹⁰

Osoby w podeszłym wieku

Wiek pacjentów nie wpływa istotnie na parametry farmakokinetyczne telmisartanu. Badania wykazały, że farmakokinetyka leku nie różni się znacząco u osób w wieku podeszłym (powyżej 65 lat) w porównaniu z młodszymi pacjentami.¹¹

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmiany w farmakokinetyce telmisartanu. W przypadku pacjentów z lekkimi do umiarkowanych oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stężenie leku w osoczu było około dwukrotnie wyższe w porównaniu z osobami z prawidłową funkcją nerek. Interesujący jest fakt, że u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializoterapii obserwowano zmniejszone stężenie telmisartanu w osoczu.¹²

Należy podkreślić, że ze względu na bardzo wysokie wiązanie telmisartanu z białkami osocza (ponad 99,5%), usunięcie tego leku z krążenia za pomocą dializy jest praktycznie niemożliwe. Istotnym parametrem jest również okres półtrwania w fazie eliminacji, który pozostaje niezmieniony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w porównaniu z osobami z prawidłową funkcją nerek.¹³

Zaburzenia czynności wątroby

Przeprowadzone badania farmakokinetyczne wykazały znaczący wpływ funkcji wątroby na biodostępność telmisartanu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwowano zwiększenie biodostępności bezwzględnej leku do prawie 100%, co stanowi dwukrotny wzrost w porównaniu z osobami z prawidłową funkcją wątroby. Pomimo tych istotnych zmian w biodostępności, okres półtrwania w fazie eliminacji telmisartanu nie ulega zmianie u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹⁴