Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Zanacodar

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa telmisartanu, substancji czynnej preparatu Zanacodar, dostarczyły istotnych informacji na temat profilu bezpieczeństwa tego leku przed wprowadzeniem go do stosowania klinicznego. Ocena obejmowała wpływ na parametry hematologiczne, funkcję nerek, układ pokarmowy oraz potencjalne działanie mutagenne, teratogenne i rakotwórcze.¹

Wpływ na parametry hematologiczne

W badaniach na zwierzętach ekspozycja na telmisartan w dawkach odpowiadających dawkom terapeutycznym stosowanym u ludzi powodowała zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych. Obserwowano obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu u badanych zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym.²

Wpływ na funkcję nerek

Badania przedkliniczne wykazały istotny wpływ telmisartanu na czynność hemodynamiczną nerek. U zwierząt doświadczalnych zaobserwowano następujące zmiany:

• Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi³
• Podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi⁴
• Zwiększenie stężenia potasu w surowicy⁵

U psów stwierdzono ponadto zmiany morfologiczne w nerkach, obejmujące poszerzenie i zanik kanalików nerkowych.⁶ Zaobserwowano również zwiększenie aktywności reninowej osocza oraz przerost (rozrost) aparatu przykłębuszkowego nerek zarówno u psów, jak i szczurów.⁷ Te zmiany są typowe zarówno dla inhibitorów konwertazy angiotensyny, jak i antagonistów receptora angiotensyny II, do których należy telmisartan, i nie wydają się mieć znaczenia klinicznego.⁸

Wpływ na układ pokarmowy

W badaniach przedklinicznych u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenie błony śluzowej żołądka w postaci nadżerek, owrzodzeń i zmian zapalnych.⁹ Warto podkreślić, że działaniom niepożądanym wywołanym farmakologicznym działaniem telmisartanu można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli.¹⁰

Toksyczny wpływ na rozwój

W badaniach nie znaleziono jednoznacznych dowodów na działanie teratogenne telmisartanu.¹¹ Niemniej jednak zaobserwowano zaburzenia w rozwoju pourodzeniowym u potomstwa, które były spowodowane toksycznymi stężeniami telmisartanu. Zaburzenia te obejmowały:

• Mniejszą masę ciała¹²
• Opóźnione otwieranie oczu¹³
• Większą śmiertelność¹⁴

Ocena działania mutagennego i rakotwórczego

Kompleksowa ocena potencjału genotoksycznego i kancerogennego telmisartanu obejmowała zarówno badania in vitro, jak i in vivo. W badaniach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego ani znaczącego efektu klastogennego.¹⁵ Ponadto, badania przeprowadzone na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego telmisartanu.¹⁶