receptor benzodiazepinowy
Receptor benzodiazepinowy to specyficzny białkowy receptor w błonie komórkowej neuronów, który stanowi miejsce wiązania się leków z grupy benzodiazepin. Jest on częścią większego kompleksu receptorowego GABA-A, który funkcjonuje jako kanał jonowy dla jonów chlorkowych.
Fizjologicznym przekaźnikiem dla tego receptora jest kwas gamma-aminomasłowy (GABA), najważniejszy neuroprzekaźnik hamujący w ośrodkowym układzie nerwowym. Benzodiazepiny działają jako pozytywne allosteryczne modulatory tego receptora, zwiększając powinowactwo GABA do jego miejsca wiązania, co prowadzi do nasilenia hamującego działania GABA.
Aktywacja receptora benzodiazepinowego powoduje zwiększenie napływu jonów chlorkowych do komórki, co prowadzi do hiperpolaryzacji błony komórkowej neuronu i zmniejszenia jego pobudliwości. Efekty kliniczne tego działania obejmują działanie przeciwlękowe, uspokajające, nasenne, przeciwdrgawkowe oraz miorelaksacyjne.
Zaburzenia funkcjonowania receptora benzodiazepinowego mogą być związane z różnymi schorzeniami neurologicznymi i psychiatrycznymi, w tym z lękiem, bezsennością, padaczką oraz uzależnieniami. Długotrwałe stosowanie benzodiazepin może prowadzić do rozwoju tolerancji i uzależnienia poprzez adaptacyjne zmiany w strukturze i funkcjonowaniu tych receptorów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Oksazepam – Właściwości farmakodynamiczne
Oksazepam, pochodna 1,4-benzodiazepiny o kodzie ATC N05BA04, wykazuje działanie przeciwlękowe poprzez modulację receptorów GABA-A w ośrodkowym układzie nerwowym, zwłaszcza w układzie limbicznym i podwzgórzu. Mechanizm polega na zwiększeniu powinowactwa receptorów GABA-A do endogennego neuroprzekaźnika GABA, co prowadzi do hiperpolaryzacji błony komórkowej neuronów i zahamowania ich aktywności. Oksazepam działa poprzez bezpośrednie wiązanie z receptorami GABA lub antagonizowanie białek hamujących to wiązanie, co wzmacnia hamujące działanie GABA. Jego profil farmakodynamiczny obejmuje przede wszystkim efekt anksjolityczny, a także działanie uspokajające, nasenne (słabsze niż przeciwlękowe), rozluźniające mięśnie szkieletowe oraz przeciwdrgawkowe, choć te ostatnie są mniej nasilone.
benzodiazepina, działanie anksjolityczne, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające, GABA, hiperpolaryzacja błony komórkowej, hipokamp, jon chlorkowy, kanał chlorkowy, klasyfikacja ATC, kora mózgowa, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwlękowy, lek psychotropowy, mechanizm działania, móżdżek, napięcie mięśni szkieletowych, neuron GABA-ergiczny, neuroprzekaźnik hamujący, oksazepam, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzodiazepiny, podwzgórze, receptor benzodiazepinowy, receptor GABA-A, układ limbiczny, wzgórze - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cipramil 20 mg
Cytalopram, klasyfikowany jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, ATC: N06AB04), wykazuje wysoką selektywność wobec układu serotoninergicznego, bez istotnego wpływu na wychwyt noradrenaliny, dopaminy czy GABA. Lek charakteryzuje się minimalnym powinowactwem do receptorów serotoninergicznych (5-HT1A, 5-HT2), dopaminergicznych (D1, D2), adrenergicznych (α1, α2, β), histaminowych (H1), muskarynowych, benzodiazepinowych i opioidowych, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa i mniejsze ryzyko działań niepożądanych. Długotrwałe stosowanie cytalopramu nie prowadzi do rozwoju tolerancji na hamowanie wychwytu serotoniny, co jest istotne w terapii przewlekłych zaburzeń depresyjnych. Ponadto lek wpływa korzystnie na architekturę snu, skracając fazę REM i wydłużając fazę wolnofalową, co poprawia jakość snu u pacjentów z depresją. Cytalopram nie upośledza funkcji poznawczych ani sprawności psychoruchowej, wykazując minimalne działanie uspokajające, nawet przy jednoczesnym spożyciu alkoholu, co umożliwia stosowanie u pacjentów aktywnych zawodowo.
architektura snu, badanie elektrokardiograficzne, cytalopram, działanie przeciwbólowe, faza REM, faza wolnofalowa snu, funkcja poznawcza, GABA, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kwas γ-aminomasłowy, odstęp QT, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekły zespół bólowy, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sprawność psychoruchowa, SSRI, stężenie hormonu wzrostu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ serotoninergiczny, wychwyt dopaminy, wychwyt noradrenaliny, wydzielanie śliny, zaburzenie depresyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pinexet 100 mg 100 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Pinexet, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04). Jej mechanizm działania opiera się na antagonistycznym wpływie na receptory serotoninergiczne 5HT2, dopaminergiczne D1 i D2, histaminergiczne oraz α1- i α2-adrenergiczne, z minimalnym powinowactwem do receptorów muskarynowych i benzodiazepinowych. Aktywny metabolit norkwetiapina wykazuje dodatkowo działanie przeciwcholinergiczne i hamowanie transportera norepinefryny (NET), co może tłumaczyć jej efekt przeciwdepresyjny. Kwetiapina wykazuje selektywne blokowanie receptorów 5HT2 względem D2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku objawów pozapiramidowych. W badaniach klinicznych dawki terapeutyczne wahają się od 75 do 800 mg/dobę, z uśrednioną dawką około 600 mg/dobę w leczeniu epizodów maniakalnych. Skuteczność potwierdzono w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej z solami litu lub walproinianem.
ADHD, atypowy lek przeciwpsychotyczny, duża depresja, dystonia, działanie kataleptyczne, działanie niepożądane mózgowo-naczyniowe, działanie przeciwcholinergiczne, emisyjna tomografia komputerowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, kwetiapina, leczenie skojarzone, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, neuroleptyk, niedoczynność tarczycy, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, objaw psychotyczny, pochodna diazepiny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, senność, skala MADRS, skala Montgomery-Åsberg, skala PANSS, skala YMRS, transporter norepinefryny, walproinian sodu, wskaźnik masy ciała, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Elicea 5 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Elicea (dawki 5 mg, 10 mg, 20 mg), jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokim powinowactwie do pierwotnego miejsca wiązania na transporterze serotoninowym, z minimalnym powinowactwem do receptorów serotoninergicznych, dopaminergicznych, adrenergicznych, histaminowych, muskarynowych, benzodiazepinowych i opioidowych. Mechanizm działania opiera się wyłącznie na hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT. W badaniu EKG u zdrowych ochotników wykazano dawkozależne wydłużenie odstępu QTc (Fridericia): 4,3 ms przy 10 mg/dobę oraz 10,7 ms przy 30 mg/dobę. Skuteczność escytalopramu potwierdzono w leczeniu dużej depresji, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) w licznych randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach kontrolowanych placebo, z potwierdzonym działaniem zarówno w fazie indukcji, jak i profilaktyki nawrotów.
badanie długoterminowe, badanie podwójnie zaślepione, badanie z podwójnie ślepą próbą, badanie z randomizacją, dawka supraterapeutyczna, epizod dużej depresji, escytalopram, faza otwarta, fobia społeczna, miejsce allosteryczne, odstęp QTc, profilaktyka nawrotów, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Y-BOCS, transporter serotoninowy, wychwyt zwrotny serotoniny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Xanax SR 1 mg
Przedawkowanie alprazolamu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Xanax SR) stanowi poważny stan kliniczny, którego objawy są proporcjonalne do dawki i obejmują spektrum od łagodnej senności i splątania, przez umiarkowaną ataksję i hipotonię, aż do ciężkiej depresji oddechowej, śpiączki, a w skrajnych przypadkach zgonu. Ryzyko powikłań znacząco wzrasta przy jednoczesnym spożyciu innych substancji depresyjnych na OUN lub alkoholu. Diagnostyka i leczenie muszą uwzględniać stopień depresji OUN oraz potencjalne zagrożenia, takie jak asfiksja, zachłyśnięcie czy odwodnienie, które wymagają intensywnej opieki podtrzymującej funkcje życiowe, w tym zabezpieczenia drożności dróg oddechowych i stabilizacji hemodynamicznej.
alprazolam, asfiksja, aspiracja treści żołądkowej, ataksja, benzodiazepiny, depresja oddechowa, depresja OUN, diureza wymuszona, flumazenil, hemodializa, hipotonia, napad drgawkowy, niedociśnienie, odwodnienie, osmotyczny środek przeczyszczający, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, śpiączka, splątanie, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie rytmu serca, zachłyśnięcie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Axyven 150 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna produktu Axyven dostępnego w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) z dodatkowym, słabszym działaniem na wychwyt dopaminy. Zarówno wenlafaksyna, jak i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują podobny profil farmakodynamiczny, charakteryzujący się selektywnym powinowactwem do receptorów monoaminergicznych, bez istotnego wpływu na receptory muskarynowe, cholinergiczne, H1-histaminowe czy alfa-adrenergiczne, co przekłada się na korzystny profil działań niepożądanych. Lek nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych. Skuteczność wenlafaksyny została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, obejmujących leczenie epizodów dużej depresji (dawki do 375 mg/dobę dla formy o natychmiastowym uwalnianiu oraz 75-225 mg/dobę dla formy o przedłużonym uwalnianiu), uogólnionych zaburzeń lękowych (75-225 mg/dobę), fobii społecznej (75-225 mg/dobę) oraz zaburzenia lękowego z napadami paniki (37,5-225 mg/dobę). Badania długoterminowe potwierdziły skuteczność w profilaktyce nawrotów depresji i zaburzeń lękowych.
agorafobia, arytmia komorowa, działanie antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lek przeciwdepresyjny, mechanizm działania leku, monoaminooksydaza, napad lęku, nawrót choroby, nawrót depresji, neuroprzekaźnik monoaminergiczny, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, receptor alfa-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wychwyt zwrotny dopaminy, zaburzenie lękowe z napadami paniki, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oksazepam TZF 10 mg
Oksazepam TZF to lek z grupy pochodnych benzodiazepin (kod ATC: N05BA04), zawierający 10 mg oksazepamu w formie tabletek powlekanych. Mechanizm działania polega na modulacji receptorów benzodiazepinowych sprzężonych z receptorami GABA-A, co zwiększa powinowactwo tych receptorów do endogennego neuroprzekaźnika GABA. W efekcie dochodzi do zwiększonego napływu jonów chlorkowych do neuronów, prowadząc do hiperpolaryzacji błony komórkowej i zahamowania aktywności neuronów. Oksazepam działa głównie na układ limbiczny i podwzgórze, a także na korę mózgową, hipokamp, móżdżek i wzgórze, co przekłada się na jego właściwości farmakodynamiczne.
działanie miorelaksacyjne, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, hiperpolaryzacja błony komórkowej, hipokamp, kanał chlorkowy, kora mózgowa, kwas gamma-aminomasłowy, laktoza jednowodna, móżdżek, neuron GABA-ergiczny, oksazepam, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzodiazepiny, podwzgórze, receptor benzodiazepinowy, receptor GABA-A, receptor GABA-ergiczny, układ limbiczny, wzgórze - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Servenon 15 mg
Servenon, zawierający escytalopram w dawkach 10 mg, 15 mg i 20 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokim powinowactwie do transportera serotoniny, co stanowi podstawę jego działania farmakologicznego. Escytalopram charakteryzuje się minimalnym powinowactwem do innych receptorów (serotoninergicznych 5-HT1A, 5-HT2, dopaminergicznych D1, D2, adrenergicznych α1, α2, β, histaminowych H1, muskarynowych, benzodiazepinowych i opioidowych), co ogranicza działania niepożądane. W badaniu elektrokardiograficznym wykazano, że dawka terapeutyczna 10 mg/dobę wydłuża odstęp QTc o 4,3 ms (90% CI: 2,2–6,4), a dawka supraterapeutyczna 30 mg/dobę o 10,7 ms (90% CI: 8,6–12,8), co wymaga uwagi u pacjentów z ryzykiem zaburzeń rytmu serca.
badanie elektrokardiograficzne, ciężka depresja, ciśnienie tętnicze, działanie antycholinergiczne, escytalopram, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, nawrót depresji, objaw depresyjny, objaw lękowy, objaw pozapiramidowy, odstęp QT, odstęp QTc, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, remisja objawów, skala Y-BOCS, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pralex 15 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Pralex, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokim powinowactwie do transportera serotoninowego (kod ATC: N06AB10). Jego mechanizm działania opiera się na specyficznym hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT, bez istotnego wpływu na inne receptory neuroprzekaźnikowe (serotoninergiczne 5-HT1A, 5-HT2, dopaminergiczne D1, D2, adrenergiczne α1, α2, β, histaminowe H1, muskarynowe, benzodiazepinowe i opioidowe). W badaniu EKG u zdrowych ochotników wykazano zależne od dawki wydłużenie odstępu QTc: 4,5 msec (90% CI 2,2-6,4) przy dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 msec (90% CI 8,6-12,8) przy dawce 30 mg/dobę, co wymaga uwagi klinicznej w kontekście ryzyka kardiologicznego.
badanie elektrokardiograficzne, badanie kliniczne, duży epizod depresyjny, escytalopram, fobia społeczna, lek przeciwdepresyjny, metoda podwójnie ślepej próby, przekaźnictwo serotoninergiczne, psychoanaleptyk, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, selektywne hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale, transporter serotoninowy, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie depresyjne i lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kwetaplex XR 150 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny, wykazuje antagonizm receptorów 5HT2 i D2 z przewagą działania na 5HT2, co tłumaczy jej skuteczność przeciwpsychotyczną i niskie ryzyko objawów pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo działa jako częściowy agonista receptorów 5HT1A i hamuje transporter noradrenaliny (NET), co może przyczyniać się do efektów przeciwdepresyjnych. W badaniach klinicznych Kwetaplex XR w dawkach 400-800 mg/dobę wykazał istotną poprawę w leczeniu schizofrenii (ocena PANSS) oraz skuteczność w zapobieganiu nawrotom (ryzyko nawrotu 14,3% vs 68,2% placebo po 6 miesiącach). W leczeniu epizodów maniakalnych i depresyjnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym potwierdzono skuteczność w dawkach 300-800 mg/dobę, a także korzystny efekt w terapii wspomagającej u pacjentów z oporną depresją. Długotrwałe stosowanie nie zwiększa częstości działań niepożądanych pozapiramidowych ani istotnie masy ciała, choć obserwuje się umiarkowany wzrost masy ciała (średnio do 3,22 kg do 48 tygodnia). W połączeniu z litem wzrasta częstość działań niepożądanych, zwłaszcza pozapiramidowych i senności.
ADHD, akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, duża depresja, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, hormony tarczycy, lek przeciwdepresyjny, lek stabilizujący nastrój, mimowolne skurcze mięśni, neuron dopaminergiczny, neutrofile, objawy pozapiramidowe, parametry hematologiczne, prolaktyna, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, receptor α1-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, szlak mezolimbiczny, sztywność mięśni, transporter noradrenaliny, układ limbiczny, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie maniakalne, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Actimodan 100 mg
Modafinil, substancja czynna leku Actimodan, jest psychoanaleptykiem ośrodkowym z grupy leków sympatykomimetycznych (kod ATC: N06BA07), wykazującym działanie nasilające czuwanie. Mechanizm działania modafinilu nie jest w pełni poznany, jednak badania wskazują na jego pośrednie działanie agonistyczne na receptory dopaminowe D1/D2 poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu dopaminy oraz słabsze hamowanie wychwytu noradrenaliny. Modafinil nie wykazuje istotnego wpływu na receptory adenozynowe, benzodiazepinowe, GABA-ergiczne, histaminowe, melatoninowe, oreksynowe, serotoninergiczne ani na kluczowe enzymy metaboliczne, takie jak cyklaza adenylowa, MAO-A/B czy fosfodiesterazy. W przeciwieństwie do klasycznych stymulantów, modafinil działa selektywnie na obszary mózgu odpowiedzialne za regulację snu i czuwania, co potwierdzają zmiany elektrofizjologiczne i poprawa zdolności do utrzymania czuwania u ludzi, zależne od dawki.
antagonista receptora, badanie epidemiologiczne, cyklaza adenylowa, dekarboksylaza kwasu glutaminowego, fosfodiesteraza, hydroksylaza tyrozynowa, katecholo-O-metylotransferaza, lek sympatykomimetyczny, mechanizm działania, monoaminooksydaza, obturacyjny bezdech senny, profil bezpieczeństwa, psychoanaleptyk, receptor adenozynowy, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminowy, receptor melatoninowy, receptor noradrenergiczny, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, ryzyko sercowo-naczyniowe, stymulant psychoruchowy, syntaza tlenku azotu, terapia CPAP, transporter dopaminy, transporter noradrenaliny, układ adrenergiczny, układ dopaminergiczny, wychwyt zwrotny, zdarzenie naczyniowo-mózgowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Citaxin 20 mg
Cytalopram, substancja czynna leku Citaxin, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokiej selektywności i minimalnym wpływie na inne neuroprzekaźniki, takie jak noradrenalina, dopamina czy GABA. W przeciwieństwie do wielu trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych oraz innych SSRI, cytalopram wykazuje bardzo niskie powinowactwo do receptorów serotoninergicznych (5-HT1A, 5-HT2), dopaminergicznych (D1, D2), adrenergicznych (α1, α2, β), histaminowych (H1), muskarynowych, benzodiazepinowych i opioidowych, co przekłada się na ograniczone działania niepożądane, takie jak suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia oddawania moczu, niewyraźne widzenie czy niedociśnienie ortostatyczne. Metabolity cytalopramu również wykazują działanie jako SSRI, jednak o mniejszej sile i selektywności, bez istotnego wpływu na efekt terapeutyczny. Lek skraca fazę REM snu i wydłuża fazę wolnofalową, co jest charakterystyczne dla działania przeciwdepresyjnego, a także nasila efekt przeciwbólowy opioidów, nie wpływając negatywnie na funkcje poznawcze ani zdolności psychomotoryczne.
architektura snu, badanie EKG, dopamina, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwdepresyjne, działanie uspokajające, faza REM snu, faza wolnofalowa, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kardiotoksyczność, kwas γ-aminomasłowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, niedociśnienie ortostatyczne, noradrenalina, odcinek QTc, opioidowy lek przeciwbólowy, powinowactwo receptorowe, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sprawność poznawcza, stężenie prolaktyny, suchość jamy ustnej, wychwyt neuroprzekaźników, wychwyt serotoniny, wydzielanie prolaktyny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketilept 25 mg 25 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy pochodnych diazepiny, wykazuje antagonistyczne działanie głównie na receptory serotoninowe 5HT2 oraz dopaminowe D1 i D2, z przewagą powinowactwa do 5HT2, co tłumaczy jej skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku objawów pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter noradrenaliny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może przyczyniać się do efektów przeciwdepresyjnych. W badaniach klinicznych kwetiapina w dawkach od 75 do 800 mg/dobę wykazała skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem. W badaniach pediatrycznych (wiek 10-17 lat) stosowano dawki 400-800 mg/dobę, uzyskując istotną poprawę w manii i schizofrenii, choć w depresji dwubiegunowej skuteczność nie została potwierdzona. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, jednak receptorowe zajęcie utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia podawanie leku dwa razy na dobę.
ADHD, agonista dopaminy, akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, blokada receptorów dopaminowych, czynnik transportujący noradrenalinę, depresja w chorobie dwubiegunowej, dyskinezja, dystonia, działania niepożądane mózgowo-naczyniowe, działanie antycholinergiczne, działanie kataraktogenne, efekt kataleptyczny, epizod maniakalny, granulocyt obojętnochłonny, hormony tarczycy, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, nadaktywność psychoruchowa, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny D2, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, receptor serotoninowy 5HT1a, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, stabilizator nastroju, stężenie prolaktyny, sztywność mięśni, tendencje samobójcze, tomografia pozytonowa, TSH, walproinian sodu, wolna T4, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketilept 200 mg 200 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy pochodnych diazepiny, wykazuje złożone działanie farmakologiczne poprzez antagonizm receptorów serotoninowych 5HT2 oraz dopaminowych D1 i D2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku zaburzeń pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo wpływa na transport noradrenaliny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć działanie przeciwdepresyjne. W badaniach klinicznych dawki kwetiapiny od 75 mg do 800 mg/dobę wykazały skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej, przy czym dawki terapeutyczne najczęściej mieściły się w zakresie 400-800 mg/dobę. Kwetiapina nie zwiększa istotnie częstości objawów pozapiramidowych w porównaniu z placebo, a jej stosowanie wiąże się z umiarkowanym ryzykiem przyrostu masy ciała (od 0,8 kg przy 50 mg/dobę do 1,4 kg przy 600 mg/dobę) oraz zmianami w poziomach hormonów tarczycy, które są zwykle odwracalne po odstawieniu leku.
akatyzja, choroba dwubiegunowa, dyskinezja, dystonia, działanie agonistyczne, działanie antagonistyczne, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia pozytonowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, epizod psychotyczny, indeks masy ciała, lek przeciwpsychotyczny atypowy, niedoczynność tarczycy, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy 5HT1a, receptor serotoninowy 5HT2, skala MADRS, skala YMRS, substancja czynna, sztywność mięśniowa, transporter noradrenaliny, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie schizoafektywne, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pinexet 200 mg 200 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Pinexet, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04). Jej mechanizm działania opiera się na selektywnym antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku pozapiramidowych działań niepożądanych (EPS). Aktywny metabolit norkwetiapina wykazuje dodatkowo działanie przeciwcholinergiczne oraz hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć jej właściwości przeciwdepresyjne. Kwetiapina i norkwetiapina wykazują także duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych i α1-adrenergicznych, co wiąże się z działaniem sedatywnym i ryzykiem hipotensji ortostatycznej. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, jednak jej wiązanie z receptorami 5HT2 i D2 utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia skuteczność przy podawaniu dwa razy na dobę.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, czynnik transportujący norepinefrynę, dystonia, działanie kataleptyczne, działanie pozapiramidowe, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia komputerowa, hipotensja ortostatyczna, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, mania, nadwrażliwość receptora D2, neuron układu limbicznego, neuron układu nigrostriatalnego, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne diazepiny, receptor 5HT1A, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor neuroprzekaźnika, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, sedacja, szlak mezolimbiczny, typowy lek przeciwpsychotyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mozarin Swift 10 mg
Escytalopram, substancja czynna preparatu Mozarin Swift, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokim powinowactwie do transportera 5-HT, z minimalnym oddziaływaniem na inne receptory neuroprzekaźnikowe. Mechanizm terapeutyczny opiera się na hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny, co potwierdzają liczne badania kliniczne. W badaniu elektrokardiograficznym u zdrowych osób zaobserwowano wydłużenie odstępu QTc o 4,3 ms (90% CI: 2,2; 6,4) przy dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90% CI: 8,6; 12,8) przy dawce 30 mg/dobę. Skuteczność escytalopramu została potwierdzona w leczeniu dużych epizodów depresyjnych, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD) w dawkach 5-20 mg/dobę, zarówno w badaniach krótkoterminowych, jak i długoterminowych profilaktyki nawrotów.
badanie kontrolowane placebo, badanie randomizowane, dawka supraterapeutyczna, duży epizod depresyjny, elektrokardiografia, escytalopram, fobia społeczna, odstęp QT, podwójnie ślepa próba, profilaktyka nawrotów, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninowy, remisja choroby, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Y-BOCS, transporter serotoniny, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketipinor 100 mg
Ketipinor (kwetiapina w postaci fumaranu) jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy psycholeptyków, wykazującym działanie antagonistyczne głównie na receptory serotoninergiczne 5HT2 oraz dopaminergiczne D1 i D2, co tłumaczy jego skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku działań pozapiramidowych. Kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują również powinowactwo do receptorów histaminergicznych, α1- i α2-adrenergicznych oraz muskarynowych (szczególnie norkwetiapina), co może odpowiadać za działania antycholinergiczne i inne efekty farmakologiczne. Norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może przyczyniać się do efektów przeciwdepresyjnych. W badaniach klinicznych dawki kwetiapiny od 75 do 800 mg/dobę wykazały skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej, z profilem bezpieczeństwa charakteryzującym się niską częstością objawów pozapiramidowych (7,8% vs. 8,0% placebo w schizofrenii; 11,2% vs. 11,4% placebo w manii). Kwetiapina jest skuteczna zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem sodu, a jej stosowanie w dawkach do 800 mg/dobę jest dobrze tolerowane.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, blokada depolaryzacyjna, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa, diazepiny, duża depresja, dystonia, działanie agonistyczne, działanie antycholinergiczne, działanie kataleptyczne, działanie niepożądane pozapiramidowe, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia pozytronowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, fumaran kwetiapiny, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek psycholeptyczny, lek stabilizujący nastrój, nadwrażliwość receptorów dopaminowych, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, ostra mania, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, szlak mezolimbiczny, tkanka mózgowa, transporter norepinefryny, typowy lek przeciwpsychotyczny, układ limbiczny, układ nigrostriatalny, walproinian sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bromox 3 mg
Bromox to lek zawierający bromazepam, pochodną benzodiazepiny, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 3 mg i 6 mg. Bromazepam działa jako anksjolityk (kod ATC N05 BA08) poprzez modulację receptorów benzodiazepinowych w kompleksie GABA-A, co zwiększa powinowactwo GABA i nasila jego hamujące działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Kapsułki 3 mg mają kolor pomarańczowo-czerwony i zawierają 128 mg laktozy jednowodnej oraz barwniki E 124 i E 110, natomiast kapsułki 6 mg są szaro-różowe, zawierają 125 mg laktozy i barwnik E 124. Substancja czynna występuje w postaci białego lub żółtawego proszku.
bromazepam, czerwień koszenilowa, działanie anksjolityczne, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie sedatywne, efekt uspokajający, GABA, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, kwas gamma-aminomasłowy, lek anksjolityczny, mięsień szkieletowy, neuroprzekaźnik hamujący, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzodiazepiny, próg drgawkowy, receptor benzodiazepinowy, receptor GABA-A, stan lękowy, żółcień pomarańczowa, związek pirydylobenzamidowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Questax XR 400 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Questax XR, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04), dostępnym w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg oraz 400 mg. Mechanizm działania kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny opiera się na antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą powinowactwa do receptorów 5HT2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka objawów pozapiramidowych. Kwetiapina wykazuje także duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych i alfa1-adrenergicznych oraz umiarkowane do alfa2-adrenergicznych, natomiast norkwetiapina dodatkowo wykazuje umiarkowane do wysokiego powinowactwo do receptorów muskarynowych, co może odpowiadać za efekty antycholinergiczne. Brak powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych wyklucza działanie anksjolityczne przez ten mechanizm.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, blokada receptora D2, działanie anksjolityczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie sedatywne, efekt antycholinergiczny, efekt kataleptyczny, kwetiapina, niedociśnienie ortostatyczne, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, pochodne diazepiny, receptor 5HT1A, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, transporter norepinefryny, typowy lek przeciwpsychotyczny, układ limbiczny, układ nigrostriatalny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pramatis 10 mg
Escytalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o kodzie ATC N06AB10, wykazuje wysoką selektywność wobec transportera serotoninowego z minimalnym powinowactwem do innych receptorów (5-HT1A, 5-HT2, D1, D2, α1, α2, β, H1, muskarynowych, benzodiazepinowych i opioidowych). Mechanizm działania opiera się na hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT, co stanowi podstawę jego efektów farmakologicznych i klinicznych. W badaniu EKG u zdrowych ochotników dawka terapeutyczna 10 mg/dobę powodowała wydłużenie odstępu QTc o 4,3 ms (90% CI 2,2-6,4), natomiast dawka 30 mg/dobę – o 10,7 ms (90% CI 8,6-12,8). Skuteczność escytalopramu została potwierdzona w leczeniu dużej depresji, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego oraz OCD, zarówno w badaniach krótkoterminowych, jak i długoterminowych, z dawkami terapeutycznymi w zakresie 5-20 mg/dobę.
badanie EKG, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwdepresyjny, metoda Fridericia, miejsce allosteryczne, nawrót depresji, objawy obsesyjno-kompulsyjne, odstęp QTc, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Yale-Brown, transporter serotoninowy, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pinexet 300 mg 300 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Pinexet, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04), dostępnym w tabletkach o dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg. Mechanizm działania kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny opiera się na antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5HT2, dopaminergicznych D1 i D2, histaminergicznych, α1- i α2-adrenergicznych, z minimalnym powinowactwem do receptorów muskarynowych (kwetiapina) oraz umiarkowanym do dużego (norkwetiapina). Norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć jej skuteczność przeciwdepresyjną. Kwetiapina wykazuje selektywne działanie na układ limbiczny, blokując szlak mezolimbiczny bez istotnego wpływu na układ nigrostriatalny, co przekłada się na niskie ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych, potwierdzone w badaniach klinicznych i przedklinicznych.
akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, czynnik transportujący norepinefrynę, dyskinezja, dystonia, działanie agonistyczne, działanie niepożądane mózgowo-naczyniowe, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia komputerowa, epizod depresji, epizod maniakalny, fumaran kwetiapiny, hiperaktywność psychoruchowa, lek stabilizujący nastrój, liczba neutrofilów, mimowolny skurcz mięśni, niedoczynność tarczycy, niepokój ruchowy, objaw maniakalny, objaw pozapiramidowy, pozapiramidowe działanie niepożądane, receptor 5HT1A, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, sodu walproinian, sole litu, sztywność mięśni, układ limbiczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cloranxen 5 mg
Klorazepan dipotasowy, substancja czynna leku Cloranxen 5 mg, należy do grupy benzodiazepin o kodzie ATC N05BA05, wykazując działanie anksjolityczne, sedatywne, nasenne, przeciwdrgawkowe oraz miorelaksujące. Mechanizm działania opiera się na modulacji receptorów benzodiazepinowych będących częścią kompleksu GABAA, co zwiększa powinowactwo GABA do tych receptorów i nasila hamowanie neuronalne w ośrodkowym układzie nerwowym. W efekcie dochodzi do redukcji lęku i napięcia emocjonalnego, uspokojenia, indukcji snu, a także zmniejszenia napięcia mięśniowego i kontroli napadów drgawkowych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Elenium 10 mg
Chlordiazepoksyd, substancja czynna leku Elenium, jest pochodną benzodiazepiny o kodzie ATC N05BA02, wykazującą złożone działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Mechanizm jego działania opiera się na modulacji receptorów GABA-A, co prowadzi do zwiększenia powinowactwa tych receptorów do endogennego neuroprzekaźnika GABA. W efekcie dochodzi do zwiększonego napływu jonów chloru do wnętrza neuronów, powodując hiperpolaryzację błony komórkowej i zahamowanie aktywności neuronów. Działanie to jest szczególnie widoczne w układzie limbicznym, podwzgórzu oraz korze mózgowej, co przekłada się na szerokie spektrum efektów klinicznych chlordiazepoksydu, takich jak działanie przeciwlękowe, uspokajające, umiarkowanie nasenne, miorelaksacyjne oraz przeciwdrgawkowe.
anksjolityki, chlordiazepoksyd, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające, hiperpolaryzacja błony komórkowej, jony chloru, kanał chlorkowy, kwas gamma-aminomasłowy, leki psycholeptyczne, miorelaksacja, neurony GABA-ergiczne, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, pochodne benzodiazepiny, receptor benzodiazepinowy, receptor GABA-A, transmisja GABA-ergiczna, układ limbiczny, zaburzenia lękowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Velaxin ER 150 mg 150 mg
Velaxin ER (wenlafaksyna) to lek przeciwdepresyjny z grupy psychoanaleptyków, działający jako inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym hamowaniem wychwytu dopaminy. Dostępny jest w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują brak powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza działania niepożądane typowe dla innych leków przeciwdepresyjnych. Nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie wiąże się znacząco z receptorami opioidowymi czy benzodiazepinowymi, co wyróżnia jej profil farmakodynamiczny.
agorafobia, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, działanie antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, neuroprzekaźnik, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, sedacja, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wychwyt zwrotny dopaminy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Efectin ER 37,5 37,5 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna leku Efectin ER, jest klasyfikowana jako inny lek przeciwdepresyjny (kod ATC: N06A X16) i wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania w ośrodkowym układzie nerwowym. Jej głównym efektem farmakodynamicznym jest hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabszym wpływem na wychwyt dopaminy, co przekłada się na efekt przeciwdepresyjny i przeciwlękowy. Aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazuje podobne właściwości, co istotnie wzmacnia terapeutyczne działanie leku. Wenlafaksyna i ODV zmniejszają również odpowiedź β-adrenergiczną, co wpływa na modulację aktywności adrenergicznej zarówno po pojedynczej dawce, jak i przy stosowaniu przewlekłym.
działanie antycholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie sedatywne, inhibitor MAO, inhibitor zwrotnego wychwytu, lek przeciwdepresyjny, mechanizm przeciwdepresyjny, neuroprzekaźniki, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał uzależniający, receptor benzodiazepinowy, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, serotonina i noradrenalina, układ sercowo-naczyniowy, wenlafaksyna, wiązanie receptorowe, wychwyt zwrotny dopaminy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Etiagen XR 400 mg
Etiagen XR zawiera kwetapinę w postaci fumaranu, będącą atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny i tiazepiny (kod ATC: N05AH04). Preparat dostępny jest w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg oraz 400 mg. Kwetapina oraz jej aktywny metabolit N-dealkilokwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów serotoninowych 5HT₂ oraz dopaminowych D₁ i D₂, z przewagą antagonizmu wobec receptorów 5HT₂, co tłumaczy jej skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku objawów pozapiramidowych. Metabolit wykazuje dodatkowo hamowanie transportera noradrenaliny (NET) oraz częściową agonistyczną aktywność wobec receptorów 5HT₁A, co może przyczyniać się do działania przeciwdepresyjnego.
agonista dopaminy, agonista receptora, atypowy lek przeciwpsychotyczny, dystonia, działanie przeciwpsychotyczne, fumaran, katalepsja, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, N-dealkilokwetiapina, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, receptor 5HT1A, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor D2, receptor dopaminergiczny, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, test warunkowanego unikania, transporter noradrenaliny, typowy lek przeciwpsychotyczny, układ nigrostriatalny, zaburzenie psychotyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kefrenex 200 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Kefrenex, jest atypowym neuroleptykiem o wielokierunkowym działaniu na receptory OUN, w tym serotoninowe 5HT2, dopaminowe D1 i D2, histaminergiczne oraz adrenergiczne α1 i α2, a także muskarynowe. Jej aktywny metabolit, norkwetiapina, dodatkowo hamuje NET i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć jej właściwości przeciwdepresyjne. W badaniach klinicznych kwetiapina wykazała skuteczność w leczeniu schizofrenii (dawki 75-750 mg/dobę), manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (do 800 mg/dobę) oraz epizodów depresyjnych (300-600 mg/dobę), z korzystnym profilem bezpieczeństwa dotyczącym objawów pozapiramidowych (EPS) – częstość EPS była porównywalna z placebo (np. schizofrenia: 7,8% vs 8,0%). Długoterminowe badania sugerują skuteczność w zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej, zwłaszcza w terapii skojarzonej z lekami stabilizującymi nastrój (dawki 400-800 mg/dobę). Farmakokinetycznie kwetiapina ma okres półtrwania około 7 godzin, jednak wiązanie z receptorami utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia podawanie dwa razy na dobę.
akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba afektywna dwubiegunowa, dystonia, działanie niepożądane mózgowo-naczyniowe, epizod maniakalny, lek przeciwcholinergiczny, lek stabilizujący nastrój, niedoczynność tarczycy, norkwetiapina, objawy maniakalne, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa, prolaktyna, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor serotoninowy 5HT2, receptor α1-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, transporter norepinefryny, wskaźnik masy ciała, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie schizoafektywne, zaćma, zespół pozapiramidowy, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Elicea Q-Tab 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Elicea Q-Tab, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokim powinowactwie do pierwotnego miejsca wiązania na transporterze serotoniny, z minimalnym powinowactwem do innych receptorów (5-HT1A, 5-HT2, D1, D2, α1, α2, β, H1, muskarynowych, benzodiazepinowych i opioidowych). W badaniach elektrokardiograficznych u zdrowych ochotników wykazano wydłużenie odstępu QTc według Fridericii o 4,3 ms (90% CI: 2,2-6,4) przy dawce terapeutycznej 10 mg/dobę oraz o 10,7 ms (90% CI: 8,6-12,8) przy dawce ponadterapeutycznej 30 mg/dobę, co wymaga uwzględnienia w kwalifikacji pacjentów do terapii ze względu na ryzyko kardiologiczne i interakcje lekowe.
badanie elektrokardiograficzne, badanie z podwójnie ślepą próbą, dawka ponadterapeutyczna, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, escytalopram, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, lek przeciwdepresyjny, miejsce allosteryczne, nawrót depresji, odstęp QT, odstęp QTc, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, serotonina, skala Y-BOCS, terapia podtrzymująca, transporter serotoniny, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Escitalopram Grindeks 10 mg
Escytalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, ATC: N06AB10), wykazuje wysoką selektywność działania farmakologicznego, ograniczając interakcje z receptorami serotoninowymi 5-HT1A i 5-HT2, dopaminergicznymi D1 i D2, adrenergicznymi α1, α2, β, histaminowymi H1, muskarynowymi cholinergicznymi oraz receptorami benzodiazepinowymi i opioidowymi. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny, co przekłada się na skuteczność w leczeniu dużych epizodów depresyjnych, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność escytalopramu w dawkach 5–20 mg/dobę, z istotnym wpływem na redukcję objawów oraz profilaktykę nawrotów. W leczeniu GAD odsetek pacjentów z odpowiedzią na leczenie wyniósł 47,5% (vs. 28,9% placebo), a z remisją 37,1% (vs. 20,8% placebo). W OCD dawka 20 mg/dobę znacząco obniżała punktację w skali Y-BOCS po 12 tygodniach terapii, a dawki 10 i 20 mg/dobę były skuteczne w dłuższej, 24-tygodniowej obserwacji.
badanie elektrokardiograficzne, duży epizod depresyjny, dysfagia, escytalopram, fobia społeczna, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwdepresyjny, miejsce allosteryczne, objaw pozapiramidowy, odstęp QT, profilaktyka nawrotów, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninowy, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, serotonina, skala Y-BOCS, transporter serotoninowy, układ serotoninergiczny, zaburzenie depresyjne i lękowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Spamilan 10 mg
Buspiron chlorowodorek, należący do grupy anksjolityków pochodnych azaspirodekandionu (kod ATC: N05 BE01), jest substancją czynną leku Spamilan dostępną w tabletkach 5 mg i 10 mg. Mechanizm działania buspironu różni się od klasycznych benzodiazepin, gdyż nie wiąże się z receptorami benzodiazepinowymi i nie wykazuje działania uspokajającego, przeciwdrgawkowego ani zwiotczającego mięśnie. Farmakodynamika buspironu obejmuje hamowanie układu serotoninergicznego i cholinergicznego oraz zwiększenie aktywności specyficznych szlaków noradrenergicznych i dopaminergicznych, co przekłada się na jego unikalne właściwości przeciwlękowe.
anksjolityk, benzodiazepina, buspiron chlorowodorek, działanie niepożądane, działanie przeciwdrgawkowe, działanie uspokajające, lek przeciwlękowy, mechanizm przeciwlękowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna azaspirodekandionu, profil farmakodynamiczny, receptor benzodiazepinowy, rozwój tolerancji, szlak noradrenergiczny, układ cholinergiczny, układ dopaminergiczny, układ neuroprzekaźnikowy, układ noradrenergiczny, układ serotoninergiczny, uzależnienie lekowe, zwiotczenie mięśni - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bonogren SR 400 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Bonogren SR, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepiny (kod ATC: N05AH04). Jej mechanizm działania opiera się na antagonistycznym wpływie na receptory serotoninowe 5HT2 oraz dopaminowe D1 i D2, z wyraźną selektywnością wobec receptorów 5HT2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku wystąpienia objawów pozapiramidowych (EPS). Zarówno kwetiapina, jak i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują wysokie powinowactwo do receptorów histaminergicznych i α1-adrenergicznych, co odpowiada za działanie sedatywne i hipotensyjne, oraz umiarkowane do receptorów α2-adrenergicznych. Norkwetiapina dodatkowo charakteryzuje się średnim do wysokiego powinowactwem do receptorów muskarynowych, co tłumaczy obserwowane działania przeciwcholinergiczne podczas terapii.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, działanie agonistyczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie sedatywne, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, receptor 5HT1A, receptor 5HT2, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, transporter norepinefryny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lafactin 37,5 mg
Lafactin, zawierający wenlafaksynę w formie chlorowodorku, jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Mechanizm działania opiera się na zwiększeniu aktywności neuroprzekaźników serotoniny, noradrenaliny oraz słabym wpływie na dopaminę, bez istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza działania niepożądane typowe dla innych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych czy benzodiazepinowych, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Badania kliniczne potwierdziły skuteczność wenlafaksyny w leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych (dawki do 375 mg/dobę natychmiastowego uwalniania oraz 75-225 mg/dobę o przedłużonym uwalnianiu), uogólnionych zaburzeń lękowych (37,5-225 mg/dobę), fobii społecznej (75-225 mg/dobę) oraz lęku napadowego (początkowo 37,5 mg/dobę, następnie 75-225 mg/dobę).
agorafobia, ciężki epizod depresyjny, efekt przeciwcholinergiczny, elektrofizjologia serca, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, komorowe zaburzenia rytmu serca, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, mechanizm działania przeciwdepresyjnego, monoaminooksydaza, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, odstęp QT, powinowactwo receptorowe, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, torsade de pointes, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wychwyt zwrotny dopaminy, wychwyt zwrotny noradrenaliny, wychwyt zwrotny serotoniny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketilept 300 mg 300 mg
Kwetiapina, lek atypowy przeciwpsychotyczny z grupy pochodnych diazepiny, wykazuje szerokie spektrum działania farmakologicznego, głównie poprzez antagonizm receptorów serotoninowych 5HT2 oraz dopaminowych D1 i D2, z przewagą selektywności wobec 5HT2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku objawów pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter noradrenaliny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć jej właściwości przeciwdepresyjne. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii (dawki 75-750 mg/dobę) oraz różnych faz choroby afektywnej dwubiegunowej, w tym epizodów maniakalnych (dawki do 800 mg/dobę) i depresyjnych (300-600 mg/dobę), z korzystnym profilem bezpieczeństwa i niską częstością objawów pozapiramidowych (7,8% vs 8,0% placebo w schizofrenii; 11,2% vs 11,4% placebo w manii). W terapii długoterminowej kwetiapina skutecznie wydłuża czas do nawrotu zaburzeń nastroju, szczególnie w skojarzeniu ze stabilizatorami nastroju (dawki 400-800 mg/dobę). Farmakokinetycznie lek charakteryzuje się okresem półtrwania około 7 godzin, jednak receptorowe zajęcie 5HT2 i D2 utrzymuje się do 12 godzin.
ADHD, agonista dopaminy, akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężkie zaburzenie depresyjne, drżenie, dyskinezja, dystonia, emisyjna tomografia pozytonowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, hiperprolaktynemia, lek antycholinergiczny, nadwrażliwość receptorów dopaminergicznych, neuroleptyk klasyczny, niedoczynność tarczycy, niepokój, objaw pozapiramidowy, pochodna diazepiny, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy 5HT2, szlak mezolimbiczny, sztywność mięśniowa, transporter noradrenaliny, TSH, układ nigrostriatalny, walproinian sodu, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lorafen 2,5 mg
Lorazepam, substancja czynna leku Lorafen, jest pochodną 1,4-benzodiazepiny o kodzie ATC N05BA06, wykazującą działanie anksjolityczne i nasenne. Mechanizm działania opiera się na modulacji receptorów GABA-A poprzez zwiększenie ich powinowactwa do endogennego neuroprzekaźnika GABA, co prowadzi do hiperpolaryzacji neuronów i zahamowania ich aktywności. Lorazepam działa głównie na układ limbiczny i podwzgórze, co przekłada się na zmniejszenie napięcia psychicznego i łagodzenie stanów lękowych bez nadmiernej sedacji. Ponadto lek wykazuje słabe działanie miorelaksacyjne oraz przeciwdrgawkowe, choć te efekty są mniej wyraźne i nie stanowią głównego wskazania do stosowania.
4-benzodiazepiny, działanie anksjolityczne, działanie miorelaksacyjne, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, hiperpolaryzacja błony komórkowej, hipokamp, kanał chlorkowy, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, kora mózgowa, kwas gamma-aminomasłowy, lek psycholeptyczny, lorazepam, miejsce wiązania benzodiazepiny, móżdżek, napad drgawkowy, neuron GABA-ergiczny, neuroprzekaźnik hamujący, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna 1, podwzgórze, receptor benzodiazepinowy, receptor GABA-A, tabletka drażowana, układ limbiczny, wzgórze - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pralex 20 mg
Pralex, zawierający escytalopram w postaci szczawianu, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokim powinowactwie do pierwotnego miejsca wiązania na transporterze serotoninowym, co stanowi podstawowy mechanizm jego działania. Substancja cechuje się wysoką selektywnością, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów serotoninergicznych 5-HT1A i 5-HT2, dopaminergicznych D1 i D2, adrenergicznych α1, α2 i β, histaminowych H1, muskarynowych cholinergicznych, benzodiazepinowych oraz opioidowych, co przekłada się na korzystny profil działań niepożądanych. W badaniach elektrokardiograficznych wykazano dawkozależne wydłużenie odstępu QTc (wg Fridericia: 4,5 msec przy 10 mg/dobę oraz 10,7 msec przy 30 mg/dobę), co wymaga uwagi klinicznej u pacjentów z predyspozycjami do zaburzeń rytmu serca.
badanie elektrokardiograficzne, badanie z podwójnie ślepą próbą, duży epizod depresyjny, działanie niepożądane, escytalopram, fobia społeczna, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, objaw pozapiramidowy, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale, transporter serotoninowy, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zolpic 10 mg
Winian zolpidemu, substancja czynna leku Zolpic, jest imidazopirydyną o selektywnym powinowactwie do receptorów benzodiazepinowych omega-1 (BZD1) w kompleksie GABA-A, działając jako niekompetycyjny agonista. Mechanizm działania polega na modulacji kanałów chlorkowych, co prowadzi do hiperpolaryzacji błony komórkowej i wygaszenia potencjałów czynnościowych. Farmakodynamicznie zolpidem skraca czas zasypiania, zmniejsza liczbę przebudzeń nocnych, wydłuża całkowity czas snu oraz poprawia jego jakość, bez zaburzeń fazy REM przy dawkach terapeutycznych. Działania przeciwlękowe i miorelaksacyjne są minimalne i klinicznie nieistotne. Efektywność potwierdzono w badaniach klinicznych, gdzie dawka 10 mg skracała czas zasypiania o 10-30 minut, a dawka 5 mg o 3-15 minut, w zależności od populacji pacjentów.
ADHD, antagonista benzodiazepiny, architektura snu, badanie elektroencefalograficzne, badanie kliniczne z randomizacją, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwlękowe, faza II snu, faza REM snu, flumazenil, hiperpolaryzacja błony komórkowej, imidazopirydyna, kanał chlorkowy, lek nasenny i uspokajający, napływ jonów wapnia, omam, pochodna benzodiazepiny, przebudzenie nocne, przemijająca bezsenność, przewlekła bezsenność, receptor benzodiazepinowy, receptor benzodiazepinowy omega-1, receptor GABA-A, receptor omega-1, sen NREM, układ GABA-ergiczny, winian zolpidemu, zaburzenie psychiczne, zaburzenie układu nerwowego, zawroty głowy, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alprox 0,25 mg
Alprazolam, będący pochodną benzodiazepiny (kod ATC: N05BA12), wykazuje przede wszystkim działanie przeciwlękowe poprzez wysokie powinowactwo do receptorów benzodiazepinowych w OUN, co nasila hamującą transmisję GABA-ergiczną. Oprócz efektu przeciwlękowego, lek posiada właściwości uspokajające, nasenne, miorelaksacyjne oraz przeciwdrgawkowe, co wynika z jego wielokierunkowego działania farmakodynamicznego. Preparat Alprox dostępny jest w dawkach 0,25 mg, 0,5 mg oraz 1,0 mg, w formie tabletek z rowkiem dzielącym, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do potrzeb pacjenta. Tabletki zawierają odpowiednio 85,7 mg, 85,5 mg oraz 171 mg laktozy.
alprazolam, działanie miorelaksacyjne, działanie nasenne, działanie niepożądane, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające, kwas gamma-aminomasłowy, lek psycholeptyczny, mięśnie poprzecznie prążkowane, napad padaczkowy, napięcie mięśniowe, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, pochodna benzodiazepiny, receptor benzodiazepinowy, stan lękowy, transmisja GABA-ergiczna, uzależnienie, wyładowanie drgawkowe, zaburzenie lękowe, zespół odstawienny benzodiazepin - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Escitalopram LEK-AM 15 mg
Escytalopram, klasyfikowany w grupie selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) pod kodem ATC N06AB10, wykazuje wysoką selektywność wobec transportera serotoniny (5-HT), wiążąc się głównie z jego pierwotnym miejscem wiązania oraz, w znacznie mniejszym stopniu, z miejscem allosterycznym. Substancja ta charakteryzuje się minimalnym powinowactwem do innych receptorów neuroprzekaźnikowych, takich jak serotoninergiczne (5-HT1A, 5-HT2), dopaminergiczne (D1, D2), adrenergiczne (α1, α2, β), histaminowe (H1), muskarynowe, benzodiazepinowe oraz opioidowe, co wskazuje na specyficzny mechanizm działania oparty wyłącznie na hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny. W badaniach elektrofizjologicznych u zdrowych ochotników zaobserwowano istotne wydłużenie odstępu QTc (korekta Friderica) – dla dawki 10 mg/dobę o 4,3 ms (90% CI: 2,2–6,4 ms), a dla 60 mg/dobę o 10,7 ms (90% CI: 8,6–12,8 ms), co wymaga uwagi w kontekście bezpieczeństwa kardiologicznego terapii.
badanie krótkoterminowe, duży epizod depresyjny, dysfagia, elektrofizjologia serca, escytalopram, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, odstęp QTc, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Y-BOCS, transporter serotoninowy, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapobieganie nawrotom - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pinexet 25 mg 25 mg
Pinexet zawiera kwetiapinę w postaci fumaranu, dostępny w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg oraz 300 mg w formie tabletek powlekanych. Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04). Jej mechanizm działania opiera się na antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą blokady receptorów 5HT2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną i zmniejszone ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych. Kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują także powinowactwo do receptorów histaminergicznych, α1- i α2-adrenergicznych, przy czym norkwetiapina dodatkowo działa przeciwcholinergicznie poprzez umiarkowane do silnego powinowactwo do receptorów muskarynowych oraz hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może wspierać jej działanie przeciwdepresyjne.
antagonizm receptorowy, atypowy lek przeciwpsychotyczny, czynnik transportujący norepinefrynę, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, emisyjna tomografia komputerowa, fumaran, kwetiapina, mania, neuroleptyk, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, szlak mezolimbiczny, układ nigrostriatalny