opioidy
Opioidy to grupa leków o działaniu przeciwbólowym, które oddziałują na receptory opioidowe w ośrodkowym układzie nerwowym. Dzielą się na naturalne (morfina, kodeina), półsyntetyczne (heroina, oksykodon) oraz syntetyczne (fentanyl, metadon). Ich mechanizm działania polega na aktywacji receptorów opioidowych (μ, κ, δ), co prowadzi do zahamowania transmisji bólu.
W medycynie opioidy są stosowane głównie w leczeniu bólu ostrego i przewlekłego o dużym nasileniu, szczególnie w bólu nowotworowym, pourazowym i pooperacyjnym. Wybór konkretnego opioidu zależy od intensywności bólu, charakterystyki pacjenta i potencjalnych działań niepożądanych.
Długotrwałe stosowanie opioidów wiąże się z rozwojem tolerancji, fizycznego uzależnienia oraz ryzyka nadużywania. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: depresja oddechowa, zaparcia, nudności, wymioty, sedacja i świąd skóry. Przy stosowaniu opioidów kluczowe jest systematyczne monitorowanie efektywności terapii i występowania działań niepożądanych.
Współczesne podejście terapeutyczne zaleca stosowanie opioidów w ramach terapii multimodalnej, często w połączeniu z nieopioidowymi lekami przeciwbólowymi oraz metodami niefarmakologicznymi. W wielu krajach wprowadzono ścisłe regulacje dotyczące przepisywania opioidów w odpowiedzi na rosnący problem uzależnień od tej grupy leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tramadol Krka 100 mg/ml
Tramadol Krka w postaci kropli doustnych o stężeniu 100 mg/ml, dostępny w opakowaniach z kroplomierzem lub pompką dozującą, może powodować działania niepożądane istotnie wpływające na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, takie jak senność i zawroty głowy. Objawy te występują nawet przy stosowaniu zalecanych dawek (np. 50 mg lub 100 mg tramadolu chlorowodorku) i prowadzą do obniżenia czujności, wydłużenia czasu reakcji oraz zaburzeń koordynacji ruchowej. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie tramadolu z alkoholem lub lekami psychotropowymi (benzodiazepiny, leki przeciwhistaminowe o działaniu sedatywnym, leki przeciwpsychotyczne, inne opioidy), co potęguje działanie sedatywne i zwiększa ryzyko wypadków.
benzodiazepiny, dostosowanie dawki, działanie sedatywne, funkcje psychomotoryczne, koordynacja psychoruchowa, krople doustne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, objawy niepożądane, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja organizmu, schemat dawkowania, senność, substancje psychotropowe, tramadol, tramadolu chlorowodorek, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Midanium 1 mg/ml
Przedawkowanie midazolamu, benzodiazepiny o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy, może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, takich jak senność, ataksja, upośledzenie wymowy, oczopląs, a w ciężkich przypadkach do braku odruchów, bezdechu, niedociśnienia tętniczego, depresji sercowo-oddechowej oraz śpiączki. Szczególnie narażone na ciężkie objawy są osoby w podeszłym wieku, pacjenci z chorobami układu oddechowego oraz stosujący politerapię z lekami o działaniu hamującym OUN. Śpiączka może trwać kilka godzin, a u osób starszych przebiegać cyklicznie z okresami poprawy i pogorszenia świadomości.
arefleksja, astma, ataksja, benzodiazepiny, bezdech, choroby układu oddechowego, depresja oddechowa, dyzartria, flumazenil, interakcje lekowe, leczenie podtrzymujące, lek sedatywny, leki obniżające próg drgawkowy, midazolam, monitorowanie czynności życiowych, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, oczopląs, opioidy, pacjent geriatryczny, płukanie żołądka, POChP, politerapia, przedawkowanie midazolamu, senność, śpiączka, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Interakcje leku – Provive 20 mg/ml
Propofol, szeroko stosowany w anestezjologii, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są synergistyczne efekty z benzodiazepinami, opioidami (w tym fentanylem), lekami parasympatolitycznymi oraz wziewnymi środkami znieczulającymi, które mogą prowadzić do wydłużenia czasu znieczulenia, depresji układu oddechowego oraz nasilenia działań niepożądanych układu krążenia. W przypadku opioidów obserwuje się zwiększone ryzyko bezdechu i wydłużony czas jego trwania, a fentanyl dodatkowo może podnosić stężenie propofolu we krwi. Ryfampicyna może wywołać ciężkie niedociśnienie tętnicze po indukcji znieczulenia, natomiast suksametonium i neostygmina w połączeniu z propofolem mogą powodować bradykardię, a nawet zatrzymanie akcji serca. U pacjentów leczonych cyklosporyną istnieje ryzyko leukoencefalopatii związanej z emulsjami tłuszczowymi propofolu. Alkohol etylowy wykazuje synergistyczne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, co zwiększa ryzyko niewydolności oddechowej i krążeniowej oraz wydłuża czas wybudzania.
alkohol etylowy, anestezjologia, benzodiazepiny, bezdech, bradykardia, cyklosporyna, depresja oddechowa, fentanyl, hipotensja, leki przeciwbólowe, leukoencefalopatia, neostygmina, niedociśnienie tętnicze, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, premedykacja, propofol, ryfampicyna, środki znieczulające miejscowo, środki zwiotczające mięśnie, suksametonium, wziewne środki znieczulające, zatrzymanie czynności serca, znieczulenie ogólne, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tramadol Vitabalans 50 mg
Tramadol Vitabalans w dawce 50 mg tramadolu chlorowodorku w formie tabletek jest wskazany do leczenia bólu o nasileniu umiarkowanym do silnego, zarówno w stanach ostrych, jak i przewlekłych. Lek działa centralnie na receptory opioidowe oraz moduluje przekaźnictwo noradrenergiczne i serotoninergiczne, co zapewnia skuteczność przeciwbólową. Zastosowanie obejmuje bóle pourazowe, nowotworowe, pooperacyjne, przewlekłe oraz neuropatyczne. Tabletki o średnicy 9 mm z linią podziału umożliwiają precyzyjne dostosowanie dawki, co jest istotne w fazie inicjacji terapii lub jej modyfikacji. Tramadol zajmuje drugie miejsce na drabinie analgetycznej WHO, stanowiąc opcję pośrednią między lekami nieopioidowymi a silnymi opioidami.
ból neuropatyczny, ból nowotworowy, ból o nasileniu umiarkowanym do silnego, ból pooperacyjny, ból pourazowy, ból przewlekły, drabina analgetyczna WHO, efekt przeciwbólowy, lek nieopioidowy przeciwbólowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidy, pacjent onkologiczny, przekaźnictwo serotoninergiczne, silny opioid, tramadol chlorowodorek, tramadol hydrochlorid, uraz tkanki miękkiej - Leksykon leków
Interakcje leku – Baclofen Polpharma 25 mg
Baklofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście leków działających na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Synergistyczne działanie z benzodiazepinami, opioidami (w tym fentanylem) oraz neuroleptykami może prowadzić do nadmiernej sedacji, zaburzeń świadomości i depresji oddechowej, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawek. Interakcje z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi nasilają działanie baklofenu, powodując znaczne zmniejszenie napięcia mięśniowego. U pacjentów z chorobą Parkinsona stosujących lewodopę z karbidopą możliwe są stany splątania i omamy. Ponadto, baklofen nasila działanie leków hipotensyjnych, co może skutkować nadmiernym spadkiem ciśnienia tętniczego, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie ciśnienia. Wydalanie baklofenu odbywa się głównie przez nerki, a stosowanie NLPZ (np. ibuprofenu) może opóźniać eliminację leku, zwiększając ryzyko toksyczności objawiającej się m.in. nadmierną sedacją i zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego.
alkohol etylowy, analgezja, baklofen, benzodiazepiny, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, ciśnienie tętnicze, depresja oddechowa, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, fentanyl, interakcja lekowa, kwas gamma-aminomasłowy, lek hipotensyjny, lewodopa z karbidopą, nadczynność ruchowa, napięcie mięśniowe, neuroleptyki, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, receptor GABA-A, receptor GABA-B, sedacja, sole litu, splątanie, toksyczność baklofenu, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie świadomości, zespół odstawienia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lorazepam TZF
Lek Lorazepam, będący benzodiazepiną, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza w połączeniu z opioidami, co może prowadzić do sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i zgonu. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas oraz ścisłą obserwację pacjentów pod kątem objawów depresji oddechowej i sedacji. U pacjentów z depresją lorazepam nie powinien być stosowany w monoterapii bez leczenia przeciwdepresyjnego. Szczególną uwagę należy zwrócić na dzieci, osoby starsze oraz pacjentów z osłabioną kondycją, którzy są bardziej podatni na działania niepożądane. W przypadku zaburzeń czynności wątroby, zwłaszcza encefalopatii wątrobowej, konieczna jest ostrożność, podobnie jak u osób w podeszłym wieku, u których ryzyko sedacji i upadków jest zwiększone. W leczeniu bezsenności ważne jest zapewnienie 7-8 godzin nieprzerwanego snu, aby zminimalizować ryzyko niepamięci następczej.
benzodiazepiny, choroba alkoholowa, depresja oddechowa, duszność, encefalopatia wątrobowa, leczenie przeciwdepresyjne, lorazepam, niedobór laktazy, niedrożność dróg oddechowych, niepamięć następcza, nietolerancja galaktozy, obrzęk gardła, obrzęk naczynioruchowy, opioidy, przedawkowanie leku, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, sedacja, śpiączka, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia depresyjne, zaburzenia osobowości - Leksykon leków
Interakcje leku – Propofol-Lipuro 10 mg/ml
Propofol-Lipuro (propofol 10 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w anestezjologii. Nie stwierdzono istotnych niezgodności podczas jednoczesnego stosowania propofolu z lekami do premedykacji, lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, wziewnymi środkami anestetycznymi oraz opioidami, jednak ich łączne działanie może nasilać efekty sedacyjne, depresję układu oddechowego i krążenia. Szczególnie istotne jest dostosowanie dawki propofolu u pacjentów poddawanych znieczuleniu regionalnemu (rdzeniowemu, nadtwardówkowemu) oraz u osób przyjmujących walproinian, gdzie zaleca się redukcję dawki w celu uniknięcia nadmiernej sedacji i depresji układowej. W przypadku stosowania rifampicyny obserwowano niedociśnienie tętnicze, co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia i gotowości do interwencji wazopresyjnej.
alkohol etylowy, benzodiazepiny, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja układu krążenia, depresja układu oddechowego, działanie sedacyjne, efekt znieczulający, głębokość sedacji, hipotensja, indukcja enzymów wątrobowych, kwas walproinowy, leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, niedociśnienie, opioidy, premedykacja, Propofol-Lipuro, protokół znieczulenia, rifampicyna, walproinian, walproinian sodu, wybudzanie ze znieczulenia, wywiad lekowy, wziewne środki anestetyczne, znieczulenie rdzeniowe i nadtwardówkowe, znieczulenie regionalne - Leksykon substancji czynnych
Racekadotryl – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Racekadotryl, stosowany w leczeniu ostrej biegunki, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne pacjentów, w tym na prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługę maszyn. Analiza charakterystyk produktów leczniczych zawierających racekadotryl, takich jak Bloctil 100 mg (kapsułki twarde), Hidrasec 10 mg i 30 mg (granulat do sporządzania zawiesiny doustnej), Racedryl 10 mg i 30 mg, Recenum Baby 10 mg, Recenum Junior 30 mg oraz Tiorfan 100 mg, potwierdza brak wpływu lub jego nieistotność na sprawność psychomotoryczną. W preparatach dedykowanych dzieciom często pojawia się adnotacja „nie dotyczy” w kontekście zdolności prowadzenia pojazdów, co jest zgodne z grupą docelową tych leków.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxycodone Polpharma 50 mg/ml
Produkt leczniczy Oxycodone Polpharma 50 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań/infuzji może być podawany dożylnie (iv) lub podskórnie (sc.) zarówno jako bolus, jak i infuzja. Dawkowanie początkowe u dorosłych pacjentów nieleczonych wcześniej opioidami wynosi: dożylne wstrzyknięcie 1-10 mg podawane powoli w ciągu 1-2 minut co minimum 4 godziny, dożylna infuzja 2 mg/godz., PCA bolus 0,03 mg/kg masy ciała z minimalnym odstępem 5 minut, podskórne wstrzyknięcie 5 mg co 4 godziny oraz podskórna infuzja 7,5 mg/dobę. Przy przejściu z formy doustnej na pozajelitową stosuje się współczynnik konwersji 2 mg doustnego oksykodonu = 1 mg pozajelitowego, jednak dawkowanie wymaga indywidualnej korekty, zwłaszcza u pacjentów onkologicznych, którzy mogą potrzebować wyższych dawek. Terapia u osób geriatrycznych oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek i wątroby powinna być prowadzona ostrożnie, rozpoczynając od najmniejszych dawek i stopniowo je zwiększając.
analgezja kontrolowana przez pacjenta, ból, ból nienowotworowy, ból przewlekły, choroba krążków międzykręgowych, choroba nowotworowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, droga podania leku, działanie przeciwbólowe, farmakoterapia, infuzja dożylna, infuzja podskórna, leczenie bólu, oksykodon, opioidy, pacjent geriatryczny, PCA, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie pozajelitowe, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji nerek, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – NiQuitin MINI Citrus 2 mg
Preparat NiQuitin MINI Citrus, zawierający 2 mg nikotyny w formie tabletki do ssania, nie wykazuje bezpośredniego ani istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. W przeciwieństwie do leków takich jak benzodiazepiny czy opioidy, stosowanie tego preparatu nie powoduje upośledzenia funkcji psychomotorycznych. Niemniej jednak, proces zaprzestania palenia, niezależnie od zastosowanej metody NTZ, może wywoływać objawy zespołu abstynencyjnego, takie jak drażliwość, niepokój, zaburzenia koncentracji, zmiany nastroju oraz zaburzenia snu, które mogą pośrednio wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
- Leksykon chorób i schorzeń
Hemofilia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hemofilia to dziedziczna choroba krwi, charakteryzująca się niedoborem czynnika krzepnięcia VIII (hemofilia A, częstość 1:10 000 mężczyzn) lub IX (hemofilia B, częstość 1:50 000 mężczyzn), dziedziczona recesywnie sprzężona z chromosomem X. Klasyfikacja obejmuje formy łagodne (5-50% aktywności czynnika), umiarkowane (1-5%) i ciężkie (<1%). Opieka pielęgniarska wymaga kompleksowej oceny neurologicznej, hematologicznej, behawioralnej oraz monitorowania parametrów życiowych. Główne diagnozy pielęgniarskie to ostry ból, ograniczenie aktywności, ryzyko krwawienia i urazu. Interwencje obejmują terapię zastępczą czynnikami krzepnięcia, edukację w zakresie zapobiegania urazom, unikanie leków wpływających na płytki krwi oraz stosowanie odpowiednich metod leczenia bólu (preferowany acetaminofen, opioidy w razie potrzeby). Współpraca z fizjoterapeutami i edukacja pacjenta oraz rodziny są kluczowe dla skutecznego zarządzania chorobą.
acetaminofen, czynnik krzepnięcia IX, czynnik krzepnięcia VIII, desmopresyna, emicizumab, Hemgenix, hemofilia, hemofilia A, hemofilia B, iniekcja podskórna, krwawienie do stawu, krzepnięcie krwi, leczenie profilaktyczne, leki przeciwbólowe, opieka pielęgniarska, opioidy, ostry ból, reakcja anafilaktyczna, Roctavian, terapia genowa, terapia zastępcza czynnikami krzepnięcia, wybroczyny, zapobieganie urazom, zarządzanie bólem - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vellofent 800 mcg
Vellofent to lek w postaci tabletek podjęzykowych zawierających fentanyl w dawkach od 67 do 800 μg, stosowany w terapii bólu przebijającego u pacjentów onkologicznych. Terapia powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w stosowaniu opioidów, z uwzględnieniem ryzyka nadużywania. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest ustabilizowanie bólu przewlekłego opioidami oraz usunięcie innych preparatów fentanylu stosowanych w BTP. Dawkowanie rozpoczyna się od 133 μg, z możliwością podania dodatkowej tabletki 133 μg po 15-30 minutach w przypadku niedostatecznego efektu. Maksymalnie w pojedynczym epizodzie bólu można podać 2 tabletki, a dawkę należy dostosowywać indywidualnie, nie stosując zamiany 1:1 z innymi produktami fentanylu ze względu na różnice w farmakokinetyce. Maksymalna dawka stosowana w badaniach klinicznych to 800 μg.
blister leku, ból przebijający, ból przewlekły, dawka podtrzymująca, działania niepożądane, działanie przeciwbólowe, epizod bólu przebijającego, fentanyl, hiperalgezja, kserostomia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, opioidy, tabletka podjęzykowa, terapia opioidowa, toksyczność fentanylu, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Oxydolor 5 mg
Oksykodon, jako silny opioid, znacząco wpływa na funkcje psychomotoryczne, co może ograniczać zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Szczególnie wysokie ryzyko występuje w początkowym okresie terapii, przy zwiększaniu dawki oraz zmianie schematu leczenia, a także w przypadku interakcji z alkoholem etylowym i innymi lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy. W stabilnej terapii, przy dobrze tolerowanym leku i ustabilizowanym dawkowaniu, całkowity zakaz prowadzenia pojazdów nie zawsze jest konieczny, jednak wymaga to indywidualnej oceny uwzględniającej czas trwania terapii, tolerancję pacjenta, współistniejące choroby oraz charakter pracy zawodowej.
alkohol etylowy, badanie neurologiczne, depresja ośrodkowego układu nerwowego, długotrwała terapia, działania niepożądane, działanie sedatywne, funkcje psychomotoryczne, interakcje lekowe, leczenie przeciwbólowe, lek opioidowy, oksykodon, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, Oxydolor, terapia oksykodonem, tolerancja leku, wywiad medyczny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Gabapentin Teva 600 mg
Gabapentyna, stosowana u kobiet w wieku rozrodczym z padaczką, wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka, zwłaszcza w kontekście planowania ciąży, ciąży i laktacji. Lek przenika przez łożysko, a dane z ponad 1700 ciąż nie wykazały zwiększonego ryzyka ciężkich wad wrodzonych ani zaburzeń neurorozwojowych u płodów eksponowanych na gabapentynę w I trymestrze. Niemniej jednak, obserwowano podwyższone ryzyko niskiej masy urodzeniowej oraz przedwczesnego porodu (przed 37. tygodniem ciąży). Nie stwierdzono natomiast zwiększonego ryzyka poronienia, hipotrofii wewnątrzmacicznej, niskiej punktacji Apgar po 5 minutach ani małogłowia. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko przełomowych napadów drgawkowych, które zagrażają zarówno matce, jak i płodowi. Zaleca się monoterapię, gdyż politerapia może zwiększać ryzyko wad wrodzonych.
drażliwość, drgawki, gabapentyna, hipotrofia wewnątrzmaciczna, karmienie piersią, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, małogłowie, monoterapia, napad drgawkowy, niska masa urodzeniowa, noworodkowy zespół odstawienia, opioidy, padaczka, politerapia, poronienie, pregabalina, przedwczesny poród, przełomowy napad drgawkowy, skala Apgar, wada wrodzona, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie neurorozwojowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bulgaplin
Pregabalina wymaga szczególnej ostrożności podczas kwalifikacji i monitorowania pacjentów ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), a także zaburzenia neurologiczne, w tym zawroty głowy, senność, utrata przytomności, splątanie i zaburzenia psychiczne. U pacjentów leczonych pregabaliną obserwowano również zaburzenia widzenia, które w większości przypadków ustępowały po kontynuacji lub przerwaniu terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z cukrzycą, u których może być konieczne dostosowanie dawek leków hipoglikemizujących w przypadku przyrostu masy ciała. Ponadto zgłaszano przypadki niewydolności nerek i zastoinowej niewydolności serca, zwłaszcza u osób starszych z chorobami sercowo-naczyniowymi, co wymaga ostrożności i monitorowania stanu klinicznego.
ciężka depresja oddechowa, cukrzyca, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, encefalopatia, lek przeciwpadaczkowy, myśli samobójcze, niedrożność jelita, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, opioidy, ośrodkowy ból neuropatyczny, porażenna niedrożność jelit, pregabalina, senność, splątanie, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, utrata przytomności, utrata wzroku, uzależnienie od leku, zaburzenia psychiczne, zaparcia, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pregabalin Reddy
Pregabalina, stosowana w leczeniu bólu neuropatycznego i innych wskazań, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami współistniejącymi, zwłaszcza układu oddechowego, nerek, sercowo-naczyniowego oraz u osób w podeszłym wieku. Istotne działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy), ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN), zaburzenia psychiczne, w tym myśli i zachowania samobójcze, a także objawy ze strony narządu wzroku, takie jak niewyraźne widzenie i zmiany pola widzenia. Ryzyko depresji oddechowej jest zwiększone u pacjentów z upośledzoną czynnością układu oddechowego oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków depresyjnych na OUN. Ponadto, u osób starszych i z chorobami serca zgłaszano przypadki zastoinowej niewydolności serca. Dawkowanie pregabaliny powinno być dostosowane indywidualnie, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek oraz w przypadku współistniejącego leczenia opioidami, ze względu na zwiększone ryzyko depresji OUN i zgonu (iloraz szans 1,68; 95% CI 1,19-2,36). Pregabalina zawiera laktozę, której ilość w kapsułkach waha się od 7,6 mg (75 mg dawka) do 68,4 mg (50 mg dawka).
ból neuropatyczny, ból neuropatyczny ośrodkowy, cukrzyca, depresja oddechowa, drgawki, encefalopatia, myśli samobójcze, napad padaczkowy grand mal, niedobór laktazy, niedrożność jelita, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, opioidy, porażenna niedrożność jelit, pregabalina, reakcja skórna, stan padaczkowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, uzależnienie lekowe, wada wrodzona, zaburzenia psychiczne, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmiany w polu widzenia, zmniejszenie ostrości widzenia - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Adoben 50 mg
Tapentadol, dostępny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg i 250 mg (produkt leczniczy Adoben), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tapentadolu w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne wykazały potencjalne ryzyko opóźnienia rozwoju embrionalnego, działanie embriotoksyczne przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny oraz wpływ na rozwój pourodzeniowy nawet przy dawkach niepowodujących działań niepożądanych (NOAEL). Długotrwałe stosowanie w ciąży może prowadzić do noworodkowego zespołu odstawiennego (NOWS), co wymaga natychmiastowego rozpoznania i leczenia. Ze względu na brak danych dotyczących wpływu na przebieg porodu oraz ryzyko depresji oddechowej u noworodków, stosowanie tapentadolu w okresie okołoporodowym jest przeciwwskazane.
depresja oddechowa, działanie agonistyczne, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie teratogenne, noworodkowy zespół odstawienny, opioidy, opóźnienie rozwoju embrionalnego, ośrodkowy układ nerwowy, parametry rozrodu, płodność, poziom NOAEL, przedłużone uwalnianie, przenikanie do mleka, receptory opioidowe μ, różnice międzygatunkowe, rozwój embrionalny, rozwój pourodzeniowy, tapentadol - Leksykon leków
Interakcje leku – Alpragen 0,5 mg
Alprazolam, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy (morfina, kodeina, fentanyl, oksykodon, tramadol), które zwiększają ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Również klozapina zwiększa stężenie alprazolamu i ryzyko nagłego zatrzymania oddechu i/lub krążenia. Inhibitory CYP3A4, zwłaszcza silne (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol, worykonazol, rytonawir), mogą znacząco podwyższać stężenie alprazolamu, co wymaga redukcji dawki. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, klarytromycyna, diltiazem, fluoksetyna, fluwoksamina, nefazodon, cymetydyna) również wydłużają okres półtrwania alprazolamu i mogą wymagać dostosowania dawkowania. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna) przyspieszają metabolizm, obniżając stężenie i skuteczność leku.
addytywne działanie depresyjne, alprazolam, amnezja anterogradowa, antybiotyki makrolidowe, azolowe leki przeciwgrzybicze, benzodiazepiny, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, digoksyna, diltiazem, doustne środki antykoncepcyjne, dziurawiec, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy, inhibitory proteazy HIV, interakcje farmakodynamiczne, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klozapina, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, nagłe zatrzymanie oddechu, nefazodon, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, propoksyfen, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, sok grejpfrutowy - Leksykon substancji czynnych
Testosteron undecylan – Wskazania do stosowania
Testosteron undecylan, dostępny w preparacie Nebido w stężeniu 250 mg/ml (1000 mg/4 ml, co odpowiada 631,5 mg testosteronu w ampułce), jest wskazany do testosteronowej terapii zastępczej u mężczyzn z potwierdzonym hipogonadyzmem. Diagnostyka powinna obejmować ocenę objawów klinicznych (np. zmniejszone libido, zaburzenia erekcji, zmęczenie), badanie fizykalne oraz oznaczenie stężenia testosteronu całkowitego i wolnego, a także poziomów gonadotropin (LH, FSH) w celu różnicowania hipogonadyzmu pierwotnego i wtórnego. Preparat charakteryzuje się długim czasem działania (10-14 tygodni po pojedynczej iniekcji domięśniowej) oraz stabilnym stężeniem testosteronu w surowicy, co minimalizuje wahania hormonalne typowe dla innych form terapii.
anorchia, badania biochemiczne, benzylu benzoesan, drugorzędowe cechy płciowe, glikokortykosteroidy, gonadotropiny, guz przysadki, hemochromatoza, hipogonadyzm, hipogonadyzm pierwotny, hipogonadyzm wtórny, hipogonadyzm związany z wiekiem, late-onset hypogonadism, marskość wątroby, nadwrażliwość, niedobór testosteronu, niewydolność nerek, obniżone libido, opioidy, oś podwzgórze-przysadka, terapia zastępcza testosteronem, testosteron całkowity, testosteron undecylan, zaburzenia erekcji, zapalenie przyusznic, zespół Klinefeltera - Leksykon substancji czynnych
Nasienie płesznika – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Nasienie płesznika (Plantago psyllium L. i/lub Plantago indica L.) jest stosowane jako środek przeczyszczający, jednak jego użycie wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Nie zaleca się podawania preparatu dzieciom poniżej 6 roku życia z powodu braku wystarczających danych klinicznych. Produkt powinien być stosowany wyłącznie w przypadku zaparć opornych na modyfikację diety i nawyków żywieniowych, a jego stosowanie nie powinno przekraczać 3 dni bez konsultacji lekarskiej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie nasienia płesznika u pacjentów z objawami niedrożności jelit, takimi jak ból brzucha, nudności czy wymioty. W przypadku wystąpienia tych objawów lub zaburzeń defekacji należy natychmiast przerwać terapię i skonsultować się z lekarzem.
ból brzucha, dysfagia, leki hamujące perystaltykę jelit, nasienie płesznika, niedrożność gardła, niedrożność jelit, niedrożność przełyku, nudności i wymioty, opioidy, perystaltyka jelit, Plantago indica, Plantago psyllium, wiek podeszły, zaburzenia defekacji, zadławienie, zaklinowanie stolca, zaparcie stolca - Leksykon substancji czynnych
Fosforan kodeiny – Wskazania do stosowania
Fosforan kodeiny jest opioidowym lekiem przeciwkaszlowym stosowanym doraźnie w leczeniu suchego, męczącego kaszlu, zwłaszcza w przebiegu nieżytów górnych dróg oddechowych. Preparaty takie jak HERBAPINI i Syrop sosnowy złożony Aflofarm zawierają odpowiednio 9 mg i 9,72 mg fosforanu kodeiny na 15 ml syropu. HERBAPINI jest wskazany dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat, natomiast Syrop sosnowy złożony Aflofarm nie posiada określonej grupy wiekowej w dostępnych danych. Oba preparaty są złożone, zawierając dodatkowo wyciągi roślinne (np. z pędów sosny, kopru włoskiego, cetyny sosnowej, anyżu) oraz substancje pomocnicze takie jak sacharoza (12 g/15 ml w HERBAPINI, 12,053 g/15 ml w Aflofarm) i etanol (1,05 g/15 ml w HERBAPINI, 1,33 g/15 ml w Aflofarm), co może mieć znaczenie kliniczne przy doborze terapii.
działanie przeciwkaszlowe, fosforan kodeiny, kaszel nieproduktywny, leczenie objawowe kaszlu, nalewka z anyżu, nalewka z kopru włoskiego, nieżyt górnych dróg oddechowych, opioidy, ośrodek kaszlu, środek przeciwkaszlowy, stosowanie doraźne, substancja czynna, suchy kaszel, wyciąg z cetyny sosnowej, wyciąg z pędów sosny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxycodone Molteni 50 mg/ml
Oxycodone Molteni w stężeniu 50 mg/ml, dostępny jako roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od nasilenia bólu, stanu klinicznego pacjenta oraz wcześniejszej terapii opioidowej. Dawkowanie różni się w zależności od drogi podania: dożylnie bolus 1-10 mg podawany powoli co minimum 4 godziny, dożylnie infuzja ciągła 2 mg/h dla opioidowo-naïve, PCA 0,03 mg/kg z czasem refrakcji 5 minut, podskórnie bolus 5 mg co 4 godziny oraz infuzja podskórna 7,5 mg/dobę z miareczkowaniem. Przed podaniem lek należy rozcieńczyć roztworem soli fizjologicznej 0,9%, dekstrozy 5% lub wodą do wstrzykiwań. W przypadku konwersji z podawania doustnego na pozajelitowe stosunek wynosi 2 mg doustnego oksykodonu do 1 mg pozajelitowego, z koniecznością indywidualnej korekty dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, redukując dawkę początkową o 50%.
analgezja kontrolowana przez pacjenta, ból przewlekły nienowotworowy, ból zwyrodnieniowy, bolus dożylny, bolus podskórny, choroba nowotworowa, choroba zwyrodnieniowa dysku, dawka początkowa, farmakoterapia, hiperalgezja, infuzja dożylna, infuzja podskórna, kontrola bólu, leczenie przeciwbólowe, natężenie bólu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oksykodon, oksykodon pozajelitowy, opioidy, populacja pediatryczna, progresja choroby, roztwór do wstrzykiwań, sól fizjologiczna, tolerancja lekowa, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zespół odstawienny - Leksykon leków
Interakcje leku – Propofol 1% Fresenius 10 mg/ml
Propofol wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z lekami stosowanymi w anestezjologii, które mają istotne znaczenie kliniczne. Benzodiazepiny (np. midazolam) oraz opioidy (np. fentanyl) nasilają sedację i depresję oddechową, co wymaga zmniejszenia dawki propofolu i ścisłego monitorowania oddechu. Wziewne leki znieczulające i parasympatykolityki przedłużają działanie znieczulające i zmniejszają częstość oddechów, co również wymaga dostosowania dawki i monitorowania funkcji oddechowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko bradykardii i zatrzymania akcji serca przy jednoczesnym stosowaniu suksametonium lub neostygminy z propofolem, co wymaga intensywnego monitorowania kardiologicznego. U pacjentów leczonych ryfampicyną obserwuje się znaczne niedociśnienie tętnicze po indukcji propofolem, a u osób przyjmujących walproinian wskazane jest rozważenie zmniejszenia dawki propofolu ze względu na wzrost jego efektu.
anestezjologia, benzodiazepiny, bezdech, bradykardia, cyklosporyna, depresja oddechowa, działanie hipotensyjne, emulsja lipidowa, farmakodynamika, farmakokinetyka, fentanyl, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, leki zwiotczające mięśnie, leukoencefalopatia, midazolam, narkotyczne leki przeciwbólowe, neostygmina, niedociśnienie tętnicze, niewydolność układu oddechowego, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, parasympatykolityki, premedykacja, propofol, ryfampicyna, sukcynylocholina, suksametonium, walproinian, wziewne leki znieczulające, zatrzymanie czynności serca, znieczulenie, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kopru włoskiego – Wskazania do stosowania
Nalewka z owocu kopru włoskiego (Foeniculum vulgare) w postaci ekstraktu DER 1:5 w etanolu 70% (V/V) jest składnikiem preparatów złożonych stosowanych w leczeniu suchego, nieproduktywnego kaszlu, szczególnie w przebiegu stanów zapalnych górnych dróg oddechowych. W preparacie Dexapini nalewka występuje w dawce 65 mg/5 ml, łączona z dekstrometorfanem bromowodorkiem (6,5 mg/5 ml) i wyciągiem z pędów sosny (426 mg/5 ml), wskazanym na suchy kaszel w przebiegu przeziębienia, grypy i zapalenia gardła. Herbapini zawiera nalewkę w dawce 64 mg/5 ml, fosforan kodeiny (3 mg/5 ml) oraz wyciąg z pędów sosny (442 mg/5 ml), stosowany doraźnie u dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia w leczeniu męczącego suchego kaszlu. Nalewka wykazuje działanie wykrztuśne, przeciwzapalne i łagodzące podrażnienia błony śluzowej dróg oddechowych, uzupełniając efekt głównych substancji przeciwkaszlowych.
błona śluzowa dróg oddechowych, dekstrometorfan, działanie przeciwkaszlowe, ekstrakt DER, etanol 70%, fosforan kodeiny, górne drogi oddechowe, grypa, infekcja górnych dróg oddechowych, kaszel nieproduktywny, kaszel przewlekły, leczenie objawowe, nalewka z kopru włoskiego, nieżyt dróg oddechowych, opioidy, przeziębienie, stan chorobowy, stan zapalny dróg oddechowych, suchy kaszel, właściwości przeciwzapalne, właściwości wykrztuśne, wyciąg z pędów sosny, zapalenie gardła, zapalenie krtani - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esogno
Esogno (eszopiklon) w dawkach 1 mg, 2 mg i 3 mg jest wskazany do leczenia bezsenności, jednak przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie zdiagnozować przyczynę zaburzeń snu i monitorować pacjenta, zwłaszcza jeśli objawy utrzymują się powyżej 7-14 dni. Lek wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością oddechową oraz przy jednoczesnym stosowaniu opioidów ze względu na ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Eszopiklon może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, wyższych dawkach, obecności zaburzeń psychicznych lub historii nadużywania substancji. Nagłe odstawienie może wywołać zespół abstynencyjny obejmujący bóle głowy, niepokój, zaburzenia poznawcze, a w ciężkich przypadkach omamy i napady padaczkowe. Po zakończeniu terapii możliwe jest wystąpienie bezsenności z odbicia, która zwykle ustępuje samoistnie.
amnezja następcza, amnezja wsteczna, bezsenność z odbicia, depresja, depresja oddechowa, derealizacja, eszopiklon, napad padaczkowy, niewydolność oddechowa, opioidy, parestezje, przeczulica słuchowa, reakcja paradoksalna, somnambulizm, splątanie, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, uzależnienie fizyczne i psychiczne, zaburzenia psychomotoryczne, zespół odstawienny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fentanyl Kalceks 0,05 mg/ml
Fentanyl Kalceks w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 0,05 mg/ml (0,05 mg fentanylu na 1 ml roztworu) jest silnym opioidowym lekiem przeciwbólowym, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Absolutnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na fentanyl (cytrynian fentanylu 0,0785 mg/ml) lub na substancje pomocnicze, w tym istotną zawartość sodu: 7,08 mg (0,31 mmol) w ampułce 2 ml oraz 35,41 mg (1,54 mmol) w ampułce 10 ml. Ponadto, ze względu na ryzyko nadwrażliwości krzyżowej, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z reakcjami alergicznymi na inne opioidy, takie jak morfina, oksykodon czy hydromorfon. Przed podaniem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergicznego oraz ocena potencjalnych interakcji lekowych i stanu klinicznego pacjenta.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Esogno 1 mg
Eszopiklon, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i częściowo przez CYP2E1, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy, benzodiazepiny, leki przeciwpsychotyczne, przeciwlękowe, zwiotczające mięśnie oraz uspokajające leki przeciwhistaminowe, które mogą nasilać sedację i ryzyko depresji oddechowej. Jednoczesne stosowanie eszopiklonu z opioidami niesie bardzo wysokie ryzyko ciężkiej depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, dlatego dawkowanie i czas terapii powinny być ściśle kontrolowane. Ponadto, inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/d przez 5 dni), itrakonazol, klarytromycyna czy sok grejpfrutowy, mogą dwukrotnie zwiększać ekspozycję na eszopiklon, co wymaga rozważenia redukcji dawki, zwłaszcza u osób starszych, u których stosowanie jest przeciwwskazane. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (zmniejszająca ekspozycję o około 80%), karbamazepina, fenytoina i ziele dziurawca, mogą obniżać skuteczność leku, co wymaga monitorowania efektu terapeutycznego.
antybiotyki makrolidowe, benzodiazepiny, depresja oddechowa, digoksyna, działanie sedatywne, enzym CYP2E1, enzym CYP3A4, erytromycyna, escitalopram, eszopiklon, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, interakcje z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwlękowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpsychotyczne, leki zwiotczające mięśnie, lorazepam, olanzapina, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, SSRI, uspokojenie polekowe, uzależnienie fizyczne, warfaryna, zaburzenia koordynacji psychoruchowej, ziele dziurawca, zopiklon - Leksykon substancji czynnych
Lorazepam – Interakcje
Lorazepam, będący benzodiazepiną o działaniu hamującym ośrodkowy układ nerwowy (OUN), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie lorazepamu z alkoholem oraz opioidami, co prowadzi do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet ryzyka śpiączki i zgonu. Interakcje z lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwhistaminowymi, przeciwpadaczkowymi oraz zwiotczającymi mięśnie mogą potęgować działanie uspokajające i miorelaksacyjne lorazepamu. Metabolizm lorazepamu odbywa się głównie przez glukuronidację oraz częściowo przez CYP3A, co powoduje, że inhibitory (np. ketokonazol, erytromycyna) zwiększają stężenie leku, a induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina) je obniżają. W przypadku stosowania walproinianu sodu lub probenecydu zaleca się redukcję dawki lorazepamu o około 50% ze względu na zmniejszony klirens i wydłużony okres półtrwania.
alfa-adrenolityk, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, ataksja, baklofen, benzodiazepina, beta-adrenolityk, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, disulfiram, funkcja poznawcza, glukuronidacja, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor enzymu wątrobowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, lofeksydyna, loksapina, lorazepam, miorelaksacja, nabilon, nadmierne ślinienie, objawy pozapiramidowe, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, sedacja, stupor, teofilina, tyzanidyna, uzależnienie psychiczne, walproinian sodu, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aprepitant Viatris
Produkt leczniczy Aprepitant Viatris wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na ograniczone dane kliniczne i brak informacji dla ciężkich przypadków. Konieczny jest wzmożony nadzór medyczny. Ponadto, aprepitant jest inhibitorem CYP3A4, co wymaga monitorowania stężeń leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym, takich jak immunosupresanty (cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, ewerolimus), opioidowe leki przeciwbólowe (alfentanyl, fentanyl), pochodne alkaloidów sporyszu oraz chinidyna. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z irynotekanem, które może nasilać toksyczność tego leku. U pacjentów przyjmujących warfarynę (substrat CYP2C9) wskazane jest ścisłe monitorowanie INR podczas terapii oraz przez 14 dni po każdorazowej 3-dniowej kuracji aprepitantem.
alkaloid sporyszu, aprepitant, cytochrom CYP3A4, ergotyzm, hormonalny lek antykoncepcyjny, immunosupresant, immunosupresanty, irynotekan, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, opioidowy lek przeciwbólowy, opioidy, parametry krzepnięcia, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy