łuszczenie skóry
Łuszczenie skóry (desquamatio) to proces złuszczania się zewnętrznej warstwy naskórka. Jest to naturalny mechanizm fizjologiczny, jednak w nadmiernym nasileniu może wskazywać na różnorodne stany patologiczne skóry.
W warunkach fizjologicznych naskórek ulega ciągłej odnowie – komórki warstwy podstawnej dzielą się, dojrzewają, keratynizują i ostatecznie złuszczają się z powierzchni skóry. Cały cykl trwa około 28 dni u osób dorosłych, a proces ten jest zwykle niezauważalny.
Patologiczne łuszczenie skóry może być objawem licznych dermatoz, m.in. łuszczycy, wyprysku, liszaja płaskiego, grzybic, łupieżu, czy reakcji polekowych. Może również towarzyszyć chorobom ogólnoustrojowym (np. niedoborom witamin, zaburzeniom endokrynologicznym) lub występować w przebiegu infekcji (np. płonica, ospa wietrzna).
Diagnostyka różnicowa łuszczenia skóry powinna uwzględniać charakter zmian (drobno- lub grubopłatowe), lokalizację, towarzyszące objawy (świąd, rumień, bolesność) oraz przebieg schorzenia. W zależności od przyczyny, leczenie może obejmować zastosowanie emolientów, preparatów keratolitycznych, kortykosteroidów miejscowych, leków przeciwgrzybiczych lub terapii ogólnoustrojowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris – Zapobieganie i profilaktyka
Keratoza pilaris (KP) to genetycznie uwarunkowana, przewlekła dermatoza charakteryzująca się drobnymi, szorstkimi grudkami na skórze, najczęściej na ramionach, udach i pośladkach. Objawy pojawiają się zwykle w dzieciństwie i młodości, z tendencją do samoistnej poprawy do 30. roku życia. Patomechanizm opiera się na nadmiernym nagromadzeniu keratyny blokującej mieszki włosowe. Leczenie ma charakter głównie kosmetyczny i obejmuje regularne stosowanie emolientów oraz preparatów keratolitycznych zawierających mocznik, kwas mlekowy (np. 10%), kwas alfa-hydroksylowy, kwas salicylowy czy retinoidy. Zaleca się aplikację nawilżaczy na wilgotną skórę w ciągu 5 minut po kąpieli, stosowanie łagodnych, bezzapachowych środków myjących oraz unikanie czynników zaostrzających, takich jak gorące kąpiele, obcisłe ubrania czy mechaniczne drażnienie skóry.
bliznowacenie, ceramidy, depilacja laserowa, dermatolog, emolienty, grudki skórne, keratoza pilaris, keratyna, koloidalna owsianka, kwas alfa-hydroksylowy, kwas azelainowy, kwas glikolowy, kwas hialuronowy, kwas mlekowy, kwas salicylowy, łuszczenie skóry, mieszki włosowe, mocznik, produkty niekomedogenne, retinoidy, schorzenie genetyczne, stan zapalny - Leksykon chorób i schorzeń
Rogowacenie łojotokowe – Objawy
Seborrheic keratosis (rogowiak łojotokowy) to łagodny rozrost naskórka, najczęściej występujący u osób po 40. roku życia, ze szczytem zachorowań po 50. roku życia, obejmujący ponad 90% populacji powyżej 60 lat. Zmiany mają charakterystyczny wygląd: okrągłe lub owalne, o powierzchni woskowatej, szorstkiej lub łuszczącej się, z teksturą przypominającą brodawkę lub roztopiony wosk, o rozmiarze od kilku milimetrów do ponad 2,5 cm średnicy. Barwa zmian jest zróżnicowana – od jasnobrązowej, brązowej, czarnej, po białą, cielistą, żółtą, różową czy szarą, z tendencją do ciemnienia. Lokalizują się głównie na klatce piersiowej, plecach, ramionach, brzuchu, twarzy, szyi i owłosionej skórze głowy, rzadko na dłoniach, podeszwach i błonach śluzowych. Występują pojedynczo lub w grupach, a u osób o ciemniejszym fototypie skóry często jako dermatosis papulosa nigra wokół oczu.
brodawka skórna, czerniak, dermatosis papulosa nigra, diagnostyka różnicowa, fototyp skóry, hiperkeratoza, konsultacja dermatologiczna, leczenie immunosupresyjne, łuszczenie skóry, nowotwór wewnętrzny, nowotwór złośliwy skóry, objaw Leser-Trélata, owrzodzenie, powierzchnia brodawkowata, remisja samoistna, rogowacenie słoneczne, rogowiak łojotokowy, stan zapalny, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Azulan –
Azulan to preparat leczniczy dostępny w formie płynu doustnego, płynu do stosowania w jamie ustnej oraz płynu na skórę, zawierający wyciąg płynny z kwiatu rumianku (Matricaria recutita L.) w stosunku 1:2, z etanolem 70% (V/V) jako ekstrahentem, a sam lek zawiera 60-68% (V/V) etanolu. W literaturze medycznej oraz dokumentacji produktu nie odnotowano przypadków przedawkowania przy podaniu doustnym, co oznacza brak danych klinicznych dotyczących objawów toksyczności po spożyciu nadmiernej ilości preparatu. W związku z tym nie określono dawki wywołującej przedawkowanie dla drogi podania wewnętrznego.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Skinoren 150 mg/g
Skinoren, zawierający 150 mg kwasu azelainowego w 1 g żelu, jest stosowany w leczeniu trądziku grudkowo-krostkowego. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są reakcje miejscowe, takie jak świąd, pieczenie i ból w miejscu aplikacji, które zwykle ustępują podczas kontynuacji terapii. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana według MedDRA, z bardzo częstymi (≥1/10) objawami miejscowymi oraz rzadkimi reakcjami nadwrażliwości immunologicznej, w tym obrzękiem naczynioruchowym i pogorszeniem astmy. Profil bezpieczeństwa u młodzieży w wieku 12-18 lat jest porównywalny z dorosłymi, z całkowitą częstością działań niepożądanych około 31-40% w różnych grupach wiekowych.
adherencja pacjenta, astma, działanie niepożądane, kontaktowe zapalenie skóry, konwencja MedDRA, kwas azelainowy, łuszczenie skóry, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk oka, obrzęk twarzy, parestezja, podrażnienie skóry, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, reakcja nadwrażliwości, stosunek korzyści do ryzyka, świąd, trądzik, trądzik grudkowo-krostkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Bromodosis (nieprzyjemny zapach stóp) – Objawy
Bromodosis, czyli bromhidrosis, to powszechne schorzenie dermatologiczne charakteryzujące się nieprzyjemnym zapachem stóp, wynikającym z nadmiernej potliwości (do 0,5 litra potu dziennie produkowanego przez około 250 000 gruczołów potowych na stopach) oraz metabolizmu bakterii, zwłaszcza Kyetococcus sedentarius, obecnych u 10-15% populacji. Produkty ich metabolizmu, takie jak lotne kwasy organiczne i związki siarkowe, odpowiadają za intensywny, charakterystyczny zapach przypominający zgniłe jaja. Czynniki predysponujące obejmują hyperhidrosis, noszenie nieodpowiedniego obuwia z materiałów syntetycznych, zakażenia grzybicze i bakteryjne (np. keratoza punktowa), zmiany hormonalne, stres oraz niewłaściwą higienę. Objawy to nieprzyjemny zapach, wilgotność skóry, białe zmiany, świąd i pieczenie, a w przypadku współistniejących infekcji – zaczerwienienie i łuszczenie skóry. Bromodosis może prowadzić do powikłań takich jak grzybica stóp i paznokci, keratoza punktowa, zakażenia bakteryjne, a u pacjentów z cukrzycą – do owrzodzeń i wtórnych infekcji.
acetylocholina, bromodosis, chlorek glinu, gruczoł łojowy, gruczoł potowy, grzybica paznokci, grzybica stóp, hyperhidrosis, jonoforeza, kwas borny, Kyetococcus sedentarius, łuszczenie skóry, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, neuroprzekaźnik, owrzodzenie, owrzodzenie stóp, stopa atlety, tinea pedis, toksyna botulinowa, zakażenie bakteryjne - Leksykon substancji czynnych
Benzoilu nadtlenek – Przedawkowanie
Benzoilu nadtlenek, stosowany miejscowo w leczeniu trądziku w preparatach takich jak Epiduo (0,1% adapalenu + 2,5% benzoilu nadtlenku) oraz Epiduo Forte (0,3% adapalenu + 2,5% benzoilu nadtlenku), może powodować przedawkowanie zarówno miejscowe, jak i doustne. Miejscowe przedawkowanie wynika z nadmiernej aplikacji lub częstszego niż zalecane stosowania (więcej niż raz na dobę), co prowadzi do nasilonego podrażnienia skóry objawiającego się zaczerwienieniem, pieczeniem, łuszczeniem, obrzękiem i świądem. W takich przypadkach zaleca się natychmiastowe przerwanie stosowania preparatu i oczekiwanie na ustąpienie objawów przed ponownym użyciem.
adapalen, aplikacja miejscowa, benzoilu nadtlenek, Epiduo, Epiduo Forte, leczenie objawowe, łuszczenie skóry, miejscowe przedawkowanie, obrzęk, ośrodek toksykologiczny, pieczenie skóry, podrażnienie skóry, preparat leczniczy, przypadkowe spożycie, ratownictwo medyczne, świąd, trądzik, zaczerwienienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Minovivax 2% 20 mg/ml
Minoksydyl w postaci roztworu na skórę (Minovivax 2%, 20 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą dotyczyć różnych układów organizmu. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest ból głowy (≥1/10), a także duszność, obrzęk obwodowy i zwiększenie masy ciała (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często występują zawroty głowy i nudności (≥1/1 000 do <1/100), natomiast częstość innych objawów, takich jak tachykardia, kołatanie serca, niedociśnienie, wymioty, reakcje alergiczne (w tym obrzęk naczynioruchowy i nadwrażliwość), poważne reakcje skórne (łuszczenie, pęcherze, owrzodzenia) oraz podrażnienie oczu, pozostaje nieznana. Minoksydyl, pierwotnie stosowany jako lek przeciwnadciśnieniowy, może wywoływać działania ogólnoustrojowe nawet przy miejscowym stosowaniu, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
ból głowy, ból w klatce piersiowej, duszność, etanol bezwodny, glikol propylenowy, hirsutyzm, kołatanie serca, kontaktowe zapalenie skóry, lek przeciwnadciśnieniowy, łuszczenie skóry, minoksydyl, nastrój depresyjny, niedociśnienie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, podrażnienie oczu, podrażnienie skóry, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień, rumień wielopostaciowy, suchość skóry, świąd, tachykardia, wymioty, wysypka trądzikopodobna, zapalenie skóry, zawroty głowy, zmiana koloru włosów, zmiana struktury włosów, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piloxidil 20 mg/ml
Lek Piloxidil zawiera 20 mg/ml minoksydylu w postaci płynu do stosowania miejscowego i może wywoływać działania niepożądane zarówno związane z substancją czynną, jak i składnikami pomocniczymi, w szczególności glikolem propylenowym (0,15 ml/1 ml) oraz etanolem (0,7 ml/1 ml). Najczęściej obserwuje się miejscowe reakcje skórne, takie jak podrażnienie i świąd, które mogą być spowodowane glikolem propylenowym. Minoksydyl, ze względu na swoje właściwości wazodylatacyjne, może powodować działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego, takie jak niedociśnienie tętnicze (niedociśnienie – częstość niezbyt często), tachykardia, kołatanie serca (rzadko) oraz obrzęki obwodowe (niedociś często). Dodatkowo, mogą wystąpić bóle głowy (często), duszność (niedociś często) oraz nadmierne owłosienie (często), także poza miejscem aplikacji, zwłaszcza u kobiet.
ból głowy, ból w klatce piersiowej, duszność, działanie wazodylatacyjne, glikol propylenowy, hirsutyzm, kołatanie serca, krążenie ogólnoustrojowe, lek przeciwnadciśnieniowy, łuszczenie skóry, minoksydyl, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, personel medyczny, płyn na skórę, podrażnienie skóry, reakcja alergiczna, retencja płynów, rumień, świąd, system MedDRA, tachykardia, wypadanie włosów, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zawrót głowy, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fibrovein 0,5% (5 mg/ml)
Fibrovein, stosowany w skleroterapii żył, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, zależnie od formy podania (płyn lub pianka). Najczęstsze objawy to ból w miejscu wkłucia, pokrzywka, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych (często ≥1/100 do <1/10 dla płynu, bardzo często ≥1/10 dla pianki) oraz tymczasowa pigmentacja skóry (niezbyt często ≥1/1000 do <1/100 dla płynu, często ≥1/100 do <1/10 dla pianki). Bardzo rzadkie, ale poważne powikłania obejmują wstrząs anafilaktyczny, zatorowość płucną i zgon (<1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko przypadkowego wstrzyknięcia do tętnicy, które może prowadzić do martwicy tkanek i amputacji kończyny. Zaleca się stosowanie najniższego skutecznego stężenia leku, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza tych związanych z wynaczynieniem i wysokim stężeniem preparatu.
biegunka, ból głowy, duszność, Fibrovein, hiperpigmentacja, krwiak, łuszczenie skóry, martwica skóry, martwica tkanek, migrena, mroczki migocące, niedowład połowiczy, nudności, obrzęk, parestezja, pigmentacja skóry, pokrzywka, porażenie połowicze, przemijający atak niedokrwienny, reakcja alergiczna układowa, reakcja wazowagalna, rozszerzenie naczyń włosowatych, rumień, skleroterapia żył, skurcz tętnicy, sodu tetradecylu siarczan, ucisk w klatce piersiowej, udar, uszkodzenie nerwu, wstrząs anafilaktyczny, wstrzyknięcie do tętnicy, wybroczyna, wymioty, wynaczynienie leku, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie skóry, zapalenie żył, zapaść krążeniowa, zatorowość płucna, zgorzel - Leksykon leków
Działania niepożądane – Benzacne 50 mg/g
Produkt leczniczy Benzacne, zawierający benzoilu nadtlenek w stężeniach 50 mg/g oraz 100 mg/g w formie żelu, wykazuje działanie keratolityczne i drażniące, co może prowadzić do miejscowych działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane objawy to przesuszenie i nadmierne łuszczenie się skóry, zaczerwienienie oraz uczucie ciepła lub delikatnego kłucia w miejscu aplikacji, szczególnie w pierwszym tygodniu terapii. Zaleca się wówczas zmniejszenie częstości stosowania preparatu (np. z codziennego na co drugi dzień) oraz stosowanie łagodnych, bezwodnych środków nawilżających, co zwykle pozwala na kontynuację leczenia bez konieczności jego przerwania.
alergiczne zapalenie kontaktowe, benzoilu nadtlenek, Benzoylis peroxidum, działanie drażniące, działanie keratolityczne, leczenie objawowe, leczenie przeciwalergiczne, łuszczenie skóry, obrzęk, pęcherzyki, pieczenie skóry, przesuszenie skóry, reakcja immunologiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja zapalna, rumień, świąd, wysypka skórna, zaczerwienienie skóry, zmiany grudkowe, zmiany plamisto-grudkowe, zmiany rumieniowe - Leksykon substancji czynnych
Klindamycyna – Przedawkowanie
Klindamycyna, stosowana w formach doustnych, dożylnych, domięśniowych, miejscowych oraz dopochwowych, może wywołać różnorodne objawy przedawkowania zależne od drogi podania i indywidualnej reakcji pacjenta. Najczęstsze objawy po podaniu ogólnoustrojowym to zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka, a w rzadkich przypadkach ciężkie reakcje alergiczne, w tym odczyny surowicze, obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny. W przypadku preparatów miejscowych obserwuje się silne zaczerwienienie, łuszczenie i podrażnienie skóry, z możliwością wchłaniania ogólnoustrojowego. Nie określono dokładnej dawki toksycznej, a biologiczny okres półtrwania klindamycyny wynosi około 2,4 godziny. Hemodializa i dializa otrzewnowa nie są skuteczne w eliminacji leku.
biegunka, ból brzucha, dializa, drgawki, działanie teratogenne, klindamycyna, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, łuszczenie skóry, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odtrutka, okres półtrwania, parametry życiowe, płukanie żołądka, przedawkowanie klindamycyny, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, tretynoina, wspomaganie oddychania, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alikval 50 mg
Badania przedkliniczne wildagliptyny wykazały opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów u psów przy dawkach poniżej 15 mg/kg mc., co stanowi 7-krotną ekspozycję względem Cmax u ludzi. W płucach szczurów i myszy zaobserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych, z dawkami bezpiecznymi odpowiednio 25 mg/kg (5-krotna ekspozycja AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotna ekspozycja). U psów odnotowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak miękkie i śluzowate stolce, biegunka oraz krwawienie przy wyższych dawkach, bez ustalenia dawki bezpiecznej. Wildagliptyna nie wykazała działania mutagennego in vitro i in vivo. Badania reprodukcyjne u szczurów i królików wskazały na toksyczność zarodkowo-płodową przy dawkach ≥ 50 mg/kg (9-10-krotna ekspozycja u ludzi), obejmującą zmiany kostne i zmniejszenie masy ciała płodu, związane z toksycznością u matek. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawki ≥ 150 mg/kg powodowały przemijające zmniejszenie masy ciała i obniżoną aktywność ruchową potomstwa F1, powiązane z toksycznością matczyną.
badanie histopatologiczne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja lekowa, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, makrofag pęcherzykowy, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, objawy żołądkowo-jelitowe, płodność, płodność i rozwój zarodka, przewód pokarmowy, przewodnictwo sercowe, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rozwój przed- i pourodzeniowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ oddechowy, żebro faliste, zmiana skórna - Leksykon substancji czynnych
Trifaroten – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Trifaroten, aktywny składnik kremu Aklief w dawce 50 µg/g, jest retinoidem stosowanym miejscowo, którego użycie wiąże się z częstymi miejscowymi działaniami niepożądanymi, takimi jak rumień, łuszczenie, suchość oraz pieczenie skóry. Zaleca się wdrożenie strategii minimalizujących te objawy, w tym regularne stosowanie preparatów nawilżających, dostosowanie częstości aplikacji do tolerancji pacjenta oraz ewentualne tymczasowe zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia w przypadku nasilonych reakcji. Krem nie powinien być stosowany na uszkodzoną skórę, aktywne wypryski czy oparzenia słoneczne, a także należy unikać depilacji woskowej na leczonych obszarach. W przypadku reakcji alergicznych, takich jak nasilony świąd, obrzęk czy wysypka, konieczne jest natychmiastowe odstawienie preparatu.
działanie niepożądane, filtr przeciwsłoneczny, fotosensybilizacja, fototerapia, glikol propylenowy, krem Aklief, kwas glikolowy, kwas salicylowy, łuszczenie skóry, nadtlenek benzoilu, nadwrażliwość, oparzenie słoneczne, pieczenie skóry, preparat nawilżający, promieniowanie UV, reakcja alergiczna, reakcja skórna miejscowa, retynoid, rumień, substancja pomocnicza, trifaroten, współczynnik ochrony przeciwsłonecznej, wyprysk - Leksykon leków
Działania niepożądane – Izotziaja 0,5 mg/g
Izotziaja w postaci żelu o stężeniu 0,5 mg/g zawierającego izotretynoinę wykazuje profil działań niepożądanych głównie związanych z miejscowym podrażnieniem skóry. Najczęściej obserwowane reakcje to pieczenie, zaczerwienienie, świąd, zmiany rumieniowe oraz złuszczanie naskórka, które mają charakter przemijający i ustępują wraz z adaptacją skóry do preparatu. Substancje pomocnicze, takie jak butylohydroksytoluen (E 321) oraz etanol 96%, mogą dodatkowo wpływać na nasilenie tych objawów. W przypadku nasilenia działań niepożądanych zaleca się modyfikację schematu leczenia, obejmującą zmniejszenie częstości aplikacji, czasowe przerwanie terapii lub całkowite odstawienie preparatu po konsultacji lekarskiej.
aplikacja leku, butylohydroksytoluen, działanie niepożądane, izotretynoina, kontrola dermatologiczna, łuszczenie skóry, monitorowanie bezpieczeństwa leku, nadwrażliwość skóry, pieczenie skóry, podrażnienie skóry, przekrwienie skóry, rumień skóry, świąd skóry, terapia miejscowa, złuszczanie naskórka, zmiany rumieniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Łojotokowe zapalenie skóry – Objawy
Łojotokowe zapalenie skóry (seborrheic dermatitis) to przewlekła, nawracająca choroba zapalna skóry, lokalizująca się głównie w obszarach bogatych w gruczoły łojowe, takich jak skóra owłosiona głowy, twarz (okolice nosa, brwi, fałdy nosowo-wargowe), małżowiny uszne, powieki, klatka piersiowa, plecy, pachy, pachwiny oraz fałdy skórne. Objawia się tłustymi, złuszczającymi się zmianami skórnymi, świądem, zaczerwienieniem i pieczeniem. Przebieg choroby charakteryzuje się naprzemiennymi fazami zaostrzeń i remisji, z nasileniem objawów zimą i łagodzeniem latem pod wpływem ekspozycji na słońce. U niemowląt (ciemiężyca) zmiany mają łagodniejszy przebieg i zwykle ustępują samoistnie do 6-12 miesiąca życia. U dorosłych, szczególnie w wieku 30-60 lat, choroba ma charakter przewlekły i wymaga długotrwałego leczenia, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością (np. HIV/AIDS), chorobą Parkinsona czy zespołem Downa.
choroba zapalna skóry, ciemieniucha, czynniki wyzwalające, fałdy skórne, fluocinolone, gruczoły łojowe, inhibitory kalcyneuryny, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, łuszczyca, maceracja skóry, Malassezia, remisja, siarczek selenu, szampon przeciwłupieżowy, takrolimus, trądzik różowaty, wypadanie włosów, wyprysk atopowy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie powiek, zmiany pierścieniowate - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vimetso 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Vimetso, zawierający wildagliptynę (50 mg) i metforminę chlorowodorku (850 mg lub 1000 mg), przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające brak nowych działań toksycznych przy stosowaniu leku złożonego. Wildagliptyna wykazała w badaniach na zwierzętach działania niepożądane, takie jak opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego u psów (dawka bez efektu toksycznego 15 mg/kg, odpowiadająca 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi) oraz gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach szczurów i myszy (dawki bez efektu odpowiednio 25 mg/kg i 750 mg/kg, co stanowi 5- i 142-krotną ekspozycję względem AUC u ludzi). W badaniach kancerogenności u szczurów nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów przy dawkach do 900 mg/kg (200-krotna ekspozycja), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutka i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach ≥ 100 mg/kg, jednak uznano to za mało istotne ryzyko dla ludzi ze względu na brak genotoksyczności i specyfikę gatunkową. Badania reprodukcyjne wykazały toksyczność płodową przy dawkach ≥ 50 mg/kg (9-10-krotna ekspozycja względem ludzi), natomiast toksyczność skórna u małp cynomolgus pojawiała się przy dawkach ≥ 5 mg/kg/dobę, z nieodwracalnymi zmianami przy 160 mg/kg/dobę.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenne, biegunka, działanie niepożądane, działanie toksyczne, ekspozycja terapeutyczna, faliste żebra, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, miękki stolec, naczyniakomięsak krwionośny, pęcherzyk skórny, piankowate makrofagi pęcherzykowe, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, śluzowaty stolec, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, zmiana martwicza, zmniejszona aktywność ruchowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neotigason 25 mg
Acytretyna, stosowana w dawkach 10 mg i 25 mg, wywołuje działania niepożądane u większości pacjentów, które zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu terapii. Charakterystyczne jest początkowe paradoksalne pogorszenie objawów łuszczycy. Najczęściej obserwuje się objawy hiperwitaminozy A, takie jak suchość ust, którą można łagodzić stosowaniem tłustych maści. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych należą suchość błon śluzowych (oczu, nosa, jamy ustnej), bóle głowy, zapalenie skóry, zaburzenia lipidowe (wzrost trójglicerydów i cholesterolu), a także obrzęki obwodowe i nieprawidłowości enzymów wątrobowych.
acytretyna, dysfonia, fotowrażliwość, hiperostoza kręgosłupa, hiperwitaminoza A, kandydoza pochwy, kseroftalmia, łuszczenie skóry, łuszczyca, madaroza, nadciśnienie śródczaszkowe, nadwrażliwość typu I, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, przedwczesne zarastanie nasad kości, ślepota nocna, tolerancja glukozy, zapalenie czerwieni warg, zapalenie dziąseł, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zespół kwasu retynowego, zespół przesiąkania włośniczek, ziarniniak ropotwórczy, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwapnienia pozaszkieletowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olfen żel 10 mg/g
Olfen żel zawiera diklofenak dietyloamoniowy w stężeniu 11,6 mg/g, co odpowiada 10 mg diklofenaku sodowego na gram żelu. Preparat jest miejscowo stosowanym niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ), który może wywoływać działania niepożądane, głównie ze strony skóry. Najczęściej obserwuje się kontaktowe zapalenie skóry, wysypkę, rumień, egzemę oraz świąd, które występują często (≥1/100 do <1/10). Rzadziej (≥1/10 000 do <1/1 000) mogą pojawić się pęcherzykowe zapalenie skóry, a bardzo rzadko (<1/10 000) reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy oraz astma. W przypadku stosowania na duże powierzchnie skóry lub przez dłuższy czas istnieje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, w tym zaburzeń ze strony układu pokarmowego, wątroby i nerek, podobnych do tych po podaniu doustnym diklofenaku.
astma, diklofenak dietyloamoniowy, diklofenak sodowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, egzema, glikol propylenowy, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, Olfen żel, pęcherzykowe zapalenie skóry, pokrzywka, rumień, świąd, układ pokarmowy, wysypka grudkowata, zaburzenia oddechowe, zapalenie skóry, zwężenie oskrzeli - Leksykon chorób i schorzeń
Łupież różowy – Diagnostyka i diagnoza
Łupież różowy (pityriasis rosea) to samoograniczająca się dermatoza, charakteryzująca się początkowo pojawieniem się blaszki macierzystej o średnicy 2-5 cm, z rumieniowym, łuszczącym się obwodem i jaśniejszym środkiem, lokalizującej się głównie na tułowiu (w 90% przypadków). Po 1-2 tygodniach rozwija się uogólniona wysypka plamisto-grudkowa, z mniejszymi zmianami ułożonymi wzdłuż linii Langera, przypominającymi choinkę, obejmująca tułów i proksymalne części kończyn. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i badaniu fizykalnym, wspomagana dermatoskopią, która wykazuje żółtawe tło, obwodowe łuszczenie typu „collarette” oraz nieregularne rozmieszczenie punktowych naczyń. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. kiłę wtórną (testy RPR/VDRL), grzybicę (test KOH, posiew), łuszczycę kropelkową, liszaj płaski oraz inne dermatozy o podobnym obrazie klinicznym.
badanie dermatoskopowe, badanie histopatologiczne, biopsja skóry, blaszka macierzysta, chłoniak skórny z komórek T, dermatolog, diagnostyka różnicowa, grzybica skóry gładkiej, kiła wtórna, linie Langera, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łupież różowy, łuszczenie skóry, łuszczyca kropelkowa, morfologia krwi, odczyn Biernackiego, parakeratoza, posiew grzybniczy, spongioza, test HIV, test KOH, test RPR, toczeń rumieniowaty podostry skórny, wyprysk pieniążkowaty, wysypka plamisto-grudkowa