chłoniak grudkowy

Chłoniak grudkowy (follicular lymphoma) to nowotwór złośliwy wywodzący się z limfocytów B, stanowiący około 20% wszystkich chłoniaków nieziarniczych. Charakteryzuje się obecnością grudek chłonnych, które naśladują fizjologiczne grudki limfatyczne, jednak są złożone z atypowych centrocytów i centroblastów.

W klasyfikacji WHO chłoniak grudkowy dzieli się na cztery stopnie (grade 1-3B) w zależności od liczby centroblastów w polu widzenia. Stopnie 1-2 mają zwykle indolentny przebieg, natomiast 3A i 3B cechują się bardziej agresywnym przebiegiem klinicznym, szczególnie 3B, który jest traktowany jak chłoniak rozlany z dużych komórek B.

Diagnostyka chłoniaka grudkowego opiera się na badaniu histopatologicznym z oceną immunofenotypową. Charakterystycznym markerem jest nadekspresja BCL2 związana z translokacją t(14;18), obecną w około 85% przypadków. Komórki nowotworowe wykazują ekspresję CD19, CD20, CD10 i BCL6.

Leczenie zależy od stadium zaawansowania, wieku pacjenta i czynników rokowniczych (FLIPI). W stadium I-II często stosuje się radioterapię, natomiast w stadiach zaawansowanych – immunochemioterapię (rytuksymab z chemioterapią) lub strategię watch and wait u pacjentów bezobjawowych. Mimo dobrej odpowiedzi na leczenie, chłoniak grudkowy charakteryzuje się tendencją do nawrotów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Gedeon Richter 15 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny o kodzie ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowe działanie immunomodulujące, przeciwnowotworowe i antyangiogenne. Jego mechanizm opiera się na wiązaniu z cereblonem, składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Skutkuje to cytotoksycznością oraz modulacją odpowiedzi immunologicznej, w tym zwiększeniem aktywności komórek T, NK i NKT oraz hamowaniem produkcji cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-6). Lenalidomid wykazuje selektywne działanie przeciwnowotworowe w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz zespołach mielodysplastycznych z delecją 5q, a także wykazuje synergizm z rytuksymabem, wzmacniając ADCC i indukując apoptozę komórek nowotworowych.
apoptoza, ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, czynniki transkrypcyjne, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie proerytropoetyczne, hemoglobina płodowa, komórka hematopoetyczna, komórka macierzysta CD34+, komórki NK, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, lenalidomid, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, oporny szpiczak mnogi, proliferacja komórek, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Linorion 2,5 mg

Linorion (lenalidomid) jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka grudkowego. W szpiczaku mnogim lek jest używany jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych oraz w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem w leczeniu pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu. W leczeniu po co najmniej jednej linii stosuje się Linorion w połączeniu z deksametazonem. W zespołach mielodysplastycznych wskazaniem jest monoterapia u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz izolowaną delecją 5q, po wykluczeniu innych metod leczenia. W chłoniaku grudkowym stopnia 1-3a Linorion podaje się w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów wcześniej leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, delecja 5q, kapsułka twarda, lenalidomid, melfalan, monoterapia, nieprawidłowość cytogenetyczna, nowotwór hematologiczny, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący efekty immunomodulacyjne, przeciwnowotworowe, antyangiogenne oraz proerytropoetyczne. Substancja wiąże się z białkiem cereblon, kluczowym elementem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. W efekcie lenalidomid indukuje apoptozę i hamuje proliferację nowotworowych komórek plazmatycznych szpiczaka mnogiego, komórek chłoniaka grudkowego oraz selektywnie działa na klony z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Ponadto, lek zwiększa liczbę komórek NK, T i NKT, wzmacniając nadzór immunologiczny, oraz hamuje produkcję cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-6), co redukuje stan zapalny w mikrośrodowisku nowotworowym. W terapii skojarzonej z rytuksymabem lenalidomid wykazuje synergistyczne działanie, zwiększając cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) i apoptozę komórek chłoniaka.
aberracja chromosomalna, anemia, angiogeneza, apoptoza, białka Aiolos i Ikaros, białko DDB1, białko regulatorowe kuliny, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokiny prozapalne, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynnik transkrypcyjny, delecja chromosomu 5, efekt immunomodulacyjny, erytropoeza, hematoonkologia, hemoglobina płodowa, komórki hematopoetyczne, komórki macierzyste CD34+, komórki Natural Killer, komórki NKT, kulina 4, ligaza E3, macierz pozakomórkowa, mikrośrodowisko nowotworowe, nowotworowe komórki hematopoetyczne, rytuksymab, śródbłonek naczyniowy, szpiczak mnogi, TNF-alfa, ubikwitynacja, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Pharmascience 20 mg

Lenalidomid, klasyfikowany pod kodem ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania obejmujący immunomodulację, działanie przeciwnowotworowe, antyangiogenne oraz proerytropoetyczne. Jego podstawowy mechanizm polega na wiązaniu z cereblonem, składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. W efekcie lenalidomid indukuje cytotoksyczność oraz wzmacnia odpowiedź immunologiczną, zwiększając aktywność i liczebność komórek T, NK i NKT. Lek wykazuje selektywne działanie przeciwnowotworowe, szczególnie w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz w zespołach mielodysplastycznych z delecją 5q, gdzie intensyfikuje apoptozę nieprawidłowego klonu komórek. Dodatkowo lenalidomid hamuje angiogenezę, zwiększa produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+ oraz wykazuje działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, cereblon, chłoniak grudkowy, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynniki transkrypcyjne, delecja chromosomu 5, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, indolentny chłoniak nieziarniczy, komórki NK, komórki NKT, komórki T, leczenie podtrzymujące, nawrotowy szpiczak mnogi, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, pierwszorzędowy punkt końcowy, przeżycie bez progresji, przeżywalność ogólna, szpiczak mnogi, właściwości antyangiogenne, zespół mielodysplastyczny
Leksykon substancji czynnych
Bendamustyna – Wskazania do stosowania

Bendamustyna jest stosowana w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej (PBL) w stadium B lub C według klasyfikacji Bineta, szczególnie u pacjentów z przeciwwskazaniami do fludarabiny, takimi jak klirens kreatyniny <30 ml/min, choroby autoimmunologiczne czy ciężkie infekcje. W chłoniakach nieziarniczych o powolnym przebiegu bendamustyna jest wskazana jako monoterapia u pacjentów z progresją choroby podczas lub do 6 miesięcy po leczeniu rytuksymabem. Dotyczy to m.in. chłoniaka grudkowego, strefy brzeżnej, limfocytowego oraz wybranych przypadków chłoniaka z komórek płaszcza. Preparaty dostępne są w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji pod różnymi nazwami handlowymi, np. Bendamustine Accord, Bendamustine Eugia czy Bendamustine Kabi.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bendamustyna, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak limfocytowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak strefy brzeżnej, chłoniak z komórek płaszcza, choroba autoimmunologiczna, fludarabina, hemoglobina, hemoliza autoimmunologiczna, klasyfikacja Bineta, klasyfikacja Durie-Salmona, klirens kreatyniny, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność nerek, płytki krwi, prednizon, przewlekła białaczka limfocytowa, roztwór do infuzji, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Linorion 5 mg

Lenalidomid, substancja czynna leku Linorion, jest stosowany w leczeniu onkohematologicznym, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaka grudkowego (FL). Dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. W szpiczaku mnogim Lenalidomid jest stosowany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w połączeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotowym/opornym w skojarzeniu z deksametazonem. W MDS wskazany jest u pacjentów z anemią zależną od transfuzji, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem wg IPSS oraz izolowaną delecją 5q, gdy inne metody są nieskuteczne. W chłoniaku grudkowym stosowany jest w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów wcześniej leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, delecja 5q, komórki macierzyste, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi, neutrofile, niedobór laktazy, nieprawidłowość cytogenetyczna, nietolerancja galaktozy, płytki krwi, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polalid 10 mg

Lenalidomid, substancja czynna leku Polalid, jest immunomodulatorem stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, wybranych zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim Polalid jest wykorzystywany jako terapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w leczeniu nawrotowym/opornym. W MDS z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS i anemią transfuzjozależną, lenalidomid stosuje się w monoterapii, co pozwala na redukcję zależności od transfuzji. W chłoniaku grudkowym stopnia 1-3a Polalid podaje się w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów po wcześniejszym leczeniu, co zapewnia synergistyczne działanie przeciwnowotworowe. Produkt dostępny jest w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, z różną zawartością laktozy, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
anemia zależna od przetoczeń, antygen CD20, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, choroba współistniejąca, cytotoksyczność zależna od przeciwciał, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, delecja 5q, działanie immunomodulujące, erytropoeza, kapsułka twarda, leczenie pierwszej linii, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan i prednizon, mikrośrodowisko guza, monoterapia, nawrotowy szpiczak mnogi, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, ryzyko cytogenetyczne, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 10 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Medical Valley) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi i nerkowymi. Dawkowanie jest dostosowywane na podstawie wyników badań laboratoryjnych i obserwacji klinicznych, z koniecznością przerwania terapii przy toksycznościach 3. i 4. stopnia oraz poważnych reakcjach skórnych (np. SJS, TEN, DRESS). W terapii skojarzonej z deksametazonem zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg/dobę (dni 1-21 w 28-dniowych cyklach), a deksametazonu 40 mg w wybrane dni cyklu. Dawkowanie jest stopniowo redukowane w przypadku działań niepożądanych, a terapia powinna być przerwana, jeśli liczba neutrofili (ANC) spadnie poniżej 1,0 × 10⁹/l lub płytek krwi poniżej 50 × 10⁹/l, z wyjątkiem sytuacji związanych z nacieczeniem szpiku. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek (ClCr <50 ml/min) konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki, np. do 10 mg/dobę przy umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek i do 5 mg/dobę u pacjentów dializowanych.
bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu G-CSF, deksametazon, działanie toksyczne, komórka erytroidalna, komórka plazmatyczna, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, parametr hematologiczny, powikłanie hematologiczne, prednizon, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Lenalidomid – Wskazania do stosowania

Lenalidomid jest lekiem immunomodulującym o szerokim spektrum działania przeciwnowotworowego, stosowanym głównie w hematologii. Dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. W leczeniu szpiczaka mnogiego lenalidomid stosowany jest jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (auto-HSCT) u nowo zdiagnozowanych pacjentów, a także w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu. Ponadto, lenalidomid w połączeniu z deksametazonem jest wskazany w nawrotowym lub opornym szpiczaku mnogim po wcześniejszym leczeniu. W zespołach mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q i anemią zależną od przetoczeń, lenalidomid w monoterapii poprawia parametry hematologiczne i może uniezależnić pacjentów od transfuzji.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, działanie mielosupresyjne, działanie przeciwnowotworowe, działanie teratogenne, izolowana delecja 5q, kapsułka twarda, kontrola urodzeń, leczenie podtrzymujące, lek immunomodulujący, melfalan, morfologia krwi, nieleczony szpiczak mnogi, nieprawidłowość cytogenetyczna, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, teratogenność, zaburzenie hematologiczne, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 5 mg

Terapia lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie monitorowania parametrów hematologicznych i klinicznych. Nie należy rozpoczynać leczenia, jeśli ANC jest < 1,0 × 10⁹/l i/lub liczba płytek < 50 × 10⁹/l (w zależności od wskazania wartości te mogą się różnić, np. ≥ 1,5 × 10⁹/l i ≥ 75 × 10⁹/l przed niektórymi schematami). W przypadku toksyczności hematologicznej 3. lub 4. stopnia zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki, a przy neutropenii rozważyć G-CSF. Dawkowanie lenalidomidu jest zróżnicowane w zależności od wskazania: np. 25 mg p.o. raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych w szpiczaku mnogim, 10 mg p.o. w dniach 1-21 przez maksymalnie 9 cykli w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, czy 10 mg p.o. w leczeniu podtrzymującym po ASCT, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach. Dawkowanie deksametazonu i bortezomibu jest dostosowane do schematu leczenia i wieku pacjenta (np. deksametazon 40 mg lub 20 mg u osób ≥ 75 lat). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki lenalidomidu (np. 10 mg przy Clk 30-50 ml/min, 7,5 mg przy Clk < 30 ml/min, 5 mg u pacjentów dializowanych). Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży do 18 lat.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu G-CSF, deksametazon, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie podtrzymujące, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, morfologia krwi, naciekanie szpiku kostnego, neutropenia, prednizon, progresja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polalid 5 mg

Lenalidomid (Polalid) jest lekiem stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka grudkowego. W terapii szpiczaka mnogiego znajduje zastosowanie jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w monoterapii lub w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem) oraz po niepowodzeniu wcześniejszej terapii (w połączeniu z deksametazonem). W zespołach mielodysplastycznych lenalidomid stosuje się w monoterapii u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz izolowaną delecją 5q, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku grudkowym lek podaje się w skojarzeniu z rytuksymabem u dorosłych z uprzednio leczonym chłoniakiem stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, delecja 5q, hematologia, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, Polalid, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Grindeks 25 mg

Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim (NDMM) oraz chłoniakiem grudkowym. Dawkowanie lenalidomidu jest dostosowywane do wskazań klinicznych i stanu pacjenta, z uwzględnieniem parametrów hematologicznych, takich jak bezwzględna liczba neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. Nie wolno rozpoczynać terapii przy ANC < 1,0 x 10⁹/l i/lub liczbie płytek < 50 x 10⁹/l (lub < 75 x 10⁹/l w leczeniu podtrzymującym po ASCT). Standardowa dawka początkowa dla NDMM niekwalifikujących się do przeszczepienia wynosi 25 mg lenalidomidu doustnie raz na dobę w dniach 1-21 28-dniowych cykli, często w skojarzeniu z deksametazonem (40 mg w dniach 1, 8, 15, 22). W schemacie z bortezomibem dawka lenalidomidu to 25 mg w dniach 1-14 21-dniowych cykli, a bortezomib podawany jest podskórnie w dawce 1,3 mg/m² dwa razy w tygodniu. W przypadku leczenia skojarzonego z melfalanem i prednizonem stosuje się 10 mg lenalidomidu w dniach 1-21, melfalan 0,18 mg/kg i prednizon 2 mg/kg w dniach 1-4. Dawkowanie wymaga modyfikacji w przypadku neutropenii i trombocytopenii, z tabelarycznym schematem zmniejszania dawek od 25 mg do 2,5 mg w zależności od stopnia toksyczności i wskazania.
allopurynol, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bezwzględna liczba neutrofili, bortezomib, chłoniak grudkowy, czynnik wzrostu granulocytów, deksametazon, kortykosteroid, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, naciek szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, opioidowy lek przeciwbólowy, poważna reakcja skórna, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, rytuksymab, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 7,5 mg

Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Gedeon Richter) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie ze względu na konieczność monitorowania parametrów hematologicznych, takich jak liczba bezwzględna neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. W przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem stosuje się lenalidomid 25 mg w dniach 1-14 cykli 21-dniowych oraz bortezomib 1,3 mg/m² podskórnie dwa razy w tygodniu. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) dawka początkowa wynosi 10 mg doustnie codziennie, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach, podawana bez przerwy w 28-dniowych cyklach. Dawkowanie wymaga modyfikacji w zależności od wystąpienia neutropenii, trombocytopenii oraz innych działań niepożądanych 3. i 4. stopnia, a także w zależności od funkcji nerek, gdzie przy umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach czynności nerek dawki są odpowiednio redukowane (np. dla szpiczaka mnogiego: 10 mg przy Clk 30-50 ml/min, 7,5 mg przy Clk <30 ml/min bez dializy, 5 mg po dializie). Nie zaleca się rozpoczynania leczenia przy ANC <1,0 × 10⁹/l i/lub liczbie płytek <50 × 10⁹/l (w przypadku NDMM) oraz ANC <0,5 × 10⁹/l i/lub płytek <25 × 10⁹/l (w zespołach mielodysplastycznych).
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, deksametazon, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak nieziarniczy – Patofizjologia i mechanizm

Chłoniak nieziarniczy (NHL) to heterogenna grupa nowotworów limfoidalnych, powstających w wyniku klonalnej ekspansji limfocytów B, T lub NK, złożona z licznych zmian genetycznych i molekularnych. Kluczowe mechanizmy patogenetyczne obejmują translokacje chromosomowe, takie jak t(14;18)(q32;q21) w 85% chłoniaków grudkowych, prowadzące do nadekspresji BCL2 i zahamowania apoptozy, t(11;14)(q13;q32) w chłoniaku z komórek płaszcza z nadekspresją cykliny D1 oraz t(8;14)(q24;q32) w chłoniaku Burkitta z nadekspresją c-MYC. Procesy fizjologiczne w centrach rozmnażania grudek chłonnych, takie jak hipermutacje somatyczne i rekombinacja immunoglobulin, sprzyjają powstawaniu uszkodzeń DNA inicjujących transformację nowotworową. Infekcje wirusowe (EBV, HTLV-1, HCV, HBV) oraz bakteria Helicobacter pylori odgrywają istotną rolę w patogenezie poprzez przewlekłą stymulację antygenową i dysregulację cytokin. Immunosupresja, choroby autoimmunologiczne oraz ekspozycja na czynniki środowiskowe (pestycydy, promieniowanie jonizujące) zwiększają ryzyko rozwoju NHL.
antygen CD20, białko BCL2, chłoniak Burkitta, chłoniak grudkowy, chłoniak MALT, chłoniak nieziarniczy, chłoniak rozlany z dużych komórek B, chłoniak z komórek płaszcza, choroba Hashimoto, cyklina D1, gen TP53, HBV, HCV, Helicobacter pylori, hipermutacja somatyczna, hipogammaglobulinemia, HTLV-1, immunosupresja, inhibitor punktów kontrolnych, limfocyt B, limfocyt T regulatorowy, makrofag związany z nowotworem, mikrośrodowisko nowotworowe, przeszczep narządu, reumatoidalne zapalenie stawów, terapia CAR-T, tkanka limfoidalna, toczeń rumieniowaty układowy, transformacja nowotworowa, translokacja chromosomowa, translokacja t(14;18), węzeł chłonny, wirus Epsteina-Barr, zespół Sjögrena
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Teva 10 mg

Lenalidomid, dostępny w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań i schematów leczenia. Najczęstsze działania niepożądane obejmują neutropenię (42,2-79,0%), trombocytopenię (21,5-72,3%), biegunkę (30,8-54,5%), zaparcia (17,4-56,1%), zmęczenie (18,1-73,7%), niedokrwistość (21,0-70,7%), skurcze mięśni (16,7-33,4%) oraz wysypkę (16,2-31,7%). W badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim po ASCT oraz w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem obserwowano także wysoką częstość zakażeń dróg oddechowych, zapalenia oskrzeli i gorączki. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkich powikłań hematologicznych, takich jak neutropenia 4. stopnia i gorączka neutropeniczna, które wymagają natychmiastowej interwencji oraz modyfikacji terapii. Ponadto, lenalidomid wiąże się z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, gdzie częstość zatorowości płucnej wynosiła 2,7-3,6%.
alergiczne zapalenie skóry, anemia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, biegunka, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Medical Valley 20 mg

Lenalidomid, będący lekiem immunosupresyjnym z grupy L04AX04, działa poprzez wiązanie z cereblonem, składnikiem kompleksu ligazy E3 pierścienia kulina-ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Mechanizm ten skutkuje cytotoksycznością wobec nowotworowych komórek plazmatycznych szpiczaka mnogiego, chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecją 5q, a także immunomodulacją poprzez zwiększenie liczby i aktywności komórek T, NK i NKT. Lenalidomid wykazuje ponadto właściwości antyangiogenne, proerytropoetyczne (zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+) oraz przeciwzapalne, hamując produkcję cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6. Wskazania kliniczne obejmują m.in. nowo rozpoznany i nawrotowy szpiczak mnogi, zespoły mielodysplastyczne z delecją 5q oraz chłoniaki, potwierdzone licznymi badaniami fazy 2 i 3, w tym kluczowymi badaniami CALGB 100104 i IFM 2005-02 w leczeniu podtrzymującym po ASCT.
apoptoza, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, badanie kliniczne fazy III, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy indolentny, chłoniak z komórek płaszcza, cytokiny prozapalne, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynniki transkrypcyjne, deksametazon, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie niepożądane, działanie przeciwnowotworowe, działanie przeciwzapalne, efekt proerytropoetyczny, hemoglobina płodowa, komórki hematopoetyczne, komórki macierzyste hematopoetyczne, komórki NK, komórki plazmatyczne szpiczaka, lenalidomid, mielosupresja, mikrośrodowisko nowotworowe, neutropenia, niedokrwistość, nowotworowe komórki hematopoetyczne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rytuksymab, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg

Lenalidomid, dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazania i schematu leczenia, szczególnie w terapii nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM), zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Najczęstsze i najistotniejsze działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (do 83,3%), trombocytopenia (do 72,3%) i niedokrwistość (do 70,7%), które mogą prowadzić do gorączki neutropenicznej, zakażeń i krwawień. W badaniach klinicznych (np. IFM 2005-02, CALGB 100104) odnotowano także wysoką częstość zapalenia oskrzeli (47,4%), biegunek (do 54,5%), neuropatii obwodowej (do 71,8%) oraz zmęczenia (do 73,7%). Ponadto, u pacjentów z NDMM leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem obserwowano niedociśnienie tętnicze (6,5%), zakażenia płuc (5,7%) i niewydolność nerek (6,3%).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, melfalan, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, posocznica, rytuksymab, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Chlorek amonowy – Działania niepożądane

Chlorek amonowy, jako składnik preparatu Lenalidomide Grindeks, wykazuje istotne działania niepożądane, szczególnie w terapii schorzeń hematologicznych takich jak szpiczak mnogi, zespoły mielodysplastyczne oraz chłoniaki. Najpoważniejsze z nich to zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenia 4. stopnia (występująca u 42,2-79,0% pacjentów w zależności od wskazania), trombocytopenia 3. lub 4. stopnia (21,5-72,3%), oraz zwiększone ryzyko infekcji, zwłaszcza zapalenia płuc (9,4-10,6%) i gorączki neutropenicznej. W leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza odnotowano 20% wczesnych zgonów u pacjentów z dużym rozmiarem guza oraz konieczność przerwania terapii w 14% przypadków już w 1. cyklu. Ponadto, obserwuje się zwiększoną częstość żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w tym zatorowości płucnej (3,6%).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, chlorek amonowy, czynniki wzrostu, deksametazon, gorączka neutropeniczna, lenalidomid, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość, nudności, rytuksymab, skurcze mięśni, świąd, szpiczak mnogi, transfuzja płytek krwi, trombocytopenia, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Grindeks 2,5 mg

Lenalidomide Grindeks, zawierający lenalidomid z chlorkiem amonowym, jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka grudkowego stopnia l-3a. W terapii szpiczaka mnogiego stosuje się go jako monoterapię podtrzymującą po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych, w celu wydłużenia remisji, lub w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem, bądź melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu. W nawrotowym lub opornym szpiczaku mnogim lenalidomid podaje się z deksametazonem po wcześniejszym leczeniu. W chłoniaku grudkowym lek stosowany jest w połączeniu z rytuksymabem, co zwiększa efektywność przeciwnowotworową. Dawkowanie jest precyzyjnie dostosowane do potrzeb pacjenta, dostępne w kapsułkach o zawartości od 2,5 mg do 25 mg, z różną ilością laktozy bezwodnej (od 20 mg do 197 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antygen CD20, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, działanie immunomodulujące, działanie przeciwnowotworowe, laktoza bezwodna, lenalidomid, limfocyt B, melfalan, nawrót choroby, nawrotowy szpiczak mnogi, nietolerancja laktozy, pierwsza linia leczenia, prednizon, przeciwciało monoklonalne, przeszczep komórek macierzystych, remisja, rozpoznanie histopatologiczne, rytuksymab, substancja aktywna, szpiczak mnogi, terapia podtrzymująca, terapia skojarzona
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 25 mg

Lenalidomid, klasyfikowany pod kodem ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne, głównie poprzez wiązanie z białkiem cereblon, kluczowym składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna. Mechanizm ten prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych, co skutkuje działaniem cytotoksycznym i immunomodulacyjnym. Lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę komórek nowotworowych, w tym plazmatycznych w szpiczaku mnogim, komórek chłoniaka grudkowego oraz klonów z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Dodatkowo, lek zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT, wzmacnia cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) w terapii skojarzonej z rytuksymabem oraz wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne i przeciwzapalne, m.in. poprzez hamowanie TNF-α i IL-6.
aberracja chromosomowa, ADCC, apoptoza komórek, ASCT, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, białko DDB1, białko regulatorowe kuliny, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa, czynnik transkrypcyjny, delecja chromosomu 5, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, efekt immunomodulacyjny, hamowanie proliferacji, hemoglobina płodowa, indukcja apoptozy, interleukina-6, komórka hematopoetyczna, komórka macierzysta CD34+, komórka Natural Killer, komórka NKT, komórka plazmatyczna, kulina 4, ligaza E3, nowotworowa komórka hematopoetyczna, oporny szpiczak mnogi, parametr hematologiczny, rytuksymab, śródbłonek naczyniowy, szpiczak mnogi, TNF-α, toksyczność ograniczająca dawkę, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 5 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, zawierający lenalidomid oraz laktozę (33,2–332,2 mg w zależności od dawki). Preparat jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego u dorosłych pacjentów w różnych stadiach i schematach terapeutycznych: jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów po wcześniejszych liniach leczenia. Ponadto lek jest stosowany w monoterapii u dorosłych z anemią zależną od przetoczeń w przebiegu MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku z izolowaną delecją 5q, w nawracającym lub opornym chłoniaku z komórek płaszcza (MCL) oraz w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (FL) stopnia 1–3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie hematologiczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba hematoonkologiczna, cytopenia, deksametazon, delecja 5q, funkcja nerek, funkcja wątroby, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, monoterapia, neutropenia, prednizon, przeciwciało anty-CD20, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Gedeon Richter

Lenalidomid, strukturalnie podobny do talidomidu, wykazuje działanie teratogenne potwierdzone badaniami na małpach, co implikuje wysokie ryzyko wad wrodzonych u ludzi przy stosowaniu w ciąży. W związku z tym wprowadzono rygorystyczny Program Zapobiegania Ciąży, który wymaga od pacjentek zdolnych do zajścia w ciążę stosowania skutecznej antykoncepcji przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii. Testy ciążowe o czułości minimum 25 mIU/ml muszą być wykonywane pod nadzorem medycznym co 4 tygodnie, a lek powinien być wydawany maksymalnie na 4 tygodnie leczenia u kobiet w wieku rozrodczym. Mężczyźni stosujący lenalidomid muszą stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu, mimo że stężenie leku w spermie jest minimalne i niewykrywalne po 3 dniach od zakończenia terapii. Ponadto, ze względu na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, stosowanie dwuskładnikowych doustnych środków antykoncepcyjnych nie jest zalecane u pacjentek ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, deksametazon, epizod naczyniowo-mózgowy, hiperlipidemia, hormonalna terapia zastępcza, lewonorgestrel, nadciśnienie płucne, neutropenia, niewydolność jajników, octan medroksyprogesteronu, podwiązanie jajowodów, Program Zapobiegania Ciąży, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, teratogenność, trombocytopenia, wazektomia, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Teva

Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje wysokie ryzyko teratogenności, co potwierdzają badania na małpach. Stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane w ciąży, a pacjentki oraz partnerzy pacjentów muszą przestrzegać rygorystycznego programu zapobiegania ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości minimum 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Wydawanie leku kobietom zdolnym do zajścia w ciążę jest ściśle kontrolowane, z maksymalnym okresem ważności recepty na 4 tygodnie, a u pozostałych pacjentów do 12 tygodni.
abstynencja seksualna, agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, hiperlipidemia, histerektomia, implant antykoncepcyjny, lek przeciwzakrzepowy, lenalidomid, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, przedwczesna niewydolność jajników, resekcja jajników, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg

Lenalidomid jest stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków (z komórek płaszcza i grudkowego). Profil bezpieczeństwa leku różni się w zależności od wskazania i schematu terapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują neutropenię (60,8-79,0%), trombocytopenię (23,5-72,3%), niedokrwistość (21,0-70,7%), biegunki (33,3-54,5%), wysypkę (16,2-31,7%), zmęczenie (18,1-73,7%) oraz zakażenia układu oddechowego, w tym zapalenie płuc (5,7-10,6%). Ciężkie działania niepożądane to m.in. zapalenie płuc, gorączka neutropeniczna, zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, które występują szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem obserwowano m.in. neuropatię obwodową (71,8%) i hipokalcemię (50,0%).
ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, infekcja układu oddechowego, leukopenia, melfalan, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rytuksymab, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Teva 25 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe i immunomodulujące. Mechanizm jego działania opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych, skutkując cytotoksycznością i indukcją apoptozy. Lenalidomid hamuje proliferację komórek nowotworowych, w tym plazmatycznych w szpiczaku mnogim, komórek chłoniaka grudkowego oraz klonów z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Ponadto lek wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez zwiększenie aktywności i liczby limfocytów T, komórek NK i NKT, a także wykazuje właściwości antyangiogenne, hamując migrację, adhezję i tworzenie mikronaczyń przez komórki śródbłonka. Lenalidomid dodatkowo stymuluje erytropoezę, zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+, oraz moduluje procesy zapalne poprzez hamowanie produkcji TNF-α i IL-6 przez monocyty.
Aiolos i Ikaros, apoptoza, ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynnik transkrypcyjny, delecja chromosomu 5q, działanie cytotoksyczne, działanie immunosupresyjne, hematopoetyczna komórka macierzysta CD34+, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, interleukina-6, komórka Natural Killer, komórka NKT, komórka T, lenalidomid, ligaza E3 kulina RING ubikwityna, rytuksymab, szpiczak mnogi, TNF-alfa, ubikwitynacja, właściwość antyangiogenna, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Zentiva 2,5 mg

Lenalidomide Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, wykazuje działanie przeciwnowotworowe i immunomodulujące, stosowany jest w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaków. W terapii szpiczaka mnogiego lek znajduje zastosowanie jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych, w pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotów lub oporności w połączeniu z deksametazonem. W MDS lenalidomid stosowany jest w monoterapii u pacjentów z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz anemią zależną od transfuzji. W chłoniakach lek jest wskazany w monoterapii w nawrotowym lub opornym chłoniaku z komórek płaszcza (MCL) oraz w terapii skojarzonej z rytuksymabem w uprzednio leczonym chłoniaku grudkowym (FL) stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, delecja 5q, działanie immunomodulujące, działanie przeciwnowotworowe, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, Lenalidomide Zentiva, melfalan, parametr hematologiczny, pierwsza linia leczenia, prednizon, profil bezpieczeństwa, Program Zapobiegania Ciąży, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, teratogen, zespół 5q-, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Teva 10 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny o kodzie ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowe działanie immunomodulujące, przeciwnowotworowe i antyangiogenne, co czyni go skutecznym w terapii nowotworów hematologicznych. Mechanizm działania opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, części kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Lenalidomid hamuje proliferację komórek nowotworowych, indukuje apoptozę, szczególnie w szpiczaku mnogim i chłoniaku grudkowym, oraz selektywnie działa na klony z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Ponadto, lek zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT, wzmacnia ADCC w połączeniu z rytuksymabem oraz hamuje produkcję cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6.
angiogeneza, ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, delecja chromosomu 5, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie immunomodulacyjne, działanie immunosupresyjne, działanie proerytropoetyczne, hematopoetyczna komórka macierzysta, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, komórka hematopoetyczna, komórki Natural Killer, komórki NK, kompleks ligazy E3, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, ligaza E3, nowotwór hematologiczny, profil bezpieczeństwa, progresja choroby, szpiczak mnogi, toksyczność ograniczająca dawkę, wskazanie hematoonkologiczne, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 25 mg

Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania parametrów hematologicznych, takich jak liczba bezwzględna neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. Rozpoczęcie terapii jest przeciwwskazane przy ANC < 1,0 × 10⁹/l oraz liczbie płytek < 50 × 10⁹/l (w zależności od wskazania wartości te mogą się różnić, np. ANC < 0,5 × 10⁹/l i płytki < 25 × 10⁹/l w niektórych schematach). Dawkowanie lenalidomidu jest zróżnicowane w zależności od choroby i schematu leczenia, np. 25 mg/dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach w skojarzeniu z deksametazonem lub 10 mg/dobę w dniach 1-21 w leczeniu zespołów mielodysplastycznych. Modyfikacje dawki są konieczne przy wystąpieniu neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, a w przypadku neutropenii zaleca się rozważenie stosowania G-CSF. Pominięcie dawki jest możliwe, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin od planowanego czasu podania; w przeciwnym razie dawkę pomija się i kontynuuje leczenie zgodnie z harmonogramem.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu granulocytów, deksametazon, dysfagia, działanie toksyczne, komórka plazmatyczna, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie podtrzymujące, leczenie skojarzone, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, naciek szpiku kostnego, neutropenia, progresja choroby, rezerwa czynnościowa nerek, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg

Lenalidomid Fresenius Kabi jest lekiem immunomodulującym dostępnym w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lenalidomid jest wykorzystywany jako monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) w dawce 10-15 mg/dobę, w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem w dawce 25 mg/dobę, a także w leczeniu nawrotowym/opornym w połączeniu z deksametazonem (25 mg/dobę). W MDS z delecją 5q stosuje się monoterapię lenalidomidem w dawce 10 mg/dobę, mającą na celu redukcję zapotrzebowania na transfuzje krwi. W MCL lenalidomid podaje się w monoterapii w dawce 25 mg/dobę, natomiast w chłoniaku grudkowym stosuje się go w skojarzeniu z rytuksymabem w dawce 20 mg/dobę.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie niepożądane, funkcja wątroby i nerek, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, parametry hematologiczne, parametry laboratoryjne, prednizon, Program Zapobiegania Ciąży, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Grindeks 25 mg

Lenalidomid wykazuje szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Profil bezpieczeństwa opiera się na licznych badaniach klinicznych, które wykazały, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (występująca u 60,8-79,0% pacjentów, często 3-4 stopnia), trombocytopenia (23,5-72,3%) oraz niedokrwistość (21,0-70,7%), które mogą wymagać redukcji dawki, przerwania terapii lub transfuzji. Ponadto, lenalidomid zwiększa ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w tym zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej, co wymaga stosowania profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Często obserwuje się także zakażenia dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc (5,7-10,6%), które mogą stanowić poważne zagrożenie, zwłaszcza w kontekście neutropenii i gorączki neutropenicznej.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bezsenność, biegunka, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, dysfagia, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leczenie podtrzymujące lenalidomidem, lenalidomid, lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem, leukopenia, mielosupresja, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, pancytopenia, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zmniejszenie apetytu, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Eugia 10 mg

Lenalidomide Eugia, zawierający lenalidomid w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, jest stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków z komórek płaszcza i grudkowego. W szpiczaku mnogim lek może być podawany jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i melfalanem z prednizonem) oraz w leczeniu pacjentów uprzednio leczonych (w połączeniu z deksametazonem). W zespołach mielodysplastycznych wskazaniem jest monoterapia u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz izolowaną delecją 5q. W chłoniaku z komórek płaszcza stosuje się monoterapię u pacjentów z nawrotem lub opornością, natomiast w chłoniaku grudkowym lenalidomid podaje się w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczoną chorobą stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, funkcja nerek, funkcja wątroby, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, nieprawidłowość cytogenetyczna, nietolerancja laktozy, prednizon, przeciwciało monoklonalne anty-CD20, rytuksymab, schemat terapeutyczny, schorzenie hematoonkologiczne, szpiczak mnogi, terapia pierwszej linii, terapia przeciwnowotworowa, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Pharmascience

Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje potencjalne działanie teratogenne, co wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym. Pacjentki muszą stosować skuteczną antykoncepcję co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości minimum 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i 7 dni po jego zakończeniu. Lek jest przeciwwskazany u kobiet mogących zajść w ciążę, które nie spełniają wymogów programu antykoncepcyjnego. Ponadto, ze względu na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, zaleca się profilaktykę przeciwzakrzepową oraz monitorowanie czynników ryzyka, takich jak nadciśnienie, hiperlipidemia i palenie tytoniu.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, epizod naczyniowo-mózgowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie płucne, neutropenia, niewydolność jajników, obrzęk naczynioruchowy, ostra białaczka szpikowa, podwiązanie jajowodów, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, Program Zapobiegania Ciąży, reakcja tumour flare, reaktywacja HBV, reaktywacja wirusa półpaśca, szpiczak mnogi, teratogen, toksyczne zapalenie wątroby, zakrzepica żył głębokich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Gedeon Richter

Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje wysokie ryzyko teratogenności, co potwierdzają badania na małpach. Z tego względu u kobiet w wieku rozrodczym stosujących Lenalidomide Gedeon Richter konieczne jest przestrzeganie rygorystycznego programu zapobiegania ciąży, obejmującego stosowanie skutecznej antykoncepcji co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii. Kobiety niemogące zajść w ciążę muszą spełniać określone kryteria, takie jak wiek ≥ 50 lat z naturalnym brakiem menstruacji przez ≥ 1 rok, potwierdzona przedwczesna niewydolność jajników, obustronna resekcja jajników lub histerektomia, genotyp XY, zespół Turnera lub agenezja macicy. Testy ciążowe o czułości minimum 25 mIU/ml powinny być wykonywane pod nadzorem medycznym przed rozpoczęciem leczenia oraz co 4 tygodnie podczas i po terapii. Mężczyźni stosujący lenalidomid muszą stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu, ze względu na obecność leku w spermie w niskim stężeniu.
abstynencja seksualna, agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, deksametazon, doustny środek antykoncepcyjny, działanie mielosupresyjne, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, hamowanie owulacji, hormonalna terapia zastępcza, lenalidomid, nadciśnienie płucne, neutropenia, octan medroksyprogesteronu, podwiązanie jajowodów, przedwczesna niewydolność jajników, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, wybroczyna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Linorion 7,5 mg

Lenalidomid, substancja czynna Linorionu (ATC: L04AX04), jest immunomodulatorem o wielokierunkowym działaniu przeciwnowotworowym, dostępnym w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg. Mechanizm działania opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę komórek nowotworowych, w tym plazmatycznych szpiczaka mnogiego, chłoniaka grudkowego oraz klonów z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Ponadto lek wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez stymulację limfocytów T, komórek NK i NKT oraz hamuje produkcję cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-6). Dodatkowo wykazuje działanie antyangiogenne, blokując migrację, adhezję i tworzenie mikronaczyń przez komórki śródbłonka, co ogranicza unaczynienie guza.
aberracja genetyczna, angiogeneza, apoptoza, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, cytotoksyczność komórkowa, czynniki transkrypcyjne, działanie antyangiogenne, erytropoeza, hematoonkologia, hemoglobina płodowa, immunomodulacja, interleukina-6, komórki CD34+, komórki NK, komórki śródbłonka, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, ligaza E3, oporny szpiczak mnogi, przeszczepienie komórek macierzystych, szpiczak mnogi, TNF-alfa, toksyczność ograniczająca dawkę, układ odpornościowy, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Medical Valley 10 mg

Lenalidomid, klasyfikowany pod kodem ATC L04AX04, jest lekiem immunomodulacyjnym o wielokierunkowym działaniu przeciwnowotworowym, immunosupresyjnym, antyangiogennym oraz proerytropoetycznym. Jego podstawowy mechanizm polega na wiązaniu z białkiem cereblon, części kompleksu ligazy E3 pierścienia kulina-ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę w komórkach nowotworowych, w tym plazmatycznych szpiczaka mnogiego, chłoniaka grudkowego oraz komórkach z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych (MDS). Dodatkowo lek zwiększa aktywność i liczbę komórek NK, T i NKT, wzmacnia cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) oraz hamuje angiogenezę poprzez ograniczenie migracji, adhezji i tworzenia mikronaczyń śródbłonka. Lenalidomid wykazuje także działanie proerytropoetyczne, zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+, oraz redukuje produkcję cytokin prozapalnych TNF-α i IL-6, co zmniejsza stan zapalny towarzyszący procesom nowotworowym.
adhezja komórek śródbłonka, ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, białko Aiolos, białko cereblon, białko DDB1, białko Ikaros, białko regulatorowe kuliny, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, delecja chromosomu 5q, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie immunomodulacyjne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwnowotworowe, hamowanie angiogenezy, hematoonkologia, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, indukcja apoptozy, interleukina-6, komórki hematopoetyczne, komórki macierzyste CD34+, komórki Natural Killer, komórki NK, komórki NKT, kulina 4, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, lenalidomid, ligaza E3, migracja komórek śródbłonka, niedokrwistość, oporny szpiczak mnogi, rytuksymab, szpiczak mnogi, TNF-alfa, tworzenie mikronaczyń, ubikwitynacja, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polalid 10 mg

Lenalidomid, substancja czynna Polalid, jest lekiem immunomodulacyjnym o działaniu przeciwnowotworowym i przeciwangiogennym, stosowanym w terapii nowotworów hematologicznych, takich jak szpiczak mnogi, chłoniak grudkowy oraz zespoły mielodysplastyczne z delecją 5q. Mechanizm działania opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros, wywołując cytotoksyczność i modulację układu immunologicznego. Lenalidomid zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT, wzmacnia ADCC w terapii skojarzonej z rytuksymabem oraz wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne i przeciwzapalne, hamując produkcję cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-6).
aberracja chromosomowa, ADCC, ASCT, całkowite przeżycie, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy indolentny, cytokina prozapalna, cytotoksyczność, czynniki transkrypcyjne, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie immunosupresyjne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, hamowanie proliferacji, hemoglobina płodowa, immunomodulacja, indukcja apoptozy, komórka hematopoetyczna, komórka limfatyczna, komórka macierzysta CD34+, komórka NK, komórka plazmatyczna, komórka T, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, ligaza E3, nowotwór hematologiczny, progresja choroby, szpiczak mnogi, terapia początkowa, terapia skojarzona, toksyczność ograniczająca dawkę, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Gedeon Richter 25 mg

Lenalidomid, klasyfikowany pod kodem ATC L04AX04, jest lekiem immunomodulacyjnym o wielokierunkowym mechanizmie działania, obejmującym efekty przeciwnowotworowe, immunosupresyjne oraz antyangiogenne. Jego podstawowy mechanizm polega na wiązaniu z białkiem cereblon, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych, wywołując cytotoksyczność i modulację układu odpornościowego. Lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę w komórkach nowotworowych, w tym w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz w komórkach z delecją 5q, co jest szczególnie istotne w terapii zespołów mielodysplastycznych (MDS). Ponadto lek zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT, wzmacnia cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) w skojarzeniu z rytuksymabem oraz wykazuje działanie antyangiogenne i przeciwzapalne, hamując produkcję TNF-α i IL-6.
apoptoza, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, badanie podwójnie ślepej próby, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynniki transkrypcyjne Aiolos i Ikaros, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie immunomodulacyjne, działanie przeciwzapalne, hematopoetyczne komórki macierzyste CD34+, indolentny chłoniak nieziarniczy, interleukina IL-6, komórki Natural Killer, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, ligaza E3, szpiczak mnogi, toksyczność ograniczająca dawkę, właściwości proerytropoetyczne, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Pharmascience

Lenalidomid wykazuje działanie teratogenne podobne do talidomidu, co potwierdzają badania na małpach, dlatego jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także wykonywać testy ciążowe o czułości ≥25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, nawet po wazektomii, przez cały okres leczenia i 7 dni po jego zakończeniu. Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻChZZ), szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem z deksametazonem, zaleca się ścisłe monitorowanie objawów zakrzepicy oraz rozważenie profilaktyki przeciwzakrzepowej. Występuje także podwyższone ryzyko zakrzepicy tętniczej, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsze epizody zakrzepicy, palenie tytoniu, nadciśnienie czy hiperlipidemia.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic, cytolityczne zapalenie wątroby, delecja 5q, drugi nowotwór pierwotny, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, erytropoeza, hemoglobina, histerektomia, mutacja TP53, neutropenia, nietolerancja galaktozy, niewydolność jajników, obrzęk naczynioruchowy, ostra białaczka szpikowa, osutka polekowa z eozynofilią, płytki krwi, podwiązanie jajowodów, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, Program Zapobiegania Ciąży, przeszczepienie komórek macierzystych, reakcja anafilaktyczna, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wada wrodzona, wazektomia, wirus JC, wirus półpaśca, zapalenie wątroby typu B, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg

Lenalidomid wykazuje złożony profil bezpieczeństwa, z działaniami niepożądanymi różniącymi się w zależności od wskazania, schematu dawkowania i populacji pacjentów. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) najczęściej obserwowano neutropenię (60,8-79,0%), trombocytopenię (23,5-72,3%), zapalenie płuc (10,6%), zakażenia płuc (9,4%) oraz biegunki (38,9-54,5%). W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu dominowały zmęczenie (73,7%), neuropatia obwodowa (71,8%) i hipokalcemia (50,0%). W leczeniu zespołów mielodysplastycznych i chłoniaków obserwowano wysoką częstość neutropenii (do 76,8%), trombocytopenii (do 46,4%) oraz żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, która stanowi poważne ryzyko, szczególnie w terapii skojarzonej z deksametazonem. W badaniu MCL-002 odnotowano istotny wzrost wczesnych zgonów u pacjentów z dużym rozmiarem guza (20% vs 7% w grupie kontrolnej) oraz częstsze przerwania terapii z powodu działań niepożądanych (64%).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, biegunka, ból kości, ból pleców, ból stawów, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, duszność, gorączka neutropeniczna, górne drogi oddechowe, hipokalcemia, lenalidomid, lenalidomid w leczeniu podtrzymującym, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, przeszczep autologicznych komórek macierzystych, rytuksymab, skurcz mięśni, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wskazanie onkohematologiczne, wysypka, zaburzenie snu, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide G.L. 5 mg

Lenalidomid jest lekiem o szerokim spektrum zastosowania w hematoonkologii, dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg. W terapii szpiczaka mnogiego stosowany jest zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami, w zależności od linii leczenia i stanu pacjenta. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych lenalidomid wydłuża czas odpowiedzi i opóźnia progresję choroby. U pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu stosuje się go w połączeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem. W nawrotowym lub opornym szpiczaku mnogim lenalidomid łączy się z deksametazonem, co wykazuje synergistyczne działanie przeciwnowotworowe.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chemioterapia, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, efekt immunomodulujący, hematoonkologia, kapsułka twarda, laktoza, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, nietolerancja laktozy, przeciwciało anty-CD20, przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych, rytuksymab, szpiczak mnogi, szpiczak mnogi nawrotowy, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Ranbaxy 10 mg

Lenalidomid, substancja czynna leku Lenalidomide Ranbaxy, wykazuje niewielki do umiarkowanego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa pacjenta i osób trzecich. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane wpływające na tę zdolność to zmęczenie (43,9% pacjentów ze szpiczakiem mnogim), zawroty głowy, senność oraz niewyraźne widzenie. Dodatkowo, kurcze mięśni (33,4%), niedokrwistość (31,4%) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 38,5%, zaparcia 40,5%) mogą pośrednio ograniczać bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów. Szczególną ostrożność należy zachować w pierwszych 16 tygodniach terapii, kiedy działania niepożądane są najbardziej nasilone, a także u pacjentów w podeszłym wieku, po przeszczepie komórek macierzystych oraz z chłoniakiem z komórek płaszcza.
ASCT, astenia, biegunka, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, działanie niepożądane, interakcja lekowa, kurcze mięśni, lek przeciwbólowy, lek przeciwhistaminowy, lek sedatywny, lenalidomid, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewyraźne widzenie, produkt leczniczy, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, senność, substancja czynna, szpiczak mnogi, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawroty głowy, zmęczenie
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg

Lenalidomid Ranbaxy jest lekiem stosowanym w hematoonkologii, dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Wskazania obejmują leczenie szpiczaka mnogiego (zarówno w monoterapii jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem), zespołów mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń oraz chłoniaków z komórek płaszcza (MCL) i chłoniaka grudkowego (FL) w skojarzeniu z rytuksymabem. Dawkowanie wymaga indywidualizacji w oparciu o jednostkę chorobową, stan kliniczny, funkcję nerek oraz wyniki badań laboratoryjnych, a także uwzględnia potencjalne działania niepożądane, takie jak mielosupresja czy ryzyko zakrzepicy. Kapsułki zawierają laktozę jednowodną, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, hematoonkologia, laktoza jednowodna, lenalidomid, melfalan, mielosupresja, monoterapia, morfologia krwi, niewydolność nerek, prednizon, przeciwciało monoklonalne, regeneracja hematologiczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg

Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, charakteryzuje się zróżnicowanym profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazania i schematu terapii. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują żylne choroby zakrzepowo-zatorowe (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna), neutropenię stopnia 3-4, gorączkę neutropeniczną, zapalenie płuc, niewydolność nerek (w tym ostrą) oraz zakażenia dróg oddechowych. W badaniach klinicznych u pacjentów po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) częstość neutropenii sięgała 60,8-79,0%, a zapalenie płuc występowało u 9,4-10,6%. W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem obserwowano m.in. niedociśnienie tętnicze (6,5%) i zakażenia płuc (5,7%). Typowe działania niepożądane to również biegunka (do 54,5%), zmęczenie (do 73,7%), trombocytopenia (do 72,3%) oraz wysypka (do 31,7%).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, pancytopenia, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg

Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności, zwłaszcza w przypadku neutropenii i trombocytopenii 3. lub 4. stopnia. Początkowe dawki lenalidomidu różnią się w zależności od wskazania: np. 25 mg p.o. raz dziennie w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach dla nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego z deksametazonem, 25 mg w dniach 1-14 w 21-dniowych cyklach w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem (maksymalnie 8 cykli), czy 10 mg w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach z melfalanem i prednizonem (maksymalnie 9 cykli). W leczeniu podtrzymującym po ASCT zalecana dawka to 10 mg p.o. codziennie bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach, jeśli dobrze tolerowana. Przerwanie terapii rozważa się, jeśli nie wystąpi minimalna odpowiedź erytroidalna po 4 miesiącach. W przypadku hematotoksyczności stosuje się stopniowe zmniejszanie dawki według schematu od 25 mg do 2,5 mg, a w przypadku trombocytopenii i neutropenii obowiązują określone progi liczby płytek i ANC do modyfikacji leczenia lub przerwania terapii. Wskazane jest także rozważenie stosowania G-CSF przy izolowanej neutropenii.
bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, deksametazon, G-CSF, komórki erytroidalne, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, naciek szpiku kostnego, neutropenia, niewydolność nerek, płytki krwi, prednizon, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Zentiva 5 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe, immunomodulacyjne, antyangiogenne oraz proerytropoetyczne. Jego podstawowy mechanizm polega na wiązaniu z białkiem cereblon, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych, wywołując efekt cytotoksyczny i modulację układu immunologicznego. Lenalidomid hamuje proliferację komórek nowotworowych, indukuje apoptozę, szczególnie w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz w zespole mielodysplastycznym z delecją 5q. Dodatkowo zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT oraz nasila cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC), co jest istotne w terapii skojarzonej z rytuksymabem. Wpływa także na mikrośrodowisko nowotworowe poprzez hamowanie angiogenezy i działanie przeciwzapalne, ograniczając produkcję TNF-α i IL-6.
angiogeneza, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, białko DDB1, cereblon, chłoniak grudkowy, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czas przeżycia bez progresji, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, hematopoeza, hemoglobina płodowa, komórka śródbłonka, komórki macierzyste CD34+, komórki NK, kulina 4, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, lenalidomid, ligaza E3 kulina RING ubikwityna, mikrośrodowisko nowotworowe, nowotwór hematologiczny, szpiczak mnogi, szpiczak oporny, TNF-alfa, ubikwitynacja, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Grindeks 15 mg

Lenalidomide Grindeks to lek zawierający lenalidomid z chlorkiem amonowym, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany głównie w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka grudkowego. W terapii szpiczaka mnogiego lek jest wykorzystywany zarówno w monoterapii jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej u pacjentów niekwalifikujących się do transplantacji (z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem). Ponadto, Lenalidomide Grindeks w skojarzeniu z deksametazonem jest wskazany u pacjentów z nawrotową lub oporną postacią szpiczaka mnogiego po wcześniejszym leczeniu. W chłoniaku grudkowym lek stosowany jest w połączeniu z rytuksymabem u dorosłych pacjentów z nawrotową lub oporną chorobą stopnia I-3a. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, uwzględniając stan kliniczny, funkcję nerek, współistniejące schorzenia oraz linię leczenia.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, hematologia, kapsułki twarde, laktoza bezwodna, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, mielosupresja, monoterapia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, onkologia kliniczna, przeciwciało anty-CD20, remisja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, wysokodawkowa chemioterapia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Ranbaxy) jest lekiem stosowanym w leczeniu nowotworów hematologicznych, głównie szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaków z komórek płaszcza (MCL) i grudkowego (FL). Preparat dostępny jest w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, z zawartością laktozy od 53,75 mg do 215 mg w zależności od dawki. W szpiczaku mnogim lenalidomid stosowany jest jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT), w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotowym/opornym w połączeniu z deksametazonem. W MDS lek jest wskazany u dorosłych z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz izolowaną delecją 5q, stosowany w monoterapii. W chłoniaku z komórek płaszcza lenalidomid podaje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym jest stosowany w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, działanie teratogenne, izolowana delecja 5q, kapsułka twarda, laktoza jednowodna, leczenie pierwszej linii, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kleder 20 mg

Lenalidomid, substancja czynna leku Kleder, jest immunomodulatorem o złożonym mechanizmie działania, obejmującym bezpośrednie działanie przeciwnowotworowe, immunomodulację oraz hamowanie angiogenezy. Jego kluczowy mechanizm polega na wiązaniu z białkiem cereblon, będącym częścią kompleksu ligazy ubikwitynowej E3, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Efekt ten wywołuje cytotoksyczność oraz modulację układu immunologicznego, w tym wzrost liczebności limfocytów T, NK i NK T. Lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę w komórkach nowotworowych, takich jak szpiczak mnogi, chłoniak grudkowy oraz komórki z delecją 5q, co stanowi podstawę jego zastosowania terapeutycznego w hematoonkologii. Ponadto wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne oraz przeciwzapalne, hamując produkcję cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-6).
aberracja chromosomowa, angiogeneza, apoptoza, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba nowotworowa układu krwiotwórczego, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, delecja 5q, działanie immunomodulacyjne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwnowotworowe, działanie przeciwzapalne, efekt cytotoksyczny, hematopoetyczna komórka macierzysta, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, komórka hematopoetyczna, komórka Natural Killer, lenalidomid, ligaza ubikwitynowa E3, progresja choroby, przeszczepienie autologicznych komórek macierzystych, rytuksymab, środek immunosupresyjny, szpiczak mnogi, toksyczność ograniczająca dawkę, ubikwitynacja, układ immunologiczny, właściwość antyangiogenna, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Medical Valley 2,5 mg

Lenalidomid, klasyfikowany pod kodem ATC L04AX04, działa poprzez wiązanie się z białkiem cereblon, kluczowym składnikiem kompleksu ligazy E3 pierścienia kulina-ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Mechanizm ten wywołuje cytotoksyczne i immunomodulacyjne efekty, hamując proliferację i indukując apoptozę komórek nowotworowych, w tym plazmatycznych w szpiczaku mnogim, chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych (MDS). Lenalidomid zwiększa również aktywność komórek T, NK i NKT, wykazuje właściwości antyangiogenne, proerytropoetyczne (wzrost produkcji hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+) oraz przeciwzapalne (hamowanie TNF-α i IL-6). Synergistyczne działanie z rytuksymabem potęguje cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) w chłoniaku grudkowym.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy indolentny, chłoniak z komórek płaszcza, cytokiny prozapalne, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynniki transkrypcyjne, delecja 5q, działanie proerytropoetyczne, hemoglobina płodowa, komórki macierzyste hematopoetyczne, komórki Natural Killer, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, lenalidomid, ligaza E3, rytuksymab, szpiczak mnogi, właściwości antyangiogenne, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Polalid

Lenalidomid, stosowany w terapii skojarzonej lub monoterapii, wykazuje działanie teratogenne podobne do talidomidu, co potwierdzają badania na małpach. Z tego względu u kobiet mogących zajść w ciążę konieczne jest przestrzeganie rygorystycznego programu zapobiegania ciąży, obejmującego stosowanie skutecznej antykoncepcji przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie terapii oraz przez 4 tygodnie po jej zakończeniu. Testy ciążowe o czułości minimum 25 mIU/ml powinny być wykonywane co 4 tygodnie pod nadzorem personelu medycznego. U mężczyzn stosujących lenalidomid zaleca się stosowanie prezerwatyw podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po zakończeniu terapii. Lekarz przepisujący lek musi zapewnić pełne zrozumienie ryzyka teratogenności oraz zasad programu zapobiegania ciąży przez pacjentów obu płci, a także stosować kontrolowaną dystrybucję leku z wykorzystaniem kart pacjenta.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic, czynniki erytropoetyczne, epizod naczyniowo-mózgowy, lenalidomid, nadciśnienie płucne, neutropenia, niewydolność jajników, podwiązanie jajowodów, Program Zapobiegania Ciąży, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, teratogenność, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa