Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Lenalidomide Pharmascience

Stosowanie lenalidomidu wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko działań niepożądanych. W niniejszym artykule przedstawiono szczegółowe informacje dla lekarzy dotyczące bezpiecznego stosowania leku, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji wymagających wzmożonej uwagi klinicznej.¹

Ryzyko teratogenności i program zapobiegania ciąży

Lenalidomid charakteryzuje się strukturą zbliżoną do talidomidu, znanego teratogenu powodującego ciężkie wady wrodzone u ludzi. W badaniach na małpach lenalidomid wywoływał wady wrodzone podobne do tych obserwowanych po stosowaniu talidomidu. Należy bezwzględnie zakładać, że lenalidomid może wywierać działanie teratogenne u ludzi.²

Wszystkie pacjentki muszą spełniać warunki programu zapobiegania ciąży, chyba że istnieją wiarygodne dowody, że pacjentka nie może zajść w ciążę.³

Kryteria określające kobiety, które nie mogą zajść w ciążę

Pacjentkę lub partnerkę pacjenta uznaje się za niezdolną do zajścia w ciążę tylko wtedy, gdy spełnia co najmniej jedno z następujących kryteriów:⁴

• Wiek ≥ 50 lat i naturalny brak menstruacji przez ≥ 1 rok (brak menstruacji po leczeniu przeciwnowotworowym lub w czasie karmienia piersią nie wyklucza możliwości zajścia w ciążę)⁵
• Przedwczesna niewydolność jajników potwierdzona przez specjalistę ginekologa⁶
• Uprzednia obustronna resekcja jajników z jajowodami lub histerektomia⁷
• Genotyp XY, zespół Turnera, agenezja macicy⁸

Poradnictwo i edukacja pacjentów

Lenalidomid jest przeciwwskazany u kobiet, które mogą zajść w ciążę, jeśli nie zostały spełnione wszystkie warunki programu zapobiegania ciąży.⁹ Każda pacjentka w wieku rozrodczym musi:

• Rozumieć ryzyko teratogenności dla nienarodzonego dziecka¹⁰
• Stosować skuteczną antykoncepcję bez przerwy przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, przez cały okres trwania leczenia i przez co najmniej 4 tygodnie po jego zakończeniu¹¹
• Przestrzegać zaleceń dotyczących skutecznej antykoncepcji nawet w przypadku braku menstruacji¹²
• Być zdolna do stosowania i przestrzegania skutecznych metod antykoncepcji¹³
• Być poinformowana i rozumieć potencjalne następstwa ciąży oraz konieczność natychmiastowej konsultacji w przypadku podejrzenia zajścia w ciążę¹⁴
• Rozumieć potrzebę rozpoczęcia leczenia zaraz po wydaniu lenalidomidu poprzedzonym uzyskaniem ujemnego wyniku testu ciążowego¹⁵
• Rozumieć potrzebę i zgadzać się na wykonywanie testów ciążowych przynajmniej co 4 tygodnie, z wyjątkiem przypadków potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów¹⁶
• Potwierdzić, że rozumie zagrożenia i niezbędne środki ostrożności związane ze stosowaniem lenalidomidu¹⁷

Zalecenia dla mężczyzn stosujących lenalidomid

Dane farmakokinetyczne wykazują, że lenalidomid jest obecny w spermie ludzkiej w bardzo niskim stężeniu podczas leczenia i staje się niewykrywalny po 3 dniach od zakończenia podawania substancji. Ze względów bezpieczeństwa, wszyscy mężczyźni przyjmujący lenalidomid muszą:¹⁸

• Rozumieć ryzyko teratogenności w przypadku stosunku seksualnego z kobietą w ciąży lub z kobietą, która może zajść w ciążę¹⁹
• Używać prezerwatyw podczas stosunku seksualnego z kobietą w ciąży lub kobietą mogącą zajść w ciążę, niestosującą skutecznych środków antykoncepcyjnych (nawet po wazektomii) – przez cały okres leczenia oraz przez co najmniej 7 dni od podania ostatniej dawki²⁰
• Niezwłocznie poinformować lekarza prowadzącego, jeśli partnerka zajdzie w ciążę podczas leczenia lub krótko po jego zakończeniu²¹

Metody antykoncepcji

Kobiety mogące zajść w ciążę muszą stosować co najmniej jedną skuteczną metodę antykoncepcji przez okres rozpoczynający się 4 tygodnie przed leczeniem, trwający przez cały okres terapii oraz 4 tygodnie po jej zakończeniu.²²

Do zalecanych skutecznych metod antykoncepcji należą:²³

• Implanty antykoncepcyjne²⁴
• System terapeutyczny domaciczny (IUS) uwalniający lewonorgestrel²⁵
• Octan medroksyprogesteronu w postaci depot²⁶
• Sterylizacja przez podwiązanie jajowodów²⁷
• Pożycie seksualne tylko z mężczyzną po wazektomii (wazektomia musi zostać potwierdzona dwoma ujemnymi badaniami spermy)²⁸
• Pigułki hamujące owulację, zawierające tylko progesteron (tzn. dezogestrel)²⁹

Uwaga: Stosowanie dwuskładnikowych doustnych środków antykoncepcyjnych nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów ze szpiczakiem mnogim przyjmujących lenalidomid w terapii skojarzonej, a w mniejszym stopniu także u pacjentów z innymi wskazaniami.³⁰ Należy pamiętać, że ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej utrzymuje się przez 4-6 tygodni po zaprzestaniu stosowania dwuskładnikowych doustnych środków antykoncepcyjnych.³¹

Dodatkowo, jednoczesne stosowanie deksametazonu może zmniejszać skuteczność steroidowych środków antykoncepcyjnych.³²

Wymagania dotyczące testów ciążowych

U kobiet mogących zajść w ciążę konieczne jest wykonywanie pod nadzorem personelu medycznego testów ciążowych o minimalnej czułości 25 mIU/ml:³³

• Przed rozpoczęciem leczenia – test powinien być wykonany w trakcie wizyty, podczas której przepisywany jest lenalidomid, lub na 3 dni przed wizytą lekarską, jeśli pacjentka stosowała skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie³⁴
• Okresowo podczas leczenia – testy muszą być powtarzane przynajmniej co 4 tygodnie, włącznie z okresem co najmniej 4 tygodni po zakończeniu leczenia (nie dotyczy pacjentek po potwierdzonym podwiązaniu jajowodów)³⁵

Testy ciążowe powinny być wykonywane w dniu wizyty lub maksymalnie 3 dni przed wizytą u lekarza przepisującego lek.³⁶

Dodatkowe środki ostrożności i kontrola dystrybucji

Należy poinformować pacjentów, aby nigdy nie przekazywali leku innym osobom oraz aby zwrócili niewykorzystane kapsułki do apteki po zakończeniu leczenia.³⁷

Pacjenci nie mogą oddawać krwi ani nasienia podczas leczenia lenalidomidem (w tym w trakcie przerw w dawkowaniu) oraz przez co najmniej 7 dni po zakończeniu leczenia.³⁸

Personel medyczny i opiekunowie powinni nosić rękawiczki jednorazowe podczas kontaktu z blistrem lub kapsułką. Kobiety w ciąży lub podejrzewające ciążę nie powinny dotykać blistra ani kapsułki.³⁹

W ramach krajowego systemu kontrolowanej dystrybucji wydawanie produktu kobietom mogącym zajść w ciążę powinno nastąpić w ciągu 7 dni od wystawienia recepty i po uzyskaniu negatywnego wyniku testu ciążowego. Kobietom, które mogą zajść w ciążę, można przepisać lek maksymalnie na 4 tygodnie leczenia, natomiast pozostałym pacjentom maksymalnie na 12 tygodni.⁴⁰

Zaburzenia kardiologiczne i choroby zakrzepowo-zatorowe

Zawał mięśnia sercowego

U pacjentów przyjmujących lenalidomid zgłaszano zawały mięśnia sercowego, szczególnie u osób ze znanymi czynnikami ryzyka i w ciągu pierwszych 12 miesięcy leczenia w skojarzeniu z deksametazonem.⁴¹ Pacjenci z czynnikami ryzyka wymagają ścisłej obserwacji i podjęcia działań minimalizujących możliwe do modyfikacji czynniki ryzyka (np. zaprzestanie palenia tytoniu, kontrola nadciśnienia tętniczego i hiperlipidemii).⁴²

Epizody choroby zakrzepowo-zatorowej żył i tętnic

Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (głównie zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej) jest zwiększone szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem.⁴³ Mniejsze ryzyko występuje podczas stosowania lenalidomidu w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem.⁴⁴

Ryzyko choroby zakrzepowo-zatorowej tętnic (głównie zawału mięśnia sercowego i epizodów naczyniowo-mózgowych) również jest zwiększone u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem.⁴⁵

U pacjentów z czynnikami ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej należy zachować szczególną ostrożność. Należy podjąć działania minimalizujące możliwe do modyfikacji czynniki ryzyka (np. zaprzestanie palenia tytoniu, kontrola nadciśnienia tętniczego i hiperlipidemii).⁴⁶

Jednoczesne podawanie czynników wpływających na erytropoezę lub występujące w wywiadzie epizody choroby zakrzepowo-zatorowej mogą dodatkowo zwiększać to ryzyko. Czynniki wpływające na erytropoezę, hormonalna terapia zastępcza i inne leki mogące zwiększać ryzyko zakrzepicy powinny być stosowane ostrożnie u pacjentów otrzymujących lenalidomid z deksametazonem.⁴⁷ Przy stężeniu hemoglobiny powyżej 12 g/dl należy zakończyć leczenie czynnikami wpływającymi na erytropoezę.⁴⁸

Pacjentów należy poinformować o konieczności zgłaszania objawów choroby zakrzepowo-zatorowej, takich jak duszność, ból w klatce piersiowej czy obrzęk kończyn.⁴⁹

Zaleca się profilaktyczne stosowanie leków przeciwzakrzepowych, szczególnie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Decyzję o stosowaniu profilaktyki przeciwzakrzepowej należy podjąć po starannej ocenie indywidualnych czynników ryzyka.⁵⁰

W przypadku wystąpienia epizodu zakrzepowo-zatorowego należy przerwać leczenie lenalidomidem i wdrożyć standardową terapię przeciwzakrzepową. Po ustabilizowaniu pacjenta i opanowaniu objawów można rozważyć wznowienie leczenia lenalidomidem w pierwotnej dawce, z kontynuacją terapii przeciwzakrzepowej.⁵¹

Nadciśnienie płucne

U pacjentów otrzymujących lenalidomid zgłaszano przypadki nadciśnienia płucnego, w tym przypadki prowadzące do zgonu. Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia należy oceniać pacjentów pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych chorób układu krążenia i oddechowego.⁵²

Hematologiczne działania niepożądane

Neutropenia i trombocytopenia

Głównymi działaniami toksycznymi ograniczającymi dawkę lenalidomidu są neutropenia i trombocytopenia.⁵³ W celu monitorowania cytopenii należy wykonywać badania morfologii krwi:

• Przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem⁵⁴
• Co tydzień przez pierwsze 8 tygodni leczenia⁵⁵
• Następnie co miesiąc⁵⁶

Dla pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza badania kontrolne należy przeprowadzać co 2 tygodnie w 3. i 4. cyklu, a następnie na początku każdego cyklu.⁵⁷

U pacjentów z chłoniakiem grudkowym schemat monitorowania obejmuje badania co tydzień przez pierwsze 3 tygodnie cyklu 1., co 2 tygodnie od 2. do 4. cyklu, a następnie na początku każdego cyklu.⁵⁸

W razie wystąpienia neutropenii należy rozważyć zastosowanie czynników wzrostu.⁵⁹ Pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowego zgłaszania epizodów gorączki.⁶⁰

Należy zwracać szczególną uwagę na objawy krwawienia, w tym wybroczyny i krwawienie z nosa, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawienia.⁶¹

Konieczne może być dostosowanie dawki lub przerwanie leczenia w przypadku wystąpienia poważnej cytopenii.⁶²

Reakcje związane z nowotworem

Reakcja typu „tumour flare” i zespół rozpadu guza

W związku z działaniem przeciwnowotworowym lenalidomidu mogą wystąpić powikłania w postaci zespołu rozpadu guza (TLS) i reakcje typu „tumour flare” (TFR), w niektórych przypadkach prowadzące do zgonu.⁶³ Ryzyko tych powikłań dotyczy przede wszystkim pacjentów z dużą masą guza przed leczeniem.⁶⁴

Pacjenci z dużym rozmiarem guza wymagają szczególnej obserwacji, zwłaszcza w trakcie pierwszego cyklu i w okresie zwiększania dawki. Należy u nich wdrożyć odpowiednie środki ostrożności.⁶⁵

Chłoniak z komórek płaszcza a reakcja typu „tumour flare”

W przypadku pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza zaleca się ścisłe monitorowanie pod kątem TFR. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z wysokim wskaźnikiem MIPI w momencie rozpoznania lub z masywną chorobą (przynajmniej jedna zmiana ≥7 cm).⁶⁶

Reakcja typu „tumour flare” może naśladować progresję choroby. U pacjentów, u których wystąpiła reakcja TFR 1. i 2. stopnia w badaniach MCL-002 i MCL-001, objawy kontrolowano podawaniem kortykosteroidów, NLPZ i/lub opioidowych leków przeciwbólowych.⁶⁷

Ważne: Nie zaleca się stosowania lenalidomidu u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza i dużym rozmiarem guza, jeśli dostępne są alternatywne metody leczenia.⁶⁸

Chłoniak grudkowy a reakcja typu „tumour flare”

U pacjentów z chłoniakiem grudkowym również zaleca się ścisłe monitorowanie pod kątem TFR, która może naśladować progresję choroby. Podobnie jak w przypadku chłoniaka z komórek płaszcza, u pacjentów z reakcją TFR 1. i 2. stopnia objawy można kontrolować podawaniem kortykosteroidów, NLPZ i/lub opioidowych leków przeciwbólowych.⁶⁹

W przypadku tego nowotworu zaleca się również ścisłe monitorowanie pod kątem zespołu rozpadu guza (TLS). Pacjenci powinni być dobrze nawodnieni i otrzymywać profilaktykę TLS, a także należy wykonywać cotygodniowe badania biochemiczne w pierwszym cyklu lub dłużej, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.⁷⁰

Reakcje alergiczne i skórne

U pacjentów leczonych lenalidomidem odnotowano reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN) i polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS).⁷¹

Pacjentów należy poinformować o objawach tych reakcji i konieczności natychmiastowego zgłoszenia się po pomoc medyczną w przypadku ich wystąpienia.⁷²

Stosowanie lenalidomidu należy zakończyć w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej, wysypki złuszczającej lub pęcherzowej, a także przy podejrzeniu SJS, TEN lub DRESS – nie należy wznawiać leczenia po przerwaniu z powodu tych reakcji.⁷³

W przypadku innych postaci reakcji skórnych, w zależności od stopnia ciężkości, należy rozważyć przerwanie lub zakończenie leczenia.⁷⁴

Szczególnej obserwacji wymagają pacjenci, u których wcześniej wystąpiły reakcje alergiczne podczas leczenia talidomidem ze względu na możliwość reakcji krzyżowej. Pacjenci, u których w przeszłości wystąpiła ciężka wysypka związana z leczeniem talidomidem, nie powinni otrzymywać lenalidomidu.⁷⁵

Drugie nowotwory pierwotne

W badaniach klinicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko występowania drugich nowotworów pierwotnych (SPM) u pacjentów leczonych lenalidomidem.⁷⁶ Dotyczy to zarówno nowotworów nieinwazyjnych (głównie raki podstawnokomórkowe i płaskonabłonkowe skóry), jak i nowotworów inwazyjnych (guzy lite).

U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia, obserwowano 4,9-krotne zwiększenie częstości występowania hematologicznych SPM (ostre białaczki szpikowe, zespoły mielodysplastyczne) przy leczeniu lenalidomidem z melfalanem i prednizonem.⁷⁷

Zwiększone ryzyko SPM dotyczy również pacjentów ze szpiczakiem mnogim po przeszczepieniu komórek macierzystych. Należy to uwzględniać przy rozważaniu zastosowania lenalidomidu w tej populacji.⁷⁸

Przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem lub po leczeniu z wykorzystaniem dużych dawek melfalanu i ASCT, należy uwzględnić ryzyko wystąpienia SPM.⁷⁹

Lekarze powinni dokładnie badać pacjentów przed rozpoczęciem leczenia i w jego trakcie, stosując standardowe onkologiczne metody przesiewowe w kierunku SPM, oraz wdrażać odpowiednie leczenie.⁸⁰

Progresja do ostrej białaczki szpikowej w zespołach mielodysplastycznych

U pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi o małym lub pośrednim-1 ryzyku ze złożonymi zmianami cytogenetycznymi lub z izolowaną delecją 5q istnieje zwiększone ryzyko progresji do ostrej białaczki szpikowej.⁸¹

Szczególnie wysokie ryzyko progresji do AML dotyczy pacjentów z mutacją w obrębie genu TP53. W analizie badania MDS-004 u pacjentów pozytywnych w teście IHC-p53 wskaźnik progresji do AML w ciągu 2 lat wynosił 27,5%, podczas gdy u pacjentów negatywnych 3,6%.⁸²

SPM w chłoniaku z komórek płaszcza

U pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza stwierdzono ryzyko rozwoju ostrej białaczki szpikowej, nowotworów z komórek typu B i nieczerniakowego raka skóry.⁸³

SPM w chłoniaku grudkowym

W badaniu dotyczącym nawrotowego/opornego na leczenie indolentnego chłoniaka nieziarniczego, w tym chłoniaka grudkowego, nie zaobserwowano zwiększonego ryzyka SPM w grupie leczonej skojarzeniem lenalidomid/rytuksymab w porównaniu z grupą placebo/rytuksymab.⁸⁴

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów leczonych lenalidomidem w terapii skojarzonej odnotowano przypadki niewydolności wątroby, w tym śmiertelne: ostra niewydolność wątroby, toksyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, cholestatyczne zapalenie wątroby i mieszane cytolityczne/cholestatyczne zapalenie wątroby.⁸⁵

Czynnikami ryzyka ciężkiej hepatotoksyczności mogą być: przebyte wirusowe zapalenie wątroby, podwyższona wyjściowa aktywność enzymów wątrobowych oraz jednoczesne stosowanie antybiotyków.⁸⁶

Często zgłaszano nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby, które były zwykle bezobjawowe i ustępowały po przerwaniu leczenia. Po normalizacji parametrów można rozważyć leczenie mniejszą dawką.⁸⁷

U pacjentów z niewydolnością nerek należy szczególnie starannie dobrać dawkę lenalidomidu, aby uniknąć nadmiernego zwiększenia stężenia leku we krwi, co może zwiększać ryzyko hepatotoksyczności.⁸⁸

Zaleca się monitorowanie czynności wątroby, zwłaszcza u pacjentów z wirusowym zakażeniem wątroby w wywiadzie lub podczas jednoczesnego stosowania lenalidomidu z lekami hepatotoksycznymi.⁸⁹

Zakażenia z neutropenią lub bez neutropenii

Pacjenci ze szpiczakiem mnogim mają zwiększone ryzyko zakażeń, w tym zapalenia płuc.⁹⁰ Wyższą częstość zakażeń obserwowano podczas leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem niż w monoterapii.⁹¹

Zakażenia ≥3. stopnia występowały w neutropenii u mniej niż jednej trzeciej pacjentów.⁹² Pacjentów ze zwiększonym ryzykiem zakażeń należy ściśle monitorować. Wszystkich pacjentów należy pouczyć, aby niezwłocznie zgłaszali pierwsze objawy zakażenia (np. kaszel, gorączka), co umożliwi wczesne wdrożenie leczenia.⁹³

Reaktywacja zakażenia wirusowego

U pacjentów stosujących lenalidomid zgłaszano przypadki reaktywacji zakażeń wirusowych, w tym ciężkie przypadki reaktywacji wirusa półpaśca lub wirusa zapalenia wątroby typu B.⁹⁴ Niektóre przypadki reaktywacji zakażeń wirusowych kończyły się zgonem.⁹⁵

Reaktywacja wirusa półpaśca może prowadzić do rozsianego półpaśca, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wywołanego wirusem półpaśca lub ocznej postaci półpaśca, co może wymagać przerwania leczenia lenalidomidem i wdrożenia odpowiedniej terapii przeciwwirusowej.⁹⁶

U pacjentów przyjmujących lenalidomid, którzy byli w przeszłości zakażeni wirusem HBV, rzadko zgłaszano przypadki reaktywacji tego wirusa, czasem prowadzące do ostrej niewydolności wątroby.⁹⁷

Przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem należy wykonać badania w kierunku nosicielstwa wirusa HBV. Pacjenci z dodatnim wynikiem zakażenia HBV powinni skonsultować się ze specjalistą chorób zakaźnych.⁹⁸

Szczególnej ostrożności wymagają pacjenci z historią zakażenia HBV, w tym pacjenci HBc-dodatni, ale HBsAg-negatywni. Należy ich ściśle monitorować pod kątem objawów aktywnego zakażenia HBV przez cały okres leczenia.⁹⁹

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia

Podczas stosowania lenalidomidu odnotowano przypadki postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), w tym śmiertelne.¹⁰⁰ PML zgłaszano w okresie od kilku miesięcy do kilku lat po rozpoczęciu leczenia, najczęściej u pacjentów jednocześnie przyjmujących deksametazon lub po wcześniejszej chemioterapii immunosupresyjnej.¹⁰¹

Lekarze powinni regularnie monitorować pacjentów i uwzględniać PML w diagnostyce różnicowej u osób z nowymi lub nasilającymi się objawami neurologicznymi, poznawczymi lub behawioralnymi.¹⁰² Należy również doradzić pacjentowi, aby poinformował o leczeniu swojego partnera lub opiekuna, gdyż mogą oni zauważyć objawy, których pacjent nie jest świadomy.¹⁰³

Diagnostyka PML powinna obejmować badanie neurologiczne, rezonans magnetyczny mózgu oraz analizę płynu mózgowo-rdzeniowego na obecność DNA wirusa JC metodą PCR lub biopsję mózgu z badaniem w kierunku JCV.¹⁰⁴ Negatywny wynik PCR nie wyklucza PML.¹⁰⁵

W przypadku podejrzenia PML należy wstrzymać leczenie lenalidomidem do czasu wykluczenia tego rozpoznania. Jeśli PML zostanie potwierdzone, leczenie lenalidomidem należy trwale przerwać.¹⁰⁶

Szczególne populacje pacjentów ze szpiczakiem mnogim

U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim obserwowano wyższą częstość nietolerancji (działania niepożądane 3. lub 4. stopnia, ciężkie działania niepożądane, konieczność przerwania leczenia) w następujących grupach:¹⁰⁷

• Wiek >75 lat
• Szpiczak III stopnia wg międzynarodowego systemu stopniowania
• Sprawność w skali ECOG ≥2
• Klirens kreatyniny <60 ml/min

Pacjenci ci wymagają ścisłej obserwacji pod kątem tolerancji leczenia, z uwzględnieniem wymienionych czynników ryzyka.¹⁰⁸

Zaćma

U pacjentów stosujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem zgłaszano zwiększoną częstość występowania zaćmy, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Zaleca się regularne kontrole wzroku.¹⁰⁹

Ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych

Produkt Lenalidomide Pharmascience zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.¹¹⁰

Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, więc uznaje się go za „wolny od sodu”.¹¹¹

Poszczególne moce produktu zawierają różne barwniki, które mogą wywoływać reakcje alergiczne:¹¹²