dawka podtrzymująca
Dawka podtrzymująca to ilość leku stosowana długoterminowo po osiągnięciu zamierzonego efektu terapeutycznego przy pomocy dawki początkowej (inicjującej) lub nasycającej. Jej celem jest utrzymanie stężenia leku w organizmie na poziomie zapewniającym skuteczność terapeutyczną, przy jednoczesnym zminimalizowaniu działań niepożądanych.
W praktyce klinicznej dawka podtrzymująca jest zwykle niższa niż dawka początkowa i dostosowywana indywidualnie do pacjenta w zależności od odpowiedzi klinicznej, parametrów farmakokinetycznych, funkcji nerek i wątroby oraz interakcji z innymi lekami. Stosuje się ją w terapii chorób przewlekłych, takich jak: nadciśnienie tętnicze, padaczka, zaburzenia psychiczne czy choroba Parkinsona.
Monitorowanie skuteczności dawki podtrzymującej wymaga regularnej oceny stanu klinicznego pacjenta, a w przypadku niektórych leków (np. leki przeciwpadaczkowe, digoksyna, leki immunosupresyjne) – również oznaczania stężenia terapeutycznego w surowicy. W przypadku zmian w stanie zdrowia pacjenta, dołączenia nowych leków lub pogorszenia funkcji narządów metabolizujących i wydalających leki, dawka podtrzymująca może wymagać modyfikacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Althyxin 50 mcg/5 ml
Lewotyroksyna sodowa w preparacie Althyxin dostępna jest w formie roztworu doustnego o stężeniach 25, 50 i 100 mikrogramów na 5 mL. Dawkowanie powinno być indywidualizowane na podstawie oceny klinicznej oraz monitoringu laboratoryjnego, ze szczególnym uwzględnieniem stężenia TSH jako głównego wskaźnika skuteczności terapii. W leczeniu niedoczynności tarczycy u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat dawka początkowa wynosi 50-100 mcg/dobę, a dawka podtrzymująca 100-200 mcg/dobę, z modyfikacją co 3-4 tygodnie o 25-50 mcg. U noworodków z wrodzoną niedoczynnością dawka początkowa to 10-15 mcg/kg mc./dobę przez pierwsze 3 miesiące, następnie dostosowywana do 100-150 mcg/m² powierzchni ciała. Dzieci z nabytą niedoczynnością rozpoczynają terapię od 12,5-50 mcg/dobę, zwiększając dawkę co 2-4 tygodnie. Podawanie leku powinno odbywać się na czczo, najlepiej rano, z zachowaniem stałej pory podania.
choroba wieńcowa, dawka podtrzymująca, dawka zastępcza, hormon pobudzający tarczycę, hormon tyreotropowy, hormony tarczycy, lewotyroksyna sodowa, nabyta niedoczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, nietoksyczne wole rozlane, rak tarczycy, roztwór doustny, stężenie hormonów tarczycy, stężenie TSH, substytucja hormonalna, terapia supresyjna, terapia tyroksyną, tyroksyna, wrodzona niedoczynność tarczycy, zapalenie tarczycy typu Hashimoto - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biodacyna 250 mg/ml
Lek Biodacyna (amikacyna w postaci disiarczanu) dostępny jest w stężeniach 125 mg/ml oraz 250 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań i infuzji. Dawkowanie amikacyny wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od wieku pacjenta, rodzaju zakażenia oraz funkcji nerek, z uwzględnieniem masy ciała. Preferowaną drogą podania jest domięśniowa, natomiast dożylna stosowana jest w zakażeniach zagrażających życiu lub gdy podanie domięśniowe jest niemożliwe. Dożylne podanie może odbywać się jako bolus (2-3 minuty) lub infuzja (30 minut przy stężeniu 0,25%). Monitorowanie terapii obejmuje ocenę czynności nerek (klirens kreatyniny lub stężenie kreatyniny w surowicy) oraz oznaczanie stężeń amikacyny w surowicy: maksymalne poniżej 35 µg/ml i minimalne poniżej 10 µg/ml. Standardowa długość terapii wynosi 7-10 dni, a w przypadku dłuższego leczenia konieczna jest regularna kontrola czynności nerek, słuchu, narządu równowagi oraz stężenia leku.
amikacyna, azot mocznikowy, Biodacyna, bolus dożylny, czynność nerek, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, narząd równowagi, neutropenia z gorączką, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, środek alkalizujący, stężenie amikacyny, stężenie kreatyniny, stężenie maksymalne leku, stężenie minimalne leku, zaburzenie czynności nerek, zakażenie dróg moczowych, zakażenie Pseudomonas, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cordarone 50 mg/ml
Cordarone (amiodaron chlorowodorek 50 mg/ml) w postaci roztworu do wstrzykiwań jest wskazany do stosowania wyłącznie w warunkach intensywnej opieki medycznej z dostępem do monitorowania kardiologicznego, defibrylacji i stymulacji serca. Podawanie dożylne wymaga stosowania 5% roztworu glukozy jako rozcieńczalnika, gdyż lek jest niezgodny z roztworem chlorku sodu. Minimalna stabilna dawka w roztworze to 300 mg amiodaronu w 500 ml glukozy. W nagłych przypadkach, gdy inne leki zawiodły, stosuje się dawkę około 5 mg/kg mc. podawaną przez minimum 3 minuty. Dawkowanie nasycające wynosi 5 mg/kg mc. w 250 ml 5% glukozy podawane w ciągu 20 minut do 2 godzin, z możliwością powtórzenia 2-3 razy na dobę. Dawka podtrzymująca to 10-20 mg/kg mc./dobę (zwykle 600-800 mg/24h, max 1200 mg/24h) podawana przez kilka dni. W resuscytacji krążeniowo-oddechowej przy migotaniu komór opornym na defibrylację stosuje się bolus 300 mg (lub 5 mg/kg) z możliwością podania dawki dodatkowej 150 mg (lub 2,5 mg/kg) rozcieńczonych w 20 ml 5% glukozy.
alkohol benzylowy, amiodaron chlorowodorek, bolus dożylny, bradykardia, centralny dostęp żylny, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, defibrylacja, infuzja dożylna, intensywna opieka medyczna, migotanie komór, monitorowanie elektrokardiograficzne, monitorowanie kardiologiczne, niedociśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, parametry hemodynamiczne, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, stymulacja serca, zaburzenie przewodzenia, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aescin 20 mg
Aescin w postaci tabletek powlekanych zawierających 20 mg alfa-escyny jest stosowany doustnie, z dawkowaniem standardowym u dorosłych wynoszącym 3 razy dziennie po 2 tabletki, co odpowiada dobowej dawce 120 mg alfa-escyny. Po 2-3 miesiącach leczenia intensywnego zaleca się przejście na dawkę podtrzymującą 40 mg 2 razy na dobę (80 mg/dobę). W profilaktyce powikłań żylnych przed zabiegami chirurgicznymi terapię należy rozpocząć co najmniej 16 godzin przed operacją, stosując dawkę 120 mg/dobę. U pacjentek stosujących antykoncepcję hormonalną wskazane jest podwojenie dawki do 240 mg alfa-escyny na dobę ze względu na interakcje z estrogenami i zwiększone ryzyko powikłań naczyniowych. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u osób w podeszłym wieku, natomiast lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku danych klinicznych.
Aescin, alfa-escyna, antykoncepcja hormonalna, badanie kliniczne, biodostępność, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, funkcja nerek, obrzęk pooperacyjny, pacjent geriatryczny, podanie doustne, podrażnienie przewodu pokarmowego, powikłanie naczyniowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, zaburzenie krążenia żylnego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Memantine Vipharm 10 mg
Leczenie memantyną (Memantine Vipharm) w chorobie Alzheimera powinno być inicjowane i monitorowane przez specjalistę z doświadczeniem w tej dziedzinie, z uwzględnieniem obecności opiekuna nad pacjentem. Terapia rozpoczyna się od dawki 5 mg/dobę, stopniowo zwiększanej co tydzień do dawki podtrzymującej 20 mg/dobę, podawanej raz na dobę. Szczególną uwagę należy zwrócić na ocenę tolerancji i skuteczności leczenia, zwłaszcza w pierwszych trzech miesiącach terapii. U pacjentów powyżej 65 roku życia dawka podtrzymująca pozostaje na poziomie 20 mg/dobę, podawana jako dwie tabletki 10 mg lub jedna tabletka 20 mg. Dawkowanie wymaga modyfikacji w zależności od stopnia niewydolności nerek: przy klirensie kreatyniny 30-49 ml/min dawka początkowa to 10 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 20 mg/dobę, natomiast przy klirensie 5-29 ml/min maksymalna dawka wynosi 10 mg/dobę. W przypadku nieznacznego lub umiarkowanego zaburzenia czynności wątroby (Child-Pugh A i B) nie jest konieczna zmiana dawkowania, natomiast lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych klinicznych.
choroba Alzheimera, ciężkie zaburzenie, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka podtrzymująca, dawkowanie memantyny, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, korzyść terapeutyczna, memantyna, rozpoznanie choroby Alzheimera, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, terapia podtrzymująca, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wytyczna kliniczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sewelameru węglan Synthon 800 mg
Produkt leczniczy Sewelameru węglan Synthon w postaci tabletek powlekanych (800 mg substancji czynnej) stosowany jest w celu obniżenia stężenia fosforanów w surowicy u pacjentów z hiperfosfatemią. Zalecana dawka początkowa wynosi 2,4 g/dobę (3 tabletki po 800 mg) przy stężeniu fosforanów 1,78–2,42 mmol/l (5,5–7,5 mg/dl) lub 4,8 g/dobę (6 tabletek) przy stężeniu > 2,42 mmol/l (> 7,5 mg/dl). Tabletki należy podawać trzy razy dziennie podczas posiłków, nie krusząc ani nie żując ich. Dawkę należy dostosowywać co 2–4 tygodnie, zwiększając o 0,8 g (1 tabletka) trzy razy na dobę, aż do osiągnięcia docelowego stężenia fosforanów, przy czym średnia dawka dobowa wynosi około 6 g. U pacjentów wcześniej leczonych innymi preparatami wiążącymi fosforany dawkę należy przeliczyć gram za gram. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i indywidualne dostosowanie terapii.
chlorowodorek sewelameru, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, hiperfosfatemia, podawanie doustne, powierzchnia ciała, preparat wapniowy, preparat wiążący fosforany, stężenie fosforanów w surowicy, tabletka powlekana, węglan sewelameru, wywiad medyczny, zaburzenie czynności wątroby, zalecenie dietetyczne, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tiaprid PMCS 100 mg
Tiaprid PMCS zawiera 111,1 mg tiaprydu chlorowodorku, co odpowiada 100 mg tiaprydu w postaci tabletki o średnicy 9,5 mm, barwy prawie białej, z krzyżykiem umożliwiającym podział na cztery dawki. Dawkowanie leku jest indywidualizowane w zależności od wskazań klinicznych i stanu pacjenta. W zaburzeniach zachowania u pacjentów z demencją dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy dziennie, stopniowo zwiększana do 100 mg trzy razy dziennie, ze średnią dawką dobową 300 mg i maksymalną 400 mg. W zespole odstawienia alkoholu zalecana dawka to 300-400 mg na dobę przez 1-2 miesiące. W pląsawicy Huntingtona dawka może sięgać do 1200 mg na dobę, podawana w co najmniej trzech dawkach podzielonych, z późniejszym dostosowaniem do dawki podtrzymującej. U dzieci i młodzieży powyżej 6 lat standardowa dawka wynosi 100-150 mg na dobę, maksymalnie do 300 mg.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hydrochlorothiazidum Polpharma 12,5 mg
Hydrochlorothiazidum Polpharma jest dostępny w formie tabletek o dawkach 12,5 mg oraz 25 mg, z możliwością dzielenia tabletek 25 mg w celu uzyskania dawki 12,5 mg. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając ciężkość schorzenia oraz odpowiedź na leczenie. W terapii obrzęków dawka początkowa wynosi 25-75 mg na dobę, podawana jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych, z maksymalną dawką dobową 100 mg. Po poprawie stanu klinicznego dawkę należy stopniowo zmniejszać do dawki podtrzymującej, podawanej co drugą dobę. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych zaleca się rozpoczęcie od 25 mg na dobę, z możliwością redukcji do 12,5 mg, a maksymalna dawka nie powinna przekraczać 50 mg na dobę. Hydrochlorotiazyd wykazuje działanie synergistyczne z innymi lekami hipotensyjnymi, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawek, aby uniknąć nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego.
dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, działanie synergistyczne, efekt terapeutyczny, filtracja kłębuszkowa, funkcja nerek, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, linia podziału, maksymalna dawka dobowa, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia tętniczego, obrzęk, preparat hipotensyjny, tabletka doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Norprolac 75 mcg
Lek Norprolac (chinagolid) dostępny jest w tabletkach o dawkach 25, 50 oraz 75 mikrogramów, a prawidłowe dawkowanie jest kluczowe dla skuteczności terapii i minimalizacji działań niepożądanych związanych z mechanizmem dopaminergicznym. Terapia rozpoczyna się od dawki 25 mikrogramów raz na dobę wieczorem z niewielką ilością pokarmu, stopniowo zwiększając dawkę co 3 dni do 75 mikrogramów. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi terapeutycznej dawkę można zwiększać o 75 mikrogramów co tydzień, przy czym dawka podtrzymująca zwykle wynosi 75-150 mikrogramów na dobę. U mniej niż 1/3 pacjentów konieczne jest stosowanie dawek do 300 mikrogramów na dobę lub więcej, z odstępami między zwiększeniami dawki nie krótszymi niż 4 tygodnie, aż do uzyskania efektu terapeutycznego lub pojawienia się nietolerancji.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tisercin 25 mg
Lek Tisercin, zawierający 25 mg lewomepromazyny (w postaci 33,8 mg lewomepromazyny maleinianu) w tabletce powlekanej, jest wskazany do leczenia psychoz u dorosłych. Terapia rozpoczyna się od dawki początkowej 25-50 mg/dobę (1-2 tabletki), podawanej w 2 dawkach podzielonych. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji, dawkę można stopniowo zwiększać do maksymalnie 150-250 mg/dobę, podawanej w 2-3 dawkach podzielonych. Po uzyskaniu efektu terapeutycznego zaleca się ustalenie indywidualnej dawki podtrzymującej, minimalizującej działania niepożądane przy jednoczesnym utrzymaniu poprawy stanu pacjenta. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat. Każda tabletka zawiera również 40 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
dawka dobowa, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, lewomepromazyna, lewomepromazyny maleinian, monitorowanie leczenia, nietolerancja laktozy, odpowiedź kliniczna, psychoza, stan kliniczny, tabletka powlekana, Tisercin, tolerancja leku, wywiad medyczny, zaburzenie psychotyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Eplerenon Medreg 25 mg
Eplerenon Medreg dostępny jest w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg i 50 mg, z maksymalną zalecaną dawką dobową 50 mg. W leczeniu niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego oraz przewlekłej niewydolności serca (klasa II wg NYHA) terapia rozpoczyna się od 25 mg raz na dobę, stopniowo zwiększając dawkę do 50 mg w ciągu około 4 tygodni, przy jednoczesnym monitorowaniu stężenia potasu w surowicy. Terapia powinna być inicjowana w okresie 3-14 dni po zawale. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest oznaczenie potasu; terapia jest przeciwwskazana przy stężeniu > 5,0 mmol/l. Kontrola potasu powinna odbywać się w pierwszym tygodniu, po miesiącu oraz okresowo dalej, a dawkowanie dostosowuje się zgodnie z wartościami potasu: zwiększa się przy < 5,0 mmol/l, utrzymuje przy 5,0–5,4 mmol/l, zmniejsza przy 5,5–5,9 mmol/l, a przy ≥ 6,0 mmol/l eplerenon należy odstawić. W przypadku odstawienia z powodu hiperkaliemii możliwe jest ponowne wprowadzenie dawki 25 mg co drugą dobę po obniżeniu potasu poniżej 5,0 mmol/l.
dawka podtrzymująca, dializa, hiperkaliemia, inhibitor CYP3A4, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, leki antyarytmiczne, niewydolność nerek, niewydolność serca po zawale, niewydolność wątroby, przewlekła niewydolność serca, stężenie potasu, tabletka powlekana, wskazanie kliniczne, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dopegyt 250 mg
Dopegyt (metyldopa) w dawce początkowej 250 mg 2-3 razy na dobę stosowany jest u dorosłych, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co minimum 2 dni do dawki podtrzymującej 500 mg–2 g/dobę w 2-4 dawkach podzielonych, maksymalnie do 3 g/dobę. U pacjentów geriatrycznych zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki ≤250 mg/dobę z ostrożnym zwiększaniem, ze względu na ryzyko omdleń. U dzieci dawka początkowa wynosi 10 mg/kg mc./dobę, maksymalna do 65 mg/kg mc./dobę, nie przekraczając 3 g/dobę. W przypadku niewydolności nerek dawkowanie wymaga wydłużenia odstępów między dawkami: 8 godzin przy GFR 60-89 ml/min/1,73 m², 8-12 godzin przy GFR 30-59 ml/min/1,73 m² oraz 12-25 godzin przy GFR <30 ml/min/1,73 m². Pacjenci hemodializowani powinni otrzymać dawkę suplementacyjną 250 mg po dializie, aby zapobiec wzrostowi ciśnienia tętniczego.
ciężka niewydolność nerek, ciśnienie krwi, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka suplementacyjna, działanie sedatywne, efekt hipotensyjny, hemodializa, łagodna niewydolność nerek, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, maksymalna dawka dobowa, metyldopa, miażdżyca, niewydolność nerek, omdlenie, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, terapia podtrzymująca, terapia skojarzona, tolerancja na lek, umiarkowana niewydolność nerek, zabieg hemodializy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Enarenal 5 mg
Enarenal, zawierający enalaprylu maleinian, jest inhibitorem ACE dostępnym w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, stosowanym przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego, objawowej niewydolności serca oraz profilaktyce niewydolności serca u pacjentów z bezobjawową dysfunkcją lewej komory (frakcja wyrzutowa ≤35%). Mechanizm działania polega na hamowaniu układu renina-angiotensyna-aldosteron, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego i redukcji ciśnienia tętniczego. Dawkowanie jest indywidualizowane: w nadciśnieniu początkowo 5 mg raz dziennie, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę w dawkach podzielonych; w niewydolności serca dawka początkowa to 2,5 mg raz dziennie, z dawką podtrzymującą 10-20 mg i maksymalną do 40 mg/dobę. W profilaktyce niewydolności serca dawka maksymalna wynosi 20 mg/dobę. Lek zawiera laktozę (42,81 mg w 5 mg tabletce, 85,62 mg w 10 mg, 171,25 mg w 20 mg) oraz mniej niż 23 mg sodu na dawkę, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy i na diecie niskosodowej.
badanie echokardiograficzne, dawka podtrzymująca, dysfunkcja lewej komory, enalaprylu maleinian, frakcja wyrzutowa, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obciążenie następcze, opór obwodowy, parametry hemodynamiczne, stężenie kreatyniny, tolerancja wysiłku, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wydolność wysiłkowa, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vetira 250 mg
Lek Vetira (lewetyracetam) dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg i 1000 mg, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała oraz funkcji nerek i wątroby pacjenta. U dorosłych i młodzieży ≥12 lat o masie ciała ≥50 kg, dawka początkowa wynosi 500 mg dwa razy na dobę, z możliwością redukcji do 250 mg dwa razy na dobę i stopniowego zwiększania do maksymalnie 1500 mg dwa razy na dobę. Dawkowanie u dzieci poniżej 50 kg oraz niemowląt wymaga indywidualnego doboru postaci farmaceutycznej i dawki, często z zastosowaniem roztworu doustnego. Odstawianie leku powinno być stopniowe, z redukcją dawki co 2-4 tygodnie, dostosowaną do masy ciała i wieku pacjenta. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę należy modyfikować na podstawie klirensu kreatyniny (CLkr), z podziałem na grupy czynności nerek i odpowiednimi zakresami dawek, np. przy CLkr ≥80 ml/min/1,73 m² dawka wynosi 500-1500 mg dwa razy na dobę, a przy ciężkim zaburzeniu (<30 ml/min/1,73 m²) 250-500 mg dwa razy na dobę. W przypadku pacjentów dializowanych stosuje się dawkę 500-1000 mg raz na dobę z dawką uzupełniającą po dializie.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, częściowy napad padaczkowy, dawka dobowa, dawka nasycająca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka uzupełniająca, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, leczenie lewetyracetamem, lewetyracetam, masa ciała, monoterapia, pacjent dializowany, powierzchnia ciała, przeciwwskazanie, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, Vetira, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticagrelor Aristo 90 mg
Tikagrelor Aristo stosowany jest w terapii ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok) i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. U pacjentów po zawale serca dawka podtrzymująca wynosi 60 mg dwa razy na dobę, którą można rozpocząć bezpośrednio po rocznej terapii tikagrelorem 90 mg lub do 2 lat po zawale, bądź w ciągu roku od zaprzestania leczenia inhibitorem receptora ADP. W przypadku zmiany terapii na tikagrelor pierwszą dawkę podaje się 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku przeciwpłytkowego. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek oraz łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (z zachowaniem ostrożności w umiarkowanych zaburzeniach). Tikagrelor jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u dzieci poniżej 18 lat, a także nie jest zalecany u dzieci z niedokrwistością sierpowatokrwinkową.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, receptor difosforanu adenozyny, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anidulafungin Sandoz 100 mg
Anidulafungin Sandoz jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym do leczenia inwazyjnych zakażeń grzybiczych, podawanym wyłącznie dożylnie. U dorosłych pacjentów zalecana dawka nasycająca wynosi 200 mg w pierwszej dobie, a następnie dawka podtrzymująca 100 mg/dobę, przy czym terapia powinna trwać co najmniej 14 dni po ostatnim dodatnim wyniku posiewu, jednak nie dłużej niż 35 dni. U pacjentów pediatrycznych (1 miesiąc do <18 lat) dawka nasycająca to 3,0 mg/kg mc. (maksymalnie 200 mg), a dawka podtrzymująca 1,5 mg/kg mc./dobę (maksymalnie 100 mg). Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (w tym dializowanych) oraz wątroby (lekkie, umiarkowane, ciężkie), ani ze względu na płeć, masę ciała, pochodzenie etniczne, zakażenie HIV czy wiek. Przed rozpoczęciem terapii należy pobrać materiał do badań mikrobiologicznych, a leczenie można rozpocząć empirycznie i dostosować po uzyskaniu wyników posiewów.
anidulafungina, badanie mikrobiologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działanie niepożądane, hemodializa, inwazyjne zakażenie grzybicze, lek przeciwgrzybiczy, pacjent pediatryczny, podanie dożylne, posiew mikrobiologiczny, roztwór do infuzji, terapia przeciwgrzybicza, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV - Leksykon leków
Skład i postać leku – Caspofungin Zentiva 50 mg
Caspofungin Zentiva 50 mg to liofilizowany proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierający 50 mg kaspofunginy w postaci octanu. Po rozpuszczeniu w 10,5 ml wody do wstrzykiwań uzyskuje się roztwór o stężeniu 5,2 mg/ml. Produkt nie jest stabilny w roztworach zawierających glukozę i nie powinien być mieszany z innymi lekami ze względu na brak danych o kompatybilności. Roztwór po odtworzeniu można przechowywać do 24 godzin w temperaturze 2-25°C, a po rozcieńczeniu w roztworze chlorku sodu lub Ringera z mleczanami – do 48 godzin w temperaturze 2-25°C. Dawkowanie dla dorosłych obejmuje podanie 50 mg w 250 ml roztworu infuzyjnego (stężenie 0,20 mg/ml) lub w zmniejszonej objętości 100 ml (stężenie 0,47 mg/ml). W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka wynosi 35 mg, odpowiednio rozcieńczona.
dawka podtrzymująca, dawka uderzeniowa, guma bromobutylowa, kaspofungina, koncentrat roztworu do infuzji, niezgodność farmaceutyczna, octan kaspofunginy, podanie dożylne, pole powierzchni ciała, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór Ringera z mleczanami, roztwór zawierający glukozę, środek konserwujący, stabilność roztworu, stężenie leku, substancja pomocnicza, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wzór Mostellera, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axoprofen Max 600 mg
Dawkowanie ibuprofenu w postaci tabletek powlekanych 600 mg powinno być precyzyjnie dostosowane do wieku i masy ciała pacjenta, z zachowaniem zasady stosowania najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas. U dorosłych pojedyncza dawka wynosi 300-600 mg, a dawka dobowa 1200-1800 mg, podzielona na dawki co najmniej 6 godzin odstępu, z maksymalną dawką do 2400 mg w stanach ostrych. Dawka podtrzymująca może być niższa, w zakresie 600-1200 mg/dobę. U młodzieży powyżej 15 lat i masie ciała ≥50 kg zaleca się dawkowanie 20-40 mg/kg masy ciała na dobę, maksymalnie do 2400 mg, podawane w 3-4 dawkach podzielonych. Tabletki posiadają linię podziału umożliwiającą podanie dawki 300 mg, co pozwala na elastyczne dostosowanie terapii.
choroba reumatyczna, czas trwania leczenia, dawka dobowa, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, dawkowanie ibuprofenu, dawkowanie u dorosłych, dawkowanie u młodzieży, długotrwałe stosowanie leku, działanie niepożądane, linia podziału tabletki, masa ciała, obrzęk bolesny, odstęp między dawkami, równa dawka, skuteczna dawka, stan ostry, tabletka powlekana, zapalenie tkanek miękkich - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticagrelor Aristo 60 mg
Tikagrelor Aristo stosowany jest w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz w przedłużonym leczeniu pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego z wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę. W przedłużonym leczeniu po zawale, rozpoczynanym co najmniej rok po zdarzeniu, stosuje się dawkę 60 mg dwa razy na dobę, bez dawki nasycającej. Terapia tikagrelorem powinna być kontynuowana do 12 miesięcy w OZW, a w przypadku leczenia przedłużonego dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności powyżej 3 lat są ograniczone. W przypadku zmiany terapii na tikagrelor, pierwszą dawkę podaje się po 24 godzinach od ostatniej dawki poprzedniego inhibitora receptora ADP.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor ADP, ryzyko sercowo-naczyniowe, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ranopril 5 mg
Lizynopryl, substancja czynna leku Ranopril, jest podawany doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłków, co umożliwia utrzymanie stabilnego stężenia leku w organizmie. U dorosłych z nadciśnieniem samoistnym, nieprzyjmujących leków moczopędnych, dawka początkowa wynosi 10 mg, a dawka podtrzymująca zwykle mieści się w zakresie 20-40 mg/dobę, z maksymalną dawką do 80 mg/dobę. U dzieci w wieku 6-16 lat dawka początkowa wynosi 2,5 mg/dobę dla masy ciała 20-<50 kg oraz 5 mg/dobę dla masy ≥50 kg, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 20 mg i 40 mg/dobę. W przypadku niewydolności nerek dawki należy dostosować do klirensu kreatyniny: 5-10 mg dla klirensu 30-70 ml/min, 2,5-5 mg dla 10-30 ml/min oraz 2,5 mg dla klirensu <10 ml/min, z uwzględnieniem dializoterapii. U pacjentów z niewydolnością serca początkowa dawka to 2,5 mg/dobę, a dawki podtrzymujące wynoszą 5-20 mg/dobę, z zaleceniem nie zwiększania dawek o więcej niż 10 mg jednorazowo.
ciężka niewydolność nerek, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dializoterapia, hemodializa, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lizynopryl, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie objawowe, niewydolność nerek, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, stężenie kreatyniny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hydrocortisonum Jelfa 20 mg
Dawkowanie hydrokortyzonu powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz jego odpowiedzi na terapię. Standardowo terapia rozpoczyna się od wyższych dawek, które następnie stopniowo się zmniejsza, aby ustalić najmniejszą skuteczną dawkę podtrzymującą. Ważne jest zachowanie fizjologicznego rytmu dobowego wydzielania kortyzolu, dlatego dawkę podtrzymującą podaje się rano, między 6:00 a 8:00. W sytuacjach stresowych, takich jak uraz, zabieg chirurgiczny czy ciężka infekcja, dawkę hydrokortyzonu należy czasowo zwiększyć, symulując naturalną odpowiedź organizmu na stres. Po długotrwałej terapii lek należy odstawiać stopniowo, według indywidualnego schematu uwzględniającego wskazanie, czas leczenia, wielkość dawki oraz reakcję pacjenta.
- Leksykon substancji czynnych
Marmelos – Dawkowanie i sposób podawania
Aegle marmelos, będący składnikiem produktu leczniczego Padma 28 Formuła, występuje w dawce 20 mg sproszkowanego owocu na kapsułkę. Dawkowanie jest zróżnicowane w zależności od wskazania terapeutycznego i wieku pacjenta. W profilaktyce infekcji górnych dróg oddechowych dzieci w wieku 6-12 lat przyjmują 60 mg marmelos na dobę (1 kapsułka 3 razy dziennie), natomiast młodzież powyżej 12 lat i dorośli 80 mg na dobę (2 kapsułki 2 razy dziennie). W terapii objawów niewydolności krążenia u dorosłych i osób starszych dawka początkowa wynosi 120 mg na dobę (2 kapsułki 3 razy dziennie), z możliwością redukcji do 20-40 mg na dobę w fazie podtrzymującej. Produkt podaje się doustnie, najlepiej 0,5-1 godziny przed posiłkiem, z obfitym popiciem wodą, a w przypadku dolegliwości żołądkowo-jelitowych dopuszcza się przyjmowanie z posiłkiem. Zaleca się zachowanie 1-2 godzin odstępu między Padma 28 a innymi lekami.
Aegle marmelos, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dysfagia, infekcja górnych dróg oddechowych, interakcje lekowe, marmelos, nasilenie objawów, niewydolność krążenia, objawy żołądkowo-jelitowe, odpowiedź kliniczna, Padma 28 Formuła, podanie doustne, podeszły wiek, poprawa kliniczna, substancja czynna, układ odpornościowy, wskazanie terapeutyczne, wywiad medyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tuxanuva 110 mg
Produkt leczniczy Tuxanuva zawiera 110 mg dabigatranu eteksylanu w kapsułkach twardych i jest wskazany do pierwotnej prewencji żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowych alloplastykach stawu kolanowego i biodrowego. Dawkowanie różni się w zależności od rodzaju zabiegu: po alloplastyce stawu kolanowego podaje się 110 mg w dniu zabiegu (1-4 godziny po operacji), a następnie 220 mg raz na dobę przez 10 dni; po alloplastyce stawu biodrowego stosuje się ten sam schemat, ale leczenie trwa 28-35 dni. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 mL/min), w wieku ≥75 lat lub przyjmujących werapamil, amiodaron bądź chinidynę, zaleca się zmniejszenie dawki dobowej do 150 mg (2 kapsułki po 75 mg) z odpowiednią modyfikacją dawki początkowej.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, amiodaron, chinidyna, dabigatran eteksylat, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, hemostaza, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, postać farmaceutyczna, prewencja żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, ryzyko krwawienia, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, werapamil, wywiad medyczny, zabieg ortopedyczny, zaburzenia czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Allergovit dawki do leczenia początkowego: stężenie A – 1000 TU/ml, stężenie B – 10 000 TU/ml; dawka do leczenia podtrzymującego: stężenie B – 10 000 TU/ml
Produkt leczniczy ALLERGOVIT do podskórnej immunoterapii alergenowej wymaga podawania przez wykwalifikowany personel medyczny z dostępem do zestawu przeciwwstrząsowego oraz monitorowania pacjenta przez minimum 30 minut po iniekcji (24 godziny w przypadku wstrząsu anafilaktycznego). Dawkowanie jest indywidualnie dostosowywane na podstawie wywiadu i diagnostyki alergologicznej, obejmując fazę początkową (zwiększanie dawki) oraz podtrzymującą. Dostępne stężenia to A (1 000 TU/ml) stosowane głównie w fazie początkowej oraz B (10 000 TU/ml) stosowane w obu fazach. Schematy dawkowania obejmują standardowy (7 iniekcji), przyspieszony (4 iniekcje, dla alergenów pyłku traw/zbóż i drzew) oraz z jednym stężeniem (3 iniekcje, dla pyłku traw/zbóż), z koniecznością modyfikacji dawki w przypadku reakcji niepożądanych lub wydłużenia odstępów między dawkami.
alergen pyłku chwastów, alergen pyłku drzew, alergen pyłku traw, dawka kumulacyjna, dawka maksymalna, dawka podtrzymująca, diagnostyka alergologiczna, działanie niepożądane, ekstrakt alergenu, immunoterapia alergenowa, iniekcja podskórna, leczenie początkowe, leczenie podtrzymujące, reakcja miejscowa, reakcja uogólniona, sezon pylenia, terapia równoległa, wstrząs anafilaktyczny, wstrzyknięcie donaczyniowe, zestaw przeciwwstrząsowy - Leksykon substancji czynnych
Klobazam – Dawkowanie i sposób podawania
Klobazam, będący benzodiazepiną dostępną m.in. w preparacie Frisium 10 mg, stosowany jest w leczeniu stanów lękowych oraz jako lek dodany w terapii padaczki. U dorosłych pacjentów z lękiem zaleca się dawkę początkową 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 30 mg/dobę, przy czym czas leczenia nie powinien przekraczać 8-12 tygodni, wliczając okres odstawiania. U pacjentów w podeszłym wieku dawki początkowe są niższe (10-15 mg/dobę) i wymagają stopniowego zwiększania pod ścisłą kontrolą. W terapii padaczki dawka początkowa u dorosłych wynosi 5-15 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do około 80 mg/dobę, natomiast u dzieci powyżej 6 lat dawka początkowa to 5 mg/dobę, a dawka podtrzymująca wynosi 0,3-1 mg/kg mc./dobę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, stosując niskie dawki początkowe i stopniowo je zwiększając, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych.
benzodiazepina, dawka podtrzymująca, dysfagia, działanie niepożądane, Frisium, klobazam, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwdrgawkowy, napad drgawkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, stan lękowy, terapia skojarzona, uzależnienie lekowe, wywiad medyczny, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Qsiva 15 mg + 92 mg
Produkt leczniczy Qsiva, stosowany w terapii otyłości, wymaga nadzoru lekarza z doświadczeniem w leczeniu tej choroby. Standardowa dawka podtrzymująca wynosi 7,5 mg+46 mg raz dziennie rano, po początkowym okresie 14 dni przyjmowania dawki 3,75 mg+23 mg. Po 3 miesiącach terapii należy ocenić skuteczność – brak redukcji masy ciała o co najmniej 5% wskazuje na konieczność przerwania leczenia. U pacjentów z BMI ≥30 kg/m² i odpowiedzią na leczenie możliwe jest zwiększenie dawki do maksymalnie 15 mg+92 mg, jednak ze względu na wyższą częstość działań niepożądanych wymaga to dokładnej oceny korzyści i ryzyka. Odstawianie dawki maksymalnej powinno odbywać się stopniowo, z dawkami co drugi dzień przez minimum tydzień, aby zminimalizować ryzyko drgawek. Pominięcie dawki rano wymaga przyjęcia leku do południa lub pominięcia dawki i kontynuacji następnego dnia, bez podwójnej dawki uzupełniającej.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawka podtrzymująca, drgawki, farmakoterapia, hemodializa, klirens kreatyniny, kobieta w wieku rozrodczym, łagodna niewydolność nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, niewydolność nerek, pacjent w podeszłym wieku, program redukcji masy ciała, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, suplementacja multiwitaminowa, terapia otyłości, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Theospirex 20 mg/ml
Theospirex, zawierający teofilinę w stężeniu 20 mg/ml, jest lekiem o wąskim oknie terapeutycznym, wymagającym precyzyjnego dawkowania i monitorowania stężenia teofiliny w surowicy (5-12 µg/ml). Przekroczenie stężenia 20 µg/ml (112 µmol/l) wiąże się z ryzykiem toksyczności. Podawanie leku może odbywać się jako powolna iniekcja dożylna (około 6 minut na ampułkę), krótki wlew dożylny (około 10 minut) lub dożylny wlew kroplowy, z indywidualnym dostosowaniem dawki na podstawie beztłuszczowej masy ciała, ze względu na brak dystrybucji do tkanki tłuszczowej. Maksymalna szybkość podawania teofiliny nie powinna przekraczać 25 mg/min, a dawka początkowa i podtrzymująca ustalana jest według schematów uwzględniających wiek, status palenia oraz współistniejące choroby.
beztłuszczowa masa ciała, ciągły wlew dożylny, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dystrybucja leku, etylenodiamina, farmakokinetyka teofiliny, infuzja dożylna, iniekcja dożylna, maksymalna dawka dobowa, metyloksantyna, monitorowanie stężenia leku, nietolerancja leku, niewydolność wątroby, okno terapeutyczne, przerost prawej komory, stężenie teofiliny, stężenie w surowicy, teofilina, toksyczność leku, wlew dożylny, wlew kroplowy, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Epigapent 800 mg
Epigapent (gabapentyna) w dawkach 600 mg i 800 mg wymaga indywidualnego schematu dawkowania zależnego od wskazania, wieku pacjenta oraz stanu klinicznego. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat leczenie rozpoczyna się od dawki 300 mg raz na dobę, stopniowo zwiększanej do 300 mg trzy razy na dobę w ciągu 3 dni. W terapii padaczki dawki skuteczne mieszczą się w zakresie 900-3600 mg/dobę, z możliwością zwiększania dawki o 300 mg co 2-3 dni, przy minimalnych okresach zwiększania: do 1800 mg/dobę – 1 tydzień, do 2400 mg/dobę – 2 tygodnie, do 3600 mg/dobę – 3 tygodnie. Całkowita dawka dobowa powinna być podzielona na trzy dawki, z maksymalnym odstępem 12 godzin. U dzieci powyżej 6 lat dawka początkowa wynosi 10-15 mg/kg mc./dobę, a dawka skuteczna 25-35 mg/kg mc./dobę, z dawkami do 50 mg/kg mc./dobę dobrze tolerowanymi. U pacjentów z niewydolnością nerek dawki należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny, np. przy klirensie <15 ml/min dawka dobowa wynosi 150-300 mg, podawana w trzech dawkach, a u pacjentów dializowanych zaleca się dawkę nasycającą 300-400 mg oraz 200-300 mg po każdej 4-godzinnej hemodializie.
bezmocz, ból neuropatyczny obwodowy, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, gabapentyna, hemodializa, klirens kreatyniny, lek przeciwpadaczkowy, napad przełomowy, nerwoból popółpaścowy, neuropatia cukrzycowa, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, padaczka, przeszczep narządu, tabletka powlekana, wydolność nerek, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Alergoid leszczyny pospolitej – Dawkowanie i sposób podawania
Preparat Catalet D zawierający alergoidy pyłku leszczyny pospolitej (Corylus avellana) jest stosowany w immunoterapii alergenowej, obejmującej również alergoidy olchy (Alnus sp.) i brzozy (Betula sp.). Produkt dostępny jest w czterech stężeniach: 25 JS/ml (stężenie 1), 250 JS/ml (stężenie 2), 2500 JS/ml (stężenie 3) oraz 5000 JS/ml (stężenie 4), które stosuje się odpowiednio w fazie wstępnej i podtrzymującej leczenia. Dawkowanie ustala alergolog na podstawie wywiadu, objawów klinicznych, testów skórnych i poziomu swoistych IgE. Immunoterapia może być prowadzona przedsezonowo lub całorocznie, z dawkami początkowymi od 2,5 do 12,5 JS (0,1-0,5 ml stężenia 1) i stopniowym zwiększaniem do dawki podtrzymującej 5000 JS (1 ml stężenia 4). Zaleca się rozpoczęcie terapii w okresie bezobjawowym, tak aby dawka podtrzymująca była osiągnięta na 2 tygodnie przed sezonem pylenia. W trakcie sezonu pylenia dawki są redukowane (do 20-40% ostatniej dawki w kolejnych latach) i podawane co 4 tygodnie, a po sezonie stopniowo zwiększane do dawki podtrzymującej.
alergoid leszczyny pospolitej, alergoid pyłku, alergolog, brzoza, ciężka alergia, dawka podtrzymująca, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, łagodna alergia, leczenie podtrzymujące, leszczyna pospolita, miejsce iniekcji, objawy alergiczne, olcha, podanie podskórne, przeciwciało IgE, pylenie drzew, schemat całoroczny, schemat przedsezonowy, skórny test diagnostyczny, umiarkowana alergia, zawiesina do wstrzykiwań, zawiesina jasnobrązowa, zawiesina mleczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivipril 5 mg
Produkt leczniczy Ivipril, zawierający ramipryl, dostępny jest w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg w formie tabletek, które należy przyjmować raz dziennie, niezależnie od posiłku. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od stanu klinicznego pacjenta oraz kontroli ciśnienia tętniczego i może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. U pacjentów leczonych diuretykami zaleca się ostrożność ze względu na ryzyko hipotonii, a w razie możliwości odstawienie diuretyków na 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii. Dawka początkowa standardowo wynosi 2,5 mg/dobę, z możliwością zmniejszenia do 1,25 mg u pacjentów z aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron lub u osób z ryzykiem hipotonii. Maksymalna dawka dobowa to 10 mg, podawana zwykle raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 1-4 tygodnie.
biodostępność, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, czynność nerek, dawka podtrzymująca, diuretyk, hemodializa, hiponatremia, hipotonia, Ivipril, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, makroproteinuria, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia niecukrzycowa, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, profilaktyka sercowo-naczyniowa, ramipryl, stężenie potasu w surowicy, terapia skojarzona, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Klozapol 25 mg
Dawkowanie klozapiny (Klozapol) wymaga indywidualnego dostosowania, rozpoczynając terapię od dawki 12,5 mg (połowa tabletki 25 mg) podawanej 1-2 razy na dobę, z powolnym zwiększaniem dawki do docelowej 200-450 mg/dobę w dawkach podzielonych w ciągu 2-3 tygodni. Maksymalna dawka może wynosić do 900 mg/dobę, jednak dawki powyżej 450 mg wiążą się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych, zwłaszcza napadów padaczkowych. W leczeniu zaburzeń psychotycznych w chorobie Parkinsona dawka początkowa to 12,5 mg/dobę wieczorem, z powolnym zwiększaniem do 50 mg w ciągu 2 tygodni, a dawka maksymalna nie powinna przekraczać 100 mg/dobę. U pacjentów w wieku ≥60 lat zaleca się szczególną ostrożność, rozpoczynając od 12,5 mg jednorazowo i zwiększając nie więcej niż o 25 mg/dobę. Terapia powinna być poprzedzona oceną morfologii krwi: WBC ≥ 3,5 × 10⁹/l oraz ANC ≥ 2 × 10⁹/l.
agranulocytoza, benzodiazepina, choroba Parkinsona, ciśnienie tętnicze krwi, dawka maksymalna, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka terapeutyczna, działanie przeciwpsychotyczne, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwpsychotyczny, liczba białych krwinek, liczba neutrofili, morfologia krwi, nadmierna sedacja, napad padaczkowy, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, objawy odstawienne, próby czynnościowe wątroby, schizofrenia oporna na leczenie, sedacja polekowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stan splątania, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zatrzymanie czynności serca, zatrzymanie oddychania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lactulosum Polfarmex 7,5 g/15 ml
Lactulosum Polfarmex w postaci syropu o stężeniu 7,5 g laktulozy na 15 ml podaje się doustnie w leczeniu zaparć. U dorosłych dawka przeczyszczająca wynosi zazwyczaj 30-45 ml przed śniadaniem lub 15 ml trzy razy dziennie przed posiłkami, z możliwością zmniejszenia dawki podtrzymującej do 15 ml na czczo po uzyskaniu efektu terapeutycznego. U pacjentów z niewydolnością wątroby zaleca się większe dawki, od 100 do 180 ml na dobę, podzielone na 4-6 dawek. Dawkowanie u dzieci jest dostosowane do wieku: niemowlęta otrzymują początkowo 2,5 ml na dobę, dzieci do 3 lat 5 ml, a powyżej 3 lat 15 ml na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 3 dni do uzyskania prawidłowych wypróżnień. W przypadku wzdęć dawkę należy zmniejszyć do tolerowanej przez dziecko wartości.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lacosamide Teva 100 mg
Dawkowanie lakozamidu wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od wieku, masy ciała oraz rodzaju padaczki. U dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥50 kg dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy na dobę (100 mg/dobę), z możliwością zwiększenia do 100 mg dwa razy na dobę (200 mg/dobę) po tygodniu, a maksymalna dawka to 300 mg dwa razy na dobę (600 mg/dobę) w monoterapii oraz 200 mg dwa razy na dobę (400 mg/dobę) w terapii wspomagającej. U dzieci i młodzieży o masie ciała <50 kg dawka początkowa to 1 mg/kg dwa razy na dobę (2 mg/kg/dobę), zwiększana do 2 mg/kg dwa razy na dobę (4 mg/kg/dobę) po tygodniu, z maksymalnymi dawkami zależnymi od masy ciała (np. do 6 mg/kg dwa razy na dobę u pacjentów 10–40 kg). Lakozamid podaje się dwa razy na dobę z odstępem około 12 godzin, a w przypadku pominięcia dawki zaleca się natychmiastowe jej przyjęcie, chyba że do kolejnej dawki pozostało mniej niż 6 godzin. Możliwe jest zastosowanie dawki nasycającej 200 mg u dorosłych i młodzieży ≥50 kg, jednak pod nadzorem lekarza ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca i działań niepożądanych OUN. U dzieci poniżej 50 kg dawka nasycająca nie jest zalecana.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, farmakokinetyka lakozamidu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lakozamid, monoterapia, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie lakozamidu w osoczu, terapia wspomagająca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Palifren Long 50 mg
Produkt leczniczy Palifren Long to zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg, 75 mg, 100 mg i 150 mg (odpowiednio zawierająca palmitynian paliperydonu w ilościach 39 mg, 78 mg, 117 mg, 156 mg i 234 mg). Leczenie inicjuje się dwoma wstrzyknięciami domięśniowymi do mięśnia naramiennego: 150 mg w 1. dniu oraz 100 mg w 8. dniu, co ma na celu szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego. Trzecia dawka (75 mg) podawana jest miesiąc po drugiej dawce inicjującej, a następnie zalecana jest dawka podtrzymująca 75 mg co miesiąc, z możliwością dostosowania w zakresie 25-150 mg w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. U pacjentów z nadwagą lub otyłością wskazane są dawki z górnego zakresu. Po drugiej dawce inicjującej możliwe jest podawanie dawek podtrzymujących zarówno do mięśnia naramiennego, jak i pośladkowego. W przypadku zmiany terapii z doustnego paliperydonu lub rysperydonu na Palifren Long, stosuje się standardowy schemat dawkowania inicjującego, z uwzględnieniem odpowiednich dawek podtrzymujących zapewniających podobną ekspozycję na lek.
dawka inicjująca, dawka podtrzymująca, dawka stabilizująca, dawkowanie inicjujące, ekspozycja na paliperydon, klirens kreatyniny, leczenie przeciwpsychotyczne, mięsień naramienny, mięsień pośladkowy, objaw pozapiramidowy, paliperydon doustny, palmitynian paliperydonu, podanie domięśniowe, przedłużone uwalnianie, rysperydon doustny, rysperydon w iniekcji, schemat dawkowania, stężenie terapeutyczne, wstrzyknięcie o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Teikoplanina – Dawkowanie i sposób podawania
Teikoplanina jest antybiotykiem o wąskim spektrum działania, skutecznym przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, stosowanym w leczeniu zakażeń skóry, tkanek miękkich, kości, stawów, zapalenia płuc, dróg moczowych oraz infekcyjnego zapalenia wsierdzia. Dawkowanie obejmuje podanie dawki nasycającej (np. 6-12 mg/kg co 12 godzin przez 3-5 dawek) oraz dawki podtrzymującej (6-12 mg/kg raz na dobę), dostosowane do rodzaju i ciężkości zakażenia. Minimalne stężenia terapeutyczne w surowicy wynoszą ≥10 mg/l (HPLC) lub ≥15 mg/l (FPIA) dla większości zakażeń, a dla ciężkich infekcji, takich jak zapalenie wsierdzia, docelowe stężenia to 15-30 mg/l (HPLC) lub 30-40 mg/l (FPIA). Monitorowanie stężeń teikoplaniny w surowicy jest kluczowe i powinno odbywać się co najmniej raz w tygodniu podczas leczenia podtrzymującego, aby zapewnić stabilność terapeutyczną. Czas leczenia jest indywidualizowany, z zalecanym minimum 21 dni dla zapalenia wsierdzia i maksymalnym okresem terapii do 4 miesięcy.
antybiotyk, bakteria Gram-dodatnia, charakterystyka produktu leczniczego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężkie zakażenie, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infekcyjne zapalenie wsierdzia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, rekonstytucja proszku, stężenie leku w surowicy, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zaburzenie czynności nerek, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pernazinum 100 mg
Lek Pernazinum (perazyna) stosowany jest doustnie w leczeniu ostrych zaburzeń psychotycznych oraz przewlekłej schizofrenii. W ostrych stanach psychotycznych dawka początkowa wynosi 50-150 mg/dobę (dawka pojedyncza), a dawka podtrzymująca dla pacjentów hospitalizowanych to 200-600 mg/dobę w dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do 800 mg/dobę. U pacjentów ambulatoryjnych dawka podtrzymująca nie powinna przekraczać 300 mg/dobę. W terapii przewlekłej schizofrenii stosuje się dawki od 75 mg do 600 mg/dobę podawane w 2-3 dawkach podzielonych, z uwzględnieniem trybu leczenia – wyższe dawki u hospitalizowanych dla szybkiego efektu terapeutycznego, a u ambulatoryjnych stopniowo zwiększane dawki. Maksymalny efekt przeciwpsychotyczny obserwuje się po 1-3 tygodniach terapii. Zaleca się unikanie nagłych zmian dawkowania oraz stopniowe zmniejszanie dawki po uzyskaniu stabilizacji klinicznej.
ciężka niewydolność wątroby, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, działanie niepożądane, efekt przeciwpsychotyczny, efekt terapeutyczny, katatonia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw maniakalny, ostre zaburzenie psychotyczne, ostry stan psychotyczny, pacjent w podeszłym wieku, perazyna, pobudzenie psychoruchowe, podanie doustne, przewlekła schizofrenia, terapia długotrwała, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lorista 50 mg
Losartan potasowy (Lorista) jest dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych. Standardowa dawka początkowa u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym wynosi 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się po 3-6 tygodniach. U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥0,5 g/dobę zaleca się podobne dawkowanie, z możliwością zwiększenia dawki po miesiącu. W niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od 12,5 mg raz na dobę, stopniowo zwiększając dawkę co tydzień do maksymalnie 150 mg. U pacjentów z przerostem lewej komory dawka początkowa to 50 mg, z możliwością dodania hydrochlorotiazydu i zwiększenia dawki losartanu do 100 mg. U osób z hipowolemią zaleca się dawkę początkową 25 mg, a u pacjentów powyżej 75 lat rozważenie niższej dawki początkowej 25 mg. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym dializowanych, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę należy zmniejszyć, a w ciężkich zaburzeniach lek jest przeciwwskazany.
adrenolityk, antagonista wapnia, białkomocz, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, dawka podtrzymująca, efekt hipotensyjny, efekt przeciwnadciśnieniowy, glitazon, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, Lorista, losartan potasowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objawowe niedociśnienie, pochodna sulfonylomocznika, profilaktyka udaru mózgu, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa