losartan potasowy
Losartan potasowy to lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. Jego mechanizm działania polega na selektywnym blokowaniu wiązania angiotensyny II z receptorem AT1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu obwodowego.
Oprócz działania hipotensyjnego, losartan potasowy wykazuje działanie nefroprotekcyjne, szczególnie korzystne u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią. Lek ten zmniejsza również ryzyko udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca. Stosowany jest również w prewencji wtórnej po zawale serca.
W porównaniu do inhibitorów ACE, losartan potasowy rzadziej wywołuje kaszel jako efekt uboczny, co czyni go wartościową alternatywą dla pacjentów nietolerujących tej grupy leków. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zawroty głowy, hiperkaliemię oraz zaburzenia czynności nerek, szczególnie u pacjentów z już istniejącymi chorobami nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cozaar 12,5 mg
Losartan potasowy, poddany standardowym badaniom przedklinicznego bezpieczeństwa, nie wykazał działania genotoksycznego ani mutagennego, co eliminuje ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego u ludzi. Badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału onkogennego substancji, co wskazuje na bezpieczeństwo długoterminowego stosowania losartanu pod kątem karcynogenności. W badaniach toksyczności dawek wielokrotnych zaobserwowano istotne zmiany hematologiczne, takie jak redukcja liczby erytrocytów, obniżenie stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, a także biochemiczne – wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadyczne podwyższenie kreatyniny w surowicy. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia i krwawienia, co jest zgodne z profilem działań niepożądanych leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, błona śluzowa, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwinki czerwone, losartan potasowy, malformacja płodowa, nadżerki, obumarcie płodu, owrzodzenia, parametry hematologiczne, potencjał onkogenny, przewód pokarmowy, rakotwórczość, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy, zmiany biochemiczne, zmiany histologiczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Losartan Krka 100 mg
Losartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowany toksyczny wpływ na rozwój płodu, obejmujący pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie losartanu nie jest zalecane, a w przypadku planowania ciąży lub jej potwierdzenia u pacjentek leczonych losartanem, konieczna jest zmiana terapii na alternatywną o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Kontynuacja terapii losartanem może być rozważana jedynie w sytuacjach bezwzględnej konieczności. W przypadku ekspozycji płodu na losartan od drugiego trymestru zaleca się szczegółowe badanie ultrasonograficzne oceniające rozwój czaszki i czynność nerek płodu.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, leczenie hipotensyjne, lek hipotensyjny, losartan potasowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność nerek płodu, opóźnienie kostnienia czaszki, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losartan Genoptim 50 mg
Losartan Genoptim jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg losartanu potasowego. Standardowa dawka u większości pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wynosi 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Maksymalny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się po 3-6 tygodniach terapii. U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę dawka początkowa to 50 mg/dobę, którą można zwiększyć do 100 mg po miesiącu. W niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od 12,5 mg/dobę, stopniowo zwiększając dawkę co tydzień do maksymalnie 150 mg/dobę, pod warunkiem dobrej tolerancji. U dzieci i młodzieży dawka zależy od wieku i masy ciała, z zaleceniami dla dzieci powyżej 6 lat i masy ciała >20 kg, przy czym nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 6 lat oraz u pacjentów z eGFR <30 ml/min/1,73 m² lub zaburzeniami czynności wątroby.
adrenolityk, antagonista wapnia, badanie EKG, białkomocz, cukrzyca typu 2, diuretyk, efekt przeciwnadciśnieniowy, glitazon, hemodializa, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, leczenie diuretyczne, lek hipoglikemizujący, lek hipotensyjny, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, pochodna sulfonylomocznika, przerost lewej komory serca, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lorista HD 100 mg + 25 mg
Przedawkowanie Lorista HD, zawierającego 100 mg losartanu potasowego oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, wymaga natychmiastowego zaprzestania podawania leku i wdrożenia leczenia objawowego oraz podtrzymującego. Kluczowe jest monitorowanie parametrów życiowych oraz równowagi wodno-elektrolitowej, ze szczególnym uwzględnieniem hipokaliemii, hipochloremii, hiponatremii oraz odwodnienia wywołanego nadmiernym działaniem diuretycznym hydrochlorotiazydu. Objawy przedawkowania losartanu obejmują przede wszystkim obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardię jako mechanizm kompensacyjny oraz paradoksalną bradykardię związaną z pobudzeniem nerwu błędnego. Ze względu na brak skutecznej eliminacji losartanu i jego metabolitu przez hemodializę, leczenie powinno koncentrować się na stabilizacji hemodynamicznej i korekcji zaburzeń elektrolitowych.
arytmia serca, bradykardia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, diuretyk tiazydowy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, hydrochlorotiazyd, leczenie objawowe, lek wazopresyjny, Lorista HD, losartan potasowy, naparstnica, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, odwodnienie, płynoterapia, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, śpiączka wątrobowa, tachykardia, układ przywspółczulny, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cozaar 50 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku COZAAR 50 mg, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży (6-16 lat), ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym były zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego. Częstość działań niepożądanych klasyfikowano od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000). Wśród działań niepożądanych obserwowano m.in. niedokrwistość (często, przewlekła niewydolność serca), obrzęk naczynioruchowy (rzadko), depresję (częstość nieznana), zawroty głowy (często), niedociśnienie ortostatyczne (niezbyt często), zaburzenia czynności nerek i hiperkaliemię (często, szczególnie u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią). Hiperkaliemia > 5,5 mmol/l występowała u 9,9% pacjentów leczonych losartanem w porównaniu do 3,4% w grupie placebo, częściej przy dawce 150 mg niż 50 mg.
aminotransferaza alaninowa, białkomocz, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, losartan potasowy, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, nefropatia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, udar naczyniowy mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji, zakażenie dróg moczowych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lozap 50 50 mg
Losartan potasowy, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksyczności płodowej, obejmującej zmniejszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie losartanu nie jest zalecane, choć dane epidemiologiczne dotyczące teratogenności są niejednoznaczne. W przypadku rozpoznania ciąży u pacjentki przyjmującej losartan, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wprowadzenie alternatywnej terapii hipotensyjnej o udokumentowanym bezpieczeństwie. Monitorowanie płodu za pomocą ultrasonografii, szczególnie funkcji nerek i rozwoju czaszki, jest wskazane przy ekspozycji na lek od drugiego trymestru. Noworodki narażone na losartan w okresie prenatalnym wymagają ścisłej obserwacji pod kątem niedociśnienia, niewydolności nerek oraz hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja, dysfagia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, laktacja, leczenie hipotensyjne, leczenie przeciwnadciśnieniowe, losartan potasowy, małowodzie, niedociśnienie, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, ryzyko teratogenne, toksyczność płodowa, trymestr ciąży, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 12,5 mg
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka to lek złożony zawierający 100 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia losartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Lek nie jest zalecany jako terapia początkowa. Standardowa dawka podtrzymująca to 50 mg losartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnej dawki 100 mg + 25 mg raz na dobę w przypadku niedostatecznej odpowiedzi terapeutycznej. Pełny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się zwykle po 3-4 tygodniach leczenia. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych hemodializie. Przed rozpoczęciem terapii należy wyrównać niedobory płynów i sodu, a także unikać stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, dawka podtrzymująca, efekt przeciwnadciśnieniowy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kontrola ciśnienia tętniczego, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, monoterapia losartanem, nadciśnienie tętnicze, niedobór płynów, terapia nadciśnienia tętniczego, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmniejszona objętość krwi krążącej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Hyzaar Forte 100 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Hyzaar Forte zawiera losartan potasowy (100 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg), które mają różny wpływ na przebieg ciąży i laktacji. Stosowanie losartanu, antagonisty receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksyczności płodu, objawiającej się zmniejszeniem czynności nerek, małowodziem oraz opóźnieniem kostnienia czaszki, a także ryzykiem niewydolności nerek, niedociśnienia i hiperkaliemii u noworodka. W I trymestrze stosowanie losartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i w II i III trymestrze może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej oraz zaburzenia u płodu i noworodka, takie jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i trombocytopenia. Preparat jest przeciwwskazany w obrzękach ciążowych, nadciśnieniu ciążowym i stanie przedrzucawkowym. W przypadku planowania ciąży lub jej rozpoznania, konieczne jest natychmiastowe odstawienie Hyzaar Forte i wdrożenie alternatywnego leczenia o ustalonym profilu bezpieczeństwa.
antagonista receptora angiotensyny II, diureza, działanie niepożądane, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, losartan potasowy, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedokrwienie łożyska, niewydolność nerek, objętość osocza, obrzęk ciążowy, perinatologia, ryzyko teratogenne, samoistne nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, trombocytopenia, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Presartan 50 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku Presartan 50 mg, był szeroko badany w licznych kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących różne grupy pacjentów, w tym dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym (ponad 3000 osób), dzieci w wieku 6-16 lat (177 osób), pacjentów z przerostem lewej komory serca (ponad 9000 osób), przewlekłą niewydolnością serca (ponad 7700 osób) oraz cukrzycą typu 2 z białkomoczem (ponad 1500 osób). Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym były zawroty głowy. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano według standardowego schematu: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród działań niepożądanych obserwowano m.in. niedokrwistość, małopłytkowość, reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy), depresję, zawroty głowy, senność, bóle głowy, zaburzenia snu, parestezje, migrenę, kołatanie serca, niedociśnienie ortostatyczne, duszność, kaszel, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie trzustki i wątroby, zmiany skórne, bóle mięśni i stawów, rabdomiolizę, zaburzenia czynności nerek (często odwracalne), hiperkaliemię (w badaniu RENAAL hiperkaliemia >5,5 mmol/l wystąpiła u 9,9% pacjentów leczonych losartanem vs 3,4% placebo) oraz hipoglikemię.
białkomocz, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, migrena, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, plamica Schoenleina-Henocha, pokrzywka, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, szum uszny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji, zaburzenia smaku, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lorista 25 mg
Lorista (losartan potasowy) jest dostępna w tabletkach o dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych, wieku oraz stanu pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji układu krążenia, nerek i wątroby. Standardowa dawka u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym wynosi 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg w celu osiągnięcia maksymalnego efektu przeciwnadciśnieniowego, który rozwija się w ciągu 3-6 tygodni. W niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od 12,5 mg z tygodniowym stopniowym zwiększaniem dawki do maksymalnie 150 mg. U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥0,5 g/dobę zaleca się dawkę początkową 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg po miesiącu terapii. Dawkowanie u dzieci w wieku 6-18 lat zależy od masy ciała: 25 mg dla masy 20-50 kg i 50 mg dla masy >50 kg, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 50 mg i 100 mg. U pacjentów powyżej 75 lat zaleca się rozważenie dawki początkowej 25 mg.
adrenolityk, antagonista wapnia, białkomocz, cukrzyca typu 2, efekt przeciwnadciśnieniowy, filtracja kłębuszkowa, glitazon, hemodializa, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, pochodna sulfonylomocznika, przerost lewej komory serca, tabletka powlekana, terapia skojarzona, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lorista HL 100 mg + 12,5 mg
Lek Lorista HL, zawierający losartan potasowy 100 mg oraz hydrochlorotiazyd 12,5 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym na pochodne sulfonamidów. Nie powinien być stosowany u osób z oporną na leczenie hipokaliemią, hiperkalcemią, hiponatremią, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, zastojem żółci, obturacją dróg żółciowych, objawową hiperurykemią, dną moczanową, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), bezmoczem oraz w drugim i trzecim trymestrze ciąży. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, cukrzyca, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, obturacja dróg żółciowych, oligohydramnion, przesączanie kłębuszkowe, sulfonamid, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zastój żółci, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 50 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Losartan Hydrochlorotiazyd Krka, dostępny w dawkach 50 mg losartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 100 mg losartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do stosowania u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia losartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Standardowa dawka podtrzymująca to 1 tabletka 50 mg + 12,5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 1 tabletki 100 mg + 25 mg raz na dobę w przypadku niewystarczającej odpowiedzi terapeutycznej. Pełny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się zwykle po 3-4 tygodniach leczenia. Lek można stosować u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) bez konieczności modyfikacji dawki początkowej, natomiast jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u osób poddawanych hemodializie. Przed rozpoczęciem terapii należy wyrównać niedobór płynów i/lub sodu.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, dawka maksymalna, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, efekt przeciwnadciśnieniowy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, leczenie skojarzone, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedobór sodu, niedostatecznie kontrolowane nadciśnienie, odpowiedź terapeutyczna, terapia początkowa, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszona objętość krwi krążącej, zwiększanie dawki - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lorista 100 mg
Lek Lorista zawiera losartan potasowy w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, będący antagonistą receptora angiotensyny II, stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego i innych wskazań kardiologicznych. Tabletki powlekane różnią się kolorem, kształtem oraz obecnością linii podziału – dawka 25 mg jest żółta, owalna i posiada funkcjonalną linię podziału, dawka 50 mg jest biała, okrągła z rowkiem, ale bez możliwości dzielenia, natomiast dawka 100 mg jest biała, owalna i bez rowka. Zawartość laktozy jednowodnej w tabletkach wynosi odpowiednio 27,3 mg (25 mg), 54,7 mg (50 mg) oraz 109,3 mg (100 mg), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze w rdzeniu to m.in. skrobia kukurydziana, celuloza mikrokrystaliczna i magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera hypromelozę, talk, glikol propylenowy oraz barwniki (żółcień chinolinowa w dawce 25 mg, tytanu dwutlenek w dawkach 50 mg i 100 mg).
antagonista receptora angiotensyny II, blister, cellaktoza, celuloza mikrokrystaliczna, funkcjonalna linia podziału, glikol propylenowy, hypromeloza, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, losartan potasowy, magnezu stearynian, skrobia kukurydziana, skrobia żelowana kukurydziana, substancja czynna, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, żółcień chinolinowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hyzaar 100 mg + 12,5 mg
Lek Hyzaar, zawierający 100 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na losartan, pochodne sulfonamidu (w tym hydrochlorotiazyd) oraz substancje pomocnicze. Nie powinien być stosowany u osób z oporną hipokaliemią, hiperkalcemią, hiponatremią, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, zastojem żółci, zaburzeniami dróg żółciowych, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), bezmoczem oraz u pacjentów z objawową hiperurykemią lub dną moczanową. Stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu, w tym niewydolności nerek i małowodzia. Ponadto, jednoczesne podawanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² z powodu ryzyka hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny, bezmocz, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dna moczanowa, GFR, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, losartan potasowy, małowodzie, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pochodne sulfonamidu, trymestr ciąży, układ RAA, zastój żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cozaar
Podczas terapii losartanem (COZAAR) należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, objawowego niedociśnienia oraz zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hiperkaliemii, która występuje częściej u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu w osoczu oraz klirensu kreatyniny, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i klirensem 30-50 ml/min. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się stosowanie mniejszych dawek losartanu, a u osób z ciężkimi zaburzeniami wątroby lek jest przeciwwskazany. Należy unikać jednoczesnego stosowania losartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu oraz substytutami soli zawierającymi potas. U dzieci z GFR < 30 ml/min/1,73 m² stosowanie losartanu nie jest zalecane.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, dieta z ograniczeniem soli, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, losartan potasowy, marskość wątroby, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedobór sodu, niedociśnienie objawowe, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, obrzęk naczynioruchowy, pierwotny hiperaldosteronizm, przesączanie kłębuszkowe, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Losartan Krka 50 mg
Losartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Stosowanie losartanu w pierwszym trymestrze ciąży nie jest zalecane ze względu na potencjalne, choć niejednoznaczne, ryzyko teratogenne. W drugim i trzecim trymestrze jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu udokumentowanego działania toksycznego na płód, prowadzącego do poważnych powikłań takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz hiperkaliemia u płodu, a także niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia u noworodka. Zaleca się natychmiastowe odstawienie losartanu po potwierdzeniu ciąży oraz zastąpienie go bezpieczniejszym lekiem hipotensyjnym. W przypadku ekspozycji na losartan w ciąży konieczne jest monitorowanie ultrasonograficzne rozwoju kostnego czaszki, czynności nerek płodu oraz ilości płynu owodniowego, a także ścisła obserwacja noworodka po porodzie.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, laktacja, leczenie hipotensyjne, losartan potasowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, płyn owodniowy, ryzyko teratogenne, toksyczność płodowa, trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 50 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Losartan Hydrochlorotiazyd Krka, dostępny w dawkach 50 mg + 12,5 mg oraz 100 mg + 25 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, może wpływać na zdolność pacjentów do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn. Pomimo braku dedykowanych badań klinicznych oceniających bezpośredni wpływ tego leku na sprawność psychofizyczną, doświadczenie kliniczne wskazuje na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i senność, które mogą upośledzać koordynację ruchową, czujność oraz czas reakcji. Szczególnie narażony jest pacjent w początkowym okresie leczenia oraz po zwiększeniu dawki, co wymaga od lekarza szczegółowej edukacji i indywidualnego podejścia do oceny ryzyka.
czas reakcji, dawka leku, dawkowanie leku, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, koordynacja ruchowa, losartan hydrochlorotiazyd, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, okres leczenia, prowadzenie pojazdów, senność, sprawność psychofizyczna, tabletka powlekana, zawroty głowy, zwiększenie dawki - Leksykon leków
Skład i postać leku – Presartan 50 mg
Produkt leczniczy Presartan dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających 50 mg losartanu potasowego jako substancję czynną. Tabletki mają biały, okrągły kształt z rowkiem dzielącym umożliwiającym podział na dwie dawki po 25 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii. Każda tabletka zawiera również 4,24 mg (0,108 mEq) potasu, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi lub chorobami nerek. W składzie pomocniczym znajdują się m.in. laktoza jednowodna (23,4 mg), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Formuła leku zawiera także celulozę mikrokrystaliczną, skrobię kukurydzianą żelowaną, karboksymetyloskrobię sodową oraz magnezu stearynian, a tabletki powlekane są otoczką Opadry white 20A18334, zawierającą hydroksypropylocelulozę, hypromelozę i tytanu dwutlenek jako barwnik.
blister, celuloza mikrokrystaliczna, choroba nerek, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, laktoza jednowodna, losartan potasowy, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rowek dzielący, skrobia kukurydziana żelowana, stearynian magnezu, tabletka powlekana, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lozap 50 50 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku Lozap 50, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z nadciśnieniem pierwotnym, 177 pacjentów pediatrycznych, ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęstszym działaniem niepożądanym były zawroty głowy, występujące często (≥1/100 do <1/10). Istotne działania niepożądane obejmują zaburzenia nerek (w tym niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka), obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk krtani i języka), niedociśnienie ortostatyczne, a także hiperkaliemię, która w badaniu u pacjentów z cukrzycą typu 2 wystąpiła u 9,9% leczonych losartanem (stężenie potasu >5,5 mmol/l) w porównaniu do 3,4% w grupie placebo. Raportowano również przypadki rabdomiolizy prowadzącej do ostrej niewydolności nerek.
aminotransferaza alaninowa, anemia, białkomocz, dusznica bolesna, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, losartan potasowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie pierwotne, nadwrażliwość na światło, nefropatia, niedociśnienie, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, plamica Henocha-Schönleina, pokrzywka, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, trombocytopenia, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 25 mg
Losartan Hydrochlorothiazyd Krka to lek łączący losartan potasowy (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy, pochodna sulfonamidów). Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, zwłaszcza na sulfonamidy, oraz zaburzenia elektrolitowe takie jak oporna na leczenie hipokaliemia, hiperkalcemia i oporna hiponatremia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, zastojem żółci, obturacją dróg żółciowych, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), bezmoczem, a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z objawową hiperurykemią lub dną moczanową oraz u osób przyjmujących aliskiren z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, bezobjawowa hiperurykemia, brak laktazy, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, drugi trymestr ciąży, dysfagia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia, hiponatremia oporna na leczenie, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, losartan potasowy, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, objawowa hiperurykemia, obturacja dróg żółciowych, pierwszy trymestr ciąży, pochodna sulfonamidu, trzeci trymestr ciąży, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki wapniowej, zastój żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lorista 100 mg
Lorista (losartan potasowy) jest dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, a dawkowanie powinno być dostosowane do wskazań klinicznych oraz indywidualnych cech pacjenta. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych standardowa dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥0,5 g/dobę dawka początkowa to również 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg po miesiącu terapii. W niewydolności serca terapia rozpoczyna się od 12,5 mg raz na dobę, z tygodniowym stopniowym zwiększaniem dawki do maksymalnie 150 mg. U pacjentów z przerostem lewej komory serca dawka początkowa wynosi 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg i dodania hydrochlorotiazydu. U pacjentów z hipowolemią zaleca się rozpoczęcie od 25 mg, a u osób powyżej 75 roku życia rozważenie dawki początkowej 25 mg, choć zwykle nie wymaga to modyfikacji dawki.
adrenolityk, antagonista wapnia, białkomocz, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca typu 2, dysfagia, dysfunkcja nerek, efekt przeciwnadciśnieniowy, glitazon, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, pochodna sulfonylomocznika, populacja pediatryczna, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, tabletka powlekana, terapia skojarzona, udar mózgu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Losartic 50 mg
Profil bezpieczeństwa losartanu potasowego został oceniony na podstawie szerokich badań klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci w wieku 6-16 lat, ponad 9000 pacjentów z przerostem lewej komory serca, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (częstość ≥ 1/100 do < 1/10) we wszystkich wskazaniach. Inne często występujące działania to niedokrwistość (często u pacjentów z niewydolnością serca), hiperkaliemia (często u pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z chorobą nerek), oraz zaburzenia czynności nerek i niewydolność nerek (często u pacjentów z niewydolnością serca). Rzadkie, ale poważne działania obejmują reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i zapalenie naczyń krwionośnych. Niedociśnienie ortostatyczne występuje niezbyt często u pacjentów z nadciśnieniem i przewlekłą niewydolnością serca, a częściej u pacjentów z cukrzycą i chorobą nerek.
aminotransferaza alaninowa, cukrzyca typu 2 z białkomoczem, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pierwotne nadciśnienie tętnicze, plamica Schoenleina-Henocha, pokrzywka, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, udar naczyniowy mózgu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cozaar 50 mg
Losartan potasowy (COZAAR) w dawce 50 mg raz na dobę jest standardowym leczeniem nadciśnienia tętniczego u dorosłych, z maksymalnym efektem przeciwnadciśnieniowym osiąganym po 3-6 tygodniach. W przypadku nadciśnienia z cukrzycą typu 2 i białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę, dawkę początkową 50 mg można zwiększyć do 100 mg po miesiącu terapii. W niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od 12,5 mg z tygodniowym stopniowym zwiększaniem do maksymalnie 150 mg. U pacjentów z przerostem lewej komory serca dawka początkowa wynosi 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg i dodania hydrochlorotiazydu. U pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową zaleca się dawkę początkową 25 mg, a u osób powyżej 75. roku życia również rozważa się niższą dawkę startową 25 mg. Dawkowanie u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby powinno być indywidualnie dostosowane, natomiast losartan jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach wątroby. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym dializowanych.
białkomocz, COZAAR, cukrzyca typu 2 z białkomoczem, efekt przeciwnadciśnieniowy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, insulina, lek hipoglikemizujący, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, profilaktyka udaru mózgu, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, terapia diuretyczna, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lozap HCT 50 mg + 12,5 mg
Przy kwalifikacji pacjenta do terapii preparatem Lozap HCT (50 mg losartanu potasowego + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na składniki leku, w tym pochodne sulfonamidu oraz czerwień koszenilową (0,0005 mg/tabletka). Bezwzględnym przeciwwskazaniem są oporne na leczenie zaburzenia elektrolitowe: hipokaliemia, hiperkalcemia i hiponatremia, ze względu na ryzyko ich nasilenia przez hydrochlorotiazyd. Lek jest także przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych, objawową hiperurykemią, dną moczanową oraz w 2. i 3. trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko uszkodzenia płodu. Ponadto, nie należy stosować Lozap HCT u chorych z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz bezmoczem, a także w skojarzeniu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, bezmocz, cukrzyca, czerwień koszenilowa, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kwas moczowy, losartan potasowy, nadwrażliwość na substancje czynne, napad dny, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, pochodne sulfonamidu, przesączanie kłębuszkowe, reakcja alergiczna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zastój żółci - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Presartan 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa losartanu potasowego, substancji czynnej leku Presartan, nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego. Jednakże, w badaniach toksyczności dawek wielokrotnych zaobserwowano istotne zmniejszenie parametrów erytrocytarnych, w tym liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu, co wskazuje na potencjalny wpływ losartanu na układ krwiotwórczy. Ponadto, podawanie losartanu wiązało się ze zmianami w funkcji nerek, manifestującymi się podwyższonym stężeniem azotu mocznikowego oraz sporadycznie kreatyniny w surowicy, co może sugerować nefrotoksyczność. W zakresie układu sercowo-naczyniowego odnotowano zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych, co wskazuje na brak patologii strukturalnych mięśnia sercowego.
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, badanie genotoksyczności, badanie histologiczne, badanie rakotwórczości, błona śluzowa, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwinka czerwona, losartan potasowy, malformacja, nadżerka, obumarcie płodu, owrzodzenie, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lozap HCT 50 mg + 12,5 mg
Lozap HCT to preparat w postaci tabletek powlekanych zawierający 50 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, przeznaczony do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia losartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewniła odpowiedniej kontroli ciśnienia. Tabletki mają wymiary około 14 × 7 mm i zawierają śladowe ilości czerwieni koszenilowej (0,0005 mg) jako substancji pomocniczej. Linia podziału na tabletce nie służy do jej dzielenia. Preparat wykorzystuje synergistyczne działanie antagonistyczne receptora angiotensyny II oraz diuretyczne hydrochlorotiazydu, co umożliwia skuteczniejszą kontrolę ciśnienia tętniczego przy zachowaniu korzystnego profilu bezpieczeństwa.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze krwi, czerwień koszenilowa, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie hipotensyjne, losartan potasowy, monoterapia hydrochlorotiazydem, monoterapia losartanem, nadciśnienie tętnicze, pierwotne nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, profil bezpieczeństwa, tabletka powlekana, terapia skojarzona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Losartan Genoptim 50 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku Losartan Genoptim, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży (6-16 lat), ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęstszym działaniem niepożądanym były zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od wskazań i populacji, z istotnym ryzykiem zaburzeń czynności nerek, w tym niewydolności, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka, co jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Hiperkaliemia występowała często, szczególnie u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią (9,9% vs 3,4% w grupie placebo przy stężeniu potasu >5,5 mmol/l). Inne działania niepożądane obejmowały niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy z potencjalnym zagrożeniem życia, oraz rzadkie przypadki rabdomiolizy.
białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, kołatanie serca, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nefropatia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, plamica Schoenleina-Henocha, pokrzywka, przerost lewej komory, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, senność, świąd, szum uszny, udar naczyniowy mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wymioty, wysypka, zaburzenia snu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Presartan 100 mg
Presartan 100 mg to tabletki powlekane zawierające 100 mg losartanu potasowego, antagonisty receptora angiotensyny II, stosowanego w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz innych schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Każda tabletka zawiera 8,48 mg (0,216 mEq) potasu, co jest istotne dla pacjentów wymagających kontroli podaży tego pierwiastka. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, laktozę jednowodną (46,8 mg na tabletkę), skrobię kukurydzianą żelowaną, karboksymetyloskrobię sodową oraz magnezu stearynian. Obecność laktozy wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Tabletki mają charakterystyczny wygląd – białe, okrągłe, obustronnie wypukłe z rowkiem dzielącym umożliwiającym podział na dwie równe dawki.
antagonista receptora angiotensyny II, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, kontrolowane uwalnianie substancji czynnej, laktoza jednowodna, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rowek dzielący, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, skrobia kukurydziana żelowana, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorista 25 mg
Badania przedkliniczne losartanu potasowego wykazały, że lek ten nie niesie ze sobą istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego. Analizy farmakologiczne i toksykologiczne po wielokrotnym podaniu ujawniły wpływ na parametry hematologiczne, w tym istotne zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu. Ponadto, obserwowano zmiany biochemiczne związane z funkcją nerek, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego oraz sporadyczne podwyższenie kreatyniny w surowicy. W zakresie układu sercowo-naczyniowego odnotowano zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych, natomiast w przewodzie pokarmowym stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej, owrzodzenia, nadżerki oraz krwawienia.
azot mocznikowy, badanie farmakologiczne, błona śluzowa, erytrocyt, filtracja kłębuszkowa, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, losartan potasowy, mutacja genetyczna, nadżerka, obumarcie płodu, owrzodzenie, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rakotwórczość, rozwój płodowy, toksyczność wielokrotnego podania, transformacja nowotworowa, układ renina-angiotensyna, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wskaźnik czerwonokrwinkowy, zmiana histologiczna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lozap 50 50 mg
Losartan potasowy (Lozap 50) nie posiada dedykowanych badań klinicznych oceniających jego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, jednak charakterystyka leku wskazuje na możliwość wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i senność, które mogą upośledzać funkcje psychomotoryczne. Szczególnie istotne są dwa okresy terapii: początkowy oraz po zwiększeniu dawki, kiedy ryzyko wystąpienia tych objawów jest zwiększone. Lekarz powinien indywidualnie ocenić ryzyko u pacjenta, uwzględniając wiek, stan zdrowia, współistniejące choroby, stosowane leki oraz doświadczenie i częstotliwość prowadzenia pojazdów.
adaptacja organizmu, czas reakcji, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, koordynacja wzrokowo-ruchowa, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek depresyjny, losartan potasowy, ośrodkowy układ nerwowy, początkowy okres leczenia, senność, stężenie leku, zaburzenie koncentracji, zawroty głowy, zwiększenie dawki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lorista HD 100 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Lorista HD, zawierający losartan potasowy 100 mg (odpowiadający 91,52 mg losartanu) oraz hydrochlorotiazyd 25 mg, nie jest wskazany jako terapia początkowa nadciśnienia tętniczego. Zaleca się stosowanie go u pacjentów, u których monoterapia losartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Terapia powinna być wprowadzana stopniowo, zaczynając od dawki podtrzymującej Lorista H (50 mg + 12,5 mg) raz na dobę, a w przypadku braku skuteczności dawkę można zwiększyć do maksymalnej 100 mg + 25 mg raz na dobę (Lorista HD). Pełny efekt przeciwnadciśnieniowy osiąga się zwykle po 3-4 tygodniach leczenia. W przypadku pacjentów wymagających zwiększenia dawki losartanu do 100 mg, ale nietolerujących pełnej dawki hydrochlorotiazydu, dostępna jest dawka pośrednia Lorista HL (100 mg + 12,5 mg).
ciśnienie tętnicze, efekt przeciwnadciśnieniowy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, leczenie skojarzone, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, monoterapia losartanem, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość krwi krążącej, stężenie sodu, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hyzaar 50 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Hyzaar, zawierający 50 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na losartan, hydrochlorotiazyd lub pochodne sulfonamidu. Nie należy go stosować przy opornych na leczenie zaburzeniach elektrolitowych, takich jak hipokaliemia, hiperkalcemia i hiponatremia, a także w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby, cholestazie i zatykających drogach żółciowych. Przeciwwskazania obejmują również ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz bezmocz, a także objawową hiperurykemię i dnę moczanową, ze względu na ryzyko nasilenia tych stanów przez hydrochlorotiazyd. Stosowanie leku w 2. i 3. trymestrze ciąży jest zabronione z powodu ryzyka teratogennego i poważnych powikłań płodowych. Ponadto, jednoczesne stosowanie Hyzaaru z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotonii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, cholestaza, cukrzyca, dna moczanowa, działanie teratogenne, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja płodu, hipotonia, hydrochlorotiazyd, inhibitor reniny, klirens kreatyniny, losartan potasowy, nadwrażliwość na składniki, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pochodna sulfonamidu, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie dróg żółciowych, zaburzenie elektrolitowe