Właściwości farmakokinetyczne
Presartan H 100 mg + 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Presartan H

Presartan H zawiera dwie substancje czynne: losartan potasowy (100 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg), których właściwości farmakokinetyczne zostały dokładnie zbadane i opisane poniżej. Charakterystyka farmakokinetyczna obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania obu składników preparatu.¹

Wchłanianie

Losartan wykazuje dobre wchłanianie po podaniu drogą doustną, jednak podlega efektowi pierwszego przejścia, w wyniku którego powstaje czynny metabolit – kwas karboksylowy oraz inne nieaktywne metabolity. Dostępność biologiczna losartanu w postaci tabletek wynosi około 33%. Standardowy posiłek nie ma istotnego klinicznie wpływu na profil stężeń losartanu w osoczu. Maksymalne stężenie losartanu w osoczu jest osiągane po około 1 godzinie od podania, natomiast jego czynnego metabolitu po 3-4 godzinach.²

Dystrybucja

Zarówno losartan, jak i jego czynny metabolit charakteryzują się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przede wszystkim z albuminami – powyżej 99%. Objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 l. Badania na szczurach wykazały, że losartan nie przenika lub przenika w znikomym stopniu przez barierę krew-mózg.³

Hydrochlorotiazyd przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany z mlekiem kobiecym. Nie przenika jednak przez barierę krew-mózg.⁴

Metabolizm

Około 14% dawki losartanu podanej dożylnie lub doustnie ulega przekształceniu do czynnego metabolitu. Po doustnym lub dożylnym podaniu losartanu potasowego znakowanego węglem 14C, aktywność promieniotwórcza w osoczu była związana głównie z losartanem i jego czynnym metabolitem. U około 1% pacjentów zaobserwowano minimalne przekształcanie losartanu do czynnego metabolitu.⁵

Oprócz czynnego metabolitu powstają także metabolity nieaktywne, w tym dwa główne w wyniku hydroksylacji bocznego łańcucha butylowego oraz jeden mniej istotny metabolit – glukuronian N-2 tetrazolowy.⁶

Hydrochlorotiazyd nie podlega metabolizmowi, lecz jest szybko wydalany przez nerki.⁷

Wydalanie

Wydalanie losartanu

Klirensy osoczowe losartanu i jego czynnego metabolitu wynoszą odpowiednio około 600 ml/min i 50 ml/min. Klirensy nerkowe losartanu i jego czynnego metabolitu są znacznie niższe i wynoszą odpowiednio około 74 ml/min i 26 ml/min. Po podaniu doustnym około 4% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem, a około 6% dawki wydalane jest z moczem w postaci czynnego metabolitu.⁸

Farmakokinetyka losartanu i jego czynnego metabolitu wykazuje charakter liniowy do dawki doustnej wynoszącej 200 mg. Po podaniu doustnym stężenia losartanu i jego czynnego metabolitu w osoczu zmniejszają się w sposób wielowykładniczy, a ich okresy półtrwania wynoszą odpowiednio około 2 godzin i 6-9 godzin. Istotne jest, że podczas podawania dawki 100 mg raz na dobę ani losartan, ani jego czynny metabolit nie ulegają kumulacji w osoczu.⁹

Wydalanie losartanu i jego metabolitów odbywa się zarówno z żółcią, jak i z moczem. Po doustnym podaniu losartanu znakowanego węglem 14C około 35% aktywności promieniotwórczej stwierdza się w moczu, a 58% w kale.¹⁰

Wydalanie hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd jest szybko wydalany przez nerki. W badaniach 24-godzinnego stężenia w surowicy stwierdzono, że okres półtrwania w osoczu hydrochlorotiazydu wynosi od 5,6 do 14,8 godziny. Co najmniej 61% dawki podanej doustnie jest wydalane w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin.¹¹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Stężenie losartanu i jego czynnego metabolitu w osoczu, jak również wchłanianie hydrochlorotiazydu u pacjentów w podeszłym wieku z nadciśnieniem nie różnią się znacząco od wartości stwierdzanych u młodszych pacjentów z nadciśnieniem.¹²

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej poalkoholową marskością wątroby, po podaniu doustnym stężenia losartanu i jego czynnego metabolitu w osoczu były odpowiednio 5 i 1,7 raza większe niż stężenia obserwowane u młodych zdrowych ochotników płci męskiej.¹³

Hemodializa

Warto podkreślić, że ani losartanu, ani jego czynnego metabolitu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.¹⁴