albuminy osocza

Albuminy osocza stanowią najliczniejszą grupę białek surowicy krwi, stanowiąc około 60% wszystkich białek osocza. Są one syntetyzowane w wątrobie i pełnią kluczowe funkcje w organizmie, w tym utrzymanie ciśnienia onkotycznego, transport różnych substancji oraz działanie buforujące.

Główne funkcje albumin obejmują transport wielu substancji, w tym hormonów, kwasów tłuszczowych, bilirubiny, leków oraz jonów wapnia i magnezu. Albuminy wiążą również toksyny, co ma znaczenie w detoksykacji organizmu. Ze względu na zdolność wiązania wody, albuminy są kluczowe dla utrzymania prawidłowego ciśnienia onkotycznego krwi i zapobiegania powstawaniu obrzęków.

Hipoalbuminemia (obniżony poziom albumin) może wynikać z niedożywienia białkowego, chorób wątroby (ograniczenie syntezy), zespołu nerczycowego (utrata z moczem), oparzeń czy enteropatii z utratą białka. Stan ten prowadzi do obrzęków, zmniejszenia efektywności transportu leków i innych substancji oraz zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia albumin w surowicy, a leczenie zależy od przyczyny niedoboru.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biosteron 10 mg

Dehydroepiandrosteron (DHEA), będący substancją czynną Biosteronu w dawkach 10 mg i 25 mg, wykazuje dobrą absorpcję po podaniu doustnym, szczególnie w obecności posiłku bogatego w tłuszcze, co wynika z jego lipofilnej natury. Maksymalne stężenia DHEA i jego głównego metabolitu, siarczanu DHEA (DHEA-S), osiągane są w ciągu 2-5 godzin. DHEA wiąże się słabo z albuminami osocza (10-20%), co skutkuje szybkim metabolizmem i eliminacją, natomiast DHEA-S wykazuje silne wiązanie z białkami (80-90%) i dłuższy okres półtrwania około 12 godzin. Objętość dystrybucji DHEA-S wynosi około 9 litrów, a klirens wolnego DHEA jest znacznie wyższy (około 2000 l/24h) niż jego formy sprzężonej (około 13 l/24h).
albuminy osocza, androstendion, dehydroepiandrosteron, desulfatacja, estradiol, estron, gruczoł krokowy, gruczoł piersiowy, klirens, kwas glukuronowy, mięsień szkieletowy, narząd rodny, okres półtrwania, siarczan dehydroepiandrosteronu, stężenie stacjonarne, sulfotransferazy, testosteron, tkanka kostna, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Regulon 0,03 mg + 0,15 mg

Produkt leczniczy Regulon zawiera 30 µg etynyloestradiolu oraz 150 µg dezogestrelu, które charakteryzują się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Dezogestrel jest szybko wchłaniany i przekształcany do aktywnego metabolitu etonogestrelu, osiągającego maksymalne stężenie w osoczu po 1,5 godziny, z biodostępnością 62-81%. Etonogestrel wiąże się głównie z albuminami i SHBG (40-70%), przy czym tylko 2-4% pozostaje w formie wolnej. Etynyloestradiol indukuje wzrost stężenia SHBG, co wpływa na dystrybucję etonogestrelu. Objętość dystrybucji dezogestrelu wynosi 1,5 l/kg, a klirens osocza około 2 ml/min/kg. Eliminacja etonogestrelu przebiega dwufazowo z okresem półtrwania około 30 godzin, a metabolity wydalane są w stosunku 60% z moczem i 40% z żółcią. Stan stacjonarny etonogestrelu osiągany jest w drugiej połowie cyklu stosowania, z dwukrotnie do trzykrotnie wyższymi stężeniami w surowicy.
3-keto-dezogestrel, albuminy osocza, biodostępność, dezogestrel, efekt pierwszego przejścia, eliminacja etynyloestradiolu, etonogestrel, etynyloestradiol, faza eliminacji, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronidy i siarczany, hydroksylacja aromatyczna, inhibitor enzymów CYP, klirens osocza, metabolizm dezogestrelu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, SHBG, stan stacjonarny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trandolapril Aurobindo 2 mg

Trandolapril, podawany doustnie w formie kapsułek twardych (Trandolapril Aurobindo), charakteryzuje się biodostępnością na poziomie 40-60% oraz szybkim wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po około 30 minutach. Substancja macierzysta wykazuje krótki okres półtrwania poniżej 1 godziny i ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu – trandolaprylatu, który jest specyficznym inhibitorem ACE. Trandolaprylat osiąga Cmax po 4-6 godzinach, wiąże się z białkami osocza w ponad 80% i wykazuje dwufazowy okres półtrwania: efektywny 16-24 godziny oraz końcowy 47-98 godzin, co odzwierciedla kinetykę wiązania i dysocjacji kompleksu z enzymem ACE. Stan równowagi farmakokinetycznej przy stosowaniu raz na dobę osiągany jest po około 4 dniach, zarówno u zdrowych osób, jak i pacjentów z nadciśnieniem, niezależnie od wieku.
albuminy osocza, biodostępność leku, efektywny okres półtrwania, eliminacja leku, faza eliminacji, hydroliza, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, końcowy okres półtrwania, konwertaza angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, okres półtrwania, przewlekła niewydolność nerek, równowaga dynamiczna, stężenie w osoczu, trandolaprylat, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dexamethasone phosphate SF 4 mg/ml

Deksametazon fosforan jest długo działającym glikokortykosteroidem charakteryzującym się specyficzną farmakokinetyką, w tym dawko-zależnym wiązaniem z albuminami osocza, co wpływa na frakcję wolną leku i jego aktywność farmakologiczną. U pacjentów z hipoalbuminemią obserwuje się zwiększoną frakcję wolną, co może nasilać działanie leku. Deksametazon przenika przez barierę krew-mózg, osiągając w płynie mózgowo-rdzeniowym stężenie około 1/6 stężenia osoczowego po 4 godzinach od podania dożylnego. Biologiczny okres półtrwania przekracza 36 godzin, co predysponuje do kumulacji przy codziennym stosowaniu, a okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi średnio 250 ± 80 minut u osób z prawidłową funkcją wątroby.
albuminy osocza, bariera krew-mózg, biologiczny okres półtrwania, choroba wątroby, deksametazon fosforan, długo działający glikokortykosteroid, działanie niepożądane, faza eliminacji, glikokortykosteroid, glukuroniany, hipoalbuminemia, niewydolność nerek, okres półtrwania deksametazonu, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, przedawkowanie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripilek 30 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aripilek, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 3-5 godzin po podaniu. Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez posiłki o wysokiej zawartości tłuszczu, co umożliwia podawanie niezależnie od jedzenia. Lek wykazuje rozległą dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Arypiprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadzącemu do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% całkowitego AUC i istotnie wpływa na efekt farmakologiczny leku.
albuminy osocza, arypiprazol, białka osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, hydroksylacja, klirens arypiprazolu, klirens wątrobowy, lek macierzysty, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symbella 0,03 mg + 2 mg

Symbella zawiera chlormadynonu octan (2 mg) oraz etynyloestradiol (0,03 mg), które po podaniu doustnym wykazują szybkie i efektywne wchłanianie. Chlormadynonu octan charakteryzuje się wysoką biodostępnością, brakiem efektu pierwszego przejścia wątrobowego oraz maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 1-2 godzin. Wiąże się silnie z albuminami (>95%) i jest magazynowany głównie w tkance tłuszczowej. Metabolizowany jest przez redukcję, utlenianie i koniugację, dając aktywne metabolity 3α- i 3β-hydroksychlormadynonu octan, z okresem półtrwania około 34 godzin (pojedyncza dawka) i 36-39 godzin (dawki wielokrotne). Wydalanie następuje równomiernie przez nerki i kał.
albuminy osocza, biodostępność bezwzględna, biodostępność układowa, biotransformacja, CBG, chlormadynonu octan, cytochrom P-450, działanie antyandrogenowe, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, hydroliza enzymatyczna, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolity siarczanowe, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, SHBG, tkanka tłuszczowa, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lipanthyl 267M 267 mg

Fenofibrat, podawany doustnie w dawce 267 mg w formie mikronizowanej, wykazuje Tmax wynoszące 4-5 godzin, a jego biodostępność jest zwiększona przy podaniu z pokarmem. Po wchłoniu ulega szybkiemu metabolizmowi przez esterazy do aktywnego metabolitu – kwasu fenofibrynowego, który wiąże się z białkami osocza w ponad 99%. Nie wykazuje metabolizmu mikrosomalnego ani nie jest substratem CYP3A4, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Okres półtrwania kwasu fenofibrynowego wynosi około 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Fenofibrat nie kumuluje się w organizmie, a jego całkowita eliminacja następuje w ciągu 6 dni, głównie przez nerki w postaci kwasu fenofibrynowego i jego glukuronidów.
albuminy osocza, biodostępność fenofibratu, CYP3A4, esterazy, farmakokinetyka fenofibratu, hemodializa, klirens osoczowy, kwas fenofibrynowy, metabolizm fenofibratu, metabolizm mikrosomalny, mikronizacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, pochodne glukuronidowe, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie fenofibratu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fibralipid 200 mg

Fenofibrat mikronizowany w dawce 200 mg (preparat Fibralipid) charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które wpływają na jego skuteczność terapeutyczną w regulacji gospodarki lipidowej. Po podaniu doustnym lek osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 4-5 godzin (Tmax), a jego biodostępność wzrasta przy jednoczesnym spożyciu pokarmu. Fenofibrat ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego kwasu fenofibrynowego, który wiąże się z białkami osocza w ponad 99%. Okres półtrwania (T1/2) kwasu fenofibrynowego wynosi około 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Całkowita eliminacja leku następuje w ciągu 6 dni, głównie przez wydalanie nerkowe w postaci kwasu fenofibrynowego i jego pochodnych glukuronidowych.
albuminy osocza, biodostępność fenofibratu, cytochrom P450 3A4, działania niepożądane, esterazy, fenofibrat mikronizowany, gospodarka lipidowa, hemodializa, interakcje lekowe, klirens osoczowy, kumulacja leku, kwas fenofibrynowy, metabolizm mikrosomalny, niewydolność nerek, okres półtrwania, pochodne glukuronidowe, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, wydalanie nerkowe
Leksykon substancji czynnych
Estriol – Właściwości farmakokinetyczne

Estriol, będący końcowym metabolitem estrogenów, jest szeroko stosowany w terapii miejscowej atrofii urogenitalnej u kobiet po menopauzie. Jego farmakokinetyka zależy od formy farmaceutycznej, dawki i drogi podania, co wpływa na biodostępność i potencjalne działanie ogólnoustrojowe. Po dopochwowym podaniu preparatów takich jak żel Blissel (50 μg/g), tabletki Gynoflor (30 μg), krem Oekolp (1 mg/g) oraz krem i globulki Ovestin (0,5-1 mg), obserwuje się szybkie wchłanianie estriolu do krwi, z Tmax wynoszącym od 1 do 3 godzin. Maksymalne stężenia (Cmax) w osoczu po pojedynczej dawce wahają się od około 100 pg/ml (Ovestin, Blissel) do 50-150 pg/ml (Oekolp). Estriol wiąże się głównie z albuminami (około 90-91%), a jego okres półtrwania wynosi średnio 1,65 ± 0,82 godziny. Metabolizm zachodzi głównie przez koniugację w wątrobie, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w formie skoniugowanej.
akumulacja substancji czynnej, albuminy osocza, atrofia urogenitalna, biodostępność, cykl fizjologiczny, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, działanie estrogenne, estriol, estriol nieskonjugowany, globulina wiążąca hormony płciowe, globulki dopochwowe, glukuronidy i siarczany, koniugacja, koniugacja i dekoniugacja, koniugacja wątrobowa, krążenie jelitowo-wątrobowe, krążenie ogólne, krem dopochwowy, Lactobacillus acidophilus, menopauza, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, proliferacja nabłonka pochwy, przedział międzykwartylowy, SHBG, stężenie endogenne, stężenie maksymalne, tabletka dopochwowa, wiązanie z białkami, żel dopochwowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dexamethasone Krka 0,5 mg

Deksametazon, podawany doustnie w dawce 0,5 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością na poziomie 80-90% oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi (Cmax) w ciągu 60-120 minut. Lek wykazuje dawkozależne wiązanie z albuminami osocza, co jest istotne klinicznie, zwłaszcza u pacjentów z hipoalbuminemią, gdzie wzrasta frakcja niezwiązana, aktywna farmakologicznie. Średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 250 minut (± 80 minut), natomiast biologiczny okres półtrwania przekracza 36 godzin, co klasyfikuje deksametazon jako glikokortykosteroid o długim czasie działania i predysponuje do kumulacji przy długotrwałej terapii.
albuminy osocza, biodostępność, biologiczny okres półtrwania, ciężka choroba wątroby, Cmax, deksametazon, długi czas działania, działanie niepożądane, eliminacja leku, glikokortykosteroid, glukuronian, hipoalbuminemia, kumulacja w organizmie, metabolizm deksametazonu, okres półtrwania deksametazonu, siarczan, stężenie maksymalne we krwi, T1/2, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Celebrex 200 mg

Farmakokinetyka celekoksybu (Celebrex) charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) po 2-3 godzinach, które ulega opóźnieniu do około 4 godzin przy jednoczesnym spożyciu posiłku bogatotłuszczowego, zwiększając biodostępność o około 20%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i jest metabolizowany głównie przez CYP2C9 do nieaktywnych metabolitów. Polimorfizm genetyczny CYP2C9, zwłaszcza homozygotyczny genotyp *3/*3, znacząco zwiększa ekspozycję na lek (Cmax i AUC0-24 wzrost odpowiednio około 4- i 7-krotny), co wymaga ostrożności klinicznej. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się wzrost Cmax (o 41-53%) i AUC (o 26-146%), co implikuje konieczność redukcji dawki u osób z umiarkowanymi zaburzeniami (stężenie albumin 25-35 g/l) o połowę, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (albuminy <25 g/l) celekoksyb jest przeciwwskazany. U osób starszych (>65 lat) stężenie leku w osoczu może wzrosnąć o około 100%.
albuminy osocza, białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja enzymatyczna, celekoksyb, cytochrom P450 2C9, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, genotyp CYP2C9, homozygotyczna forma polimorfizmu, inhibitor COX, koniugat glukuronidowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Demezon 1 mg

Deksametazon, dostępny w tabletkach o dawkach 1 mg i 4 mg (lek Demezon), charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym na poziomie 80-90%, co umożliwia efektywne przenikanie do krążenia ogólnego i szybki początek działania terapeutycznego (Tmax 60-120 minut). W fazie dystrybucji lek wiąże się głównie z albuminami osocza, przy czym stopień wiązania jest zależny od dawki oraz stężenia albumin – w warunkach hipoalbuminemii obserwuje się wzrost frakcji wolnej, co może nasilać efekt farmakologiczny. Metabolizm deksametazonu prowadzi do powstania metabolitów wydalanych głównie przez nerki w formie glukuronianów i siarczanów, a sam lek jest eliminowany także w postaci alkoholu deksametazonowego.
albuminy osocza, alkohol deksametazonowy, biodostępność, biodostępność doustna, biologiczny okres półtrwania, choroba wątroby, deksametazon, frakcja niezwiązana, glikokortykosteroid, glukuroniany i siarczany, hipoalbuminemia, kortykosteroid, krążenie ogólne, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acidum folicum Richter 5 mg

Kwas foliowy charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, z wchłanianiem na poziomie 70-80% w dwunastnicy i jelicie czczym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2-3 godzinach. W osoczu wiąże się z albuminami w około 70%, a dystrybucja obejmuje wszystkie tkanki, z magazynowaniem głównie w wątrobie (5-10 mg zapasów). Metabolizm zachodzi wewnątrzkomórkowo, gdzie kwas foliowy jest przekształcany do aktywnej formy – kwasu folinowego (FH4) i jego poliglutaminianów, z okresem półtrwania około 3,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 80% substancji w moczu, a po dawce 5 mg proces ten ustaje po 5 godzinach.
Acidum Folicum Richter, albuminy osocza, biodostępność, biotransformacja, dwunastnica i jelito czcze, kwas dihydrofoliowy, kwas folinowy, kwas foliowy, kwas tetrahydrofoliowy, mikroflora jelitowa, okres półtrwania, poliglutaminiany, postać farmaceutyczna, proces metaboliczny, reduktaza dihydrofolianowa, stężenie w osoczu, tkanka wątrobowa, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, zaburzenie wchłaniania
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Naxii 220 mg

Naproksen sodowy, substancja czynna leku Naxii w dawce 220 mg (200 mg naproksenu i 20 mg sodu), charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, który umożliwia szybkie i skuteczne działanie przeciwbólowe oraz przeciwzapalne. Po podaniu doustnym następuje natychmiastowe rozpuszczanie w soku żołądkowym i szybkie wchłanianie, co skutkuje początkiem działania już po około 20 minutach oraz osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu około 1 godziny. Naproksen wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, ograniczoną objętość dystrybucji (~0,1 l/kg) oraz długi okres półtrwania eliminacyjnego wynoszący około 14 godzin, co pozwala na stosowanie dawkowania dwa razy na dobę. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (≥95%), co wymaga uwagi u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Farmakokinetyka naproksenu sodowego wykazuje liniowość w zakresie zalecanego dawkowania, co umożliwia przewidywalne dostosowanie dawek w zależności od potrzeb klinicznych. Pomimo zaburzonego wydalania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, nie obserwuje się istotnej kumulacji leku przy stosowaniu standardowych dawek, jednak konieczne jest monitorowanie funkcji nerek podczas terapii. Wysokie wiązanie z białkami osocza może predysponować do interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami o podobnym mechanizmie wiązania. Podsumowując, farmakokinetyczne właściwości naproksenu sodowego zapewniają szybki i długotrwały efekt terapeutyczny, co jest szczególnie istotne w leczeniu ostrych stanów bólowych i stanów zapalnych.
albuminy osocza, biotransformacja, Cmax, działanie przeciwbólowe, efekt terapeutyczny, funkcja nerek, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm wątrobowy, naproksen sodowy, niewydolność nerek, NLPZ, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry ból, stężenie naproksenu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vitaminum B6 Teva 50 mg

Pirydoksyna, aktywny składnik Vitaminum B6 Teva, jest witaminą rozpuszczalną w wodzie, charakteryzującą się szybkim i efektywnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Po absorpcji osiąga maksymalne stężenie około 6 μmol/100 ml we krwi. Głównym aktywnym metabolitem jest fosforan pirydoksalu, który odpowiada za około 60% funkcji metabolicznych witaminy B6 i wykazuje wysokie powinowactwo do albumin osocza, co wpływa na jego dystrybucję. Witamina B6 jest magazynowana głównie w wątrobie, a także w mięśniach i mózgu. Istotne jest, że pirydoksyna przenika przez barierę łożyskową oraz jest wydzielana do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
albuminy osocza, bariera łożyskowa, dystrybucja w organizmie, eliminacja pirydoksyny, fosforan pirydoksalu, fosforylacja, kwas 4-pirydoksynowy, metabolizm pirydoksyny, pirydoksyna, pochodne fosforanowe, utlenianie, Vitaminum B6, wchłanianie z przewodu pokarmowego, witamina B6, witaminy rozpuszczalne w wodzie, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clotrimazolum Ziaja 10 mg/g

Klotrymazol, stosowany miejscowo w kremie o stężeniu 10 mg/g (Clotrimazolum Ziaja), wykazuje zdolność penetracji głównie do warstwy rogowej naskórka, gdzie osiąga stężenia 50-500 μg/ml. W głębszych warstwach naskórka (warstwa kolczysta) stężenia wynoszą 3-6 μg/ml, natomiast w skórze właściwej są znacznie niższe i mieszczą się w zakresie 0,5-3 μg/ml. Po aplikacji miejscowej do krwiobiegu przenikają jedynie śladowe ilości klotrymazolu, z maksymalnym stężeniem poniżej 10 ng/ml, co eliminuje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Substancja wiąże się w około 50% z albuminami osocza, a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy cytochromu P-450, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, z których głównym jest 2-chlorofenylo-4-hydroksyfenylo-fenylometan.
albuminy osocza, aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja wątrobowa, Clotrimazolum, cytochrom P-450, droga nerkowa, droga żółciowo-kałowa, efekt pierwszego przejścia, induktor enzymatyczny, klotrymazol, opatrunek zamknięty, penetracja naskórka, skóra właściwa, technika radioizotopowa, warstwa kolczysta, warstwa rogowa naskórka, znakowanie izotopowe
Leksykon substancji czynnych
Gefitinib – Właściwości farmakokinetyczne

Gefitynib wykazuje umiarkowanie wolne wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 3-7 godzinach i średnią biodostępnością około 59%. Wchłanianie jest istotnie obniżone przy pH żołądka powyżej 5 (spadek ekspozycji o 47%), co należy uwzględnić w kontekście stosowania leków podnoszących pH. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~1400 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~90%), głównie albuminami i α1-glikoproteiną. Gefitynib jest substratem P-glikoproteiny, co może wpływać na jego dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, z identyfikacją pięciu metabolitów w wydzielinach i ośmiu w osoczu; główny metabolit O-desmetylogefitynib wykazuje znacznie niższą aktywność farmakologiczną. U osób z fenotypem wolnego metabolizmu CYP2D6 obserwuje się dwukrotnie wyższą ekspozycję na lek, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Eliminacja odbywa się głównie przez kał, z klirensem osoczowym około 500 ml/min i okresem półtrwania około 41 godzin, co prowadzi do kumulacji 2-8-krotnej przy dawkowaniu raz na dobę i osiągnięciu stanu stacjonarnego po 7-10 dawkach.
albuminy osocza, AspAT, bilirubina, biodostępność, Common Toxicity Criteria, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, EGFR, fosfataza alkaliczna, gefitynib, genotyp CYP2D6, guzy lite, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwaśna α1-glikoproteina, marskość wątroby, metabolizm tlenowy, niewydolność wątroby, O-desmetylogefitynib, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, pH soku żołądkowego, profil farmakokinetyczny, przerzuty do wątroby, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, transport przezbłonowy, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biosteron 25 mg

Dehydroepiandrosteron (DHEA) jest lipofilowym steroidem o dobrej biodostępności po podaniu doustnym, zwłaszcza przy spożyciu z tłuszczami, co zwiększa jego absorpcję. Maksymalne stężenia DHEA i jego głównego metabolitu siarczanu DHEA (DHEA-S) osiągane są w osoczu po 2-5 godzinach. Wolny DHEA wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (10-20%), co skutkuje szybkim metabolizmem i krótkim okresem półtrwania (15-40 minut) oraz wysokim klirensem (~2000 l/24h). W przeciwieństwie do tego, DHEA-S silnie wiąże się z albuminami (80-90%), ma dłuższy okres półtrwania (~12 godzin), niższy klirens (~13 l/24h) i objętość dystrybucji około 9 litrów. Metabolizm DHEA zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ulega sulfatacji do DHEA-S, który następnie jest transportowany do tkanek docelowych (gruczoły piersiowe, prostata, narządy rodne, tkanka kostna, mięśnie szkieletowe), gdzie ulega desulfatacji i przekształceniu do androgenów i estrogenów.
albuminy osocza, androstendion, dehydroepiandrosteron, desulfatacja, droga nerkowa, droga wątrobowo-jelitowa, estradiol, estron, klirens, kwas glukuronowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, siarczan dehydroepiandrosteronu, sprzęganie z kwasem siarkowym, stężenie stacjonarne, sulfotransferazy, testosteron, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sigrada 5 mg

Prasugrel, będący prolekiem, ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu, którego farmakokinetyka charakteryzuje się niską zmiennością międzyosobniczą (27%) i wewnątrzosobniczą (19%). Maksymalne stężenie osoczowe (Cmax) osiągane jest około 30 minut po podaniu, a ekspozycja (AUC) wzrasta proporcjonalnie do dawki. Spożycie posiłków bogatotłuszczowych obniża Cmax o 49% i wydłuża Tmax z 0,5 do 1,5 godziny, jednak nie wpływa na AUC, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłku. Aktywny metabolit wiąże się w 98% z albuminami osocza, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki (68%) i w mniejszym stopniu przez kał (27%). Okres półtrwania wynosi około 7,4 godziny, z dużą zmiennością (2–15 godzin). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2B6, bez istotnego wpływu polimorfizmów genetycznych na farmakokinetykę i działanie przeciwpłytkowe.
agregacja płytek krwi, aktywny metabolit, albuminy osocza, AUC, biodostępność, Cmax, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, działanie przeciwpłytkowe, hamowanie agregacji płytek, hemodializa, hydroliza jelitowa, krwawienie, miażdżyca tętnic, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, prasugrel, prolek, przezskórna interwencja wieńcowa, S-metylacja, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sprzęganie z cysteiną, stężenie osoczowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Folik 0,4 mg

Kwas foliowy, podawany doustnie w dawce 0,4 mg (Folik), charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 70-80%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach. Po absorpcji w dwunastnicy i jelicie czczym, około 70% kwasu foliowego wiąże się z albuminami osocza, choć jest to wiązanie o niskiej sile. Substancja aktywna przenika do wszystkich tkanek i jest magazynowana głównie w wątrobie w postaci folianów, w ilości 5-10 mg. Metabolizm kwasu foliowego obejmuje redukcję do kwasu dihydrofoliowego, a następnie do aktywnej formy biologicznej – kwasu 5,6,7,8-tetrahydrofoliowego (FH4), który ulega poliglutaminacji. Okres półtrwania w osoczu wynosi około 3,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 80% dawki w ciągu 5 godzin po podaniu dawki 5 mg.
albuminy osocza, choroba przewlekła, folian, Folik, jelito czcze, karmienie piersią, kobieta ciężarna, kwas dihydrofoliowy, kwas folinowy, kwas foliowy, kwas tetrahydrofoliowy, metabolizm leku, okres półtrwania, reduktaza dihydrofolianowa, wchłanianie jelitowe, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ceftriaxone Kabi 2 g

Ceftriakson, antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji, wykazuje zróżnicowaną farmakokinetykę zależną od drogi podania. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) po dawce 1 g wynoszą około 200 mg/l przy podaniu dożylnym w bolusie, 150 mg/l przy infuzji dożylnej oraz 81 mg/l po podaniu domięśniowym, osiągane odpowiednio natychmiast, po zakończeniu infuzji oraz po 2-3 godzinach. Objętość dystrybucji wynosi 7-12 litrów, a lek przenika do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) z większą efektywnością w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (do 25% stężenia w osoczu). Ceftriakson wiąże się z albuminami osocza w 95% przy stężeniach <100 mg/l, z tendencją do zmniejszenia wiązania do 85% przy stężeniach 300 mg/l, co wpływa na jego nieliniową farmakokinetykę całkowitego stężenia, jednak wolna frakcja leku pozostaje proporcjonalna do dawki.
albuminy osocza, antybiotyk beta-laktamowy, AUC, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bariera krew-mózg, bolus dożylny, cefalosporyna trzeciej generacji, ceftriakson, Cmax, drogi żółciowe, filtracja kłębuszkowa, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, MIC, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziówkowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, stężenie w osoczu, trudność w połykaniu, wolna frakcja leku, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gefitinib Zentiva 250 mg

Gefitynib Zentiva (250 mg, tabletki powlekane) wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny z umiarkowanie wolnym wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 3-7 godzinach od podania doustnego. Bezwzględna biodostępność u pacjentów onkologicznych wynosi 59%, a ekspozycja na lek nie jest istotnie modyfikowana przez pokarm. Wchłanianie jest jednak zależne od pH soku żołądkowego – pH >5 obniża ekspozycję o 47%. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1400 l) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%), głównie albuminami i kwaśną α1-glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitu O-desmetylogefitynibu, który ma 14-krotnie słabsze działanie hamujące EGFR. U osób z fenotypem wolnego metabolizmu CYP2D6 ekspozycja na gefitynib jest dwukrotnie wyższa, co może wpływać na profil działań niepożądanych. Eliminacja odbywa się głównie z kałem, z klirensem osoczowym około 500 ml/min i okresem półtrwania 41 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po 7-10 dawkach.
albuminy osocza, biodostępność leku, Common Toxicity Criteria, fosfataza alkaliczna, gefitynib, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwaśna α1-glikoproteina, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, metabolit leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, P-glikoproteina, rak gruczołowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, sok żołądkowy, stan stacjonarny leku, stężenie leku, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lamivudine Aurovitas 100 mg

Lamiwudyna, stosowana w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 80-85%, co świadczy o efektywnym wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Po podaniu dawki 100 mg raz na dobę, maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) wynosi 1,1-1,5 μg/ml, a stężenie minimalne utrzymuje się na poziomie 0,015-0,020 μg/ml, co zapewnia stabilne stężenie terapeutyczne przez 24 godziny. Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynosi około 1 godziny, jednak przyjmowanie leku z posiłkiem wydłuża tmax i zmniejsza Cmax nawet o 47%, nie wpływając jednak na całkowitą ekspozycję (AUC). Lamiwudyna wykazuje liniową farmakokinetykę, niskie wiązanie z białkami osocza oraz dobrą penetrację do tkanek, z objętością dystrybucji około 1,3 l/kg masy ciała. Lek przenika również do ośrodkowego układu nerwowego, osiągając w płynie mózgowo-rdzeniowym stężenie około 12% stężenia w surowicy.
aktywne wydzielanie leku, albuminy osocza, biodostępność lamiwudyny, farmakokinetyka lamiwudyny, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, penetracja do OUN, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep wątroby, tabletka powlekana, wirusowe zapalenie wątroby typu B
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ascalcin Plus o smaku malinowym 500 mg + 300 mg + 200 mg

Preparat Ascalcin Plus zawiera kwas acetylosalicylowy (500 mg), kwas askorbowy (300 mg) oraz laktoglukonian wapnia (1,55 g, dostarczający 200 mg wapnia), które cechuje dobra wchłanialność z przewodu pokarmowego i szybka dostępność biologiczna. Kwas acetylosalicylowy jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany z żołądka, dwunastnicy i jelita cienkiego, z wiązaniem do białek osocza na poziomie 50-80%, co może wpływać na interakcje lekowe. Przenika do większości tkanek, w tym przez łożysko, do mleka matki oraz przez barierę krew-mózg. Metabolizowany jest do kwasu gentyzynowego (5%) i kwasu salicylowego, z okresem półtrwania 2-4 godziny przy standardowych dawkach, wydłużającym się do 15-20 godzin przy dawkach większych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 50% dawki w ciągu 24 godzin, co stwarza ryzyko kumulacji, a alkalizacja moczu zwiększa wydalanie czterokrotnie.
acetylacja lizyny, albuminy osocza, alkalizacja moczu, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cewki nerkowe, dostępność biologiczna, działanie drażniące, eliminacja leku, funkcje fizjologiczne, jony wapnia, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas dehydroaskorbowy, kwas gentyzynowy, kwas glukuronowy, kwas salicylowy, kwas szczawiowy, laktoglukonian wapnia, okres półtrwania, płyny ustrojowe, płyny wewnątrzkomórkowe, powinowactwo do białek, przenikanie do tkanek, przewód pokarmowy, reakcja nadwrażliwości, sprzęganie z glikolem, środek alkalizujący, tkanka kostna, wchłanialność z przewodu pokarmowego, wchłanianie zwrotne, witamina C
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diprolene 0,64 mg/g

Betametazonu dipropionian, substancja czynna Diprolene w stężeniu 0,64 mg/g (odpowiadająca 0,5 mg betametazonu), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne po podaniu miejscowym na skórę. Wchłanianie przez nieuszkodzoną skórę jest możliwe i zależy od wielu czynników, takich jak podłoże maściowe, powierzchnia aplikacji, stan skóry oraz stosowanie opatrunków okluzyjnych, które znacząco zwiększają przenikanie substancji czynnej. Stany zapalne i uszkodzenia bariery naskórkowej dodatkowo nasilają wchłanianie. Po absorpcji betametazon wiąże się głównie z albuminami osocza, jest metabolizowany w wątrobie i wydalany zarówno z żółcią, jak i moczem. Produkt zawiera także glikol propylenowy (100 mg/g) i glikol propylenowy monostearynian (20 mg/g), które mogą modyfikować przenikanie leku przez skórę.
albuminy osocza, bariera naskórkowa, betametazonu dipropionian, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, Diprolene, efekt ogólnoustrojowy, funkcja nerek, funkcja wątroby, interakcja lekowa, kortykosteroid, metabolizm wątrobowy, opatrunek okluzyjny, podłoże maściowe, przenikanie substancji czynnej, stan zapalny, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mepidont 2% z adrenaliną 1:100.000 (0,01 mg + 20 mg)/ml

Mepidont 2% z adrenaliną 1:100 000 to roztwór do wstrzykiwań stosowany w stomatologii, zawierający 20 mg/ml mepiwakainy chlorowodorku oraz 0,01 mg/ml adrenaliny (w wkładzie 1,8 ml odpowiednio 36 mg i 0,018 mg). Mepiwakaina charakteryzuje się szybkim metabolizmem wątrobowym oraz wydalaniem metabolitów przez nerki, co zapewnia efektywny klirens i bezpieczeństwo stosowania. Stopień wiązania z białkami surowicy wynosi 60-80%, głównie z albuminami, co wpływa na dystrybucję i czas działania leku. Okres półtrwania mepiwakainy wynosi około 115 minut, co jest kluczowe przy planowaniu dawek i przewidywaniu czasu utrzymywania się efektu znieczulającego.
adrenalina winian, albuminy osocza, amidy, białka osocza, biotransformacja, działanie niepożądane, efekt znieczulający, mepiwakaina chlorowodorek, metabolizm wątrobowy, obkurczenie naczyń krwionośnych, okres półtrwania, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku w osoczu, toksyczność ogólnoustrojowa, wiązanie z białkami surowicy, znieczulenie miejscowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lipanthyl 200M 200 mg

Fenofibrat, będący prolekiem, po podaniu doustnym ulega szybkiej hydrolizie przez esterazy do aktywnego metabolitu – kwasu fenofibrynowego, który osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 4-5 godzinach. Wchłanianie leku jest znacząco zwiększone w obecności pokarmu, co należy uwzględnić w zaleceniach terapeutycznych. Kwas fenofibrynowy wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z albuminami osocza, co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Fenofibrat nie jest metabolizowany przez izoenzymy CYP3A4 ani wątrobowy metabolizm mikrosomalny, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych na poziomie metabolizmu wątrobowego.
albuminy osocza, biodostępność fenofibratu, cytochrom P450 3A4, esteraza, fenofibrat, hemodializa, hydroliza enzymatyczna, interakcja lekowa, klirens osoczowy, kwas fenofibrynowy, lek hipolipemizujący, Lipanthyl, metabolizm mikrosomalny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, pochodne glukuronidowe, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fenardin 160 mg

Fenardin, zawierający 160 mg fenofibratu w postaci kapsułek twardych, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką, która wpływa na jego skuteczność terapeutyczną. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 4-5 godzin, a biodostępność fenofibratu znacząco wzrasta przy przyjmowaniu z pokarmem. Aktywny metabolit, kwas fenofibrynowy, wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na jego dystrybucję i dostępność farmakologiczną. Fenofibrat ulega szybkiemu metabolizmowi przez esterazy do kwasu fenofibrynowego, nie jest metabolizowany przez układ CYP3A4, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych związanych z tym enzymem.
albuminy osocza, biodostępność leku, cytochrom CYP3A4, eliminacja leku, esteraza, farmakologia kliniczna, fenofibrat, glukuronian, hemodializa, interakcja lekowa, kapsułka twarda, klirens osoczowy, kwas fenofibrynowy, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, stężenie leku w osoczu, układ mikrosomalny wątroby, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Demezon 8 mg/ml

Deksametazon, długo działający glikokortykosteroid, dostępny jest m.in. w postaci roztworu do wstrzykiwań zawierającego 8,74 mg deksametazonu sodu fosforanu (odpowiadającego 8 mg deksametazonu fosforanu) na mililitr. Lek wykazuje zależne od dawki wiązanie z albuminami osocza, co wpływa na dostępność farmakologicznie aktywnej, wolnej frakcji. W stanach hipoalbuminemii lub przy bardzo dużych dawkach obserwuje się wzrost frakcji niezwiązanej, co może nasilać działanie leku. Po podaniu dożylnym deksametazon przenika do różnych tkanek, w tym do ośrodkowego układu nerwowego, osiągając w płynie mózgowo-rdzeniowym stężenie około 1/6 stężenia w osoczu po 4 godzinach. Biologiczny okres półtrwania przekracza 36 godzin, co sprzyja kumulacji przy codziennym stosowaniu i zwiększa ryzyko działań niepożądanych. U dorosłych średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 250 minut (± 80 minut).
Deksametazon jest metabolizowany częściowo w wątrobie, a znaczna część leku jest wydalana przez nerki w postaci niezmienionej oraz metabolitów sprzężonych z glukuronianami i siarczanami. Zaburzenia czynności nerek nie wymagają istotnej modyfikacji dawkowania, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania, co wymaga dostosowania schematu leczenia. Preparat Demezon zawiera substancje pomocnicze, takie jak sodu edetynian, glikol propylenowy (90 mg/ml) oraz sodu wodorotlenek, które mogą wpływać na farmakokinetykę leku, zwłaszcza przy dużych dawkach lub u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi. Znajomość tych właściwości jest kluczowa dla optymalizacji terapii i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych.
albuminy osocza, bariera krew-mózg, choroba wątroby, czynnik chelatujący, deksametazon sodu fosforan, długo działający glikokortykosteroid, dysfunkcja narządowa, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, edetynian sodu, faza eliminacji, glikokortykosteroid, glikol propylenowy, glukuronian, hepatopatia, hipoalbuminemia, koniugacja, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania biologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, roztwór do wstrzykiwań, siarczan, substancja pomocnicza, wodorotlenek sodu, zaburzenie metaboliczne
Leksykon substancji czynnych
Fenofibrat – Właściwości farmakokinetyczne

Fenofibrat jest prolekiem, który po doustnym podaniu ulega szybkiej hydrolizie do aktywnego metabolitu – kwasu fenofibrynowego, osiągającego maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 4-5 godzinach (fenofibrat mikronizowany) lub 2-4 godzinach (fenofibrat nanocząsteczkowy). Biodostępność fenofibratu jest istotnie zależna od postaci farmaceutycznej oraz obecności pokarmu; wchłanianie fenofibratu mikronizowanego jest o około 50% większe niż niemikronizowanego, a przyjmowanie leku podczas posiłku zwiększa wchłanianie o około 35%. Fenofibrat nanocząsteczkowy (np. Lipanthyl NT 145) wykazuje niezależność wchłaniania od pokarmu oraz szybsze osiąganie Cmax. Kwas fenofibrynowy wiąże się silnie z albuminami (>99%), ma objętość dystrybucji około 0,9 l/kg i nie przenika do mózgu ani oczu. Okres półtrwania metabolitu wynosi około 20 godzin, a eliminacja następuje głównie przez nerki, z wydaleniem około 60% dawki w moczu w postaci glukuronianów w ciągu pierwszych 2 dni.
albuminy osocza, biodostępność, cytochrom P450, dystrybucja, enzym CYP3A4, esterazy, fenofibrat, fenofibrat mikronizowany, fenofibrat niemikronizowany, glukuroniany, hemodializa, klirens osoczowy, kwas fenofibrynowy, metabolit, metabolizm mikrosomalny, nanocząsteczki fenofibratu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, prolek, stężenie w osoczu, tabletki powlekane, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek