Właściwości farmakokinetyczne fenofibratu

Fenofibrat, substancja czynna zawarta w produkcie leczniczym Lipanthyl 267M, podlega złożonym procesom farmakokinetycznym w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące właściwości farmakokinetycznych tego związku, obejmujące jego wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz wydalanie.¹

Wchłanianie fenofibratu

Po doustnym podaniu fenofibratu w postaci mikronizowanej (267 mg) obserwuje się jego stopniowe wchłanianie z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po upływie 4 do 5 godzin od momentu przyjęcia leku.²

Charakterystyczną cechą farmakokinetyki fenofibratu jest fakt, że w przypadku długotrwałej terapii jego stężenie w osoczu utrzymuje się na stałym poziomie, co świadczy o braku kumulacji leku w organizmie.³

Na proces wchłaniania fenofibratu znaczący wpływ ma obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym. Udowodniono, że przyjmowanie leku podczas posiłku zwiększa biodostępność fenofibratu.⁴

Dystrybucja fenofibratu

Po wchłonięciu i przekształceniu fenofibratu do aktywnego metabolitu – kwasu fenofibrynowego, obserwuje się jego dystrybucję w organizmie. Kwas fenofibrynowy charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z albuminami osocza, przekraczającym 99% całkowitej ilości związku obecnego we krwi.⁵

Metabolizm fenofibratu

Metabolizm fenofibratu rozpoczyna się natychmiast po jego wchłonięciu z przewodu pokarmowego. Związek ten ulega szybkiej hydrolizie przy udziale esteraz, prowadzącej do powstania aktywnego metabolitu – kwasu fenofibrynowego.⁶

Warto podkreślić, że w osoczu nie stwierdza się obecności niezmienionego fenofibratu, co świadczy o całkowitej konwersji związku macierzystego do aktywnej formy.⁷

Badania farmakokinetyczne wykazały, że fenofibrat nie jest substratem dla enzymu CYP3A4 cytochromu P450, co istotnie zmniejsza ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolizmu.⁸

Co więcej, nie stwierdzono udziału wątrobowego metabolizmu mikrosomalnego w biotransformacji fenofibratu.⁹

Wydalanie fenofibratu

Główną drogą eliminacji fenofibratu z organizmu jest wydalanie nerkowe. Prowadzone badania farmakokinetyczne wykazały, że związek ten jest całkowicie eliminowany z organizmu w ciągu 6 dni od momentu podania.¹⁰

Fenofibrat jest wydalany przede wszystkim w postaci kwasu fenofibrynowego oraz jego glukuronidowych pochodnych, które powstają w wyniku procesów sprzęgania.¹¹

Okres półtrwania kwasu fenofibrynowego w osoczu wynosi około 20 godzin, co pozwala na dawkowanie leku raz na dobę.¹²

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku farmakokinetyka fenofibratu nie ulega istotnym zmianom. Klirens osoczowy kwasu fenofibrynowego pozostaje na niezmienionym poziomie w porównaniu do młodszych grup wiekowych, co nie wymaga modyfikacji dawkowania leku w tej populacji pacjentów.¹³

Pacjenci poddawani hemodializie

W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych zabiegom hemodializy, należy wziąć pod uwagę fakt, że procedura ta nie powoduje usunięcia kwasu fenofibrynowego z organizmu. Wynika to prawdopodobnie z wysokiego stopnia wiązania kwasu fenofibrynowego z białkami osocza.¹⁴

Dawkowanie wielokrotne

Przeprowadzone badania kinetyczne potwierdziły brak kumulacji fenofibratu w organizmie zarówno po podaniu jednorazowym, jak i po podaniu wielokrotnym.¹⁵