Dawkowanie i sposób podawania
Esotkaleno 20 mg

Esotkaleno (prednizon) wymaga indywidualizacji dawkowania w zależności od rodzaju i nasilenia choroby oraz odpowiedzi pacjenta. Standardowe dawki początkowe wahają się od 80-100 mg/dobę (duża dawka) do 1,5-7,5 mg/dobę (bardzo mała dawka), z dawkami podtrzymującymi zwykle w zakresie 5-15 mg/dobę. W terapii substytucyjnej po zakończeniu wzrostu zaleca się 5-7,5 mg/dobę podzielone na 2 dawki, z możliwością zwiększenia dawki 2-10-krotnie w stanach stresowych (np. uraz, operacja, poród). U dzieci dawki duże wynoszą 2-3 mg/kg/dobę, a dawka podtrzymująca 0,25 mg/kg/dobę. Podawanie leku powinno odbywać się rano (6:00-8:00) w celu zachowania rytmu okołodobowego, z możliwością podziału dawki w zależności od nasilenia choroby. W chemioterapii skojarzonej stosuje się schematy zgodne z protokołami onkologicznymi, np. CHOP (prednizon 100 mg/m², dni 1-5).

Wskazania
  1. alergiczne zapalenie naczyń
  2. alergiczne zapalenie spojówek
  3. alergiczny nieżyt nosa
  4. alergiczny wyprysk kontaktowy
  5. artropatia enteropatyczna
  6. astma oskrzelowa
  7. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna
  8. autoimmunologiczne zapalenie wątroby
  9. chłoniak nieziarniczy
  10. choroba Addisona
  11. choroba Behçeta
  12. choroba Hodgkina
  13. choroba Leśniowskiego-Crohna
  14. choroba Waldenströma
  15. ciężka gorączkowa dermatoza neutrofilowa
  16. egzema
  17. eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń
  18. eozynofilowe zapalenie powięzi
  19. erytrodermia
  20. gruźlica płuc
  21. gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
  22. guz rzekomy oczodołu
  23. guzkowe zapalenie tętnic
  24. hiperkalcemia w pierwotnych chorobach złośliwych
  25. idiopatyczna plamica małopłytkowa
  26. idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe
  27. katar sienny
  28. łagodny pemfigoid błony śluzowej
  29. liniowa dermatoza IgA
  30. liszaj ruberowy osutka
  31. liszajec herpetiformis
  32. łupież rubra mieszkowy
  33. łuszczyca krostkowa
  34. łuszczycowe zapalenie stawów
  35. mieszane choroby tkanki łącznej
  36. młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
  37. myasthenia
  38. naczyniak jamisty
  39. neuropatia nerwu wzrokowego
  40. niedobór ACTH
  41. niewydolność kory nadnerczy
  42. obrzęk Quinckego
  43. obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej
  44. odrzucenie przeszczepu
  45. olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic
  46. oparzenia zasadowe
  47. oparzenie przełyku
  48. opryszczka ciężarnych
  49. orbitopatia endokrynologiczna
  50. ostra białaczka limfoblastyczna
  51. ostra przerywana trombocytopenia
  52. ostre zapalenie pęcherzyków płucnych
  53. paliatywna terapia chorób nowotworowych
  54. parałuszczyca
  55. pęcherzyca zwykła
  56. pemfigoid pęcherzowy
  57. piodermia zgorzelinowa
  58. podostry skórny toczeń rumieniowaty
  59. pokrzywka
  60. polimialgia reumatyczna
  61. polineuropatia związana z gammapatią monoklonalną
  62. profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych cytostatykami
  63. profilaktyka zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków
  64. przewlekła białaczka limfatyczna
  65. przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc
  66. przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne
  67. przewlekłe zapalenie rzęs
  68. przewlekły tarczowaty toczeń rumieniowaty
  69. przewlekły zespół Guillaina-Barrégo
  70. reakcja Jarischa-Herxheimera
  71. reakcje anafilaktoidalne
  72. reaktywne zapalenie stawów
  73. reumatoidalne zapalenie stawów
  74. rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  75. rumień guzowaty
  76. sarkoidoza
  77. śródmiąższowe choroby płuc
  78. śródmiąższowe zapalenie rogówki o podłożu autoimmunologicznym
  79. śródmiąższowe zapalenie rogówki o podłożu kiłowym
  80. stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami
  81. stwardnienie rozsiane
  82. submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  83. szpiczak mnogi
  84. toczeń rumieniowaty układowy
  85. toksyczna rozpływna martwica naskórka
  86. twardzina układowa
  87. uogólniona ostra osutka krostkowa
  88. usunięcie nadnerczy
  89. wielopostaciowy rumień wysiękowy
  90. wrodzone pęcherzowe oddzielanie się naskórka
  91. wrzodziejące zapalenie jelita grubego
  92. wyprysk atopowy
  93. wyprysk bakteryjny
  94. wyprysk kontaktowy
  95. wysypki polekowe
  96. zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc
  97. zapalenie błony naczyniowej oka
  98. zapalenie nadtwardówki
  99. zapalenie rogówki
  100. zapalenie serca w gorączce reumatycznej
  101. zapalenie skórno-mięśniowe
  102. zapalenie stawów kręgosłupa
  103. zapalenie stawów w sarkoidozie
  104. zapalenie tętnicy skroniowej
  105. zapalenie twardówki
  106. zapalenie wielomięśniowe
  107. zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc
  108. zespół nadnerczowo-płciowy
  109. zespół Sézary'ego
  110. zespół Tolosa-Hunta
  111. zespół Westa
  112. ziarniniakowatość Wegenera
  113. ziarniniakowe zapalenie warg
  114. zwłóknienie płuc
Substancja czynna

Dawkowanie i sposób podawania leku Esotkaleno

Prawidłowe dawkowanie leku Esotkaleno (prednizon) jest kluczowym elementem skutecznej farmakoterapii. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące dawkowania i sposobu podawania, które należy uwzględnić podczas wywiadu medycznego oraz przekazać pacjentowi.1

Zasady ogólne dawkowania

Dawkowanie preparatu Esotkaleno jest ściśle uzależnione od rodzaju i nasilenia jednostki chorobowej oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie. Standardowo stosuje się relatywnie wysokie dawki początkowe, szczególnie w ostrych, ciężkich postaciach chorób. W chorobach przewlekłych dawki początkowe mogą być niższe. Po uzyskaniu odpowiedzi klinicznej, dawkę należy redukować do najmniejszej skutecznej (zwykle 5-15 mg prednizonu na dobę) z różną częstotliwością, w zależności od stanu klinicznego pacjenta.2

Leczenie substytucyjne

W przypadku leczenia substytucyjnego (po zakończeniu wzrostu) zaleca się dawkę od 5 do 7,5 mg prednizonu na dobę, podzieloną na dwie pojedyncze dawki (rano i w południe, lub rano i wieczorem w przypadku zespołu nadnerczowo-płciowego). Dawka wieczorna w zespole nadnerczowo-płciowym ma na celu redukcję nocnego wzrostu ACTH, przeciwdziałając przerostowi kory nadnerczy. W razie potrzeby wskazane jest dodatkowe podanie mineralokortykoidu (fludrokortyzonu).3

W warunkach zwiększonego obciążenia fizycznego (np. uraz, operacja) lub współistniejących infekcji może być konieczne zwiększenie dawki 2-3-krotnie, a w przypadku ekstremalnego obciążenia (np. poród) nawet 10-krotnie.4

Stany stresowe po długotrwałym leczeniu glikokortykosteroidami

W stanach stresowych po długotrwałej terapii glikokortykosteroidami zaleca się podanie do 50 mg prednizonu na dobę tak szybko, jak to możliwe. Następnie należy zmniejszać dawkę w ciągu kilku dni.5

Farmakoterapia u dorosłych

Poniższa tabela przedstawia ogólne wytyczne dotyczące dawkowania u dorosłych zgodnie z aktualną literaturą medyczną:6

Rodzaj dawki Dawka w mg/dobę Dawka w mg/kg masy ciała/dobę
Duża 80 – 100 (250) 1,0 – 3,0
Średnia 40 – 80 0,5 – 1,0
Mała 10 – 40 0,25 – 0,5
Bardzo mała 1,5 – 7,5 (10) ./.
Chemioterapia skojarzona patrz schemat dawkowania „e” (SD: e)

Standardowo całą dawkę dobową podaje się wcześnie rano między godziną 6:00 a 8:00 (terapia okolodobowa). W zależności od jednostki chorobowej, duże dawki dobowe można również podzielić na 2 do 4 dawek pojedynczych, a średnie dawki dobowe na 2 do 3 dawek.7

Farmakoterapia u dzieci

Poniższa tabela przedstawia wytyczne dawkowania u dzieci:8

Rodzaj dawki Dawka w mg/kg masy ciała/dobę
Duża 2 – 3
Średnia 1 – 2
Dawka podtrzymująca 0,25

U dzieci w okresie wzrostu leczenie należy prowadzić naprzemiennie lub, jeśli to możliwe, z przerwami. W szczególnych przypadkach klinicznych (np. zespół Westa) można odstąpić od tego zalecenia.9

Redukcja dawki

Po uzyskaniu pożądanego efektu klinicznego należy rozpocząć zmniejszanie dawki, dostosowując schemat do choroby podstawowej. Jeśli dawka dobowa jest podzielona na kilka pojedynczych dawek, redukcję rozpoczyna się od dawki wieczornej, a następnie od ewentualnej dawki południowej.10

Początkowo dawkę zmniejsza się w większych krokach, a następnie w mniejszych od około 30 mg/dobę. Decyzja czy leczenie należy stopniowo przerwać, czy też konieczne jest podanie dawki podtrzymującej powinna być oparta na obrazie klinicznym.11

Poniżej przedstawiono wytyczne dotyczące redukcji dawki, które należy stosować z jednoczesnym monitorowaniem aktywności choroby:12

  • powyżej 30 mg/dobę – zmniejszenie o 10 mg co 2-5 dni
  • od 30 do 15 mg/dobę – zmniejszenie o 5 mg co tydzień
  • od 15 do 10 mg/dobę – zmniejszenie o 2,5 mg co 1-2 tygodnie
  • od 10 do 6 mg/dobę – zmniejszenie o 1 mg co 2-4 tygodnie
  • poniżej 6 mg/dobę – zmniejszenie o 0,5 mg co 4-8 tygodni

Duże i największe dawki, podawane tylko przez kilka dni, można odstawić bez stopniowej redukcji, w zależności od choroby podstawowej i odpowiedzi klinicznej.13

Schemat dawkowania „e” (SD: e) – Chemioterapia skojarzona

Terapię w ramach chemioterapii skojarzonej we wskazaniach onkologicznych należy prowadzić zgodnie z aktualnie obowiązującymi protokołami. Prednizon jest zwykle podawany w pojedynczej dawce bez zmniejszania dawki pod koniec leczenia.14

Przykłady dawkowania prednizonu w ustalonych protokołach chemioterapii:15

Sposób podawania

Tabletki leku Esotkaleno należy przyjmować w trakcie lub po posiłku, najlepiej po śniadaniu. Tabletki należy połykać w całości (bez rozgryzania), popijając odpowiednią ilością płynu.16

Szczególne grupy pacjentów

W przypadku niedoczynności tarczycy lub marskości wątroby stosunkowo małe dawki mogą być wystarczające lub konieczne może być zmniejszenie dawki ze względu na zmienioną farmakokinetykę leku.17

Informacje dodatkowe

W przypadku farmakoterapii produktem Esotkaleno należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnej terapii. Po uzyskaniu satysfakcjonujących wyników leczenia, dawkę należy zredukować do dawki podtrzymującej lub przerwać leczenie, jednocześnie monitorując mechanizm sprzężenia zwrotnego nadnerczy.18

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl