Właściwości farmakokinetyczne
Esotkaleno 20 mg

Prednizon, substancja czynna leku Esotkaleno, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin (Tmax). W organizmie prednizon wiąże się odwracalnie z białkami osocza, głównie transkortyną i albuminą, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie podczas pierwszego przejścia, gdzie 80-100% prednizonu ulega konwersji do aktywnego metabolitu – prednizolonu. Dalszy metabolizm prednizolonu odbywa się przez glukuronidację (około 70%) oraz siarczanowanie (około 30%), prowadząc do powstania nieaktywnych hormonalnie metabolitów, które są wydalane głównie przez nerki. Minimalna ilość leku jest wydalana w formie niezmienionej, co świadczy o wysokim stopniu metabolizmu przed eliminacją.

Wskazania
  1. alergiczne zapalenie naczyń
  2. alergiczne zapalenie spojówek
  3. alergiczny nieżyt nosa
  4. alergiczny wyprysk kontaktowy
  5. artropatia enteropatyczna
  6. astma oskrzelowa
  7. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna
  8. autoimmunologiczne zapalenie wątroby
  9. chłoniak nieziarniczy
  10. choroba Addisona
  11. choroba Behçeta
  12. choroba Hodgkina
  13. choroba Leśniowskiego-Crohna
  14. choroba Waldenströma
  15. ciężka gorączkowa dermatoza neutrofilowa
  16. egzema
  17. eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń
  18. eozynofilowe zapalenie powięzi
  19. erytrodermia
  20. gruźlica płuc
  21. gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
  22. guz rzekomy oczodołu
  23. guzkowe zapalenie tętnic
  24. hiperkalcemia w pierwotnych chorobach złośliwych
  25. idiopatyczna plamica małopłytkowa
  26. idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe
  27. katar sienny
  28. łagodny pemfigoid błony śluzowej
  29. liniowa dermatoza IgA
  30. liszaj ruberowy osutka
  31. liszajec herpetiformis
  32. łupież rubra mieszkowy
  33. łuszczyca krostkowa
  34. łuszczycowe zapalenie stawów
  35. mieszane choroby tkanki łącznej
  36. młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
  37. myasthenia
  38. naczyniak jamisty
  39. neuropatia nerwu wzrokowego
  40. niedobór ACTH
  41. niewydolność kory nadnerczy
  42. obrzęk Quinckego
  43. obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej
  44. odrzucenie przeszczepu
  45. olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic
  46. oparzenia zasadowe
  47. oparzenie przełyku
  48. opryszczka ciężarnych
  49. orbitopatia endokrynologiczna
  50. ostra białaczka limfoblastyczna
  51. ostra przerywana trombocytopenia
  52. ostre zapalenie pęcherzyków płucnych
  53. paliatywna terapia chorób nowotworowych
  54. parałuszczyca
  55. pęcherzyca zwykła
  56. pemfigoid pęcherzowy
  57. piodermia zgorzelinowa
  58. podostry skórny toczeń rumieniowaty
  59. pokrzywka
  60. polimialgia reumatyczna
  61. polineuropatia związana z gammapatią monoklonalną
  62. profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych cytostatykami
  63. profilaktyka zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków
  64. przewlekła białaczka limfatyczna
  65. przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc
  66. przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne
  67. przewlekłe zapalenie rzęs
  68. przewlekły tarczowaty toczeń rumieniowaty
  69. przewlekły zespół Guillaina-Barrégo
  70. reakcja Jarischa-Herxheimera
  71. reakcje anafilaktoidalne
  72. reaktywne zapalenie stawów
  73. reumatoidalne zapalenie stawów
  74. rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  75. rumień guzowaty
  76. sarkoidoza
  77. śródmiąższowe choroby płuc
  78. śródmiąższowe zapalenie rogówki o podłożu autoimmunologicznym
  79. śródmiąższowe zapalenie rogówki o podłożu kiłowym
  80. stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami
  81. stwardnienie rozsiane
  82. submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  83. szpiczak mnogi
  84. toczeń rumieniowaty układowy
  85. toksyczna rozpływna martwica naskórka
  86. twardzina układowa
  87. uogólniona ostra osutka krostkowa
  88. usunięcie nadnerczy
  89. wielopostaciowy rumień wysiękowy
  90. wrodzone pęcherzowe oddzielanie się naskórka
  91. wrzodziejące zapalenie jelita grubego
  92. wyprysk atopowy
  93. wyprysk bakteryjny
  94. wyprysk kontaktowy
  95. wysypki polekowe
  96. zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc
  97. zapalenie błony naczyniowej oka
  98. zapalenie nadtwardówki
  99. zapalenie rogówki
  100. zapalenie serca w gorączce reumatycznej
  101. zapalenie skórno-mięśniowe
  102. zapalenie stawów kręgosłupa
  103. zapalenie stawów w sarkoidozie
  104. zapalenie tętnicy skroniowej
  105. zapalenie twardówki
  106. zapalenie wielomięśniowe
  107. zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc
  108. zespół nadnerczowo-płciowy
  109. zespół Sézary'ego
  110. zespół Tolosa-Hunta
  111. zespół Westa
  112. ziarniniakowatość Wegenera
  113. ziarniniakowe zapalenie warg
  114. zwłóknienie płuc
Substancja czynna

Właściwości farmakokinetyczne

Prednizon, będący substancją czynną produktu leczniczego Esotkaleno, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości.1

Wchłanianie

Po podaniu doustnym, prednizon wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, w czasie od 1 do 2 godzin po przyjęciu leku.2

Dystrybucja

W organizmie prednizon wiąże się odwracalnie z białkami osocza. Szczególnie istotne jest jego wiązanie z transkortyną (specyficzne białko wiążące glikokortykosteroidy) oraz albuminą osocza, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję w tkankach.3

Metabolizm

Metabolizm prednizonu jest złożonym procesem, rozpoczynającym się już podczas pierwotnego pasażu wątrobowego. W trakcie tego procesu od 80% do 100% podanego prednizonu ulega konwersji do aktywnego metabolitu – prednizolonu.4

Dalszy metabolizm prednizolonu zachodzi głównie w wątrobie i przebiega dwoma głównymi szlakami metabolicznymi:5

  • Glukuronidacja – odpowiada za około 70% przemian metabolicznych
  • Siarczanowanie – odpowiada za około 30% przemian metabolicznych

Podczas metabolizmu zachodzi również częściowa konwersja prednizolonu do innych metabolitów, takich jak 11ß,17ß-dihydroksyandrosta-1,4-dien-3-on oraz 1,4-pregnadien-20-ol. Powstałe metabolity są hormonalnie nieaktywne, co oznacza, że nie wykazują działania farmakologicznego charakterystycznego dla związku macierzystego.6

Wydalanie

Metabolity prednizonu są wydalane głównie przez nerki. Jedynie minimalna ilość prednizonu/prednizolonu pojawia się w moczu w formie niezmienionej, co świadczy o wysokim stopniu metabolizmu tego leku przed eliminacją z organizmu.7

Parametry farmakokinetyczne

Okres półtrwania prednizonu w fazie eliminacji z osocza wynosi około 3 godzin. Warto zauważyć, że w przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby parametr ten ulega wydłużeniu, co może wpływać na schemat dawkowania u pacjentów z chorobami wątroby.8

Istotną cechą farmakokinetyki prednizonu jest fakt, że czas działania terapeutycznego jest dłuższy niż czas utrzymywania się leku w surowicy. Po zastosowaniu średnich dawek efekt farmakologiczny utrzymuje się od 18 do 36 godzin, co ma znaczenie przy planowaniu schematu dawkowania.9

Parametr farmakokinetyczny Wartość
Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) 1-2 godziny
Okres półtrwania w fazie eliminacji (t₁/₂) około 3 godziny
Metabolizm przez glukuronidację około 70%
Metabolizm przez siarczanowanie około 30%
Czas działania terapeutycznego 18-36 godzin
Konwersja do prednizolonu w pierwszym przejściu przez wątrobę 80-100%
  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl