biodostępność substancji
Biodostępność substancji to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej formie. Wyrażana jest jako stosunek pola pod krzywą stężenia leku we krwi po podaniu pozanaczyniowym do pola pod krzywą po podaniu dożylnym, przy zachowaniu tej samej dawki.
Biodostępność całkowita (100%) występuje wyłącznie po podaniu dożylnym. Przy innych drogach podania biodostępność jest zwykle mniejsza z powodu niepełnego wchłaniania lub efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Parametr ten ma kluczowe znaczenie przy ustalaniu dawkowania leków, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym.
Na biodostępność wpływają liczne czynniki, m.in. właściwości fizykochemiczne substancji (rozpuszczalność, lipofilność), postać farmaceutyczna leku, droga podania, obecność nośników transportujących, interakcje z pokarmem czy innymi lekami oraz stan fizjologiczny pacjenta. Znajomość biodostępności jest niezbędna przy opracowywaniu biorównoważnych preparatów generycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Orlik – Właściwości farmakodynamiczne
Substancja aktywna orlik (Aquilegia vulgaris L.) występuje w produkcie leczniczym Padma 28 Formuła w ilości 15 mg ziela na kapsułkę twardą (rozmiar 0, zawierającą brązowy proszek). Padma 28 jest tradycyjnym produktem leczniczym roślinnym, co oznacza, że szczegółowe badania farmakodynamiczne nie są wymagane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Preparat zawiera złożoną kompozycję kilkunastu składników roślinnych i mineralnych, m.in. korzeń auklandii (40 mg), plechę porostu islandzkiego (40 mg), owoc miodli indyjskiej (35 mg) oraz siarczan wapnia półwodny (20 mg) i D-kamforę (4 mg), co może wpływać na właściwości farmakodynamiczne orlika poprzez efekty synergistyczne lub modulujące.
babka lancetowata, badanie farmakodynamiczne, biodostępność substancji, drzewo sandałowe, działanie synergistyczne, efekt synergistyczny, kaempferia galanga, kamfora, kapsułka twarda, kardamon, korzeń auklandii, kozłek lekarski, lukrecja, migdałecznik, miodla indyjska, nagietek lekarski, orlik pospolity, porost islandzki, rdest ptasi, siarczan wapnia, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, właściwości farmakodynamiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Reverantza 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Reverantza, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi obu składników. Olmesartan medoksomil, będący prolekiem, jest szybko przekształcany do aktywnego olmesartanu, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po 1,5-2 godzinach, z biodostępnością około 25,6%. Olmesartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%), niewielką objętość dystrybucji (16-29 l) oraz okres półtrwania eliminacyjnego 10-15 godzin. Eliminacja odbywa się w około 40% przez nerki i 60% z żółcią, bez istotnego metabolizmu. Amlodypina osiąga Cmax po 6-12 godzinach, ma biodostępność 64-80%, wiąże się z białkami osocza w 97,5%, wykazuje dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wchłanianie obu substancji nie jest istotnie modyfikowane przez pokarm, a farmakokinetyka olmesartanu i amlodypiny podawanych razem jest porównywalna do podawania ich osobno, bez klinicznie istotnych interakcji.
amlodypina, AUC, biodostępność substancji, Cmax, dystrybucja leku, esterazy, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesevelam, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, olmesartan medoksomil i amlodypina, powinowactwo do krwinek czerwonych, prolek, równowaga dynamiczna, stężenie olmesartanu, substancja wiążąca kwasy żółciowe, wchłanianie jelitowo-wątrobowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Colchicum autumnale – Właściwości farmakokinetyczne
Colchicum autumnale, obecny w preparacie Vomitusheel w rozcieńczeniu homeopatycznym D6 (1:1 000 000), stanowi 25 g na 100 g produktu. Aktualnie brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania tej substancji w tak wysokim rozcieńczeniu. Wysoki stopień rozcieńczenia znacząco zmienia profil farmakokinetyczny w porównaniu do standardowych stężeń terapeutycznych stosowanych w klasycznej farmakoterapii, co utrudnia ocenę i interpretację parametrów farmakokinetycznych Colchicum autumnale w preparacie Vomitusheel.
- Leksykon substancji czynnych
Betaksolol – Dawkowanie i sposób podawania
Betaksolol, selektywny antagonista receptorów β1-adrenergicznych, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, stabilnej dławicy piersiowej oraz jaskry. Standardowa dawka w nadciśnieniu tętniczym u dorosłych wynosi 20 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. W stabilnej dławicy piersiowej dawka początkowa to 10 mg na dobę, zwykle zwiększana do 20 mg, a w razie potrzeby do 40 mg. W terapii jaskry stosuje się betaksolol w postaci kropli do oczu: Betoptic 0,5% (5 mg/ml) lub Betoptic S 2,5 mg/ml, po 1 kropli do worka spojówkowego 2 razy na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek o klirensie kreatyniny >20 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast przy klirensie <20 ml/min oraz u dializowanych dawka nie powinna przekraczać 10 mg na dobę. U osób z niewydolnością wątroby oraz w podeszłym wieku zaleca się ostrożne rozpoczynanie terapii i monitorowanie kliniczne.
analog prostaglandyny, antagonista receptora beta-adrenergicznego, betaksolol, biodostępność substancji, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dializa otrzewnowa, dializoterapia, dławica piersiowa, hemodializa, inhibitor anhydrazy węglanowej, jaskra, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie umiarkowane, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewód nosowo-łzowy, selektywny antagonista, worek spojówkowy - Leksykon substancji czynnych
Bromek tiotropiowy – Przedawkowanie
Bromek tiotropiowy, stosowany głównie w leczeniu POChP, wykazuje działanie przeciwcholinergiczne poprzez blokadę receptorów muskarynowych. Przedawkowanie tej substancji może prowadzić do nasilenia efektów farmakologicznych, manifestujących się głównie suchością błony śluzowej jamy ustnej (obserwowaną przy dawkach ≥170 µg/dobę przez 7 dni) oraz zaburzeniami akomodacji przy dawkach jednorazowych przekraczających 340 µg. W badaniach klinicznych u zdrowych ochotników oraz pacjentów z POChP stosujących dawki do 340 µg jednorazowo i do 170 µg/dobę przez 7 dni, a także do 43 µg/dobę przez 4 tygodnie, nie odnotowano istotnych działań niepożądanych poza suchością jamy ustnej. Dodatkowo, niska biodostępność bromku tiotropiowego po podaniu doustnym ogranicza ryzyko ciężkiego zatrucia w przypadku przypadkowego spożycia kapsułek.
biodostępność substancji, bromek tiotropiowy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie niepożądane, działanie przeciwcholinergiczne, fizostygmina, inhibitor cholinesterazy, jaskra, mydriasis, neostygmina, porażenie mięśnia rzęskowego, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor muskarynowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, węzeł zatokowo-przedsionkowy, właściwości przeciwcholinergiczne, wypieracz pęcherza moczowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie akomodacji, zatrzymanie moczu - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z owoców głogu – Właściwości farmakodynamiczne
Preparat Doppelherz Energovital Tonik K zawiera wyciąg z owoców głogu (Crataegi fructus extractum fluidum) w dwóch formach: 400 mg wyciągu natywnego o DER 1:1 (ekstrahent: 50% m/m etanol) oraz 220 mg wyciągu natywnego o DER 1:2 (ekstrahent: 60% V/V etanol) na dawkę 20 ml. Obecność dwóch różnych ekstraktów płynnych może wskazywać na zamierzone, kompleksowe działanie terapeutyczne, przy czym ekstrakt o DER 1:2 jest bardziej skoncentrowany, co potencjalnie zwiększa jego efektywność farmakologiczną. Preparat zawiera również wyciągi z liści melisy, rozmarynu oraz korzenia kozłka lekarskiego (każdy po 100 mg), co może prowadzić do synergistycznego działania, choć brak jest szczegółowych badań potwierdzających charakter tych interakcji. Płynna forma leku oraz 17% obj. zawartość etanolu mogą wpływać na biodostępność substancji czynnych.
badanie kliniczne, biodostępność substancji, charakterystyka produktu leczniczego, Doppelherz Energovital Tonik K, działanie synergistyczne, efekt farmakologiczny, ekstrahent etanolowy, farmakodynamika, interakcja farmakodynamiczna, mechanizm działania, stosunek surowca do ekstraktu, wyciąg natywny, wyciąg z kozłka lekarskiego, wyciąg z liści melisy, wyciąg z liści rozmarynu, wyciąg z owoców głogu, związek bioaktywny - Leksykon leków
Interakcje leku – Asbima 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Asbima, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne wynikające z właściwości obu składników. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. azole, makrolidy, werapamil, diltiazem), które mogą zwiększać stężenie amlodypiny i ryzyko niedociśnienia, oraz z induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), które obniżają jej stężenie, co wymaga monitorowania ciśnienia i ewentualnej korekty dawki. Spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności amlodypiny i nasilone działanie hipotensyjne. Walsartan może wchodzić w interakcje z litem (wzrost stężenia i toksyczności litu), lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (ryzyko hiperkaliemii) oraz NLPZ (osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego i ryzyko pogorszenia czynności nerek). Podwójna blokada układu RAA (np. inhibitory ACE, AIIRA, aliskiren) jest przeciwwskazana ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek.
alfa-adrenolityk, amlodypina i walsartan, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność substancji, cyklosporyna, cymetydyna, dantrolen, działanie hipotensyjne, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hydrochlorotiazyd, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, takrolimus, transporter wychwytu OATP1B1, transporter wyrzutu MRP2, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Karbicombi zawiera kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, które wykazują korzystny profil farmakokinetyczny bez klinicznie istotnych interakcji między składnikami. Kandesartan po podaniu doustnym ma biodostępność około 40% (roztwór) i 34% (tabletka), osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po 3-4 godzinach, a jego okres półtrwania wynosi około 9 godzin. Hydrochlorotiazyd charakteryzuje się biodostępnością około 70%, szybkim wchłanianiem oraz okresem półtrwania około 8 godzin. Oba składniki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (kandesartan >99%, hydrochlorotiazyd ~60%) oraz różne objętości dystrybucji (0,1 l/kg dla kandesartanu i 0,8 l/kg dla hydrochlorotiazydu). Kandesartan jest wydalany głównie z moczem (26%) i kałem (56%), z minimalnym metabolizmem przez CYP2C9, natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany niemal wyłącznie w postaci niezmienionej przez nerki.
biodostępność substancji, dysfagia, farmakokinetyka kandesartanu, filtracja kłębuszkowa, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C9, izoenzymy cytochromu P450, izotop 14C, kandesartan, kandesartan cyleksetyl, klirens nerkowy, klirens osoczowy, monoterapia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stężenie kandesartanu w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Glistnik jaskółcze ziele – Właściwości farmakodynamiczne
Glistnik jaskółcze ziele (Chelidonium majus) jest składnikiem preparatów homeopatycznych Limfodrenaż-Pascoe Basic oraz Sedatif PC, występując odpowiednio w potencjach D8 (0,05 g/10 g produktu, 10,5 ml kropli doustnych) oraz 6CH (0,05 mg/tabletkę 250 mg). W obu produktach Chelidonium majus jest częścią kompleksowych mieszanek z innymi substancjami aktywnymi, co może modyfikować ich profil farmakodynamiczny. Preparaty różnią się formą farmaceutyczną – Limfodrenaż-Pascoe Basic to roztwór etanolowy 39% V/V, a Sedatif PC to tabletki, co wpływa na biodostępność i kinetykę uwalniania substancji czynnych.
aconitum napellus, Belladonna, biodostępność substancji, calendula officinalis, charakterystyka produktu leczniczego, działanie uspokajające, glistnik jaskółcze ziele, Hydrastis canadensis, krople doustne, Limfodrenaż-Pascoe, Lycopodium clavatum, obraz leku homeopatycznego, postać farmaceutyczna, potencja homeopatyczna, preparat homeopatyczny, profil uwalniania, rozcieńczenie homeopatyczne, roztwór etanolowy, Sedatif PC, Taraxacum officinale, układ limfatyczny, właściwości farmakodynamiczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Oxynador 20 mg + 10 mg
Lek Oxynador, zawierający oksykodon i nalokson w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Przede wszystkim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (66,45 mg w dawce 10 mg + 5 mg, 51,78 mg w dawce 20 mg + 10 mg, 103,55 mg w dawce 40 mg + 20 mg). Ponadto, nie powinien być stosowany u chorych z ciężką depresją oddechową z hipoksją i/lub hiperkapnią, ciężką POChP, sercem płucnym oraz ciężką astmą oskrzelową ze względu na ryzyko pogłębienia niewydolności oddechowej i hemodynamicznej. Niedrożność porażenna jelit niespowodowana opioidami stanowi kolejne przeciwwskazanie, gdyż oksykodon może nasilać spowolnienie perystaltyki jelit. U pacjentów z umiarkowaną do ciężką niewydolnością wątroby metabolizm oksykodonu i naloksonu jest upośledzony, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym depresji oddechowej oraz zmniejsza antagonistyczne działanie naloksonu w jelitach.
astma oskrzelowa, biodostępność substancji, depresja oddechowa, działanie antagonistyczne, hiperkapnia, hipoksja, laktoza jednowodna, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na substancje czynne, nalokson chlorowodorek, niedobór laktazy, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, oksykodon chlorowodorek, opioid, perystaltyka jelit, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, serce płucne, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zaparcia wywołane opioidami, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Fibralipid 200 mg
Fibralipid to preparat zawierający mikronizowany fenofibrat w dawce 200 mg, co zapewnia zwiększoną biodostępność i skuteczność terapeutyczną. Lek występuje w postaci twardych kapsułek żelatynowych z żółtym wieczkiem i przezroczystym korpusem, wypełnionych białymi peletkami fenofibratu, które umożliwiają równomierne uwalnianie substancji czynnej w przewodzie pokarmowym. Kapsułki zawierają substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (47,49 mg), metylu parahydroksybenzoesan (0,0214 mg), propylu parahydroksybenzoesan (0,0003 mg), glikol propylenowy (0,107 mg), sodu benzoesan (0,0244 mg) oraz sód (0,822 mg), które mogą mieć znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą, alergiami lub na diecie niskosodowej. Preparat jest stabilny fizykochemicznie, nie wykazuje niezgodności farmaceutycznych i jest pakowany w blistry PVC/Aluminium po 10 kapsułek, z okresem ważności 3 lata przy przechowywaniu w temperaturze pokojowej.
benzoesan sodu, biodostępność substancji, dieta niskosodowa, farmakokinetyka, fenofibrat mikronizowany, glikol propylenowy, kapsułka żelatynowa twarda, laurylosiarczan sodu, mikronizacja, nadwrażliwość, niezgodność farmaceutyczna, opóźnione uwalnianie, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, peletka, postać farmaceutyczna, reakcja alergiczna, sacharoza, stabilność fizykochemiczna, substancja pomocnicza, substancja powlekająca, uwalnianie substancji czynnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Farmakokinetyka telmisartanu i hydrochlorotiazydu podawanych jednocześnie nie wykazuje istotnych interakcji u zdrowych pacjentów. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, a jego wiązanie z białkami osocza przekracza 99,5%. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax w 1-3 godziny, z biodostępnością około 60% i umiarkowanym wiązaniem białkowym na poziomie 68%. Telmisartan wykazuje nieliniową farmakokinetykę z dużą objętością dystrybucji (~500 l) i długim okresem półtrwania eliminacji (>20 godz.), eliminowany głównie z kałem (>97%), natomiast hydrochlorotiazyd charakteryzuje się farmakokinetyką liniową, mniejszą objętością dystrybucji (0,83-1,14 l/kg), krótszym okresem półtrwania (10-15 godz., wydłużonym do 34 godz. przy niewydolności nerek) i jest wydalany niezmieniony z moczem (klirens nerkowy 250-300 ml/min).
acyloglukuronid, biodostępność substancji, cytochrom P450, glikoproteina alfa-1, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, niedociśnienie ortostatyczne, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, proces sprzęgania, stężenie w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Homeoptic –
Produkt leczniczy HOMEOPTIC to homeopatyczny roztwór w postaci kropli do oczu, zawierający substancje czynne w wysokich rozcieńczeniach: Cineraria maritima 5 CH (1,50 g/100 g), Euphrasia officinalis 3 DH (1,00 g/100 g), Calendula officinalis 3 DH (0,25 g/100 g), Kalium muriaticum 5 CH (0,25 g/100 g), Calcarea fluorica 5 CH (0,25 g/100 g), Magnesia carbonica 5 CH (0,25 g/100 g) oraz Silicea 5 CH (0,25 g/100 g). Ze względu na homeopatyczny charakter preparatu oraz wysokie rozcieńczenia CH i DH, nie są dostępne dane dotyczące farmakokinetyki, w tym wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnych po podaniu miejscowym w postaci kropli do oczu.
ADME, biodostępność substancji, Calcarea fluorica, calendula officinalis, Cineraria maritima, Euphrasia officinalis, Kalium muriaticum, krople do oczu homeopatyczne, Magnesia carbonica, parametry farmakokinetyczne, rozcieńczenie centezymalne Hahnemanna, rozcieńczenie homeopatyczne, Silicea, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon substancji czynnych
Eskulina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Eskulina, będąca składnikiem aktywnym w preparatach Proktosedon (10 mg eskuliny w półtorawodzianie na 1 g maści lub czopka) oraz Venescin (0,5 mg eskuliny w tabletce), wykazuje różne profile wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. W przypadku Venescinu, zawierającego dodatkowo wyciąg z nasion kasztanowca i rutozyd, dane kliniczne nie wskazują na negatywny wpływ na funkcje psychomotoryczne, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń mechanicznych. Preparat ten podawany jest doustnie, co zapewnia określoną biodostępność i brak istotnych działań niepożądanych w tym zakresie.
6-glukozyd 6, 7-dihydrokumaryny, biodostępność substancji, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek cynchokainy, droga doodbytnicza, działanie ogólnoustrojowe, escyna bezwodna, eskulina, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, hydrokortyzon, maść doodbytnicza, półtorawodzian, Proktosedon, rutozyd trójwodny, saponina trójterpenowa, siarczan neomycyny, środek miejscowo znieczulający, tabletka drażowana, Venescin, wyciąg suchy z nasion kasztanowca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 5 mg + 10 mg
Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals jest lekiem złożonym stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dostępny w czterech dawkach: 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg (perindopril tozylan + amlodypina bezylan). Preparat podaje się doustnie, jedną tabletkę raz na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem, co zapewnia optymalną biodostępność i stabilne działanie hipotensyjne. Lek nie jest wskazany do inicjacji terapii hipotensyjnej, a modyfikacja dawkowania powinna uwzględniać indywidualne potrzeby pacjenta, w tym możliwość dostosowania dawek poszczególnych składników. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 60 ml/min jest warunkiem stosowania produktu złożonego), gdzie konieczna jest regularna kontrola stężenia kreatyniny i potasu.
aliskiren, biodostępność substancji, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, dawka dobowa, działanie hipotensyjne, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka amlodypiny, klirens kreatyniny, leczenie hipotensyjne, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, peryndopryl z amlodypiną, peryndoprylat, stężenie amlodypiny, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, zaburzenie czynności nerek