Właściwości farmakokinetyczne
Perindopril Krka 4 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku Perindopril Krka, koncentrując się na procesach wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnej – peryndoprylu z tert-butyloaminą i jego metabolitów, ze szczególnym uwzględnieniem specyficznych grup pacjentów.¹

Wchłanianie i metabolizm

Peryndopryl po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu już po 1 godzinie od przyjęcia. Okres półtrwania substancji macierzystej w osoczu jest relatywnie krótki i wynosi 1 godzinę.²

Istotnym aspektem farmakokinetyki peryndoprylu jest fakt, że jest on prolekiem, który podlega biotransformacji w organizmie. Około 27% podanej dawki ulega przekształceniu w peryndoprylat, aktywny metabolit odpowiedzialny za działanie farmakologiczne. Oprócz peryndoprylatu, w procesie metabolizmu powstaje jeszcze pięć innych metabolitów peryndoprylu, które nie wykazują aktywności farmakologicznej.³

Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane po 3-4 godzinach od podania leku. Zaobserwowano, że przyjmowanie pokarmu zmniejsza konwersję peryndoprylu do peryndoprylatu, co skutkuje obniżeniem biodostępności substancji aktywnej. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie leku doustnie w dawce pojedynczej raz na dobę, przed porannym posiłkiem.⁴

Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność między podaną dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu, co ma znaczenie dla przewidywalności działania terapeutycznego przy różnych schematach dawkowania.⁵

Dystrybucja

Niezwiązany peryndoprylat charakteryzuje się objętością dystrybucji wynoszącą około 0,2 l/kg. W organizmie peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w stopniu umiarkowanym – około 20%. Wiązanie to dotyczy głównie konwertazy angiotensyny, enzymu będącego punktem uchwytu jego działania farmakologicznego. Istotną cechą jest zależność stopnia wiązania od stężenia substancji w osoczu.⁶

Eliminacja

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki z moczem. Końcowy okres półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin, co prowadzi do osiągnięcia stanu stacjonarnego w organizmie w ciągu 4 dni od rozpoczęcia regularnego stosowania leku.⁷

Właściwości farmakokinetyczne w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wolniejszą eliminację peryndoprylatu w porównaniu z populacją ogólną. Podobne spowolnienie eliminacji występuje również u pacjentów z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek.⁸

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki peryndoprylu w zależności od stopnia upośledzenia funkcji nerek, ocenianego na podstawie klirensu kreatyniny. W przypadku pacjentów leczonych hemodializą, klirens dializacyjny peryndoprylatu wynosi 70 ml/min, co wskazuje na możliwość usuwania substancji podczas sesji dializacyjnych.⁹

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z marskością wątroby obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce peryndoprylu. Klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej (peryndoprylu) jest zmniejszony o połowę w porównaniu do pacjentów z prawidłową funkcją wątroby. Pomimo tego, ilość powstającego aktywnego metabolitu – peryndoprylatu – nie ulega zmniejszeniu. W związku z tym nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.¹⁰