inhibitor kinazy białkowej
Inhibitor kinazy białkowej to substancja, która blokuje aktywność enzymów z grupy kinaz białkowych – enzymów odpowiedzialnych za fosforylację białek, kluczowy proces w regulacji wielu ścieżek sygnałowych w komórce. Inhibitory te mają istotne znaczenie w medycynie, szczególnie w onkologii, gdzie są wykorzystywane jako leki celowane molekularnie.
Mechanizm działania inhibitorów kinaz białkowych polega na blokowaniu miejsca wiązania ATP lub innych regionów allosterycznych enzymu, co uniemożliwia fosforylację białek docelowych i hamuje przekazywanie sygnałów komórkowych. Inhibitory te mogą być selektywne (ukierunkowane na konkretną kinazę) lub wielocelowe (blokujące kilka rodzajów kinaz jednocześnie).
W praktyce klinicznej stosuje się liczne inhibitory kinaz białkowych, których nazwy często kończą się przyrostkiem „-nib”, np. imatynib (inhibitor BCR-ABL w przewlekłej białaczce szpikowej), erlotynib (inhibitor EGFR w niedrobnokomórkowym raku płuca), czy sunitynib (wielocelowy inhibitor stosowany w raku nerki). Wraz z rozwojem medycyny precyzyjnej, inhibitory kinaz białkowych stają się coraz istotniejszym elementem terapii celowanej.
Stosowanie inhibitorów kinaz białkowych wiąże się z określonymi działaniami niepożądanymi, które zależą od profilu selektywności danego związku. Obejmują one często zaburzenia dermatologiczne, żołądkowo-jelitowe, hematologiczne oraz metaboliczne. Monitoring pacjentów podczas terapii oraz znajomość mechanizmów oporności na te leki stanowią ważne wyzwania w praktyce klinicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bosutinib Zentiva 100 mg
Bosutinib Zentiva, będący inhibitorem kinazy białkowej z grupy leków przeciwnowotworowych (kod ATC: L01EA04), jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 100 mg, 400 mg oraz 500 mg. Mechanizm działania bosutynibu polega na hamowaniu aktywności patologicznej kinazy BCR-Abl, kluczowej w patogenezie przewlekłej białaczki szpikowej (CML), oraz kinaz z rodziny Src (Src, Lyn, Hck). W badaniach in vitro wykazano skuteczne hamowanie proliferacji linii komórkowych CML, w tym komórek Ph+ oraz prymitywnych komórek CML od pacjentów. W modelach mysich bosutynib redukował rozmiar guzów CML i hamował wzrost nowotworów opornych na imatynib, wykazując aktywność wobec 16 z 18 mutacji BCR-Abl opornych na ten lek, co czyni go wartościową opcją terapeutyczną w przypadku oporności na imatynib. Ponadto, bosutynib wykazuje szerokie spektrum hamowania różnych kinaz receptorowych i niereceptorowych, co może wpływać zarówno na skuteczność, jak i profil działań niepożądanych.
bezpieczeństwo kardiologiczne, chromosom Philadelphia, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza Axl, kinaza BCR-ABL, kinaza ErbB, kinaza serynowo-treoninowa, kinaza SRC, kinaza Tec, kinaza Trk, kinaza zależna od kalmoduliny, niereceptorowa kinaza tyrozynowa, oporność na imatynib, płytkopochodny czynnik wzrostu, przewlekła białaczka szpikowa, receptorowa kinaza tyrozynowa, stężenie leku w osoczu, wydłużenie odstępu QTc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Everolimus Synthon 2,5 mg
Ewerolimus, będący inhibitorem kinazy mTORC1, wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe, w tym hamowanie translacji białek kluczowych dla cyklu komórkowego, angiogenezy oraz metabolizmu glukozy w komórkach nowotworowych. Mechanizm ten obejmuje tworzenie kompleksu z białkiem FKBP-12, co prowadzi do zahamowania aktywności mTORC1 i pośrednio wpływa na funkcjonowanie receptora estrogenowego poprzez modulację fosforylacji domeny aktywacyjnej 1. Ponadto, ewerolimus wykazuje działanie antyangiogenne poprzez obniżenie stężenia VEGF, co ogranicza neowaskularyzację guza. W badaniach in vitro i in vivo potwierdzono jego skuteczność w hamowaniu proliferacji komórek nowotworowych, śródbłonka, fibroblastów oraz mięśni gładkich naczyń krwionośnych.
anastrozol, angiogeneza, białko wiążące eukariotyczny czynnik elongacyjny, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, działanie antyangiogenne, eksemestan, ekspresja receptorów hormonalnych, ewerolimus, hormonalna terapia uzupełniająca, inhibitor aromatazy, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor mTOR, kinaza serynowo-treoninowa, kryteria RECIST, lek przeciwnowotworowy, letrozol, mammalian target of rapamycin, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, proliferacja komórkowa, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak piersi z ekspresją receptorów hormonalnych, receptor estrogenowy, receptor HER2/neu, rybosomalna kinaza S6, stabilizacja choroby, szlak mTOR, wskaźnik korzyści klinicznej, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib Vipharm 12,5 mg
Sunitynib, inhibitor kinaz tyrozynowych (ATC: L01EX01), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych, angiogenezy oraz rozwoju przerzutów. Jego aktywny metabolit posiada podobną aktywność farmakologiczną. W badaniach klinicznych u pacjentów z opornymi lub nietolerującymi imatynibu nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), sunitynib w dawce 50 mg/dobę (schemat 4/2) znacząco wydłużał medianę czasu do progresji (TTP) do 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3–34,1) w porównaniu do 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo (HR=0,329; p<0,001). Ponadto, leczenie sunitynibem wiązało się z istotnym wydłużeniem całkowitego przeżycia (OS) z HR=0,491 (95% CI: 0,290–0,831; p=0,007), co potwierdza jego kliniczną skuteczność i korzystny profil bezpieczeństwa.
angiogeneza nowotworowa, czas do progresji nowotworu, GIST, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, mikrośrodowisko guza, neoangiogeneza, nietolerancja imatynibu, nowotwór hematologiczny, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór tarczycy, oporność na leczenie, progresja nowotworowa, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, szlak sygnałowy, terapia imatynibem, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Subinit 50 mg
Sunitynib, klasyfikowany pod kodem ATC L01EX01, jest inhibitorem kinaz tyrozynowych stosowanym w leczeniu nowotworów, w tym guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nieoperacyjnych guzów neuroendokrynnych trzustki (pNET). Mechanizm działania polega na hamowaniu receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co wpływa na proliferację komórek nowotworowych, angiogenezę oraz rozprzestrzenianie się przerzutów. Sunitynib dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, a jego główny metabolit wykazuje podobny profil farmakodynamiczny. W badaniach klinicznych wykazano skuteczność sunitynibu w wydłużeniu czasu do progresji choroby (TTP) oraz przeżycia bez progresji (PFS) u pacjentów z GIST, MRCC i pNET, potwierdzając jego rolę w terapii opornych lub nietolerujących imatynibu przypadków GIST.
angiogeneza nowotworowa, badanie kontrolowane placebo, badanie randomizowane podwójnie zaślepione, czas do wystąpienia progresji nowotworu, czas przeżycia bez progresji choroby, guz neuroendokrynny trzustki, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, lek przeciwnowotworowy, neoangiogeneza, nowotwór hematologiczny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, przeżywalność całkowita, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, terapia cytokinami, wskaźnik obiektywnych odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib G.L. Pharma 50 mg
Sunitynib G.L. Pharma, klasyfikowany w grupie ATC jako L01EX01, jest wielokierunkowym inhibitorem kinaz tyrozynowych, który hamuje receptory PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie wzrostu guza, neoangiogenezy oraz rozsiewu nowotworu. Podstawowy metabolit leku wykazuje podobną aktywność farmakologiczną, co potwierdza skuteczność terapii. Sunitynib jest stosowany u pacjentów z opornymi lub nietolerującymi imatynib nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (MRCC) oraz nieoperacyjnymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET). W badaniach klinicznych oceniano parametry takie jak czas do progresji nowotworu (TTP), przeżycie bez progresji (PFS) oraz wskaźniki obiektywnych odpowiedzi (ORR), potwierdzając kliniczną skuteczność leku.
badanie podwójnie ślepe, czas do progresji nowotworu, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa FLT3, neoangiogeneza, nowotwór GIST, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Everolimus Synthon 10 mg
Ewerolimus jest selektywnym inhibitorem mTORC1, działającym poprzez kompleks z białkiem FKBP-12, co prowadzi do zahamowania translacji i syntezy białek kluczowych dla proliferacji komórek nowotworowych, angiogenezy oraz glikolizy. Mechanizm ten obejmuje hamowanie aktywności rybosomalnej kinazy S6 (S6K1) oraz białka 4EBP1, co skutkuje zmniejszeniem aktywacji receptorów estrogenowych niezależnie od ligandu oraz obniżeniem stężenia VEGF. Ewerolimus wykazuje silne działanie antyproliferacyjne na komórki guza, śródbłonka naczyniowego, fibroblasty i mięśnie gładkie naczyń, co potwierdzają badania in vitro i in vivo, w tym hamowanie glikolizy guzów litych. Preparat jest stosowany w terapii zaawansowanego raka piersi u kobiet po menopauzie z ekspresją receptorów estrogenowych i brakiem nadekspresji HER2, po progresji na leczenie inhibitorami aromatazy (letrozol, anastrozol).
W badaniu III fazy BOLERO-2 (n=724) ewerolimus w dawce 10 mg/dobę w skojarzeniu z eksemestanem (25 mg/dobę) znacząco wydłużył medianę przeżycia bez progresji choroby (PFS) w porównaniu do placebo z eksemestanem: 7,8 vs 3,2 miesiąca (lokalna ocena, HR=0,45; p<0,0001) oraz 11,0 vs 4,1 miesiąca (centralna ocena, HR=0,38; p<0,0001). Wskaźnik obiektywnej odpowiedzi wyniósł 12,6% vs 1,7% (p<0,0001), a wskaźnik korzyści klinicznej 51,3% vs 26,4% (p<0,0001). Mediana całkowitego przeżycia (OS) była dłuższa w grupie ewerolimusu (31,0 vs 26,6 miesiąca), jednak różnica nie osiągnęła istotności statystycznej (HR=0,89; p=0,1426). Terapia była dobrze tolerowana, a korzyści kliniczne potwierdzają skuteczność ewerolimusu w opóźnianiu progresji choroby u pacjentek z hormonozależnym rakiem piersi opornym na wcześniejsze inhibitory aromatazy.
angiogeneza, angiogeneza guza, białko 4EBP1, białko FKBP-12, cykl komórkowy, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, eksemestan, ewerolimus, fibroblast, glikoliza, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor mTOR, kinaza S6, kinaza serynowo-treoninowa, kod ATC, komórka mięśni gładkich, kompleks mTORC1, kryteria RECIST, lek przeciwnowotworowy, letrozol, mTOR, nowotwór złośliwy, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, receptor estrogenowy, receptor HER2/neu, receptor hormonalny, stabilizacja choroby, synteza białek, terapia hormonalna, wskaźnik korzyści klinicznej, wskaźnik odpowiedzi obiektywnej, współczynnik ryzyka, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Klertis 50 mg
Sunitynib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych (ATC: L01EX01), jest stosowany w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). Mechanizm działania polega na hamowaniu receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co wpływa na zahamowanie wzrostu nowotworów, neoangiogenezy i powstawania przerzutów. Podstawowy metabolit sunitynibu wykazuje podobną aktywność farmakologiczną, co zwiększa skuteczność terapii. W badaniach klinicznych wykazano, że u pacjentów z GIST opornych lub nietolerujących imatynibu, stosowanie sunitynibu w dawce 50 mg według schematu 4/2 (4 tygodnie leczenia, 2 tygodnie przerwy) znacząco wydłuża czas do progresji choroby (TTP) oraz poprawia przeżywalność całkowitą (OS).
badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie zaślepione, badanie randomizowane, czas do wystąpienia progresji nowotworu, czas przeżycia bez progresji choroby, GIST, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, lek przeciwnowotworowy, MRCC, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, pNET, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, przeżywalność całkowita, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, wskaźnik obiektywnych odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bosutinib Stada 100 mg
Bosutynib, klasyfikowany jako inhibitor kinazy białkowej (kod ATC: L01EA04), jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML). Jego główny mechanizm działania polega na hamowaniu aktywności patologicznej kinazy BCR-Abl, w tym 16 z 18 mutacji opornych na imatynib. Bosutynib wykazuje również inhibicję kinaz z rodziny Src (Src, Lyn, Hck) oraz szerokie spektrum działania na kinazy tyrozynowe i serynowo-treoninowe, przy minimalnym wpływie na PDGF i c-Kit. W badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych potwierdzono skuteczność leku w hamowaniu proliferacji komórek CML, w tym tych z chromosomem Philadelphia-dodatnim (Ph+), oraz zmniejszaniu rozmiaru guzów nowotworowych opornych na imatynib.
chromosom Philadelphia, działanie proarytmiczne, inhibitor kinazy białkowej, kinaza Axl, kinaza BCR-ABL, kinaza ErbB, kinaza serynowo-treoninowa, kinaza SRC, kinaza Tec, kinaza Trk, kinaza tyrozynowa, kinaza zależna od kalmoduliny, niewydolność wątroby, odstęp QTc, oporność na imatynib, płytkopochodny czynnik wzrostu, prymitywne komórki CML, przewlekła białaczka szpikowa, wydłużenie QTc, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib Synthon 25 mg
Sunitynib, będący inhibitorem receptorów kinazy tyrozynowej (RTK), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Substancja aktywna występuje w formie sunitynibu jabłczanu w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg. W badaniach klinicznych u pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) opornych lub nietolerujących imatynibu, sunitynib w dawce 50 mg (schemat 4/2) znacząco wydłużał medianę czasu do progresji (TTP) do 27,3 tygodnia (95% CI: 16,0-32,1) w porównaniu do 6,4 tygodnia (95% CI: 4,4-10,0) w grupie placebo. Ponadto, leczenie sunitynibem wiązało się z istotnym wydłużeniem czasu przeżycia całkowitego (OS) oraz poprawą wskaźnika obiektywnych odpowiedzi (ORR), potwierdzając jego skuteczność w terapii GIST po niepowodzeniu terapii imatynibem.
czas przeżycia bez progresji choroby, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa FLT3, lek przeciwnowotworowy, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, progresja nowotworu, przerzut nowotworowy, przeżycie całkowite, rak nerkowokomórkowy, receptor CSF-1R, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor PDGFR, receptor płytkowego czynnika wzrostu, receptor VEGFR, receptory kinazy tyrozynowej, sunitynib jabłczan, wskaźnik obiektywnych odpowiedzi, wzrost nowotworu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris jest doustnym, wielokierunkowym inhibitorem kinaz tyrozynowych, wykazującym silne działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów VEGFR (typ 1, 2, 3), PDGFR (α i β) oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie autofosforylacji tych receptorów oraz angiogenezy, co potwierdzono w modelach in vivo i in vitro. Meta-analiza farmakogenetyczna wskazała na istotny związek między nosicielstwem allelu HLA-B*57:01 a ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5x GGN, stopień 3 NCI CTC), występującą u 19% nosicieli tego allelu w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.
allel HLA-B*5701, aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon, kryteria MSKCC, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nefrektomia, pazopanib, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor VEGFR-2, skala ECOG, terapia cytokinami, wzrost guza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib Synthon 12,5 mg
Sunitynib, klasyfikowany jako inhibitor kinaz tyrozynowych (ATC: L01EX01), jest stosowany w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). Mechanizm działania sunitynibu polega na hamowaniu receptorów kinazy tyrozynowej, w tym PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych, neoangiogenezy oraz rozwoju przerzutów. Preparat dostępny jest w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, a jego aktywny metabolit wykazuje podobną aktywność farmakologiczną jak substancja macierzysta.
badanie podwójnie zaślepione, całkowity czas przeżycia, czas do progresji nowotworu, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa FLT3, komisja monitorująca badanie, lek przeciwnowotworowy, maksymalna dawka dobowa, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na leczenie, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor CSF-1R, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib Vipharm 50 mg
Sunitynib, inhibitor kinazy tyrozynowej (kod ATC: L01EX01), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, kluczowych w procesach wzrostu nowotworów, angiogenezy i przerzutów. Jego główny metabolit zachowuje aktywność farmakologiczną, co wzmacnia efekt terapeutyczny. Skuteczność i bezpieczeństwo sunitynibu zostały potwierdzone w leczeniu opornych na imatynib nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W badaniach klinicznych parametrami oceny były m.in. czas do progresji (TTP), czas przeżycia bez progresji (PFS) oraz wskaźniki obiektywnych odpowiedzi (ORR).
angiogeneza nowotworowa, czas do wystąpienia progresji nowotworu, czas przeżycia bez progresji choroby, eskalacja dawki, GIST, hematopoeza, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, MRCC, neoangiogeneza, nietolerancja leczenia, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność, PDGFR, pNET, progresja choroby, proliferacja komórek białaczkowych, przerzut nowotworowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rak tarczycy, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, VEGFR, wskaźnik obiektywnych odpowiedzi, wskaźnik przeżycia całkowitego, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib MSN 12,5 mg
Sunitynib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych (kod ATC: L01EX01), jest stosowany w leczeniu nowotworów, takich jak oporne na imatynib guzy podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowy rak nerkowokomórkowy (MRCC) oraz nieoperacyjne nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET). Mechanizm działania sunitynibu polega na wielokierunkowym hamowaniu receptorów kinazy tyrozynowej, w tym PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych, neoangiogenezy oraz rozprzestrzeniania się przerzutów. Substancja występuje w formie sunitynibu jabłczanu w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, a jej aktywny metabolit wykazuje podobną aktywność farmakologiczną jak związek macierzysty.
czas do progresji nowotworu, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor receptorów kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obiektywna odpowiedź na leczenie, przeżycie bez progresji choroby, przeżywalność całkowita, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib jabłczan, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Leuzek 100 mg
Imatynib, substancja czynna leku Leuzek, jest małocząsteczkowym inhibitorem kinazy białkowo-tyrozynowej o kodzie ATC L01EA01, wykazującym silne działanie hamujące aktywność kinazy Bcr-Abl oraz innych receptorów kinaz tyrozynowych, takich jak c-Kit, DDR1/DDR2, CSF-1R oraz PDGFR-alfa i PDGFR-beta. Mechanizm działania imatynibu polega na selektywnym hamowaniu proliferacji i indukcji apoptozy w komórkach Bcr-Abl dodatnich, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo, w modelach komórkowych oraz u pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML) i ostrą białaczką limfoblastyczną (ALL) z chromosomem Philadelphia. Imatynib wykazuje również skuteczność w hamowaniu procesów komórkowych zależnych od receptorów PDGF i SCF, co ma znaczenie w patogenezie zespołów mielodysplastycznych/mieloproliferacyjnych (MDS/MPD), zespołu hipereozynofilowego/przewlekłej białaczki eozynofilowej (HES/CEL) oraz włókniakomięsaka guzowatego skóry (DFSP).
apoptoza, chromosom Philadelphia, hamowanie proliferacji, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy białkowo-tyrozynowej, kinaza tyrozynowa BCR-ABL, ostra białaczka limfoblastyczna, protoonkogen c-Kit, przewlekła białaczka szpikowa, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego kolonię, receptor czynnika wzrostu komórek macierzystych, receptor domeny dyskoidynowej, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkopochodnego czynnika wzrostu, włókniakomięsak guzowaty skóry, zespół hipereozynofilowy/przewlekła białaczka eozynofilowa, zespół mielodysplastyczny/mieloproliferacyjny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bosutinib Zentiva 400 mg
Bosutinib Zentiva to inhibitor kinazy białkowej, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML), dostępny w tabletkach o dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg. Substancja czynna, bosutynib, selektywnie hamuje kinazę BCR-Abl, kluczową w patogenezie CML, oraz kinazy z rodziny Src (Src, Lyn, Hck), przy minimalnym wpływie na PDGF i c-Kit. Ponadto, bosutynib wykazuje szerokie spektrum inhibicji innych kinaz receptorowych i niereceptorowych, co może wzmacniać jego działanie przeciwnowotworowe. W badaniach in vitro i in vivo potwierdzono skuteczność bosutynibu w hamowaniu proliferacji komórek CML, w tym linii opornych na imatynib, co czyni go istotnym lekiem w terapii opornych postaci choroby.
badanie in vitro, bosutynib, chromosom Philadelphia, imatynib, inhibicja enzymatyczna, inhibitor kinazy białkowej, ketokonazol, kinaza BCR-ABL, kinaza serynowo-treoninowa, kinaza SRC, lek przeciwnowotworowy, moksyfloksacyna, odstęp QTc, płytkopochodny czynnik wzrostu, przewlekła białaczka szpikowa, receptorowa kinaza tyrozynowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib Medical Valley 12,5 mg
Sunitynib jest inhibitorem kinaz tyrozynowych, działającym na receptory PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co przekłada się na hamowanie proliferacji komórek nowotworowych, angiogenezy oraz progresji przerzutów. Jego główny metabolit wykazuje podobną aktywność farmakodynamiczną. Klinicznie sunitynib wykazuje skuteczność u pacjentów z opornymi lub nietolerującymi imatynib nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), a także w leczeniu przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) zarówno w pierwszej, jak i drugiej linii terapii. W badaniach klinicznych oceniano parametry takie jak czas do progresji nowotworu (TTP), czas przeżycia bez progresji (PFS) oraz wskaźniki obiektywnych odpowiedzi (ORR) według kryteriów RECIST, potwierdzając istotne statystycznie wydłużenie tych wskaźników.
angiogeneza nowotworowa, białaczka, czas do progresji nowotworu, czas przeżycia bez progresji, inhibitor kinazy białkowej, jabłczan sunitynibu, kinaza tyrozynowa FLT3, leczenie cytokinami, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór tarczycy, oporność na imatynib, przerzuty nowotworowe, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego kolonię, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, wskaźnik obiektywnych odpowiedzi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib STADA 200 mg
Pazopanib STADA jest doustnym inhibitorem kinaz tyrozynowych o wielokierunkowym działaniu, hamującym receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC₅₀ odpowiednio 10 nM, 30 nM, 47 nM, 71 nM, 84 nM i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie autofosforylacji receptorów oraz angiogenezy, co potwierdzono w modelach przedklinicznych. Meta-analiza farmakogenetyczna wskazała na istotny związek między nosicielstwem allelu HLA-B*57:01 (6% pacjentów) a ryzykiem hepatotoksyczności, gdzie 19% nosicieli doświadczyło wzrostu aktywności AlAT powyżej 5-krotnej górnej granicy normy (stopień 3 wg NCI CTC), w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.
AlAT, analiza farmakogenetyczna, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, badanie radiologiczne, czynnik rokowniczy, farmakodynamika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, ksenoprzeszczep nowotworu, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor c-kit, receptor PDGF, receptor VEGF, resekcja nerki, skala ECOG, terapia cytokinami, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Iryt – Etiologia i przyczyny
Iryt, czyli zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej oka, jest najczęstszą formą zapalenia błony naczyniowej, z około 50-70% przypadków o etiologii idiopatycznej. Idiopatyczny iryt może mieć charakter jednorazowy lub nawracający, a mechanizm jego powstawania często wiąże się z podłożem autoimmunologicznym. Drugą najczęstszą przyczyną jest obecność antygenu HLA-B27, która zwiększa ryzyko rozwoju irytu około 15-krotnie i odpowiada za 40-70% przypadków, charakteryzując się ostrym, jednostronnym przebiegiem i częstymi nawrotami. Inne istotne etiologie obejmują choroby autoimmunologiczne (np. seronegatywne spondyloartropatie, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, sarkoidozę, toczeń rumieniowaty układowy), infekcje (wirusy HSV, VZV, CMV; bakterie: kiła, gruźlica, borelioza; pasożyty: toksoplazmoza) oraz urazy oka, które odpowiadają za około 20% przypadków. Mechanizmy patogenetyczne obejmują reakcje nadwrażliwości, odkładanie kompleksów immunologicznych oraz miejscową odpowiedź zapalną indukowaną przez produkty martwicze i kontaminację mikrobiologiczną.
abrazja rogówki, antygen HLA-B27, bisfosfonian, borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba kociego pazura, choroba Leśniowskiego-Crohna, cidofovir, fluorochinolon, gruźlica, histoplazmoza, idiopatyczny, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor punktów kontrolnych, iryt, kandydoza, kiła, kompleks immunologiczny, lek antyangiogenny, łuszczycowe zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, oparzenie chemiczne, półpasiec oczny, rifabutyna, sarkoidoza, spondyloartropatia seronegatywna, stwardnienie rozsiane, sulfonamid, tępy uraz oka, toczeń rumieniowaty układowy, toksokaroza, toksoplazmoza, uraz penetrujący, wirus cytomegalii, wirus opryszczki pospolitej, wirus półpaśca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej, zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej oka, zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib MSN 50 mg
Sunitynib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych (ATC: L01EX01), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, które odgrywają kluczową rolę w proliferacji nowotworów, neoangiogenezie i przerzutach. Jego aktywny metabolit utrzymuje efekt terapeutyczny, co potwierdzono w badaniach klinicznych obejmujących GIST oporne na imatynib, przerzutowy rak nerkowokomórkowy (MRCC) oraz nieoperacyjne nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET). W GIST, sunitynib stosowany w dawce 50 mg wg schematu 4/2 wykazał medianę czasu do progresji (TTP) wynoszącą 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3–34,1) w porównaniu do 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo, co było istotne statystycznie (p < 0,001).
angiogeneza nowotworowa, badanie podwójnie ślepe, badanie randomizowane, białaczka, czynnik stymulujący powstawanie kolonii, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, GIST, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odpowiedź obiektywna, onkogeneza, oporność na leczenie, pierwszorzędowy punkt końcowy, płytkowy czynnik wzrostu, progresja nowotworu, przerzuty nowotworowe, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerkowokomórkowy, receptor kinazy tyrozynowej, sunitynib, terapia cytokinami, współczynnik ryzyka