Właściwości farmakodynamiczne
Sunitinib Medical Valley 12,5 mg

Mechanizm działania sunitynibu

Sunitynib jest lekiem przeciwnowotworowym należącym do grupy inhibitorów kinazy białkowej (kod ATC: L01EX01). Jego podstawowy mechanizm działania polega na hamowaniu licznych receptorów kinazy tyrozynowej (RTK), które odgrywają kluczową rolę w trzech fundamentalnych procesach onkologicznych: wzroście nowotworów, neoangiogenezie oraz rozsiewie choroby nowotworowej z przerzutami.¹

W zakresie farmakodynamicznym, sunitynib został zidentyfikowany jako inhibitor szeregu receptorów komórkowych, w tym:²

• Receptorów płytkowego czynnika wzrostu (PDGFRα i PDGFRβ) – zaangażowanych w proliferację komórek nowotworowych i rozwój zrębu guza
• Receptorów czynników wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR1, VEGFR2 i VEGFR3) – kluczowych dla angiogenezy nowotworowej i tworzenia sieci naczyń umożliwiających wzrost guza
• Receptorów czynnika komórek pnia (KIT) – istotnych w patogenezie nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST)
• Kinazy tyrozynowej podobnej do Fms-3 (FLT3) – odgrywającej rolę w białaczkach
• Receptorów czynnika stymulującego powstawanie kolonii (CSF-1R) – mających znaczenie w progresji nowotworów
• Receptorów glejopochodnego czynnika neurotroficznego (RET) – zaangażowanych w niektóre nowotwory tarczycy i inne

Badania biochemiczne i komórkowe wykazały, że główny metabolit sunitynibu zachowuje podobny profil farmakodynamiczny do związku macierzystego, wykazując porównywalną aktywność hamującą wobec receptorów kinaz tyrozynowych.³

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność kliniczna i profil bezpieczeństwa sunitynibu zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów z różnymi typami nowotworów, w tym:⁴

Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST)

Badania kliniczne wykazały skuteczność sunitynibu u pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), którzy wykazują oporność na imatynib lub nie tolerują tego leku. W tej grupie pacjentów skuteczność terapeutyczna była oceniana na podstawie czasu do wystąpienia progresji nowotworu (TTP – Time to Tumour Progression) oraz wydłużenia czasu przeżycia.⁵

Zastosowanie sunitynibu w terapii GIST dotyczyło dwóch głównych grup pacjentów:

• Pacjentów z opornością na imatynib – u których doszło do progresji choroby w trakcie leczenia imatynibem lub po zakończeniu terapii tym lekiem
• Pacjentów nietolerujących imatynibu – u których wystąpiły istotne objawy toksyczności podczas leczenia imatynibem, uniemożliwiające kontynuację terapii

Rak nerkowokomórkowy z przerzutami (MRCC)

W przypadku pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) skuteczność sunitynibu badano w dwóch grupach:⁶

• U pacjentów, którzy dotychczas nie byli leczeni z powodu MRCC (pierwsza linia leczenia)
• U pacjentów po niepowodzeniu leczenia cytokinami (druga linia terapii)

Głównymi parametrami oceny skuteczności w badaniach klinicznych były:

• Czas przeżycia bez progresji choroby (PFS – Progression Free Survival) – okres od rozpoczęcia leczenia do wystąpienia progresji choroby lub zgonu
• Wskaźniki obiektywnych odpowiedzi (ORR – Objective Response Rates) – odsetek pacjentów, u których uzyskano odpowiedź całkowitą lub częściową według kryteriów RECIST

Nieoperacyjne nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET)

Sunitynib badano również w terapii pacjentów z nieoperacyjnymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET). W tej populacji głównym kryterium oceny skuteczności był czas przeżycia bez progresji choroby (PFS).⁷

Badania kliniczne potwierdziły, że sunitynib, poprzez wielokierunkowe hamowanie receptorów kinaz tyrozynowych zaangażowanych w angiogenezę, wzrost nowotworu i progresję przerzutów, wykazuje istotną skuteczność kliniczną w leczeniu wymienionych typów nowotworów, osiągając znamienne statystycznie wydłużenie czasu do progresji lub czasu przeżycia bez progresji.