in vitro
In vitro to technika wspomaganego rozrodu, która polega na pozaustrojowym zapłodnieniu komórki jajowej przez plemnik. Procedura ta jest stosowana w leczeniu niepłodności, gdy inne metody okazują się nieskuteczne.
Proces in vitro obejmuje kilka etapów: stymulację jajników za pomocą hormonów, pobranie komórek jajowych podczas punkcji, zapłodnienie w laboratorium (klasyczne lub metodą ICSI – docytoplazmatycznej iniekcji plemnika) oraz transfer zarodków do macicy pacjentki. Skuteczność metody zależy od wielu czynników, w tym wieku kobiety, przyczyny niepłodności oraz jakości uzyskanych gamet.
Wskazaniami do leczenia metodą in vitro są m.in.: niepłodność idiopatyczna, czynnik męski (oligozoospermia, azoospermia), niedrożność jajowodów, endometrioza, niepowodzenia innych metod leczenia niepłodności. Procedura ta pozwala również na wykonanie diagnostyki preimplantacyjnej zarodków pod kątem wad genetycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Pioglitazon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pioglitazon, stosowany w terapii cukrzycy typu 2, wykazuje w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) szereg efektów toksykologicznych, takich jak zwiększenie objętości osocza z hemodylucją, niedokrwistość oraz odwracalny przerost odśrodkowy serca. Zmiany te obserwowano przy stężeniach leku do 4-krotnie niższych lub równych stężeniom terapeutycznym u ludzi, co wskazuje na potencjalne ryzyko podobnych działań niepożądanych u pacjentów. Ponadto, u szczurów samców i samic po długotrwałym podawaniu (do 2 lat) stwierdzono rozrost nabłonka pęcherza moczowego oraz u samców nowotwory tego narządu, co może być związane z obecnością kamieni moczowych i podrażnieniem ściany pęcherza. W badaniach mechanistycznych wykazano, że zakwaszenie moczu zmniejszało częstość występowania guzów, jednak ryzyko nowotworowe u ludzi nie zostało jednoznacznie wykluczone. W przeciwieństwie do szczurów, myszy, psy i małpy nie wykazywały rozrostu pęcherza ani indukcji guzów przy stosowaniu pioglitazonu.
badanie genotoksyczności, badanie mechanistyczne, badanie toksykologiczne, cukrzyca typu 2, działanie rakotwórcze, FAP, hemodylucja, hiperinsulinemia, in vitro, in vivo, kamień moczowy, naciek tłuszczowy, niedokrwistość, odkładanie tłuszczu, oporność na insulinę, pioglitazon, potencjał mutagenny, przerost odśrodkowy serca, rodzinna polipowatość gruczolakowata, rozrost nabłonka pęcherza moczowego, stężenie terapeutyczne, tiazolidynodion, zahamowanie wzrostu płodu, zakwaszenie moczu, zwiększenie objętości osocza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxyduo 40 mg + 20 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Oxyduo (40 mg oksykodonu + 20 mg naloksonu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu) wykazały, że oksykodon nie wpływał negatywnie na płodność i wczesny rozwój zarodkowy szczurów w dawkach do 8 mg/kg masy ciała oraz nie indukował wad rozwojowych u szczurów i królików w dawkach odpowiednio do 8 mg/kg i 125 mg/kg masy ciała. W badaniach na królikach zaobserwowano dawko-zależne zmiany anatomiczne, takie jak zwiększona częstość występowania 27-go kręgu podkrzyżowego i dodatkowej pary żeber, jednak istotne statystycznie zmiany dotyczyły tylko dawki 125 mg/kg, która była wysoce toksyczna dla ciężarnych zwierząt. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka NOAEL wyniosła 2 mg/kg masy ciała, przy czym wyższe dawki (6 mg/kg) powodowały zmniejszenie masy ciała potomstwa i ciężarnych samic oraz obniżenie spożycia pokarmu, bez wpływu na rozwój fizyczny, odruchy czy wskaźniki rozrodczości.
badanie rakotwórczości, dodatkowa para żeber, in vitro, in vivo, kręg podkrzyżowy, mutagenność, nalokson, NOAEL, oksykodon, potencjał klastogenny, rakotwórczość, rozwój przed- i pourodzeniowy, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, rozwój zarodkowy, śmiertelność noworodkowa, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, toksyczność zarodkowo-płodowa, toksyczny wpływ na rozrodczość, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, wpływ teratogenny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cytotec 200 mcg
Dane toksykologiczne dotyczące mizoprostolu, uzyskane w badaniach na psach, szczurach i myszach, wykazały efekty toksyczne zgodne z farmakologicznym działaniem prostaglandyn E, takie jak biegunka, wymioty, rozszerzenie źrenic, drżenia oraz podwyższenie temperatury ciała, przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane u ludzi. Charakterystycznym efektem była odwracalna hiperplazja błony śluzowej żołądka. Badania histologiczne u ludzi po terapii do 1 roku nie wykazały niekorzystnych zmian tkankowych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa mizoprostolu w długotrwałym stosowaniu.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, biegunka, Cytotec, drżenie, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, mizoprostol, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, prostaglandyna typu E, przerost błony śluzowej żołądka, rozszerzenie źrenic, wymioty - Leksykon substancji czynnych
Dializat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bezbiałkowy dializat z krwi cieląt, będący substancją czynną produktu leczniczego Solcoseryl, przeszedł szeroko zakrojone badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Testy toksyczności obejmowały podanie jednorazowe i długotrwałe różnymi drogami (doustnie, miejscowo, podskórnie, dożylnie) z dawkami sięgającymi 30-40-krotności standardowych dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. Pomimo tak wysokich dawek nie zaobserwowano toksyczności miejscowej ani układowej, co potwierdza wysoki profil bezpieczeństwa dializatu. Dodatkowo, w trzech modelach badawczych (dwa in vitro, jeden in vivo) nie wykazano działania mutagennego, co jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania substancji.
dializat bezbiałkowy, działanie mutagenne, działanie uczulające, immunotoksyczność, in vitro, in vivo, mutagenność, potencjał alergizujący, profil bezpieczeństwa, Solcoseryl, toksyczność, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność układowa, uczulenie kontaktowe, uczulenie skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cetix 100 mg/5 ml
Cefiksym, substancja czynna leku Cetix (100 mg/5 ml, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej), przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Badania toksykologiczne, genotoksyczne oraz dotyczące wpływu na rozrodczość nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi. Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak potencjału mutagennego cefiksymu. Mimo braku długoterminowych badań dotyczących karcynogenności, brak działania mutagennego sugeruje niskie ryzyko działania rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na myszach, szczurach i królikach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, embriotoksyczność ani teratogenność, nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi (do 400-krotności dawki u myszy i szczurów oraz do 4-krotności u królików).
antybiotyk, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, cefiksym, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, in vitro, in vivo, poronienie, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Tiotepa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania tiotepy wykazały istotne zagrożenia związane z jej stosowaniem, w tym działanie genotoksyczne potwierdzone zarówno in vitro, jak i in vivo, co wskazuje na możliwość uszkodzeń DNA i potencjalne działanie mutagenne. Ponadto udokumentowano działanie rakotwórcze u myszy i szczurów, co sugeruje karcinogenny profil substancji. Brak standardowych badań toksyczności ostrej i po podaniu wielokrotnym ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa, jednak dostępne dane wskazują na konieczność ostrożności w stosowaniu tiotepy, zwłaszcza w kontekście długoterminowego ryzyka nowotworowego.
badanie toksykologiczne, czynność jajników, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, obumieranie płodów, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, spermatogeneza, tiotepa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quetiapin NeuroPharma 25 mg
Badania przedkliniczne kwetiapiny wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co eliminuje potencjał mutagenny i kancerogenny leku. W badaniach toksykologicznych na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe przy dawkach porównywalnych do stosowanych klinicznie u ludzi. U szczurów stwierdzono zmianę pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus – hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu oraz zmniejszenie hemoglobiny i liczby erytrocytów i leukocytów. U psów odnotowano zmętnienie rogówki i zaćmę. Zmiany te wskazują na wpływ kwetiapiny na funkcję tarczycy, układ hematologiczny oraz narząd wzroku, jednak nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych u ludzi.
badanie przedkliniczne, białe krwinki, ciąża urojona, czerwone krwinki, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hipertrofia tarczycy, hormony tarczycowe, in vitro, in vivo, narządy wewnętrzne, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, prolaktyna, regulacja hormonalna rozrodu, stężenie hemoglobiny, stężenie T3, toksyczność, toksyczność rozwojowa, zaćma, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cefepime AptaPharma 1 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cefepimu, substancji czynnej produktu Cefepime AptaPharma (dichlorowodorek jednowodny), wykazały brak genotoksyczności zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza brak wpływu na materiał genetyczny komórek. Dodatkowo, badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, co jest istotne dla pacjentów w wieku rozrodczym. Produkt po rekonstytucji charakteryzuje się pH 4,2-5,2 oraz osmolalnością 383-389 mOsmol/kg, co zapewnia dobrą tolerancję po podaniu parenteralnym. Brak długoterminowych badań dotyczących potencjału rakotwórczego stanowi jednak ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa cefepimu.
antybiotyk beta-laktamowy, badanie genotoksyczności, cefalosporyna czwartej generacji, cefepim, dichlorowodorek jednowodny, funkcja rozrodcza, in vitro, in vivo, osmolalność, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proszek krystaliczny, rekonstytucja roztworu, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Akineton 2 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące biperydenu chlorowodorku, substancji czynnej leku Akineton, wskazują na brak toksyczności narządowej przy przewlekłym podawaniu u szczurów i psów, co jest istotne dla długoterminowej terapii. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagennego ani klastogennego działania substancji, jednak brak jest długoterminowych badań oceniających potencjał rakotwórczy. W zakresie toksyczności ostrej, dane zawarte w Charakterystyce Produktu Leczniczego (punkt 4.9) odnoszą się do ryzyka związanego z jednorazowym przedawkowaniem biperydenu chlorowodorku.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Provera 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa medroksyprogesteronu octanu (MPA), substancji czynnej leku PROVERA (tabletki 5 mg i 10 mg), wykazały zróżnicowane efekty w zależności od gatunku zwierzęcia i drogi podania. Długotrwałe domięśniowe podawanie MPA u psów rasy beagle wiązało się z rozwojem nowotworów sutka, podczas gdy doustne podanie u myszy i szczurów nie wykazało działania rakotwórczego. Badania genotoksyczności, przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, nie potwierdziły działania mutagennego MPA, co wskazuje na brak potencjału genotoksycznego tej substancji.
Medroksyprogesteron octan wykazuje działanie hamujące płodność w dawkach dużych, efekt ten jest zależny od dawki i odwracalny po zakończeniu terapii, co jest zgodne z jego mechanizmem działania jako progestagenu wpływającego na funkcje reprodukcyjne. Zróżnicowane wyniki badań przedklinicznych, w szczególności potencjał karcynogenny przy domięśniowym podaniu u psów oraz brak takiego działania przy doustnym podaniu u gryzoni, podkreślają konieczność ostrożnej interpretacji i ekstrapolacji danych na warunki kliniczne u ludzi. Brak mutagenności oraz odwracalny wpływ na płodność stanowią istotne elementy pozytywnego profilu bezpieczeństwa leku PROVERA w wskazaniach klinicznych.
badanie mutagenne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, in vitro, in vivo, medroksyprogesteronu octan, nowotwór sutka, płodność, podanie domięśniowe, podanie doustne, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, substancja czynna, związek progestagenowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quetiapin NeuroPharma 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotnym elementem profilu bezpieczeństwa leku. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowo-specyficzne, w tym w gruczole tarczowym: u szczurów zmiany pigmentacji tarczycy, a u małp Cynomolgus hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, spadek hemoglobiny oraz redukcję liczby erytrocytów i leukocytów. U psów stwierdzono zmętnienie rogówki i rozwój zaćmy. W badaniach rozwojowych na królikach odnotowano zwiększoną częstość przykurczu kończyn płodów przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje nieznane.
ciąża urojona, faza międzyrujowa, funkcje rozrodcze, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormon T3, hormonalna regulacja rozrodu, in vitro, in vivo, krwinki czerwone i białe, kwetiapina, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przykurcz, toksyczność, toksyczność zarodkowo-płodowa, zaćma, zmętnienie rogówki, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketipinor 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny (Ketipinor) wskazują na brak genotoksycznego działania substancji czynnej zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany o potencjalnym znaczeniu klinicznym: u szczurów zmiany pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie rogówki i zaćmę. Zmiany te mogą wskazywać na wpływ kwetiapiny na funkcję tarczycy oraz parametry hematologiczne, jednak ich kliniczne przełożenie na ludzi nie zostało jednoznacznie potwierdzone w badaniach klinicznych.
badanie toksykologiczne, ciąża urojona, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormon T3, hormonalna regulacja rozrodu, in vitro, in vivo, krwinki czerwone i białe, kwetiapina, parametr hematologiczny, pigmentacja tarczycy, płodność, prolaktyna, przykurcz, zaćma, zmętnienie rogówki, zmętnienie soczewki - Leksykon chorób i schorzeń
Ciąża ektopowa – Etiologia i przyczyny
Ciąża ektopowa, definiowana jako implantacja zapłodnionej komórki jajowej poza jamą macicy, najczęściej lokalizuje się w jajowodzie (90-97% przypadków). Patofizjologia obejmuje zaburzenia transportu blastocysty przez jajowód, spowodowane m.in. przez uszkodzenia jajowodu (np. w wyniku chorób zapalnych miednicy, zakażeń STI, endometriozy, czy wcześniejszych operacji), czynniki hormonalne (zwiększony estrogen, obniżony progesteron) oraz toksyczne i immunologiczne wpływy (np. palenie tytoniu). Ryzyko ciąży ektopowej wynosi około 1-2% wszystkich ciąż, wzrastając do 2-5% u pacjentek korzystających z technologii wspomaganego rozrodu. Wiek powyżej 35 lat, wcześniejsza ciąża ektopowa (ryzyko 10-12% po pierwszym epizodzie), infekcje narządów płciowych, stosowanie IUD oraz niektóre metody stymulacji owulacji również zwiększają ryzyko. Lokalizacje rzadziej spotykane to jajnik, szyjka macicy, jama brzuszna oraz blizna po cięciu cesarskim.
antykoncepcja awaryjna, blastocysta, choroba zapalna miednicy, choroba zapalna miednicy mniejszej, ciąża ektopowa, ciąża jajowodowa, ciąża pozamaciczna, cięcie cesarskie, dietylostilbestrol, endometrioza, gruźlica narządów płciowych, in vitro, klomifen cytrynian, macica dwurożna, mięśniak, nabłonek jajowodu, pęknięcie jajowodu, rzeżączka, sterylizacja, stymulacja owulacji, wkładka wewnątrzmaciczna, zaburzenie hormonalne, zakażenie chlamydią, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapłodniona komórka jajowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tabagine 75 mg
Dane przedkliniczne pregabaliny, substancji czynnej leku Tabagine, wskazują na dobry profil bezpieczeństwa w dawkach odpowiadających stosowanym klinicznie u ludzi. Badania farmakologiczne bezpieczeństwa wykazały dobrą tolerancję, natomiast toksyczność po podaniu wielokrotnym ujawniła wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), manifestujący się zmniejszeniem lub nadmierną aktywnością oraz ataksją. Przy ekspozycji ≥5-krotnie przekraczającej dawki kliniczne obserwowano u starszych szczurów albinotycznych zwiększoną częstość zaniku siatkówki, co wskazuje na potencjalne ryzyko neurologiczne i okulistyczne przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodowa i rozwojowa pojawiała się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne. Ponadto, pregabalina nie wykazała działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co eliminuje ryzyko mutagenne.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quetiapine Fair-Med 150 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co eliminuje ryzyko mutagenności i uszkodzeń chromosomów. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany głównie w układzie hormonalnym, zwłaszcza tarczycy, takie jak odkładanie barwnika u szczurów oraz hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy i obniżenie stężenia T3 u małp Cynomolgus. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów, co może wpływać na funkcje układu odpornościowego i transport tlenu. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy, co wskazuje na potencjalne działania okulistyczne kwetiapiny. Wpływ na układ rozrodczy obejmował zmiany w płodności i rozwój płodu, w tym przykurcze kończyn u królików przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
ciąża urojona, ekspozycja kliniczna, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormon T3, in vitro, in vivo, krwinki, kwetiapina, małpa cynomolgus, płodność męska, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przykurcz, regulacja hormonalna rozrodu, tarczyca, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ hormonalny, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mononit 40 40 mg
Izosorbidu monoazotan, substancja czynna preparatu Mononit 40, wykazuje niski profil toksyczności ostrej z LD50 doustnym w zakresie 2000-2500 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej na psach (52 tygodnie) i szczurach (78 tygodni) pierwsze objawy toksyczne pojawiły się odpowiednio przy dawkach 90 mg/kg i 405 mg/kg m.c., co jest znacznie wyższe niż dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, obejmujące płodność, teratogenność oraz rozwój potomstwa, nie wykazały działania teratogennego nawet przy dawkach toksycznych dla samic ciężarnych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w okresie ciąży.
badanie karcynogenności, badanie teratogenności, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, indeks terapeutyczny, izosorbidu monoazotan, LD50, margines bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atosiban Accord 37,5 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne atozybanu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach dwutygodniowych z dożylnym podaniem u szczurów i psów nie stwierdzono efektów toksycznych nawet przy dawkach około 10-krotnie przekraczających dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi. Trzymiesięczne badania z podskórnym podawaniem w dawkach do 20 mg/kg/dobę również nie wykazały toksyczności, a najwyższa tolerowana dawka była około dwukrotnie wyższa niż dawka terapeutyczna u ludzi. Badania rozrodczości, obejmujące okres od implantacji do późnej ciąży, nie wykazały toksycznego wpływu na matki ani płody, mimo że dawki dla płodów szczurów były około 4-krotnie wyższe niż dawka otrzymywana przez ludzki płód. Testy onkogenności i mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak właściwości kancerogennych i mutagennych atozybanu.
antagonista receptora oksytocynowego, atozyban, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, efekt toksyczny, ekspozycja, hamowanie laktacji, in vitro, in vivo, laktacja, mechanizm działania leku, oksytocyna, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, profil toksykologiczny, rozrodczość, rozwój zarodkowy, toksyczność ostra i przewlekła, właściwość mutagenna, właściwość onkogenna, wpływ teratogenny, wpływ toksyczny, zagnieżdżenie jaja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pranosin forte 100 mg/ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Pranosin forte, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Maksymalne dawki stosowane w badaniach sięgały 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 50-krotną wartość dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg m.c./dobę). Wartość LD50 była znacząco wyższa niż dawka terapeutyczna, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności in vivo i in vitro, przeprowadzone na myszach, szczurach oraz ludzkich limfocytach, potwierdziły brak potencjału genotoksycznego.
badanie genotoksyczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka letalna, embriotoksyczność, in vitro, in vivo, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, limfocyt ludzki, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aflegan 7,5 mg/ml
Badania przedkliniczne ambroksolu chlorowodorku w roztworze do wstrzykiwań Aflegan (7,5 mg/ml) wykazały niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz brak istotnych działań niepożądanych przy wielokrotnym podaniu doustnym w dawkach do 150 mg/kg mc./dobę u myszy, 50 mg/kg mc./dobę u szczurów, 40 mg/kg mc./dobę u królików oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów. Podawanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów przez 4 tygodnie nie wywołało ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Badania reprodukcyjne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów i 200 mg/kg mc./dobę u królików, a dawki do 500 mg/kg mc./dobę nie zaburzały płodności. NOAEL dla rozwoju około- i pourodzeniowego u szczurów ustalono na poziomie 50 mg/kg mc./dobę, natomiast dawka 500 mg/kg mc./dobę wywołała nieznaczną toksyczność manifestującą się opóźnionym przyrostem masy ciała i zmniejszoną liczebnością miotu.
aberracja chromosomów, ambroksol chlorowodorek, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, in vitro, in vivo, infuzja dożylna, narząd docelowy, NOAEL, podanie doustne, potencjał genotoksyczny, rozwój okołourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zmiana histopatologiczna