shigella
Shigella to rodzaj Gram-ujemnych bakterii z rodziny Enterobacteriaceae, odpowiedzialnych za szigelozę (czerwonkę bakteryjną). Wyróżnia się cztery główne grupy: S. dysenteriae, S. flexneri, S. boydii oraz S. sonnei, z których każda ma różny stopień zjadliwości.
Zakażenie Shigella następuje drogą fekalno-oralną, głównie poprzez spożycie skażonej żywności lub wody. Bakterie te charakteryzują się wyjątkowo niską dawką zakaźną – już 10-100 komórek bakteryjnych może wywołać chorobę. Po przedostaniu się do przewodu pokarmowego, Shigella infekuje komórki nabłonka jelitowego, powodując ich zniszczenie i stan zapalny.
Klinicznie szigelloza objawia się ostrą biegunkę (często z domieszką krwi i śluzu), bólami brzucha, gorączką i nudnościami. Ciężkość objawów zależy od serotypu bakterii – S. dysenteriae typ 1 produkuje toksynę Shiga, która może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zespołu hemolityczno-mocznicowego.
Diagnostyka opiera się na badaniu mikrobiologicznym kału. W leczeniu stosuje się antybiotykoterapię, choć rosnąca oporność na antybiotyki stanowi istotne wyzwanie terapeutyczne. Zapobieganie zakażeniom polega głównie na przestrzeganiu zasad higieny, dostępie do czystej wody i odpowiedniej obróbce termicznej żywności.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka krwotoczna – Patofizjologia i mechanizm
Biegunka krwotoczna (dysenteria) to ostra infekcja przewodu pokarmowego, najczęściej wywoływana przez bakterie z rodzaju Shigella lub pierwotniaki Entamoeba histolytica. Patogeny przenoszone są drogą fekalno-oralną, a niska dawka infekcyjna Shigella (10-200 bakterii) oraz jej zdolność do przetrwania w kwaśnym środowisku soku żołądkowego (pH 2,5 przez co najmniej 2 godziny) sprzyjają wysokiej zakaźności. Mechanizmy wirulencji obejmują adhezję do nabłonka jelita grubego, inwazję komórek M, wykorzystanie systemów sekrecji typu III (T3SS) i II (T2SS), a także ruch wewnątrzkomórkowy za pomocą polimeryzacji aktyny. Kluczową rolę odgrywa toksyna Shiga (Stx), szczególnie produkowana przez S. dysenteriae typ 1, która inaktywuje podjednostkę 60S rybosomu, prowadząc do zahamowania syntezy białek i śmierci komórki, a także może wywoływać powikłania pozajelitowe, takie jak zespół hemolityczno-mocznicowy (HUS). Patologia obejmuje martwicę błony śluzowej okrężnicy, naciek zapalny z neutrofilami, mikroropnie i owrzodzenia, co skutkuje obecnością krwi, śluzu i leukocytów w stolcu.
biegunka bakteryjna, biegunka krwotoczna, cytokiny prozapalne, czynnik transkrypcyjny, droga fekalno-oralna, dysfagia, endotoksyna, Entamoeba histolytica, hipoksja tkankowa, interferon typu I, kępki Peyera, lipopolisacharyd, małopłytkowość, martwica, mikroropień, naciek zapalny, niedokrwistość hemolityczna, odporność humoralna, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie błony śluzowej, polimeryzacja aktyny, powikłania pozajelitowe, prostaglandyna, reaktywne zapalenie stawów, shigella, sok żołądkowy, system sekrecji typu III, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyna bakteryjna, toksyna shiga, układ dopełniacza, wakuola fagocytarna, wstrząs hipowolemiczny, wypadanie odbytnicy, zapalenie jelit, zespół hemolityczno-mocznicowy - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka podróżnych – Leczenie
Biegunka podróżnych dotyka 30-70% osób odwiedzających kraje o niskich standardach sanitarnych i zwykle ustępuje samoistnie w ciągu 3-5 dni. Podstawą leczenia jest odpowiednie nawodnienie, z zastosowaniem doustnych płynów nawadniających (ORS) zawierających elektrolity i glukozę, szczególnie w umiarkowanych i ciężkich przypadkach. Leki przeciwbiegunkowe, takie jak loperamid (4 mg początkowo, następnie 2 mg po każdym luźnym stolcu, max 8 mg/24h przez 2 dni), są skuteczne, ale przeciwwskazane u dzieci poniżej 12 lat, przy gorączce >38,5°C, obecności krwi lub śluzu w stolcu oraz przy stosowaniu dłuższym niż 48 godzin. Subsalicylan bizmutu (2 tabletki do żucia 4 razy dziennie) zmniejsza ryzyko biegunki o około 50%, jednak nie jest zalecany u dzieci <16 lat, kobiet w ciąży i osób uczulonych na aspirynę. Antybiotyki stosuje się w umiarkowanych i ciężkich przypadkach, z wyborem leku zależnym od regionu i lokalnej oporności: azytromycyna (500 mg/dobę przez 3 dni lub jednorazowo 1000 mg) preferowana w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej, fluorochinolony (np. ciprofloksacyna 500 mg 2x/d przez 1-3 dni) w innych regionach, a rifaksymina (200 mg 3x/d przez 3 dni) w przypadku nieinwazyjnej E. coli. Terapia skojarzona loperamidu z antybiotykiem przyspiesza ustąpienie objawów i jest bezpieczna w umiarkowanych i ciężkich postaciach biegunki bez gorączki i krwi w stolcu.
ameboza, antybiotykoterapia, azytromycyna, biegunka podróżnych, Campylobacter, choroba samoograniczająca się, ciprofloksacyna, cyklosporioza, dieta lekkostrawna, difenoksylat z atropiną, doustne płyny nawadniające, fluorochinolony, Giardia intestinalis, giardiaza, kryptosporydioza, lek przeciwbiegunkowy, lewofloksacyna, loperamid, metronidazol, nawodnienie, nitazoksanid, norfloksacyna, odwodnienie, ofloksacyna, oporność na antybiotyki, patogen bakteryjny, profilaktyka antybiotykowa, rifaksymina, roztwór nawadniający doustny, shigella, subsalicylan bizmutu, terapia skojarzona, trimetoprim-sulfametoksazol, tynidazol - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Stoperan 2 mg
Lek Stoperan (loperamid chlorowodorek 2 mg, kapsułki twarde) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną. Nie należy go stosować w stanach, gdzie spowolnienie perystaltyki jelit jest niebezpieczne, takich jak niedrożność jelit, okrężnica olbrzymia (megacolon) oraz toksyczne rozszerzenie okrężnicy (megacolon toxicum). Przeciwwskazania obejmują także ostre stany zapalne przewodu pokarmowego, w tym ostre wrzodziejące zapalenie jelita grubego, ostry rzut krwotocznego zapalenia jelita grubego oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelit, szczególnie wywołane przez Clostridioides difficile. Ponadto, lek nie powinien być stosowany w ostrych zakażeniach przewodu pokarmowego z krwią w kale i gorączką, takich jak czerwonka oraz bakteryjne zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy wywołane przez Salmonella, Shigella i Campylobacter, ze względu na ryzyko nasilenia stanu zapalnego i pogorszenia przebiegu choroby.
antybiotykoterapia, Campylobacter, Clostridioides difficile, czerwonka, krwotoczne zapalenie jelita grubego, laktoza jednowodna, lek przeciwbiegunkowy, loperamid, megacolon, megacolon toxicum, nadwrażliwość, niedrożność jelit, nietolerancja laktozy, odwodnienie, ostry brzuch, perystaltyka jelit, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Salmonella, shigella, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wzdęcie brzucha, zapalenie jelita cienkiego, zapalenie okrężnicy, zaparcie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Neomycinum Jelfa 5 mg/g
Neomycinum Jelfa to maść okulistyczna zawierająca neomycyny siarczan w stężeniu 5 mg/g, należąca do grupy antybiotyków aminoglikozydowych (kod ATC: S01AA03). Mechanizm działania neomycyny polega na bakteriobójczym hamowaniu biosyntezy białek i kwasów nukleinowych w komórkach bakterii, co prowadzi do ich śmierci. Preparat wykazuje szerokie spektrum działania, szczególnie skuteczne wobec bakterii Gram-ujemnych, takich jak Escherichia coli, Proteus, Salmonella (w tym S. typhi i S. paratyphi), Shigella, Bordetella pertussis, Vibrio cholerae oraz Francisella tularensis. Ponadto neomycyna jest aktywna wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich, w tym Staphylococci, Streptococcus pneumoniae oraz innych paciorkowców, a także prątków kwasoopornych, w tym prątków gruźlicy (Mycobacteriaceae).
antybiotyk aminoglikozydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, biosynteza białek, Bordetella pertussis, cholera, czerwonka bakteryjna, działanie bakteriobójcze, Escherichia coli, Francisella tularensis, gronkowiec, krztusiec, kwas nukleinowy, lek okulistyczny, maść do oczu, MRSA, neomycyny siarczan, oporność bakteryjna, oporność krzyżowa, paciorkowiec, pałeczka okrężnicy, prątek gruźlicy, prątek kwasooporny, Proteus, Salmonella, Salmonella Paratyphi, Salmonella typhi, shigella, Streptococcus pneumoniae, szczep metycylinooporny, tularemia, Vibrio cholerae, zakażenie oczne, zakażenie oczu, zakażenie szczepem, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka podróżnych – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Biegunka podróżnych (BP) charakteryzuje się zazwyczaj ostrym, samoograniczającym się przebiegiem z ustąpieniem objawów w ciągu 1-2 dni i pełnym powrotem do zdrowia w ciągu tygodnia bez konieczności specjalistycznego leczenia. Rokowanie jest generalnie dobre, jednak u części pacjentów, zwłaszcza z grup ryzyka (osoby starsze, dzieci <4 r.ż., immunosupresja), może dojść do powikłań takich jak odwodnienie, enteropatie przejściowe, poinfekcyjny zespół jelita drażliwego (PI-IBS) czy ujawnienie przewlekłych chorób zapalnych jelit. Przetrwała biegunka (≥14 dni) często wiąże się z infekcjami pasożytniczymi (najczęściej Giardia duodenalis), bakteryjnymi (Campylobacter spp., Shigella spp., Salmonella spp., patogenne szczepy E. coli) lub Clostridioides difficile, zwłaszcza po antybiotykoterapii. W takich przypadkach konieczne jest wdrożenie leczenia celowanego, a diagnostyka powinna uwzględniać szeroki panel patogenów oraz ocenę stanu immunologicznego pacjenta.
Podstawą terapii BP jest odpowiednie nawodnienie, które zapobiega poważnym powikłaniom, takim jak wstrząs czy uszkodzenie narządów, a hospitalizacja jest wskazana jedynie przy ciężkim odwodnieniu i hipotensji ortostatycznej. Eksperci rekomendują szybkie zastosowanie antybiotyków oraz loperamidu w umiarkowanych i ciężkich przypadkach, jednak obserwuje się niedostateczne stosowanie tych leków w praktyce. Zaleca się, aby podróżujący do obszarów wysokiego ryzyka mieli przy sobie leki zatwierdzone przez lekarza oraz w razie ciężkich lub utrzymujących się objawów konsultowali się z lokalnymi świadczeniodawcami. W przypadku utrzymujących się objawów bez identyfikacji patogenu konieczne jest rozszerzenie diagnostyki w kierunku innych przyczyn przewlekłej biegunki, w tym chorób zapalnych jelit i nietolerancji pokarmowych.
antybiotykooporność, antybiotykoterapia empiryczna, biegunka osmotyczna, biegunka podróżnych, biegunka przetrwała, Campylobacter, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba trzewna, Clostridioides difficile, czynnik etiologiczny, Escherichia coli, Giardia duodenalis, giardiaza, hipotensja ortostatyczna, infekcja bakteryjna, infekcja pasożytnicza, loperamid, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niedobór disacharydaz, niedobór odporności, odwodnienie, ostre zapalenie żołądka i jelit, poinfekcyjny zespół jelita drażliwego, Salmonella, shigella, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zanik kosmków jelitowych, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Stoperan Junior 0,2 mg/ml
Preparat Stoperan Junior, zawierający loperamidu chlorowodorek w stężeniu 0,2 mg/ml, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, takie jak glicerol (756 mg/ml), glikol propylenowy (5,8 mg/ml), maltodekstryna (3,6 mg/ml) oraz śladowe ilości siarczynów (E 220). Leku nie należy stosować u dzieci poniżej 6 roku życia ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Ponadto, Stoperan Junior jest przeciwwskazany w ostrych stanach zapalnych jelit, takich jak ostra czerwonka z krwią w kale i gorączką, ostry rzut wrzodziejącego zapalenia jelit, bakteryjne zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy (Salmonella, Shigella, Campylobacter) oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelit, gdzie hamowanie perystaltyki może pogorszyć przebieg choroby.
antybiotyk o szerokim spektrum, Campylobacter, czerwonka, dwutlenek siarki, glikol propylenowy, loperamidu chlorowodorek, megacolon, megacolon toxicum, nadwrażliwość, niedrożność jelit, perystaltyka jelit, rozdęcie okrężnicy, roztwór doustny, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Salmonella, shigella, substancja czynna, substancja pomocnicza, toksyczne rozdęcie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie jelit, wzdęcie brzucha, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zapalenie jelita cienkiego, zaparcie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Furaginum Hasco Max 100 mg
Furaginum Hasco MAX zawiera 100 mg furazydyny (Furazidinum) w jednej tabletce, będącej pochodną nitrofuranu o szerokim spektrum działania bakteriostatycznego wobec bakterii Gram-dodatnich (m.in. Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus aureus, Enterococcus faecalis) oraz Gram-ujemnych z rodziny Enterobacteriaceae (Salmonella, Shigella, Proteus, Klebsiella, Escherichia, Enterobacter). Lek wykazuje również działanie przeciwpierwotniakowe, natomiast jego aktywność przeciwgrzybicza jest ograniczona. Brak skuteczności wobec Pseudomonas aeruginosa oraz większości szczepów Proteus vulgaris stanowi istotne ograniczenie terapeutyczne. Efektywność furazydyny jest silnie zależna od pH środowiska, z optymalnym działaniem w kwaśnym pH 5,5, co ma szczególne znaczenie w leczeniu zakażeń układu moczowego.
bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, białko rybosomalne, działanie bakteriostatyczne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwpierwotniakowe, Enterobacter, Enterobacteriaceae, Enterococcus faecalis, Escherichia, flawoproteina, furazydyna, Klebsiella, kwas nukleinowy, kwasy nukleinowe, lek przeciwzakaźny, oporność bakteryjna, oporność krzyżowa, pH środowiska, pochodna nitrofuranu, Proteus, proteus vulgaris, Pseudomonas aeruginosa, Salmonella, ściana komórkowa, shigella, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, sulfonamid, synteza białek, zakażenie układu moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka i wymioty – Epidemiologia
Biegunka i wymioty, będące głównymi objawami ostrego zapalenia żołądka i jelit (AGE), stanowią istotne wyzwanie zdrowia publicznego na całym świecie, z roczną zachorowalnością sięgającą 1,7 miliarda przypadków i około 1,3 miliona zgonów. W populacji dzieci poniżej 5 roku życia biegunka jest trzecią najczęstszą przyczyną zgonów, powodując około 443 832 zgonów rocznie. W USA AGE generuje około 179 milionów zachorowań rocznie, co przekłada się na ponad 1,5 miliona wizyt ambulatoryjnych, 220 000 hospitalizacji oraz koszty przekraczające 2 miliardy dolarów. Epidemiologia wykazuje sezonowość z zimowym szczytem zakażeń wirusowych, głównie norowirusów i rotawirusów, oraz letnim wzrostem zakażeń bakteryjnych, takich jak kampylobakterioza i salmonelloza. Norowirus jest najczęstszym patogenem wirusowym u dorosłych, odpowiadając za ponad 40% przypadków w badaniu chińskim. Nadzór epidemiologiczny, realizowany m.in. przez systemy FoodNet (USA), DDSS (RPA) i systemy miejskie (Szanghaj), jest kluczowy dla monitorowania i kontroli rozprzestrzeniania się chorób.
ameboza, Bacillus cereus, bakteryjne zapalenie żołądka i jelit, biegunka i wymioty, biegunka podróżnych, Campylobacter, Clostridium perfringens, Cryptosporidium, dysfagia, Entamoeba histolytica, Escherichia coli, Giardia lamblia, kampylobakterioza, nadzór epidemiologiczny, norowirus, odwodnienie, ognisko zakażenia, ostre zapalenie żołądka i jelit, patogen jelitowy, rotawirus, Salmonella, salmonelloza, shigella, Staphylococcus aureus, szczepionka przeciwko rotawirusowi, toksyna shiga, transmisja fekalno-oralna, Vibrio parahaemolyticus, wirusowe zapalenie żołądka i jelit - Leksykon substancji czynnych
Ryfaksymina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ryfaksymina, stosowana w terapii zakażeń przewodu pokarmowego, może wywoływać ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które stanowią zagrożenie życia, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby (marskość, zapalenie wątroby). W trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie pacjenta pod kątem objawów skórnych i natychmiastowe odstawienie leku w przypadku ich wystąpienia. Ryfaksyminy nie należy ponownie stosować u pacjentów, u których rozwinęły się powyższe reakcje. Ponadto, podobnie jak inne antybiotyki, ryfaksymina może być związana z występowaniem biegunki związanej z Clostridium difficile (CDAD) oraz rzekomobłoniastym zapaleniem okrężnicy (PMC). Lek jest nieskuteczny w leczeniu biegunek z gorączką, krwią w stolcu lub częstotliwością wypróżnień ≥ 8/dobę, które zwykle wynikają z zakażeń inwazyjnymi patogenami jelitowymi (Campylobacter, Salmonella, Shigella). W takich przypadkach należy przerwać terapię po 24-48 godzinach i wdrożyć alternatywne leczenie.
biegunka związana z Clostridium difficile, Campylobacter jejuni, choroba uchyłkowa jelita grubego, ciężka reakcja skórna, cyklosporyna, doustny antykoagulant, doustny środek antykoncepcyjny, inhibitor glikoproteiny p, inwazyjny patogen jelitowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mikrobiota jelitowa, pochodna ryfamycyny, ryfaksymina, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, Salmonella, shigella, skala Childa-Pugha, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, warfaryna, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka – Epidemiologia
Biegunka pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego, zwłaszcza w krajach o niskim i średnim dochodzie, gdzie jest trzecią najczęstszą przyczyną zgonów dzieci poniżej 5 roku życia, odpowiadając za około 443 832 zgony rocznie. Rocznie notuje się około 2 miliardów epizodów biegunki u dzieci w tej grupie wiekowej, ze średnią 3,2 epizodu na dziecko. Najczęściej izolowanymi patogenami u hospitalizowanych dzieci są rotawirusy (33,3%, około 208 009 zgonów rocznie), Shigella (9,7%, 62 853 zgony), norowirusy (6,5%, 35 914 zgonów) oraz adenowirusy 40/41 (5,5%, 36 922 zgony). Występowanie biegunki wykazuje wyraźne zróżnicowanie geograficzne i sezonowe, z najwyższą zapadalnością w Afryce i Azji oraz wśród dzieci w wieku 6-11 miesięcy, co wiąże się z malejącą odpornością matczyną i wprowadzaniem pokarmów uzupełniających. Główne czynniki ryzyka to brak dostępu do czystej wody, niedożywienie, niski status społeczno-ekonomiczny oraz nieodpowiednie praktyki higieniczne.
antybiotykooporność, biegunka bakteryjna, biegunka podróżnych, biegunka wirusowa, biegunka wodnista, biegunka zakaźna, Campylobacter, Clostridioides difficile, czerwonka, diagnostyka molekularna, doustne płyny nawadniające, Escherichia coli, genotyp, gorączka, nadzór epidemiologiczny, nadzór syndromiczny, niedożywienie, norowirusy, rotawirus, Salmonella, shigella, suplementacja cynku, szpik kostny, wskaźnik zachorowalności - Leksykon chorób i schorzeń
Gastroenteritis wirusowa (potocznie „grypa żołądkowa”) – Etiologia i przyczyny
Gastroenteritis wirusowa to zakaźne zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, wywołane głównie przez norowirusy u dorosłych oraz rotawirusy u dzieci. Norowirus odpowiada za około 50% przypadków wirusowego zapalenia przewodu pokarmowego na świecie, powodując 19-21 milionów zachorowań rocznie w USA, a także 58% zatruć pokarmowych. Rotawirus jest główną przyczyną ciężkiej biegunki u dzieci, szczególnie przed 3. rokiem życia, z 3,5 milionami przypadków rocznie w USA przed wprowadzeniem szczepień. Inne wirusy, takie jak adenowirusy i astrowirusy, również mogą wywoływać gastroenteritis, zwłaszcza u niemowląt i osób z obniżoną odpornością. Transmisja wirusów odbywa się głównie drogą fekalno-oralną, przez kontakt bezpośredni, spożycie skażonej żywności lub wody oraz kontakt z zakażonymi powierzchniami. Wystarczy zaledwie 10 cząstek wirusa, aby wywołać infekcję, co podkreśla wysoką zakaźność choroby.
adenowirus, astrowirus, Campylobacter, Clostridioides difficile, Cryptosporidium parvum, cytomegalowirus, enterocyty, enterowirus, Escherichia coli, gastroenteritis wirusowa, Giardia intestinalis, norowirus, obniżona odporność, odwodnienie, rotawirus, Salmonella, sapowirus, shigella, skażona żywność, szczepionka przeciwko grypie, szczepionka przeciwko rotawirusowi, transmisja fekalno-oralna, wodnista biegunka, zapalenie błony śluzowej, zatrucie pokarmowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Biodacyna 125 mg/ml
Biodacyna to preparat zawierający amikacynę w formie disiarczanu, dostępny w stężeniach 125 mg/ml oraz 250 mg/ml do podawania pozajelitowego. Amikacyna, aminoglikozyd o kodzie ATC J01GB06, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, głównie wobec bakterii Gram-ujemnych, takich jak Pseudomonas spp., Escherichia coli, Proteus spp., Klebsiella-Enterobacter-Serratia spp., Salmonella, Shigella, Acinetobacter spp., Citrobacter freundii oraz Providencia spp. Szczególnie istotna jest jej aktywność wobec szczepów opornych na inne aminoglikozydy (gentamycynę, tobramycynę). Ponadto amikacyna wykazuje działanie przeciwko wybranym bakteriom Gram-dodatnim, w tym Staphylococcus aureus (w tym MRSA), Streptococcus pyogenes, enterokokom oraz niektórym szczepom Streptococcus pneumoniae. Mechanizm działania polega na bakteriobójczym wiązaniu się z podjednostką 30S rybosomu, co prowadzi do zaburzenia translacji i syntezy białek bakteryjnych.
Acinetobacter, amikacyna disiarczan, antybiotyk aminoglikozydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, Citrobacter freundii, czynnik etiologiczny zakażenia, działanie bakteriobójcze, enterokok, Escherichia coli, MRSA, obniżona odporność, oporność na metycylinę, patogen oportunistyczny, patogen wielolekooporny, podjednostka 30S rybosomu, posocznica, Proteus, Providencia, przewód pokarmowy, Pseudomonas, Salmonella, shigella, śmierć komórki bakteryjnej, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, synteza białek bakteryjnych, translacja mRNA, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie krwi, zakażenie szpitalne, zakażenie układu moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka podróżnych – Etiologia i przyczyny
Biegunka podróżnych (TD) jest najczęstszą dolegliwością u osób podróżujących do krajów o niskim standardzie higieny, z częstością zachorowań od 30% do 70% w ciągu 2 tygodni. Etiologia jest głównie bakteryjna (80-90%), z dominującym enterotoksycznym E. coli (ETEC) odpowiedzialnym za około 30% przypadków, szczególnie w Ameryce Łacińskiej, na Karaibach i w Afryce. Inne istotne bakterie to EAEC, enteropatogenne E. coli, Campylobacter jejuni (dominujący w Azji Południowo-Wschodniej), Shigella spp. i Salmonella spp. Wirusy odpowiadają za 5-15% przypadków u dorosłych, z norowirusem jako najczęstszym patogenem, a u dzieci nawet do 70%. Pasożyty, zwłaszcza Giardia duodenalis i Cryptosporidium parvum, stanowią około 10% etiologii, szczególnie przy dłuższych podróżach (>2 tygodnie). Drogi zakażenia to głównie fekalno-oralne, przez spożycie skażonej żywności i wody, a czynniki ryzyka obejmują m.in. podróż do regionów o złej infrastrukturze sanitarnej, wiek <6 lat oraz stosowanie leków zmniejszających wydzielanie kwasu żołądkowego.
Aeromonas, antagonista receptora H2, antybiotykoterapia, astrowirus, biegunka podróżnych, bismuth subsalicylate, Campylobacter jejuni, Cryptosporidium parvum, droga fekalno-oralna, EAEC, Entamoeba histolytica, enteropatogenne E. coli, enterotoksyczna Escherichia coli, enterotoksyna, ETEC, Giardia duodenalis, inhibitor pompy protonowej, norowirus, pierwotniak, Plesiomonas, rotawirus, Salmonella, sapowirus, shigella, Vibrio parahaemolyticus - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xifaxan
Ryfaksymina (Xifaxan) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które mogą zagrażać życiu, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby (marskość, zapalenie wątroby). W przypadku wystąpienia objawów skórnych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i rozważenie alternatywnego leczenia; ponowne podawanie ryfaksyminy po ciężkich reakcjach jest bezwzględnie przeciwwskazane. Leku nie należy stosować u pacjentów z biegunką przebiegającą z gorączką, obecnością krwi w stolcu lub częstotliwością wypróżnień ≥ 8 na dobę, gdyż wskazuje to na inwazyjną infekcję jelitową (np. Campylobacter, Salmonella, Shigella), w której ryfaksymina jest nieskuteczna z powodu minimalnego wchłaniania z przewodu pokarmowego. W przypadku braku poprawy po 24-48 godzinach terapii należy przerwać leczenie i wdrożyć inne postępowanie.
benzoesan sodu, biegunka zakaźna, biegunka związana z Clostridium difficile, Campylobacter, ciężka reakcja skórna, Clostridium difficile, cyklosporyna, doustny lek przeciwkrzepliwy, inhibitor glikoproteiny p, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, ryfaksymina, ryfamycyna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, Salmonella, shigella, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, warfaryna, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cefotaxim-MIP 2 g 2 g
Cefotaksym, substancja czynna leku Cefotaxim-MIP, jest cefalosporyną trzeciej generacji o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, stosowaną pozajelitowo. Mechanizm działania opiera się na bakteriobójczym hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii. Cefotaksym wykazuje wysoką odporność na hydrolizę przez większość beta-laktamaz, co czyni go skutecznym wobec wielu szczepów opornych, choć może ulegać degradacji przez beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum, obecne m.in. u Bacteroides fragilis i Proteus vulgaris. Spektrum działania obejmuje liczne patogeny Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym Staphylococcus spp., Streptococcus spp., Streptococcus pneumoniae, Clostridium spp., Escherichia coli, Haemophilus influenzae (w tym szczepy oporne na ampicylinę), Klebsiella spp., Proteus spp., Enterobacter spp., Neisseria spp., Salmonella spp., Shigella spp., Providencia spp., Serratia spp., Citrobacter spp., a także niektóre szczepy Pseudomonas spp. i Bacteroides spp.
aktywność przeciwbakteryjna, Bacteroides, Bacteroides fragilis, beta-laktamazy bakteryjne, cefalosporyny trzeciej generacji, cefotaksym, Citrobacter, Clostridium, czerwonka bakteryjna, dur brzuszny, dysfagia, działanie bakteriobójcze, Enterobacter, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, hydroliza, Klebsiella, Neisseria, Neisseria gonorrhoea, oporność na ampicylinę, paciorkowce beta-hemolizujące, patogen oportunistyczny, patogen szpitalny, Proteus, proteus vulgaris, Providencia, Pseudomonas, Salmonella, Salmonella typhi, Serratia, shigella, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus, Streptococcus, Streptococcus faecalis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus viridans, synteza ściany komórkowej, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie przenoszone drogą płciową, zakażenie szpitalne, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xifaxan
Ryfaksymina (Xifaxan 200 mg) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które mogą być zagrażające życiu, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby (marskość, zapalenie wątroby). Należy poinformować pacjenta o objawach tych reakcji, prowadzić ścisłe monitorowanie i natychmiast odstawić lek w przypadku ich wystąpienia. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ponowne stosowanie ryfaksyminy u pacjentów, u których wystąpiły takie reakcje. Lek nie jest wskazany w biegunce z gorączką, krwią w stolcu lub częstotliwością wypróżnień ≥ 8/dobę, co sugeruje inwazyjne zakażenia bakteryjne (Campylobacter, Salmonella, Shigella), gdyż ryfaksymina nie wykazuje skuteczności w tych przypadkach.
biegunka zakaźna, Campylobacter, choroba wątroby, ciężka reakcja skórna, Clostridium difficile, cyklosporyna, doustny lek przeciwkrzepliwy, incydent krwotoczny, inhibitor glikoproteiny p, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, patogen jelitowy, pochodna ryfamycyny, ryfaksymina, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, Salmonella, shigella, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, warfaryna, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Nolicin 400 mg
Norfloksacyna, fluorochinolon z kodem ATC J01MA06, działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy DNA bakterii, głównie przez tworzenie kompleksów z gyrazą DNA (topoizomerazą II) i rozszczepionym DNA, co uniemożliwia replikację i prowadzi do degradacji DNA. Lek wykazuje szerokie spektrum działania wobec tlenowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, z efektywnością determinowaną przez specyficzne grupy chemiczne w cząsteczce, np. atom fluoru w pozycji 6 i fragment piperazynowy w pozycji 7. Według NCCLS, wartości MIC rozróżniające szczepy wrażliwe od opornych wynoszą odpowiednio ≤4 µg/ml i ≥16 µg/ml, z wyjątkiem Neisseria gonorrhoeae, dla której nie ustalono wartości granicznej. Oporność na norfloksacynę jest zmienna geograficznie i czasowo, co wymaga uwzględnienia lokalnych danych epidemiologicznych przy leczeniu ciężkich zakażeń.
acinetobacter baumannii, aminoglikozyd, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, cefalosporyna, działanie bakteriobójcze, Enterococcus faecalis, Escherichia coli, fluorochinolon, gyraza DNA, Klebsiella pneumoniae, ko-trimoksazol, kwas nalidyksowy, kwas pipemidowy, lek przeciwbakteryjny, makrolid, MIC, Neisseria gonorrhoeae, oporność krzyżowa, oporność na metycylinę, penicylina, przepuszczalność błony komórkowej, Pseudomonas, Pseudomonas aeruginosa, replikacja DNA, Salmonella typhi, shigella, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, sulfonamid, tetracyklina, topoizomeraza II, topoizomeraza IV, wrażliwość na metycylinę, zakażenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cipronex 250 mg
Lek Cipronex zawiera cyprofloksacynę w dawkach 250 mg lub 500 mg (chlorowodorek) w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenów, lokalizacji infekcji oraz czynności nerek pacjenta, a u dzieci i młodzieży także masy ciała. Terapia trwa od 1 dnia (np. rzeżączka, profilaktyka Neisseria meningitidis) do nawet 3 miesięcy (zakażenia kości i stawów, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego). Dawkowanie u dorosłych waha się od 250 mg do 750 mg podawanych 2 razy na dobę, z czasem leczenia dostosowanym do wskazań klinicznych, np. zakażenia dolnych dróg oddechowych 500-750 mg 2x/d przez 7-14 dni, powikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek co najmniej 10 dni, a w szczególnych przypadkach powyżej 21 dni. U dzieci dawka jest obliczana na podstawie masy ciała (10-20 mg/kg 2x/d, max 750 mg/dawka), z czasem leczenia zależnym od rodzaju zakażenia. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie modyfikuje się zgodnie z klirensem kreatyniny, np. przy klirensie <30 ml/min/1,73 m² dawka 250-500 mg co 24 h, a u dializowanych po dializie.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, rzeżączka, shigella, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, Vibrio cholerae, wąglik płucny, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka krwotoczna – Etiologia i przyczyny
Biegunka krwotoczna (dysenteria) to infekcyjne zapalenie jelit, głównie okrężnicy, charakteryzujące się biegunką z krwią, śluzem lub ropą. Etiologia obejmuje głównie bakterie z rodzaju Shigella (szczególnie S. dysenteriae, S. flexneri, S. sonnei, S. boydii), enterokrwotoczne szczepy Escherichia coli (EHEC), Salmonella enterica serowar Typhimurium oraz Campylobacter spp., a także pierwotniaki, przede wszystkim Entamoeba histolytica i rzadziej Balantidium coli. Shigella wnika do błony śluzowej jelita, powodując owrzodzenia i zapalenie, a toksyna Shiga może wywołać zespół hemolityczno-mocznicowy. Entamoeba histolytica może prowadzić do inwazyjnego zapalenia jelita grubego i ropni wątroby. Epidemiologicznie choroba dotyka około 165 milionów osób rocznie, z 1,1 miliona zgonów, a zakażenia E. histolytica dotyczą ponad 500 milionów ludzi, z 40 000–100 000 zgonów rocznie. Ryzyko zwiększają niskie standardy sanitarne, niedostateczna higiena, wiek poniżej 5 lat, immunosupresja oraz podróże do krajów rozwijających się.
biegunka amebowa, biegunka bakteryjna, biegunka krwista, biegunka krwotoczna, Cryptosporidium parvum, czynnik wirulencji, Entamoeba histolytica, enterokrwotoczne E. coli, enterotoksyna, Giardia lamblia, kampylobakterioza, krwotoczne zapalenie okrężnicy, obniżona odporność, pierwotniaki pasożytnicze, piorunujące zapalenie okrężnicy, ropień wątroby, Salmonella enterica, shigella, Shigella dysenteriae, Shigella flexneri, shigelloza, szczepy wielolekooporne, toksyna shiga, zakażenie układowe, zakażenie układu pokarmowego, zapalenie jelit, zapalenie okrężnicy, zatrucie pokarmowe, zespół hemolityczno-mocznicowy - Leksykon chorób i schorzeń
Cholera – Epidemiologia
Cholera, wywoływana przez toksyny Vibrio cholerae, pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego, szczególnie w krajach o ograniczonym dostępie do czystej wody i sanitariatów. Rocznie notuje się od 1,3 do 4 milionów przypadków i 21 000 do 143 000 zgonów, a w 2023 roku WHO zgłosiła 535 321 przypadków i 4007 zgonów z 45 krajów. Choroba występuje endemicznie w około 50 krajach, głównie w Afryce i Azji, z sezonowym wzrostem zachorowań przed i po porze deszczowej. Obecna, siódma pandemia rozpoczęła się w 1961 roku i charakteryzuje się trzema falami transmisji, związanymi z nabyciem nowych cech genetycznych szczepów, takich jak zwiększona stabilność środowiskowa, oporność na leki i wirulencja. Nadzór epidemiologiczny i laboratoryjny, w tym stosowanie definicji przypadków (podejrzany, potwierdzony) oraz szybkie testy diagnostyczne (RDT), są kluczowe dla wczesnego wykrywania i kontroli wybuchów cholery, choć potwierdzenie laboratoryjne pozostaje złotym standardem (hodowla, seroaglutynacja, PCR). W 2023 roku WHO ogłosiła stan wyjątkowy poziomu trzeciego z powodu globalnego wzrostu zachorowań, podkreślając znaczenie dostępu do WASH (woda, sanitacja, higiena) oraz szybkiego leczenia nawadniającego, które może zmniejszyć śmiertelność do poniżej 1%.
ciężkie odwodnienie, Cryptosporidium, doustna szczepionka przeciw cholerze, endemiczność, enterotoksyczna Escherichia coli, hodowla bakteryjna, nadzór epidemiologiczny, nawadnianie, obszar endemiczny, odwodnienie, ostra choroba biegunkowa, ostre zapalenie żołądka i jelit, reakcja łańcuchowa polimerazy, shigella, szybki test diagnostyczny, toksyna bakteryjna, Vibrio cholerae, wskaźnik śmiertelności przypadków - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Biseptol 960 800 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Biseptol, zawierający kombinację sulfametoksazolu i trimetoprimu, dostępny jest w trzech dawkach: 120 mg (100 mg + 20 mg), 480 mg (400 mg + 80 mg) oraz 960 mg (800 mg + 160 mg). Preparat jest wskazany do stosowania u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 6 roku życia, z uwzględnieniem oficjalnych wytycznych dotyczących racjonalnej antybiotykoterapii. Biseptol znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń dróg moczowych wywołanych przez Gram-ujemne bakterie (m.in. Escherichia coli, Klebsiella spp., Proteus spp.), ostrego zapalenia ucha środkowego oraz zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, gdy terapia skojarzona jest klinicznie uzasadniona. Ponadto lek jest skuteczny w leczeniu zakażeń przewodu pokarmowego (shigelloza, biegunka podróżnych) oraz stanowi lek pierwszego wyboru w terapii i profilaktyce zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii, szczególnie u pacjentów z immunosupresją, np. z AIDS.
AIDS, antybiogram, bakterie Gram-ujemne, biegunka podróżnych, Enterobacter, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, immunosupresja, Klebsiella, kotrimoksazol, Morganella morganii, ostre zapalenie ucha środkowego, Pneumocystis jirovecii, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, przewlekłe zapalenie oskrzeli, racjonalna antybiotykoterapia, shigella, shigelloza, Streptococcus pneumoniae, sulfametoksazol i trimetoprim, wrażliwość patogenu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie przewodu pokarmowego, zapalenie płuc, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Biseptol 480 400 mg + 80 mg
Biseptol 480, zawierający 400 mg sulfametoksazolu i 80 mg trimetoprimu, jest lekiem przeciwbakteryjnym o szerokim spektrum działania, stosowanym u pacjentów powyżej 6 roku życia. Wskazania obejmują zakażenia dróg moczowych wywołane przez bakterie takie jak Escherichia coli, Klebsiella spp., Enterobacter spp., Morganella morganii, Proteus mirabilis i Proteus vulgaris, ostre zapalenie ucha środkowego oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli spowodowane przez Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae, zakażenia przewodu pokarmowego wywołane przez Shigella i enteropatogenne E. coli, a także mikrobiologicznie potwierdzone pneumocystozowe zapalenie płuc (Pneumocystis jirovecii). Terapia powinna być oparta na potwierdzonej wrażliwości patogenu, lokalnych wzorcach oporności oraz indywidualnej ocenie klinicznej, uwzględniając ryzyko rozwoju oporności i konieczność stosowania terapii skojarzonej zamiast monoterapii.
alergia na sulfonamidy, antybiotykooporność, biegunka krwista, biegunka podróżnych, czerwonka bakteryjna, Enterobacter, Escherichia coli, funkcja nerek, Haemophilus influenzae, Klebsiella, kotrimoksazol, leczenie immunosupresyjne, lek przeciwbakteryjny, Morganella morganii, ostre zapalenie ucha środkowego, Pneumocystis jirovecii, pneumocystozowe zapalenie płuc, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, przewlekłe zapalenie oskrzeli, shigella, Streptococcus pneumoniae, sulfametoksazol i trimetoprim, zakażenie dróg moczowych, zakażenie oportunistyczne, zakażenie przewodu pokarmowego, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Doxycyclinum TZF 20 mg/ml
Doxycyclinum TZF w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 20 mg/ml (100 mg doksycykliny w 5 ml ampułce) stanowi szerokie spektrum terapeutyczne w leczeniu zakażeń bakteryjnych. Lek jest wskazany w infekcjach górnych i dolnych dróg oddechowych, w tym zapaleniu migdałków, gardła, zatok, ucha środkowego, oskrzeli oraz płuc, szczególnie skuteczny wobec Haemophilus influenzae, Klebsiella spp., Streptococcus pneumoniae oraz atypowych patogenów jak Mycoplasma pneumoniae i Chlamydia pneumoniae. Ponadto preparat znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń układu moczowego, chorób przenoszonych drogą płciową (np. Chlamydia trachomatis, Ureaplasma urealitycum), a także zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella spp., enteropatogenne E. coli, Entamoeba histolytica, Shigella spp., Vibrio cholerae i Clostridium spp. Wskazania obejmują również zakażenia skóry i tkanek miękkich, w tym ciężkie postaci trądziku pospolitego oraz infekcje wywołane przez Clostridium spp., Propionibacterium acnes i Staphylococcus aureus.
antybiogram, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk ogólnoustrojowy, biegunka podróżnych, Chlamydia pneumoniae, Chlamydia trachomatis, cholera, choroba przenoszona drogą płciową, Clostridium, działanie przeciwbakteryjne, Entamoeba histolytica, Haemophilus influenzae, hyklan doksycykliny, Klebsiella, lek przeciwbakteryjny, lekooporność, mycoplasma pneumoniae, patogen atypowy, pirosiarczyn sodu, Propionibacterium acnes, Salmonella, shigella, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, trądzik pospolity, Vibrio cholerae, zakażenie beztlenowcami, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gardła, zapalenie migdałków podniebiennych, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ampicillin TZF 1 g
Ampicylina, substancja czynna leku Ampicillin TZF, jest półsyntetyczną penicyliną β-laktamową o szerokim spektrum działania (kod ATC: J01CA01). Mechanizm jej działania polega na bakteriobójczym hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP), co prowadzi do zaburzenia syntezy peptydoglikanu i lizy komórki bakteryjnej. Ampicylina jest podatna na hydrolizę przez β-laktamazy, co ogranicza jej skuteczność wobec bakterii produkujących te enzymy. Wykazuje aktywność in vitro przeciwko wielu patogenom Gram-dodatnim (np. Streptococcus pneumoniae, paciorkowce α- i β-hemolizujące, niektóre gronkowce niewytwarzające penicylinazy) oraz Gram-ujemnym (m.in. Haemophilus influenzae, Neisseria gonorrhoeae, Escherichia coli, Salmonella spp.). Nie jest skuteczna wobec bakterii produkujących β-laktamazy, takich jak większość gronkowców, Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella spp. czy Enterobacter spp., a także nie działa na Rickettsia, Mycoplasma i Miyagawanella.
antybiotyk β-laktamowy, Bacillus anthracis, białko wiążące penicyliny, biosynteza ściany komórkowej, Clostridium, czerwonka bakteryjna, dur brzuszny, endokarditis, Enterobacter, enterokok, Escherichia coli, gronkowiec, Haemophilus influenzae, Klebsiella, Mycoplasma, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, oporność krzyżowa, paciorkowiec hemolizujący, penicylina o szerokim spektrum, penicylinaza, pierścień β-laktamowy, pneumokok, półsyntetyczna penicylina, pozaszpitalne zapalenie płuc, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, Pseudomonas aeruginosa, Rickettsia, rzeżączka, Salmonella typhi, shigella, sól sodowa, Streptococcus pneumoniae, synteza peptydoglikanu, wąglik, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, β-laktamaza