niedobór antytrombiny III

Niedobór antytrombiny III (AT III) to zaburzenie krzepnięcia krwi, charakteryzujące się obniżonym poziomem lub aktywnością antytrombiny – białka hamującego proces krzepnięcia poprzez inaktywację trombiny i innych czynników krzepnięcia. Wyróżnia się niedobór wrodzony (dziedziczony autosomalnie dominująco) oraz nabyty, związany z różnymi stanami klinicznymi.

Niedobór wrodzony antytrombiny III występuje z częstością 1:2000-1:5000 w populacji ogólnej i dzieli się na typ I (zmniejszona ilość białka) oraz typ II (prawidłowa ilość białka o obniżonej aktywności). Niedobór nabyty może wystąpić w przebiegu marskości wątroby, zespołu nerczycowego, DIC, zakrzepicy, ciąży czy stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych.

Klinicznie niedobór antytrombiny III manifestuje się zwiększoną skłonnością do zakrzepicy żylnej, szczególnie w obrębie kończyn dolnych, żył głębokich i zatok mózgowych. Zakrzepica pojawia się zwykle przed 40. rokiem życia, często bez wyraźnego czynnika wyzwalającego. Charakterystyczna jest także oporność na standardowe dawki heparyny, gdyż jej działanie wymaga obecności antytrombiny.

Diagnostyka niedoboru antytrombiny III obejmuje badania immunologiczne (określające stężenie białka) oraz funkcjonalne (oceniające aktywność antytrombiny). W leczeniu ostrej zakrzepicy stosuje się koncentrat antytrombiny III, heparyny (w zwiększonych dawkach) oraz doustne antykoagulanty. Profilaktyka przeciwzakrzepowa jest wskazana w sytuacjach zwiększonego ryzyka, jak operacje, unieruchomienie czy ciąża.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl