probenecyd

Probenecyd to lek stosowany pierwotnie w leczeniu dny moczanowej, działający poprzez blokowanie wchłaniania zwrotnego kwasu moczowego w kanalikach nerkowych, co zwiększa jego wydalanie z moczem. Został wprowadzony do praktyki klinicznej w latach 50. XX wieku.

Mechanizm działania probenecydu polega na hamowaniu transporterów anionów organicznych (OAT) w kanalikach nerkowych, co wpływa na farmakokinetykę wielu leków. Ze względu na tę właściwość, probenecyd jest stosowany jako inhibitor wydalania niektórych antybiotyków (np. penicylin), wydłużając ich czas półtrwania i zwiększając stężenie w surowicy.

W praktyce klinicznej probenecyd znajduje zastosowanie w terapii hiperurykemii i dny moczanowej, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek lub nietolerancją allopurynolu. Jest również wykorzystywany w protokołach leczenia niektórych zakażeń, zwłaszcza kiłą i rzeżączką, gdzie zwiększa skuteczność antybiotyków poprzez opóźnienie ich wydalania.

Wśród działań niepożądanych probenecydu wymienia się: bóle głowy, nudności, wysypki skórne oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Lek może wchodzić w interakcje z wieloma innymi substancjami, w tym z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi i metotreksakem, co wymaga ostrożności przy jego stosowaniu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-amoxiclav Bluefish 875 mg + 125 mg

Co-amoxiclav Bluefish, zawierający 875 mg amoksycyliny i 125 mg kwasu klawulanowego, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu doustnym, z Tmax około 1-1,5 godziny dla obu składników. Amoksycylina i kwas klawulanowy wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 18% i 25%) oraz objętość dystrybucji 0,3-0,4 l/kg i 0,2 l/kg. Po podaniu dożylnym osiągają stężenia terapeutyczne w tkankach takich jak pęcherzyk żółciowy, tkanki jamy brzusznej, skóra, tkanka tłuszczowa, mięśnie, płyn maziowy i otrzewnowy, a także w żółci i ropie. Amoksycylina nie przenika jednak efektywnie do płynu mózgowo-rdzeniowego, co ogranicza jej zastosowanie w zakażeniach OUN. Oba składniki przenikają przez barierę łożyskową, a amoksycylina jest obecna w mleku kobiecym, podobnie jak śladowe ilości kwasu klawulanowego.
amoksycylina i kwas klawulanowy, bariera łożyskowa, biodostępność, Co-amoxiclav, działanie niepożądane, eliminacja amoksycyliny, klirens całkowity, klirens surowiczy, kwas penicylinowy, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, pęcherzyk żółciowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, probenecyd, stężenie terapeutyczne, tkanka tłuszczowa, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie skóry i tkanek miękkich
Leksykon leków
Interakcje leku – Ampicillin/Sulbactam Bausch Health 1 g + 0,5 g

Ampicylina z sulbaktamem wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Antagonistyczne działanie aminoglikozydów wymaga podawania leków do oddzielnych wkłuć z co najmniej 1-godzinnym odstępem, natomiast jednoczesne stosowanie leków bakteriostatycznych (chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy, tetracykliny) jest niewskazane ze względu na hamowanie bakteriobójczego efektu penicylin. Ampicylina z sulbaktamem może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych poprzez wpływ na agregację płytek i parametry koagulacji, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Istotna jest także interakcja z metotreksatem, gdzie zmniejszenie klirensu prowadzi do wzrostu stężenia i toksyczności metotreksatu, co wymaga dostosowania dawki leukoworyny i monitorowania stanu klinicznego pacjenta.
adherencja pacjenta, agregacja płytek krwi, allopurynol, aminoglikozydy, ampicylina z sulbaktamem, antykoagulanty, cefalosporyny, chloramfenikol, doustne środki antykoncepcyjne, erytromycyna, fałszywie dodatnie wyniki, leki przeciwzakrzepowe, leukoworyna, metotreksat, metronidazol, parametry krzepnięcia, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, sulfonamidy, tetracykliny, wysypka skórna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Penicillinum procainicum L TZF 2 400 000 j.m.

Penicillinum Procainicum L TZF to benzylopenicylina prokainowa lecytynowana, dostępna w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m., podawana wyłącznie domięśniowo w formie zawiesiny. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu, wieku i masy ciała pacjenta. Standardowa dawka dobowa dla większości zakażeń wynosi 600 000–1 200 000 j.m., podzielona na dwie dawki co 12 godzin. W zakażeniach paciorkowcowych terapia powinna trwać minimum 10 dni. W przypadku rzeżączki zaleca się dawkę 4 800 000 j.m. podzieloną na dwie iniekcje po 2 400 000 j.m. oraz jednorazową doustną dawkę probenecydu 1 g. W kiłach dawka dobowa wynosi 600 000 j.m., a w trzeciorzędowej kiłowej postaci układu nerwowego 2 400 000 j.m. z dodatkiem probenecydu 2,5 g doustnie. U dzieci poniżej 4 lat stosowanie leku nie jest zalecane, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek konieczne jest zmniejszenie dawki zgodnie z klirensem kreatyniny.
benzylopenicylina potasowa, benzylopenicylina prokainowa, działanie neurotoksyczne, eradykacja patogenu, iniekcja domięśniowa, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, naczynie krwionośne, naczynie tętnicze, naczynie żylne, nerw obwodowy, niewydolność nerek, penicylina prokainowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, probenecyd, rzeżączka, zakażenie paciorkowcowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Duomox 250 mg

Amoksycylina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Probenecyd znacząco zmniejsza nerkowe wydzielanie kanalikowe amoksycyliny, co prowadzi do zwiększenia i przedłużenia stężenia antybiotyku w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych – jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Allopurynol podawany równocześnie z amoksycyliną zwiększa ryzyko skórnych reakcji alergicznych, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Tetracykliny, działając bakteriostatycznie, mogą antagonizować bakteriobójcze działanie amoksycyliny, co może obniżać skuteczność terapii. Współpodawanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (acenokumarol, warfaryna) z amoksycyliną może podnosić wartości INR, co wymaga regularnego monitorowania i ewentualnej korekty dawki antykoagulantów. Amoksycylina zmniejsza wydalanie metotreksatu, zwiększając jego stężenie i toksyczność, szczególnie u pacjentów onkologicznych i z niewydolnością nerek, co wymaga monitorowania stężenia metotreksatu i dostosowania dawkowania.
acenokumarol, allopurynol, aminoglikozydy, amoksycylina, cefalosporyny, czas protrombinowy, diuretyki pętlowe, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, INR, krążenie wątrobowo-jelitowe, leki przeciwzakrzepowe, leki zobojętniające, metotreksat, metronidazol, nefrotoksyczność, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, środki antykoncepcyjne, synteza białek bakteryjnych, synteza ściany komórkowej, tetracykliny, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Febuxostat MSN 80 mg

Febuksostat, jako inhibitor oksydazy ksantynowej (XO), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z merkaptopuryną i azatiopryną, gdzie hamowanie metabolizmu prowadzi do znacznego wzrostu stężenia tych leków i ryzyka mielotoksyczności. Zaleca się redukcję dawki tych leków do 20% pierwotnej lub unikanie jednoczesnego stosowania. W przypadku innych leków, takich jak rosiglitazon (substrat CYP2C8) oraz dezypramina (substrat CYP2D6), febuksostat wykazuje słabe lub brak istotnego wpływu na metabolizm, nie wymagając modyfikacji dawkowania. Jednoczesne podawanie febuksostatu (80 mg/dobę) z teofiliną nie wpływa na farmakokinetykę teofiliny, jednak brak jest danych dla dawki 120 mg. W przypadku NLPZ, np. naproksenu (250 mg 2x/dobę), obserwuje się wzrost ekspozycji na febuksostat (Cmax +28%, AUC +41%, t1/2 +26%), bez klinicznie istotnych działań niepożądanych, co nie wymaga zmiany dawkowania.
azatiopryna, czynnik krzepnięcia VII, dezypramina, dna moczanowa, enzym CYP2C8, enzym CYP2D6, febuksostat, glukuronylotransferaza, hepatotoksyczność, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor COX-2, inhibitor oksydazy ksantynowej, INR, kolchicyna, kwas moczowy, merkaptopuryna, mielotoksyczność, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksydaza ksantynowa, probenecyd, rosiglitazon, środek cytotoksyczny, teofilina, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Penicryl 5000 000 j.m.

Benzylopenicylina potasowa, składnik leku Penicryl, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne. Szczególnie ważna jest interakcja z metotreksatem, gdzie hamowanie wydzielania metotreksatu w kanalikach nerkowych przez kwasy organiczne penicylin może prowadzić do ciężkiej toksyczności metotreksatu. W takich przypadkach zaleca się dostosowanie dawki metotreksatu oraz ścisłe monitorowanie parametrów laboratoryjnych. Probenecyd natomiast hamuje wydzielanie benzylopenicyliny przez nerki, co skutkuje przedłużonym utrzymywaniem się wyższych stężeń antybiotyku w osoczu, co wymaga potencjalnej redukcji dawki i monitorowania funkcji nerek. Warto podkreślić, że Penicryl zawiera 8,42 mmol (329,07 mg) potasu na fiolkę, co ma znaczenie przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na gospodarkę potasową, takich jak diuretyki oszczędzające potas, ACE-I, ARB czy suplementy potasu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
alkohol etylowy, amoksycylina, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk beta-laktamowy, benzylopenicylina potasowa, choroba nerek, diuretyk oszczędzający potas, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, eplerenon, farmakokinetyka benzylopenicyliny, funkcja immunologiczna, furosemid, gospodarka elektrolitowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja lekowa, kanalik nerkowy, metabolizm wątrobowy, metotreksat, mezlocylina, penicylina V, probenecyd, reakcja toksyczna, spironolakton, stężenie potasu w surowicy, suplement potasu, upośledzona funkcja nerek
Leksykon chorób i schorzeń
Dna moczanowa – Leczenie

Dna moczanowa jest przewlekłym zapaleniem stawów wywołanym przez odkładanie kryształów moczanu jednosodowego, manifestującym się ostrymi napadami bólu, obrzękiem i stanem zapalnym. Leczenie ostrego napadu powinno być wdrożone w ciągu 24 godzin od pojawienia się objawów i obejmuje stosowanie NLPZ (np. ibuprofen, naproksen, indometacyna), kolchicyny (dawka początkowa 1-1,2 mg, następnie 0,5-0,6 mg co godzinę, a potem 0,5-0,6 mg 2x/dzień do 48 godzin po ustąpieniu napadu) oraz kortykosteroidów (np. prednizon 40 mg/dzień z późniejszym stopniowym odstawianiem). Wybór terapii zależy od chorób współistniejących, zwłaszcza funkcji nerek, gdzie NLPZ są często przeciwwskazane, a kolchicyna wymaga redukcji dawki. Po ustąpieniu napadu celem jest obniżenie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl (360 μmol/l) za pomocą inhibitorów oksydazy ksantynowej (allopurynol, febuksostat) lub leków urykozurycznych (probenecyd), a w przypadkach opornych – peglotykazy. Terapia obniżająca kwas moczowy powinna być prowadzona z profilaktyką napadów (kolchicyna w niskich dawkach, NLPZ lub kortykosteroidy) przez 3-6 miesięcy, a leczenie nie powinno być przerywane podczas napadów.
allopurynol, anakinra, choroba nerek, dieta DASH, dieta śródziemnomorska, dna moczanowa, febuksostat, fizjoterapia, guzki dnawe, hiperurykemia, inhibitor interleukiny-1, inhibitor oksydazy ksantynowej, kamica nerkowa, kanakinumab, kolchicyna, kortykosteroidy, lek urykozuryczny, moczan jednosodowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostry napad dny, peglotykaza, poziom kwasu moczowego, probenecyd, przewlekła choroba nerek, rilonacept, terapia manualna
Leksykon substancji czynnych
Olejek terpentynowy – Interakcje

Olejek terpentynowy (Terebinthini aetheroleum), stosowany miejscowo w maściach i kremach rozgrzewających, wykazuje ograniczony potencjał interakcji farmakologicznych, co wynika z minimalnej absorpcji systemowej. Najistotniejsze klinicznie interakcje dotyczą preparatów zawierających jednocześnie olejek terpentynowy i salicylan metylu, które mogą nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Warto zwrócić uwagę na ryzyko kumulacji salicylanów przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, teoretyczne ryzyko interakcji z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. leki antyhistaminowe, zwężające naczynia, pochodne piperazyny, amylokaina) występuje w preparatach zawierających kamforę, jednak przy prawidłowym stosowaniu ryzyko to jest minimalne.
alkohol etylowy, amylokaina, Aroma-Activ, Capsigel N, dna moczanowa, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwzakrzepowy, kamfora, krzepliwość krwi, lek antyhistaminowy, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek zwężający naczynia krwionośne, naczynie krwionośne, Neo-Capsiderm, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olejek terpentynowy, pochodna piperazyny, probenecyd, Rub-Arom, salicylan metylu, Viprosal B
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Penicillinum procainicum L TZF 1 200 000 j.m.

Penicillinum Procainicum L TZF dostępny jest w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m. w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, podawanej wyłącznie domięśniowo. Dawkowanie powinno być dostosowane do ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju, stanu klinicznego, wieku oraz masy ciała pacjenta. Standardowo u dorosłych i dzieci powyżej 4 lat stosuje się dawki od 600 000 j.m. do 1 200 000 j.m. na dobę, podzielone na dwie dawki. W zakażeniach paciorkowcowych terapia powinna trwać minimum 10 dni. W szczególnych jednostkach chorobowych, takich jak rzeżączka, dawka wynosi 4 800 000 j.m./dobę z dodatkiem 1 g probenecydu doustnie, a w kile trzeciorzędowej układu nerwowego 2 400 000 j.m./dobę z 2,5 g probenecydu doustnie. U dzieci poniżej 4 roku życia stosowanie penicyliny prokainowej nie jest zalecane.
benzylopenicylina potasowa, benzylopenicylina prokainowa lecytynowana, charakterystyka produktu leczniczego, ciężkie zakażenie, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, kontaminacja mikrobiologiczna, naczynie krwionośne, nerw obwodowy, niewydolność nerek, penicylina prokainowa, probenecyd, rzeżączka, wstrzyknięcie dotętnicze, zakażenie bakteryjne, zakażenie paciorkowcowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Duracef 500 mg/5 ml

Cefadroksyl, jako cefalosporynowy antybiotyk, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z probenecydem, który zmniejsza eliminację nerkową cefadroksylu, prowadząc do wzrostu jego stężenia w osoczu. W praktyce klinicznej wymaga to monitorowania poziomu leku i ewentualnej modyfikacji dawkowania, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Ponadto, cefadroksyl może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa oraz testów antyglobulinowych, co ma znaczenie diagnostyczne i transfuzjologiczne, zwłaszcza u noworodków, których matki stosowały cefalosporyny przed porodem. W takich przypadkach konieczne jest uwzględnienie historii farmakoterapii przy interpretacji wyników badań.
antybiotykoterapia, bariera łożyskowa, cefadroksyl, cefalosporyna, Duracef, eliminacja nerkowa, funkcja nerek, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interferencja diagnostyczna, próba krzyżowa, probenecyd, procedura transfuzjologiczna, reakcja disulfiramopodobna, stężenie w osoczu, terapia skojarzona, test antyglobulinowy, test Coombsa
Leksykon leków
Interakcje leku – Biofazolin 1 g

Cefazolina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak furosemid, co zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek i wymaga monitorowania funkcji nerkowych. Podawanie cefazoliny z lekami przeciwzakrzepowymi może prowadzić do wydłużenia czasu protrombinowego i zwiększenia ryzyka krwawień, co wskazuje na konieczność ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Probenecyd hamuje kanalikowe wydzielanie cefazoliny, co skutkuje zwiększeniem jej stężenia i wydłużeniem okresu półtrwania, co może być klinicznie wykorzystane, ale wymaga uwagi ze względu na potencjalne działania niepożądane.
badanie laboratoryjne, cefalosporyna, cefazolina, czas protrombinowy, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, furosemid, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie, leczenie przeciwbakteryjne, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, odczyn Coombsa, odpowiedź immunologiczna, parametr krzepnięcia, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, test antyglobulinowy, test glukozy w moczu, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Ebozan 10 mg

Torasemid, substancja czynna leku Ebozan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Probenecyd, cholestyramina oraz NLPZ (np. indometacyna) mogą istotnie osłabiać działanie moczopędne torasemidu poprzez hamowanie wydzielania kanalikowego, wiązanie w przewodzie pokarmowym lub hamowanie syntezy prostaglandyn. Z kolei torasemid może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), przeciwnadciśnieniowych (zwłaszcza inhibitorów ACE), a także zwiększać ryzyko toksyczności aminoglikozydów, cisplatyny, cefalosporyn oraz glikozydów nasercowych poprzez indukcję hipokaliemii i hipomagnezemii. W terapii skojarzonej z inhibitorami ACE zaleca się zmniejszenie dawki początkowej obu leków lub czasowe odstawienie torasemidu na 2-3 dni, aby zminimalizować ryzyko ciężkiego niedociśnienia.
aminoglikozyd, biodostępność leku, cefalosporyna, cholestyramina, cisplatyna, działanie diuretyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, gentamycyna, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hipomagnezemia, indometacyna, inhibitor ACE, kardiotoksyczność, kortykosteroid, kumaryna, kurara, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zwiotczający mięśnie, mineralokortykosteroid, neurotoksyczność, niedociśnienie ciężkie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, probenecyd, salicylany, środek przeczyszczający, synteza prostaglandyn, teofilina, terapia skojarzona, tobramycyna, torasemid, warfaryna, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie salicylanami
Leksykon leków
Interakcje leku – Mycophenolate mofetil Sandoz 500 mg tabletki powlekane 500 mg

Mykofenolan mofetylu (MMF) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Współpodawanie z acyklowirem i gancyklowirem prowadzi do zwiększenia stężeń tych leków w osoczu, co wymaga monitorowania, natomiast ekspozycja na kwas mykofenolowy (MPA) pozostaje względnie niezmieniona. Inhibitory pompy protonowej oraz leki zobojętniające sok żołądkowy obniżają ekspozycję na MPA, jednak bez konieczności modyfikacji dawki przy braku objawów odrzutu. Kolestyramina znacząco redukuje AUC MPA o 40%, co może obniżać skuteczność immunosupresji, podobnie jak cyklosporyna A, która zmniejsza ekspozycję na MPA o 30-50%. Antybiotyki eliminujące bakterie produkujące beta-glukuronidazę (np. cyprofloksacyna, amoksycylina z kwasem klawulanowym) mogą obniżać stężenia minimalne MPA nawet o 50%, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego. Ryfampicyna powoduje zmniejszenie ekspozycji na MPA w zakresie 18-70%, co wskazuje na konieczność dostosowania dawki MMF.
acyklowir, aminoglikozyd, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk, belatacept, beta-glukuronidaza, biodostępność leku, cefalosporyna, cyklosporyna A, cyprofloksacyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, fluorochinolon, gancyklowir, glukuronidacja, hepatotoksyczność, inhibitor pompy protonowej, izawukonazol, kolestyramina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas mykofenolowy, lanzoprazol, lek przeciwgrzybiczy, lek zobojętniający, metronidazol, MPA, MPAG, mykofenolan mofetylu, norfloksacyna, odrzucanie przeszczepu, odrzucenie przeszczepu, pantoprazol, penicylina, probenecyd, receptor aktywowany przez proliferatory peroksysomów, recyrkulacja jelitowo-wątrobowa, ryfampicyna, sewelamer, syrolimus, takrolimus, telmisartan, trimetoprim-sulfametoksazol, UGT1A9, utrata przeszczepu, walgancyklowir, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Aspirin Complex Zatoki 500 mg + 30 mg

Produkt leczniczy Aspirin Complex Zatoki zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 30 mg chlorowodorku pseudoefedryny i wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień (ryzyko nasilenia toksyczności hematologicznej poprzez zmniejszenie klirensu nerkowego i wypieranie z białek osocza) oraz z inhibitorami MAO stosowanymi w ciągu ostatnich 2 tygodni (zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca i nadciśnienia). W przypadku metotreksatu w dawkach <15 mg/tydzień, leków przeciwzakrzepowych, NLPZ, SSRI, digoksyny, leków hipoglikemizujących, moczopędnych, glikokortykosteroidów, inhibitorów ACE, leków hipotensyjnych, kwasu walproinowego, leków urykozurycznych, salbutamolu doustnego oraz innych sympatykomimetyków konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności, dostosowanie dawkowania i ścisłe monitorowanie kliniczne ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak krwawienia, hipoglikemia, osłabienie działania hipotensyjnego czy toksyczność leków współistniejących.
benzbromaron, białko osocza, błona śluzowa przewodu pokarmowego, błona śluzowa żołądka, cewka nerkowa, chlorowodorek pseudoefedryny, choroba Addisona, ciśnienie tętnicze, czas krwawienia, digoksyna, działanie adrenergiczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie przeciwpłytkowe, działanie sympatykomimetyczne, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid systemowy, guanetydyna, hipoglikemia, hydrokortyzon, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, klirens nerkowy, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwas walproinowy, lek hipoglikemizujący, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający oskrzela, lek sympatykomimetyczny, lek trombolityczny, lek urykozuryczny, lek β-adrenolityczny, metotreksat, metyldopa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, prostaglandyna nerkowa, przełom nadciśnieniowy, reakcja nadciśnieniowa, salbutamol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, stężenie digoksyny w osoczu, stymulacja adrenergiczna, układ krwiotwórczy, układ sercowo-naczyniowy, właściwość hipoglikemizująca, wydalanie nerkowe, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Walacyklowir – Interakcje

Walacyklowir, jako prolek acyklowiru, podlega istotnym interakcjom farmakologicznym, głównie związanym z nerkowym aktywnym wydzielaniem cewkowym, które determinuje eliminację acyklowiru. Leki nefrotoksyczne, takie jak aminoglikozydy, organiczne związki platyny, środki cieniujące z jodem, metotreksat, pentamidyna, foskarnet, cyklosporyna i takrolimus, mogą powodować addytywną nefrotoksyczność, zwiększając ryzyko uszkodzenia nerek, szczególnie u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek. Ponadto, inhibitory aktywnego wydzielania cewkowego, takie jak cymetydyna i probenecyd, zwiększają AUC acyklowiru odpowiednio o około 25% i 45%, a ich jednoczesne stosowanie podnosi AUC o około 65%, co wymaga monitorowania funkcji nerek i dostosowania dawki walacyklowiru. Podobne ryzyko dotyczy leków konkurujących o ten sam szlak eliminacji, np. tenofowiru.
acyklowir, aminoglikozyd, AUC, cyklosporyna, cymetydyna, farmakokinetyka, foskarnet, funkcja nerek, klirens nerkowy, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, metabolizm wątrobowy, metotreksat, mykofenolan mofetylu, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, ostre uszkodzenie nerek, pentamidyna, półpasiec, probenecyd, środek cieniujący, takrolimus, tenofowir, terapia przeciwwirusowa, walacyklowir, wydzielanie cewkowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie cytomegalowirusem
Leksykon leków
Interakcje leku – Vaciclor 1000 mg 1000 mg

Walacyklowir, jako prolek acyklowiru, jest eliminowany głównie przez nerki poprzez aktywne wydzielanie cewkowe, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Leki hamujące ten mechanizm, takie jak cymetydyna i probenecyd, zwiększają AUC acyklowiru odpowiednio o 25% i 45%, a ich jednoczesne stosowanie może podnieść AUC nawet o 65%. Ponadto, walacyklowir może kumulować się w obecności leków nefrotoksycznych (aminoglikozydy, związki platyny, środki cieniujące jodowe, metotreksat, pentamidyna, foskarnet, cyklosporyna, takrolimus), co znacząco zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek. W takich przypadkach zaleca się regularne monitorowanie funkcji nerek oraz rozważenie dostosowania dawki walacyklowiru. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek oraz podczas terapii profilaktycznej CMV lub leczenia półpaśca, gdzie stosowane są wyższe dawki walacyklowiru.
aktywny metabolit, antybiotyk aminoglikozydowy, cyklosporyna, cymetydyna, efekt nefrotoksyczny, farmakokinetyka, foskarnet, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, metotreksat, mykofenolan mofetylu, organiczny związek platyny, ośrodkowy układ nerwowy, pentamidyna, półpasiec, probenecyd, prolek acyklowiru, środek cieniujący jodowy, takrolimus, tenofowir, walacyklowir, zaburzenie czynności nerek, zakażenie cytomegalowirusem
Leksykon leków
Interakcje leku – Torsemed 10 mg

Torasemid, będący substratem izoenzymów CYP2C8 i CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących pochodne kumaryny ze względu na ryzyko zaburzeń działania przeciwzakrzepowego oraz pacjentów leczonych inhibitorami ACE, gdzie synergistyczne działanie hipotensyjne może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Zaleca się zmniejszenie dawki początkowej ACE-I lub czasowe odstawienie torasemidu na 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii. Ponadto torasemid może indukować hipokaliemię i hipomagnezemię, co zwiększa toksyczność glikozydów naparstnicy, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie elektrolitów. Wysokie ryzyko interakcji występuje także z aminoglikozydami, cisplatyną i litem, wymagając regularnej kontroli funkcji nerek i stężenia litu w surowicy.
aminy katecholowe, antybiotyki aminoglikozydowe, cefalosporyny, cholestyramine, cisplatyna, digoksyna, dna moczanowa, działanie hipotensyjne, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, inhibitory konwertazy angiotensyny, izoenzymy cytochromu P450, katecholaminy, kontrola glikemii, kortykosteroidy, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwnadciśnieniowe, leki zwiotczające, lit w surowicy, niedobór elektrolitów, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odwodnienie, pochodne kumaryny, probenecyd, salicylany, synteza prostaglandyn, torasemid, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Moxinea 400 mg

Moksyfloksacyna, substancja czynna leku Moxinea 400 mg, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, głównie związane z wydłużeniem odstępu QT, co zwiększa ryzyko groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (np. chinidyna), klasy III (np. amiodaron), lekami przeciwpsychotycznymi (np. haloperydol), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz niektórymi antybiotykami i lekami przeciwhistaminowymi, które również wydłużają odstęp QT. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie moksyfloksacyny z lekami powodującymi hipokaliemię (diuretyki pętlowe, tiazydowe, kortykosteroidy, amfoterycyna B) oraz z preparatami mogącymi indukować bradykardię. Ponadto, preparaty zawierające kationy dwu- i trójwartościowe (np. magnez, glin, żelazo, cynk) mogą zmniejszać biodostępność moksyfloksacyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 6-godzinnego odstępu między ich podaniem a antybiotykiem.
biodostępność antybiotyku, cyklosporyna, cytochrom P-450, digoksyna, diuretyki pętlowe i tiazydowe, dna moczanowa, doustne leki przeciwzakrzepowe, elektrofizjologia serca, glibenklamid, glikemia, hipokaliemia, interakcje metaboliczne, itrakonazol, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki przeciwbakteryjne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, metabolizm wątrobowy, moksyfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, ranitydyna, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Profenid 100 mg

Ketoprofen, jako NLPZ, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ketoprofenu z innymi NLPZ, selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz salicylanami w dużych dawkach ze względu na wysokie ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Również łączenie ketoprofenu z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyny, antagoniści witaminy K, leki przeciwagregacyjne, inhibitory trombiny i czynnika Xa) zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania. Interakcje z litem mogą prowadzić do toksyczności poprzez hamowanie jego wydalania, a z metotreksatem (>15 mg/tydzień) do zwiększonej toksyczności hematologicznej. Warto podkreślić konieczność monitorowania parametrów laboratoryjnych, zwłaszcza stężenia litu i morfologii krwi, oraz ograniczenie terapii NLPZ do kilku dni.
agregacja płytek krwi, antagonista witaminy K, antybiotyk chinolonowy, apiksaban, bloker receptora angiotensyny, cyklosporyna, dabigatran, domaciczny środek antykoncepcyjny, edoksaban, glikozyd nasercowy, heparyna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, inhibitor czynnika Xa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor trombiny, inhibitor wychwytu serotoniny, ketoprofen, klirens nerkowy, klopidogrel, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwagregacyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, nikorandyl, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, perforacja, probenecyd, rywaroksaban, salicylan, takrolimus, tenofowir, tiklopidyna, toksyczność hematologiczna, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Nutra Essential 325 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o około 50%, co wymaga redukcji dawki, natomiast leki indukujące enzymy wątrobowe (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon) przyspieszają metabolizm paracetamolu, zwiększając ryzyko hepatotoksyczności. Metoklopramid i inne prokinetyki przyspieszają wchłanianie, a leki spowalniające motorykę przewodu pokarmowego je opóźniają. Cholestyramina obniża wchłanianie paracetamolu, dlatego nie powinna być stosowana w ciągu pierwszej godziny po podaniu leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kwasicy metabolicznej przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu i flukloksacyliny oraz na zwiększone ryzyko neutropenii przy koadministracji z zydowudyną (AZT), co wymaga monitorowania morfologii krwi. Długotrwałe stosowanie paracetamolu z doustnymi antykoagulantami, zwłaszcza warfaryną, może nasilać ich działanie i zwiększać ryzyko krwawień, co wymaga regularnego monitorowania INR.
antykoagulant, biotransformacja, chloramfenikol, cholestyramina, choroba alkoholowa, CYP2E1, cytochrom P450, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glukoza we krwi, glutation, hepatotoksyczność, induktor enzymatyczny, karbamazepina, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwbólowy, lek przeciwpadaczkowy, luka anionowa, metabolit toksyczny, metoklopramid, morfologia krwi, NAPQI, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, opróżnianie żołądka, paracetamol, parametry funkcji wątroby, parametry krzepnięcia, probenecyd, prymidon, przeszczep wątroby, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Syntarpen 500 mg

Kloksacylina, jako antybiotyk beta-laktamowy z grupy penicylin przeciwgronkowcowych, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Probenecyd hamuje wydzielanie kanalikowe kloksacyliny, co zwiększa jej stężenie w surowicy i wydłuża okres półtrwania, umożliwiając potencjalną redukcję dawki. Metotreksat wykazuje podwyższone stężenia i zwiększoną toksyczność wskutek konkurencyjnego hamowania eliminacji nerkowej, co wymaga monitorowania stężenia leku i objawów toksyczności. Kloksacylina nasila działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga częstszego monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, antybiotyk może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny poprzez zaburzenie krążenia wątrobowo-jelitowego, co uzasadnia stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji niehormonalnej.
17-oksosteroid, ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, chloramfenikol, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie antagonistyczne, działanie synergistyczne, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kanalik nerkowy, kloksacylina, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas fusydynowy, metotreksat, nadwrażliwość krzyżowa, penicylina przeciwgronkowcowa, pierścień beta-laktamowy, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, Syntarpen, tetracyklina, wskaźnik INR, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Auglavin PPH (400 mg + 57 mg)/5 ml

Produkt leczniczy Auglavin PPH, zawierający amoksycylinę i kwas klawulanowy, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Szczególnie ważne jest ścisłe monitorowanie parametrów układu krzepnięcia (INR, czas protrombinowy) u pacjentów stosujących jednocześnie doustne antykoagulanty (acenokumarol, warfaryna), ze względu na ryzyko zwiększenia wartości INR. W przypadku terapii metotreksatem, amoksycylina może obniżać jego wydalanie, co zwiększa ryzyko toksyczności (supresja szpiku, hepatotoksyczność, zapalenie błon śluzowych) i wymaga rozważenia alternatywnej antybiotykoterapii lub ścisłego monitorowania stężenia metotreksatu. Probenecyd istotnie zmniejsza nerkowe wydzielanie amoksycyliny, podwyższając jej stężenie i potencjalnie nasilając działania niepożądane, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.
acenokumarol, allopurynol, amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia, Auglavin PPH, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfunkcja przeszczepu, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, kwas klawulanowy, kwas mykofenolowy, kwas organiczny, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mykofenolan mofetylu, probenecyd, reakcja skórna, supresja szpiku kostnego, warfaryna, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Toramide 20 mg

Torasemid, jako diuretyk pętlowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza potasu i magnezu, ze względu na ryzyko hipokaliemii nasilanej przez glikozydy nasercowe, mineralo- i glikokortykosteroidy oraz środki przeczyszczające. Torasemid może nasilać działanie hipotensyjne leków przeciwnadciśnieniowych, zwłaszcza inhibitorów ACE, co wymaga dostosowania dawek i ścisłej kontroli ciśnienia tętniczego. Ponadto, NLPZ (np. indometacyna) i probenecyd mogą osłabiać działanie moczopędne i hipotensyjne torasemidu, co wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek oraz skuteczności terapii. Wysokie dawki torasemidu mogą nasilać toksyczność leków takich jak aminoglikozydy, cisplatyna, cefalosporyny, lit, leki zwiotczające kuraropodobne, teofilina oraz salicylany, co wymaga odpowiedniego monitorowania i dostosowania dawek.
antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, cholestyramina, cisplatyna, diuretyk pętlowy, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, indometacyna, inhibitor ACE, katecholamina, kortykosteroid, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, lek zwiotczający, mięsień sercowy, nefrotoksyczność, NLPZ, odwodnienie, ototoksyczność, probenecyd, salicylan, środek przeczyszczający, teofilina, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Furosemidum Neupharm 10 mg/ml

Furosemidum Neupharm (10 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym, które wymagają ścisłego monitorowania i dostosowania terapii. Szczególnie istotne jest ryzyko hipokaliemii i hipomagnezemii nasilanej przez glikokortykosteroidy, karbenoksolon, środki przeczyszczające oraz lukrecję, co może zwiększać toksyczność glikozydów nasercowych i ryzyko arytmii. Furosemid potęguje działanie hipotensyjne inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz innych diuretyków, co wymaga przerwania lub zmniejszenia dawki furosemidu na 3 dni przed wprowadzeniem tych leków. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą osłabiać działanie moczopędne furosemidu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z hipowolemią. Ponadto, furosemid nasila nefrotoksyczność aminoglikozydów, cefalosporyn i polimyksyn oraz ototoksyczność aminoglikozydów i cisplatyny, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub stosowania niskich dawek (np. 40 mg furosemidu u pacjentów z prawidłową czynnością nerek podczas terapii cisplatyną).
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, arytmia komorowa, bilans płynów, cefalosporyna, chloral wodzian, cisplatyna, cyklosporyna A, diureza, dna moczanowa, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hormon tarczycy, inhibitor ACE, kaliureza, karbenoksolon, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek sympatykomimetyczny, lit, metotreksat, nefropatia kontrastowa, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, pochodna kuraryny, polimyksyna, probenecyd, rysperydon, salicylan, środek kontrastowy, środek zwiotczający mięśnie, tachykardia, teofilina, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza
Leksykon leków
Interakcje leku – Biotaksym 2 g

Cefotaksym, jako antybiotyk beta-laktamowy z grupy cefalosporyn, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Antagonizm z lekami bakteriostatycznymi (tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol, sulfonamidy) może obniżać skuteczność terapii, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei synergizm z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) zwiększa działanie przeciwbakteryjne, ale wymaga monitorowania funkcji nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność. Podobne ryzyko nefrotoksyczności występuje przy łączeniu cefotaksymu z silnymi lekami moczopędnymi, np. furosemidem. Probenecyd wpływa na farmakokinetykę cefotaksymu, podwajając jego stężenie w osoczu i zmniejszając klirens nerkowy o około 50%, co u pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie wymaga modyfikacji dawki, natomiast u osób z niewydolnością nerek może być konieczne dostosowanie dawkowania.
amikacyna, aminoglikozyd, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotykoterapia, badanie laboratoryjne, cefalosporyna, cefoperazon, cefotaksym, chloramfenikol, działanie przeciwbakteryjne, erytromycyna, farmakokinetyka, furosemid, gentamycyna, grupa metylotiotetrazolowa, interakcja lekowa, kanalik nerkowy, klirens nerkowy, lek bakteriostatyczny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, metabolizm wątrobowy, metronidazol, nefrotoksyczność, oznaczanie glukozy w moczu, parametr nerkowy, probenecyd, przedział terapeutyczny, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamid, synergizm, synergizm farmakodynamiczny, test Coombsa, test enzymatyczny, tetracyklina, tobramycyna, układ odpornościowy, wynik fałszywie dodatni, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Butapirazol 250 mg

Butapirazol (fenylobutazon) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest nasilenie działania doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny, co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga monitorowania INR oraz dostosowania dawki. Podobnie, fenylobutazon potęguje efekt hipoglikemizujący doustnych leków przeciwcukrzycowych (pochodne sulfonylomocznika) oraz insuliny, co wymaga regularnego monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawkowania. Interakcje z metotreksatem są szczególnie niebezpieczne, prowadząc do nasilonej toksyczności, w tym supresji szpiku, uszkodzenia wątroby i nerek, dlatego jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłej kontroli parametrów hematologicznych i biochemicznych. Butapirazol zmniejsza także skuteczność spironolaktonu, co może wymagać zwiększenia dawki tego diuretyku.
barbiturany, choroba wrzodowa, czas protrombinowy, efekt diuretyczny, farmakolog kliniczny, fenylobutazon, glikemia, glikokortykosteroidy, hemostaza, hipoglikemia, INR, leki gastroprotekcyjne, metotreksat, morfologia krwi, niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, parametry koagulologiczne, perforacja przewodu pokarmowego, pochodne kumaryny, pochodne sulfonylomocznika, probenecyd, reakcja alergiczna, sole złota, spironolakton, sulfinpirazon, sulfonamidy, supresja szpiku kostnego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefuroxime TZF 1500 mg

Cefuroksym, jako cefalosporynowy antybiotyk, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest zmniejszenie skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych wskutek zaburzenia flory jelitowej i obniżenia wchłaniania estrogenów, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji podczas terapii i przez 7 dni po jej zakończeniu. Ponadto, probenecyd znacząco hamuje wydzielanie cewkowe cefuroksymu, prowadząc do zwiększenia jego stężenia w surowicy i wydłużenia eliminacji, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Wysokie dawki cefuroksymu w połączeniu z diuretykami pętlowymi (np. furosemidem) lub aminoglikozydami zwiększają ryzyko nefrotoksyczności, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji nerek. Równoczesne podawanie cefuroksymu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może podwyższać INR, co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia oraz ewentualnej korekty dawkowania.
antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, cefalosporyna z grupą metylotiotetrazolową, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane antybiotyku, estrogen, flora bakteryjna jelita, furosemid, hormonalny środek antykoncepcyjny, metabolizm wątrobowy, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, parametr krzepnięcia, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, reakcja disulfiramopodobna, stężenie glukozy, surowica krwi, terapia przeciwbakteryjna, układ odpornościowy, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Fragmin 10 000 j.m. a.Xa/0,4 ml

Fragmin (dalteparyna sodowa) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie przeciwzakrzepowe. Szczególnie istotne jest nasilenie efektu przeciwzakrzepowego przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, apiksaban), przeciwpłytkowych (klopidogrel, prasugrel), niesteroidowych leków przeciwzapalnych (ibuprofen, diklofenak) oraz antagonistów receptora GP IIb/IIIa (abciksimab, eptifibatyd), co zwiększa ryzyko krwawień. Również leki trombolityczne (alteplaza, streptokinaza) i dextran wykazują potencjalne ryzyko powikłań krwotocznych. Dodatkowo, cytostatyki, sulfinpirazon, probenecyd i kwas etakrynowy mogą nasilać działanie dalteparyny poprzez wpływ na funkcję płytek krwi lub farmakokinetykę, co wymaga ostrożności klinicznej. Warto podkreślić, że u pacjentów z niewydolnością nerek stosowanie NLPZ i dużych dawek kwasu acetylosalicylowego może zwiększać ryzyko działań niepożądanych poprzez zmniejszenie produkcji prostaglandyn i upośledzenie przepływu nerkowego.
abciksimab, acenokumarol, agregacja płytek krwi, alteplaza, antagonista receptora GP IIb/IIIa, antagonista witaminy K, apiksaban, chinina, czynnik krzepnięcia, dalteparyna sodowa, dekstran, digoksyna, diklofenak, doksycyklina, działanie fibrynolityczne, działanie przeciwzakrzepowe, eptifibatyd, Fragmin, funkcja płytek krwi, heparyna niefrakcjonowana, hydroksyzyna, ibuprofen, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbinowy, kwas etakrynowy, lek cytostatyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, naparstnica, naproksen, niestabilna choroba wieńcowa, niestabilna dusznica bolesna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nitrogliceryna, penicylina, prasugrel, probenecyd, prometazyna, rywaroksaban, streptokinaza, sulfinpirazon, tetracyklina, tikagrelor, tirofiban, układ krzepnięcia, warfaryna, witamina C, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Symleptic 100 mg

Gabapentyna, substancja czynna Symleptic, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne przede wszystkim z opioidami, np. morfiną, gdzie podanie 60 mg morfiny w kapsułce o kontrolowanym uwalnianiu na 2 godziny przed 600 mg gabapentyny zwiększa AUC gabapentyny o 44%. Skutkuje to nasileniem depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN), w tym ryzykiem depresji oddechowej, szczególnie u osób starszych. Zaleca się monitorowanie objawów zahamowania OUN i ewentualną modyfikację dawkowania. Gabapentyna nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina) ani z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i/lub etynyloestradiol, co ułatwia jej stosowanie w terapii skojarzonej i u kobiet w wieku rozrodczym.
biodostępność gabapentyny, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja OUN, dna moczanowa, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormonalna antykoncepcja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek opioidowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, terapia skojarzona padaczki, zaburzenia oddychania
Leksykon leków
Interakcje leku – Symleptic 300 mg

Gabapentyna, substancja czynna preparatu Symleptic, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z opioidami, np. morfiną. Podanie 600 mg gabapentyny po 60 mg morfiny o kontrolowanym uwalnianiu zwiększa AUC gabapentyny o 44%, co może prowadzić do depresji oddechowej i nasilonego działania uspokajającego, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Konieczna jest uważna obserwacja i ewentualna modyfikacja dawek obu leków. Brak istotnych interakcji stwierdzono z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i/lub etynyloestradiol. Probenecyd nie wpływa na wydalanie gabapentyny, a cymetydyna powoduje jedynie nieistotne klinicznie zmniejszenie wydalania.
alkohol etylowy, AUC, cymetydyna, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne na OUN, działanie niepożądane, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, interakcja z alkoholem, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, morfina, noretyndron, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, terapia gabapentyną, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie równowagi, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – X-Systo 400 mg

Piwmecylinum, jako antybiotyk z grupy penicylin, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z kilkoma lekami. Probenecyd hamuje nerkową eliminację piwmecylinamu, co prowadzi do zwiększenia jego stężenia w surowicy i może wymagać dostosowania dawki. Metotreksat, podawany jednocześnie, wykazuje obniżoną eliminację, co zwiększa ryzyko toksyczności, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia i ewentualna korekta dawki. Ponadto, stosowanie kwasu walproinowego i jego pochodnych z piwmecylinamem zwiększa ryzyko utraty karnityny, co może prowadzić do zaburzeń energetycznych w mięśniach i sercu. Antybiotyki bakteriostatyczne, takie jak erytromycyna i tetracykliny, mogą hamować bakteriobójcze działanie piwmecylinamu, co zmniejsza skuteczność terapii i wymaga ostrożności lub unikania takiego połączenia.
antybiotyk bakteriostatyczny, działanie bakteriobójcze, erytromycyna, funkcja nerek, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas walproinowy, lek bakteriostatyczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, metotreksat, niedobór karnityny, penicylina, piwmecylinam, probenecyd, tetracyklina, toksyczność metotreksatu, walproinian, wywiad lekarski
Leksykon leków
Interakcje leku – Hascovir 800 mg

Preparat Hascovir zawierający 800 mg acyklowiru cechuje się brakiem klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z większością leków, co potwierdza jego względne bezpieczeństwo w politerapii. Acyklowir jest eliminowany głównie przez czynne wydzielanie cewkowe w nerkach, co stanowi potencjalny mechanizm interakcji z lekami takimi jak probenecyd, cymetydyna oraz mykofenolan mofetylu. W badaniach wykazano, że te substancje zwiększają pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) acyklowiru oraz zmniejszają jego klirens nerkowy, co prowadzi do podwyższenia stężenia leku w osoczu. Pomimo tych zmian, szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru sprawia, że modyfikacja dawkowania Hascoviru 800 mg nie jest konieczna, nawet w warunkach podwyższonego stężenia leku. W praktyce klinicznej zaleca się jednak monitorowanie funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ich upośledzeniem oraz u osób starszych, u których ryzyko kumulacji leku jest większe.
acyklowir, AUC, cymetydyna, farmakokinetyka acyklowiru, Hascovir, indeks terapeutyczny, infekcja wirusowa, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, klirens nerkowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwwirusowy, metabolizm wątrobowy, mykofenolan mofetylu, niewydolność nerek, probenecyd, terapia immunosupresyjna, transport aktywny, układ odpornościowy, wydzielanie cewkowe
Leksykon substancji czynnych
Cefazolina – Interakcje

Cefazolina, antybiotyk cefalosporynowy I generacji, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii wielolekowej. Antagonizm działania obserwowany in vitro z antybiotykami bakteriostatycznymi (tetracykliny, sulfonamidy, erytromycyna, chloramfenikol) stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Probenecyd hamuje wydalanie cefazoliny przez kanaliki nerkowe, co prowadzi do wzrostu stężenia leku we krwi i wydłużenia jego retencji, dlatego koadministracja jest niewskazana. Współpodawanie z aminoglikozydami, lekami moczopędnymi (np. furosemid), jodowanymi środkami kontrastowymi, organicznymi związkami platyny, metotreksatem w dużych dawkach oraz lekami przeciwwirusowymi (acyklowir, foskarnet) zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek. Cefazolina może również nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i heparyny, co wiąże się z koniecznością kontroli parametrów krzepnięcia, w tym INR.
acyklowir, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk bakteriostatyczny, cefalosporyna pierwszej generacji, chloramfenikol, cyklosporyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, erytromycyna, foskarnet, furosemid, glukoza w moczu, heparyna, INR, kolistyna, lek moczopędny, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nefrotoksyczność, niedokrwistość hemolityczna, odczyn Coombsa, organiczny związek platyny, pentamidyna, polimyksyna B, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, środek kontrastowy, sulfonamid, takrolimus, test antyglobulinowy, tetracyklina, transfuzja krwi, warfaryna, witamina K1, zaburzenia krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Vetira 250 mg

Lewetyracetam, aktywny składnik Vetira, wykazuje minimalne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna oraz prymidon, zarówno u dorosłych, jak i dzieci. U pacjentów pediatrycznych stosujących dawki do 60 mg/kg/dobę obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy, jednak nie wymaga to korekty dawkowania. Probenecyd (500 mg 4x/dobę) zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co ma ograniczone znaczenie kliniczne. Istotną interakcją jest zmniejszenie klirensu metotreksatu przy jednoczesnym podawaniu, co prowadzi do wzrostu stężenia i przedłużonej ekspozycji na potencjalnie toksyczne poziomy, wymagając ścisłego monitorowania obu leków.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, jednoczesne podawanie leków, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, osmotyczny lek przeczyszczający, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, Vetira, walproinian, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Adimuplan 50 mg

Adimuplan, zawierający sytagliptynę, wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji lekowych. Sytagliptyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm wątrobowy ma ograniczony wpływ na jej klirens. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub ESRD metabolizm ten może nabrać większego znaczenia, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna), co może prowadzić do zwiększenia stężenia sytagliptyny w osoczu. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny p oraz transportera OAT3, jednak kliniczne znaczenie interakcji z inhibitorami OAT3 (np. probenecyd) jest niskie. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu metforminy (1000 mg x 2/dobę), cyklosporyny (600 mg jednorazowo), digoksyny (0,25 mg/dobę), gliburydu, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych leków antykoncepcyjnych, co wskazuje na bezpieczne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawek.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, efekt hipoglikemizujący, endogenna inkretyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor DPP-4, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens sytagliptyny, kontrola glikemii, metformina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, substrat CYP3A4, symwastatyna, sytagliptyna, terapia skojarzona, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Ciphin 500 500 mg

Cyprofloksacyna, fluorochinolon o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Kluczowym mechanizmem jest tworzenie kompleksów chelatowych z wielowartościowymi kationami (Ca²⁺, Mg²⁺, Al³⁺, Fe³⁺), sewelamerem, sukralfatem oraz lekami zobojętniającymi, co znacząco obniża wchłanianie cyprofloksacyny; zaleca się podawanie jej 1-2 godziny przed lub co najmniej 4 godziny po tych preparatach. Produkty nabiałowe i napoje wzbogacone wapniem również mogą zmniejszać biodostępność leku. Probenecyd hamuje wydzielanie nerkowe cyprofloksacyny, zwiększając jej stężenie w osoczu i ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne są interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP1A2: tyzanidyna (7-krotne zwiększenie Cmax, 10-krotne AUC, przeciwwskazane łączne stosowanie), metotreksat (zwiększone stężenie i toksyczność), teofilina i pochodne ksantyn (wzrost stężenia, ryzyko ciężkich działań niepożądanych), fenytoina (zmienne stężenia, wymagana kontrola). Ponadto, cyprofloksacyna nasila działanie warfaryny, co wymaga częstego monitorowania INR.
agomelatyna, antagonisty receptora H2, CYP450 1A2, cyprofloksacyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenytoina, fluorochinolony, fluwoksamina, hepatotoksyczność, INR, kationy wielowartościowe, klozapina, kofeina, kompleks chelatowy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwzakrzepowe, leki trójpierścieniowe, leki zobojętniające, makrolidy, metotreksat, N-desmetyloklozapina, pentoksyfilina, pochodne ksantyny, probenecyd, ropinirol, sukralfat, teofilina, torsade de pointes, tyzanidyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Ciprinol 500 mg

Cyprofloksacyna, substancja czynna leku Ciprinol, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca. Wchłanianie cyprofloksacyny jest istotnie obniżane przez preparaty zawierające wielowartościowe kationy (Al, Mg, Ca, Fe), polimery wiążące fosforany, sukralfat oraz leki zobojętniające sok żołądkowy, co wymaga podawania cyprofloksacyny 1-2 godziny przed lub co najmniej 4 godziny po tych lekach. Probenecyd zwiększa stężenie cyprofloksacyny w osoczu poprzez hamowanie jej wydzielania nerkowego, natomiast metoklopramid przyspiesza osiągnięcie maksymalnego stężenia (Cmax) bez wpływu na biodostępność. Omeprazol powoduje nieznaczne zmniejszenie Cmax i AUC cyprofloksacyny, co zwykle nie ma znaczenia klinicznego.
acenokumarol, agomelatyna, antagonista witaminy K, cyklosporyna, cyprofloksacyna, duloksetyna, fenprokumon, fenytoina, fluindion, hepatotoksyczność, inhibitor CYP450 1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kanalik nerkowy, klozapina, kofeina, lek zobojętniający sok żołądkowy, lidokaina, metoklopramid, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, N-demetyloklozapina, omeprazol, pentoksyfilina, pochodna ksantyny, polimer wiążący fosforany, probenecyd, próg drgawkowy, ropinirol, sukralfat, syldenafil, teofilina, tyzanidyna, warfaryna, wielowartościowy kation, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefepime Accord 2 g

Cefepim Accord, jako cefalosporyna czwartej generacji, wykazuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest nasilenie działania przeciwzakrzepowego pochodnych kumaryny (np. warfaryny), co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania INR oraz ewentualnej modyfikacji dawki antykoagulantu. Jednoczesne stosowanie cefepimu z antybiotykami bakteriostatycznymi (tetracykliny, makrolidy, chloramfenikol) może osłabiać bakteriobójcze działanie cefepimu, co jest istotne w terapii ciężkich infekcji. Ponadto, współpodawanie z aminoglikozydami może prowadzić do synergistycznego efektu przeciwbakteryjnego, ale zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Probenecyd może podnosić stężenie cefepimu w osoczu poprzez hamowanie jego wydzielania kanalikowego, co może wymagać dostosowania dawki.
aminoglikozyd, antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefepim, chloramfenikol, czas protrombinowy, doustny antykoagulant, glukoza w moczu, hemoliza, lek przeciwzakrzepowy, makrolid, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nefrotoksyczność, niedokrwistość hemolityczna, pochodna kumaryny, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, test Coombsa, tetracyklina, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Augmentin ES (600 mg + 42,9 mg)/5 ml

Augmentin ES to preparat zawierający amoksycylinę trójwodną (120 mg/ml po rozpuszczeniu) oraz potasu klawulanian (8,58 mg/ml kwasu klawulanowego), charakteryzujący się biodostępnością około 70% po podaniu doustnym. Farmakokinetyka obu składników jest zbliżona, z Tmax około 1 godziny, a u dzieci dawkujących 45 mg amoksycyliny + 3,2 mg kwasu klawulanowego/kg co 12 godzin, Cmax amoksycyliny wynosi 15,7 ± 7,7 µg/ml, a kwasu klawulanowego 1,7 ± 0,9 µg/ml. Objętość dystrybucji wynosi 0,3-0,4 l/kg dla amoksycyliny i 0,2 l/kg dla kwasu klawulanowego, a wiązanie z białkami osocza to odpowiednio 18% i 25%. Amoksycylina i kwas klawulanowy są szeroko dystrybuowane do tkanek i płynów ustrojowych, z wyjątkiem ograniczonego przenikania amoksycyliny do płynu mózgowo-rdzeniowego. Metabolizm amoksycyliny obejmuje wydalanie 10-25% dawki jako kwasu penicylinowego, natomiast kwas klawulanowy jest intensywnie metabolizowany i wydalany przez nerki, kał oraz drogi oddechowe.
amoksycylina trójwodna, AUC, bariera łożyskowa, biodostępność, Cmax, klirens całkowity, kumulacja leku, kwas penicylinowy, niedojrzałość nerkowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, potasu klawulanian, probenecyd, retencja tkankowa, Tmax, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Co-Valsacor, zawierający walsartan 160 mg i hydrochlorotiazyd 12,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z litem, gdzie tiazydowy składnik może powodować wzrost stężenia litu i nasilenie jego toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Walsartan i hydrochlorotiazyd mogą nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, a jednoczesne stosowanie z NLPZ (w tym inhibitorami COX-2) zwiększa ryzyko pogorszenia czynności nerek, hiperkaliemii oraz osłabienia efektu hipotensyjnego. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez łączenie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu z Co-Valsacorem zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. Zalecane jest unikanie takiego skojarzenia. Ponadto, stosowanie diuretyków oszczędzających potas, suplementów potasu oraz zamienników soli kuchennej zawierających potas wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w osoczu.
allopurynol, amantadyna, amfoterycyna, amina presyjna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, atenolol, cyklosporyna, cymetydyna, cyzapryd, czynnościowa niewydolność nerek, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, furosemid, glibenklamid, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor reniny, karbenoksolon, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek cytotoksyczny, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, leki przeciwnadciśnieniowe, lit w surowicy, metylodopa, motoryka przewodu pokarmowego, nadczynność przytarczyc, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, ostra niewydolność nerek, penicylina G, perystaltyka przewodu pokarmowego, probenecyd, reakcja nadwrażliwości, ryfampicyna, rytonawir, środek kontrastujący zawierający jod, sulfinpirazon, supresja szpiku kostnego, torsades de pointes, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wyrzutu wątrobowego, tubokuraryna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Ceftriakson – Interakcje

Ceftriakson, jako cefalosporyna III generacji, wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Najważniejszą z nich jest ryzyko wytrącania się nierozpuszczalnych soli wapniowych przy jednoczesnym podawaniu dożylnym z roztworami zawierającymi wapń (np. roztwór Ringera, Hartmanna, żywienie pozajelitowe), co może prowadzić do zatorów płucnych i naczyniowych. U noworodków ryzyko to jest szczególnie wysokie. Zaleca się unikanie jednoczesnego podawania przez ten sam zestaw infuzyjny oraz, u pacjentów innych niż noworodki, podawanie kolejno po starannym przepłukaniu linii infuzyjnej. Ponadto, ceftriakson może nasilać działanie doustnych antagonistów witaminy K, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga częstego monitorowania INR i dostosowania dawki leków przeciwzakrzepowych. W przypadku jednoczesnego stosowania z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) wskazane jest monitorowanie stężenia aminoglikozydu oraz funkcji nerek ze względu na potencjalne ryzyko nefrotoksyczności, choć dane są niejednoznaczne.
amikacyna, antagonista witaminy K, antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna trzeciej generacji, cefoperazon, ceftriakson, chloramfenikol, doustny antykoagulant, działanie antagonistyczne, efekt disulfiramopodobny, farmakokinetyka, furosemid, gentamycyna, grupa metylotiotetrazolu, lek przeciwzakrzepowy, metoda enzymatyczna, metoda nieenzymatyczna, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, probenecyd, produkt zawierający wapń, rekonstytucja ceftriaksonu, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, silny lek moczopędny, sól wapniowa ceftriaksonu, stężenie glukozy w moczu, test Coombsa, test na galaktozemię, tobramycyna, wynik fałszywie dodatni, wytrącenie osadu, zator płucny, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Aspirin Cardio 100 mg

Kwas acetylosalicylowy (ASA) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, wynikające m.in. z wpływu na wiązanie z białkami osocza, modyfikację klirensu nerkowego oraz zmiany metabolizmu leków. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie ASA z metotreksatem w dawkach ≥ 15 mg/tydzień ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności szpiku kostnego, wynikające ze zmniejszonego klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z połączeń białkowych. NLPZ (ibuprofen, naproksen) mogą osłabiać antyagregacyjne działanie ASA, co ogranicza jego kardioprotekcję, natomiast leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny, heparyna) w połączeniu z ASA zwiększają ryzyko krwawień poprzez nasilenie działania przeciwzakrzepowego i wypieranie z białek osocza. Ponadto, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inne NLPZ zwiększają ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, a glikokortykosteroidy ogólnoustrojowe nasilają ryzyko choroby wrzodowej i krwawień, wymagając monitorowania i ewentualnej gastroprotekcji.
agregacja płytek krwi, benzbromaron, białko osocza, choroba Addisona, choroba wątroby, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, czas krwawienia, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie kardioprotekcyjne, działanie ototoksyczne, działanie przeciwdnawe, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie przeciwzakrzepowe, filtracja kłębuszkowa, furosemid, gastroprotekcja, glikokortykosteroid, gospodarka wodno-elektrolitowa, heparyna, ibuprofen, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, kanalik nerkowy, klirens nerkowy, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metamizol, metotreksat, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, ryzyko sercowo-naczyniowe, salicylany, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie w osoczu, synteza prostaglandyn, szpik kostny, toksyczność metotreksatu, tyklopidyna, uszkodzenie nerek, właściwość hipoglikemizująca, wydalanie kwasu moczowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Diuver 5 mg

Torasemid, będący substancją czynną preparatu Diuver, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza potasu i magnezu, ze względu na ryzyko hipokalemii i hipomagnezemii, które mogą zwiększać toksyczność glikozydów nasercowych i ryzyko arytmii. Współstosowanie torasemidu z inhibitorami ACE może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego, co wymaga redukcji dawki początkowej inhibitora ACE lub czasowego odstawienia torasemidu na 2-3 dni. Torasemid może także osłabiać skuteczność leków wazokonstrykcyjnych (adrenalina, noradrenalina) oraz leków przeciwcukrzycowych, co wymaga odpowiedniego dostosowania terapii. Dodatkowo, stosowanie torasemidu z mineralo- i glikokortykosteroidami lub środkami przeczyszczającymi zwiększa ryzyko hipokalemii, co wymaga monitorowania stężenia potasu i ewentualnej suplementacji.
adrenalina, antybiotyk aminoglikozydowy, arytmia, blok nerwowo-mięśniowy, cefalosporyna, chemioterapia, cholestyramina, cisplatyna, działanie diuretyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie nefrotoksyczne, efekt diuretyczny, efekt hipotensyjny, glikemia, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokalemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotonia ortostatyczna, indometacyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek wazokonstrykcyjny, lek zwiotczający mięśnie, lit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, probenecyd, salicylan, środek przeczyszczający, synteza prostaglandyn, teofilina, torasemid, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Penicillinum Crystallisatum TZF 3000000 j.m.

Benzylopenicylina potasowa wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Probenecyd hamuje wydzielanie penicyliny przez kanaliki nerkowe, co prowadzi do zwiększenia stężenia leku w surowicy i wydłużenia jego okresu półtrwania, co jest wykorzystywane terapeutycznie, ale wymaga monitorowania działań niepożądanych. Leki silnie wiążące się z białkami osocza, takie jak warfaryna czy fenytoina, mogą wypierać penicylinę, zwiększając przejściowo stężenie wolnej, aktywnej farmakologicznie frakcji. Antybiotyki bakteriostatyczne (erytromycyna, tetracyklina) mogą antagonizować bakteriobójcze działanie benzylopenicyliny poprzez hamowanie syntezy białek bakteryjnych, co klinicznie przekłada się na osłabienie skuteczności terapii. Ponadto, benzylopenicylina może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych poprzez zaburzenia flory jelitowej i krążenia wątrobowo-jelitowego hormonów steroidowych, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji niehormonalnej podczas terapii i przez 7 dni po jej zakończeniu.
antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk bakteriostatyczny, antykoncepcja hormonalna, benzylopenicylina potasowa, białko osocza, biodostępność, cefalosporyna, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, fenytoina, interakcja lekowa, kanalik nerkowy, metotreksat, metronidazol, okres półtrwania, Penicillinum Crystallisatum, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, stężenie antybiotyku, synteza białek bakteryjnych, tetracyklina, tinidazol, warfaryna, wolna frakcja leku
Leksykon leków
Interakcje leku – Methotrexat-Ebewe 2,5 mg

Metotreksat wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego toksyczność i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie metotreksatu z podtlenkiem azotu, co może prowadzić do ciężkiej mielosupresji, zapalenia jamy ustnej oraz neurotoksyczności przy podaniu dooponowym. Inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol, lanzoprazol) oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas salicylowy, opóźniają nerkową eliminację metotreksatu, zwiększając jego stężenie w osoczu i ryzyko toksyczności, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Produkty lecznicze powodujące niedobór kwasu foliowego (np. sulfonamidy, trimetoprym) nasilają toksyczność metotreksatu, natomiast preparaty kwasu foliowego mogą osłabiać jego skuteczność. Wysokie ryzyko interakcji wykazują także leki zmniejszające wydzielanie kanalikowe metotreksatu, takie jak probenecyd, penicyliny, cyprofloksacyna oraz lewetyracetam, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia leku i ewentualnej korekty dawki.
azatiopryna, chloramfenikol, cyklosporyna, cyprofloksacyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, fenylobutazon, fenytoina, folinian wapnia, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitor pompy protonowej, kolestyramina, kortykosteroid, kotrimoksazol, kwas folinowy, L-asparaginaza, leflunomid, lek cytostatyczny, lek nefrotoksyczny, lewetyracetam, marskość wątroby, merkaptopuryna, metotreksat, mielosupresja, neuralgia popółpaścowa, neurotoksyczność, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość aplastyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, pancytopenia, penicylamina, penicylina, pirymetamina, pochodna sulfonylomocznika, pochodne aminofenazonu, podtlenek azotu, półpasiec, probenecyd, prystynamycyna, retinoid, salicylan, sole złota, sulfasalazyna, sulfonamidy, teofilina, tetracyklina, triamteren, trymetoprym z sulfametoksazolem, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aciclovir Altan 250 mg/ml

Acyklowir w postaci dożylnej (Aciclovir Altan 250 mg) wykazuje dawkozależne farmakokinetyczne profile u dorosłych, dzieci oraz noworodków. Po jednogodzinnej infuzji dożylnej, u dorosłych pacjentów dawka 5 mg/kg mc. generuje średnie stężenie maksymalne (Cssmax) 43,6 mikromoli (9,8 µg/ml) oraz minimalne (Cssmin) 3,1 mikromola (0,7 µg/ml). U noworodków (0-3 miesiąca życia) podawanie 10 mg/kg mc. co 8 godzin skutkuje Cssmax 61,2 mikromoli (13,8 µg/ml) i Cssmin 10,1 mikromoli (2,3 µg/ml), a dawka 15 mg/kg mc. proporcjonalnie zwiększa te wartości do 83,5 mikromoli (18,8 µg/ml) i 14,1 mikromoli (3,2 µg/ml). Acyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego na poziomie około 50% stężenia w osoczu, a jego wiązanie z białkami osocza jest niskie (9-33%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z wypieraniem z miejsc wiązania białkowego.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, acyklowir dożylny, AUC, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Moxifloxacin Aurovitas 400 mg

Moksyfloksacyna, jako fluorochinolon, wykazuje istotne klinicznie interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, zwłaszcza związane z wydłużeniem odstępu QT w EKG. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid), klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), lekami przeciwpsychotycznymi (fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sultopryd), trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi, wybranymi antybiotykami (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna i.v., pentamidyna, halofantryna) oraz starszej generacji lekami przeciwhistaminowymi (terfenadyna, astemizol, mizolastyna) jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko torsade de pointes i innych groźnych zaburzeń rytmu serca. Dodatkowo, hipokaliemia indukowana przez diuretyki pętlowe i tiazydowe, leki przeczyszczające, kortykosteroidy czy amfoterycynę B zwiększa ryzyko wydłużenia QT, co wymaga monitorowania elektrolitów. Ostrożność wskazana jest także przy jednoczesnym stosowaniu leków wywołujących bradykardię (beta-blokery, diltiazem, werapamil, digoksyna), które mogą potęgować ryzyko arytmii.
bradykardia, chelatacja, cyklosporyna, cytochrom P-450, digoksyna, diuretyk pętlowy i tiazydowy, dna moczanowa, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hepatotoksyczne, fluorochinolon, glibenklamid, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, itrakonazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, moksyfloksacyna, morfina, odstęp QT, POChP, probenecyd, ranitydyna, środek zobojętniający sok żołądkowy, sukralfat, teofilina, torsade de pointes, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, wapń, węgiel aktywowany, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen Express Forte Tabs 400 mg

Ibuprofen (400 mg, Nurofen Express Forte Tabs) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym ze względu na ryzyko osłabienia działania przeciwpłytkowego ASA i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Również łączenie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 (koksybami), jest przeciwwskazane z powodu wysokiego ryzyka powikłań ze strony przewodu pokarmowego. W przypadku leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych (czas protrombinowy, INR) z uwagi na zwiększone ryzyko krwawień. Ibuprofen może także osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz leków moczopędnych, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może prowadzić do ostrej niewydolności nerek i hiperkaliemii, wymagając monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, błona śluzowa żołądka, cyklosporyna, czas protrombinowy, działanie nefrotoksyczne, gastroprotekcja, glikozyd nasercowy, hemofilia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, Nurofen Express Forte, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, sulfinpirazon, takrolimus, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie narządów miednicy mniejszej – Leczenie

Zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID) to infekcja górnego odcinka układu rozrodczego kobiet, obejmująca macicę, jajowody i jajniki, wymagająca szybkiego rozpoznania i wdrożenia empirycznej antybiotykoterapii o szerokim spektrum działania. Zalecane schematy ambulatoryjne obejmują ceftriakson 500 mg domięśniowo w pojedynczej dawce, doksycyklinę 100 mg doustnie 2 razy dziennie oraz metronidazol 500 mg doustnie 2 razy dziennie przez 14 dni lub alternatywnie cefoksytynę 2 g domięśniowo z probenecydem 1 g doustnie, doksycykliną i metronidazolem w tych samych dawkach i czasie. W przypadku hospitalizacji stosuje się ceftriakson 1 g dożylnie co 24 godziny, doksycyklinę i metronidazol dożylnie lub doustnie, bądź alternatywne schematy z cefotanem, cefoksytyną, ampicyliną-sulbaktamem lub klindamycyną z gentamycyną. Kontrola kliniczna po 72 godzinach jest niezbędna, a brak poprawy wymaga intensyfikacji leczenia dożylnego. Pełen 14-dniowy kurs antybiotyków jest kluczowy dla eradykacji infekcji i zapobiegania powikłaniom.
ampicylina/sulbaktam, antybiotykoterapia, azytromycyna, bakteryjna waginoza, bliznowacenie jajowodów, ból miednicy, cefoksytyna, cefotetan, ceftriakson, Chlamydia trachomatis, ciąża pozamaciczna, czynnik jajowodowy, doksycyklina, endometrium, gentamycyna, histerektomia, klindamycyna, laparoskopia, metronidazol, miedziana wkładka wewnątrzmaciczna, Neisseria gonorrhoeae, probenecyd, ropień jajowodowo-jajnikowy, rzęsistkowica, salpingo-ooforektomia, wkładka wewnątrzmaciczna, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapłodnienie in vitro
Leksykon leków
Interakcje leku – APAP przeziębienie MAX 1000 mg + 50 mg + 12,2 mg/sasz.

APAP przeziębienie MAX zawiera paracetamol (1000 mg), kofeinę (50 mg) oraz fenylefryny chlorowodorek (12,2 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Produkt nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi paracetamol, kofeinę lub sympatykomimetyki ze względu na ryzyko przedawkowania i nasilenia działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności. Interakcje z inhibitorami MAO mogą wywołać stan pobudzenia i hipertermię, a z zydowudyną – nasilenie toksyczności szpiku kostnego, co wymaga monitorowania morfologii krwi. Paracetamol może nasilać działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych i przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), zwiększając ryzyko hipoglikemii i krwawień, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej. Induktory enzymów mikrosomalnych (ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe, barbiturany) zwiększają ryzyko uszkodzenia wątroby, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji wątrobowych.
barbiturat, cholestyramina, cholinolityk, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, enzym mikrosomalny wątroby, fałszywy wynik, fenylefryny chlorowodorek, flukloksacylina, hepatotoksyczność, hipoglikemia, induktor enzymu mikrosomalnego, inhibitor MAO, INR, kofeina, kumaryna, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, martwica komórek wątrobowych, metoklopramid, morfologia krwi, niewydolność wątroby, okres półtrwania, paracetamol, probenecyd, ryfampicyna, stan pobudzenia, sympatykomimetyk, szpik kostny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zydowudyna