probenecyd
Probenecyd to lek stosowany pierwotnie w leczeniu dny moczanowej, działający poprzez blokowanie wchłaniania zwrotnego kwasu moczowego w kanalikach nerkowych, co zwiększa jego wydalanie z moczem. Został wprowadzony do praktyki klinicznej w latach 50. XX wieku.
Mechanizm działania probenecydu polega na hamowaniu transporterów anionów organicznych (OAT) w kanalikach nerkowych, co wpływa na farmakokinetykę wielu leków. Ze względu na tę właściwość, probenecyd jest stosowany jako inhibitor wydalania niektórych antybiotyków (np. penicylin), wydłużając ich czas półtrwania i zwiększając stężenie w surowicy.
W praktyce klinicznej probenecyd znajduje zastosowanie w terapii hiperurykemii i dny moczanowej, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek lub nietolerancją allopurynolu. Jest również wykorzystywany w protokołach leczenia niektórych zakażeń, zwłaszcza kiłą i rzeżączką, gdzie zwiększa skuteczność antybiotyków poprzez opóźnienie ich wydalania.
Wśród działań niepożądanych probenecydu wymienia się: bóle głowy, nudności, wysypki skórne oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Lek może wchodzić w interakcje z wieloma innymi substancjami, w tym z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi i metotreksakem, co wymaga ostrożności przy jego stosowaniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprex 200 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza u pacjentów poddanych politerapii. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym salicylanami, znacząco zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, co wymaga bezwzględnego unikania takiego połączenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego, gdzie ibuprofen może kompetycyjnie hamować jego przeciwpłytkowe działanie, osłabiając tym samym efekt kardioprotekcyjny. Ponadto, ibuprofen zwiększa ryzyko krwawień w połączeniu z lekami przeciwpłytkowymi, przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), SSRI oraz kortykosteroidami, co wymaga monitorowania parametrów hemostazy i ostrożności klinicznej. Interakcje z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści angiotensyny II oraz diuretyki, mogą prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych lub w podeszłym wieku, co wymaga monitorowania czynności nerek i odpowiedniego nawodnienia.
antagonista angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, cholestyramina, choroba autoimmunologiczna, choroba nowotworowa, cyklosporyna, czynność nerek, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, fenytoina, glikozyd nasercowy, hemofilia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametry krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, powikłania przewodu pokarmowego, prewencja kardiologiczna, probenecyd, sulfinpirazon, takrolimus, układ krzepnięcia, zydowudyna, żywica wiążąca kwasy żółciowe - Leksykon substancji czynnych
Foskarnet – Interakcje
Foskarnet sodowy sześciowodny wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, głównie ze względu na nefrotoksyczność oraz wpływ na gospodarkę elektrolitową, zwłaszcza stężenie jonów wapnia w surowicy. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie foskarnetu z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy, amfoterycyna B, cyklosporyna A, acyklowir, metotreksat i takrolimus, co zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek i wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek. Ponadto, kojarzenie z dożylną pentamidyną może prowadzić do nasilonych zaburzeń czynności nerek oraz objawowej hipokalcemii manifestującej się objawami Trousseau i Chvostka. Interakcje z inhibitorami proteazy HIV (rytonawir, sakwinawir) również wiążą się z ryzykiem nieprawidłowej czynności nerek, co wymaga ostrożności i monitorowania. Nie stwierdzono natomiast interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwwirusowymi takimi jak zydowudyna (AZT), gancyklowir, didanozyna (ddI), zalcytabina (ddC) oraz probenecydem.
acyklowir, amfoterycyna B, aminoglikozyd, amiodaron, bakteria Gram-ujemna, chinidyna, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna A, didanozyna, działanie nefrotoksyczne, foskarnet, gancyklowir, hipokalcemia, inhibitor proteazy HIV, lek cytotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, metotreksat, neuroleptyk, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, objaw Chvostka, objaw Trousseau, probenecyd, sotalol, takrolimus, torsade de pointes, wirus cytomegalii, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie jonowe, zakażenie grzybicze, zakażenie herpeswirusem, zakażenie HIV, zalcytabina, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ketonal forte SR 100 mg
Ketoprofen, składnik Ketonal forte SR, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu krzepnięcia. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz dużymi dawkami kwasu acetylosalicylowego (≥500 mg jednorazowo), podnosi ryzyko owrzodzeń i krwawień. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyny, antagoniści witaminy K, inhibitory agregacji płytek, inhibitory trombiny i czynnika Xa) również zwiększają ryzyko krwawień, co wymaga ścisłej kontroli pacjenta. Ponadto, ketoprofen może podnosić stężenie litu w osoczu poprzez zmniejszenie jego wydalania nerkowego, co wymaga monitorowania poziomu litu i dostosowania dawki. W przypadku metotreksatu, zarówno w dawkach ≥15 mg/tydzień, jak i <15 mg/tydzień, obserwuje się zwiększoną toksyczność hematologiczną, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub w podeszłym wieku.
antagonista angiotensyny II, antagonista witaminy K, apiksaban, choroba wrzodowa, cyklosporyna, dabigatran, deferazyroks, digoksyna, edoksaban, glikozyd nasercowy, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor agregacji płytek, inhibitor czynnika Xa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor trombiny, interakcja leku z alkoholem, ketoprofen, klirens nerkowy, klopidogrel, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nikorandyl, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pemetreksed, pentoksyfilina, perforacja przewodu pokarmowego, probenecyd, rywaroksaban, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie litu w osoczu, takrolimus, tenofowir, tiklopidyna, toksyczność hematologiczna metotreksatu, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ceftriaxone TZF 2 g
Ceftriakson, jako cefalosporyna III generacji, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Najważniejszą z nich jest ryzyko wytrącania się soli wapniowej przy jednoczesnym stosowaniu preparatów zawierających wapń (np. roztwór Ringera, Hartmanna, żywienie pozajelitowe), co jest przeciwwskazane w podawaniu dożylnym tym samym zestawem infuzyjnym. U pacjentów innych niż noworodki możliwe jest podawanie kolejno po starannym przepłukaniu linii infuzyjnej. Noworodki są szczególnie narażone na ryzyko wytrącania się osadu. Ponadto, jednoczesne stosowanie doustnych antagonistów witaminy K z ceftriaksonem zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga częstego monitorowania INR i dostosowania dawki leków przeciwzakrzepowych. W przypadku aminoglikozydów istnieje potencjalne ryzyko nefrotoksyczności, dlatego zaleca się monitorowanie stężenia leku i funkcji nerek. Chloramfenikol wykazuje antagonistyczne działanie in vitro, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających znaczenie tej interakcji.
antagonista witaminy K, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna trzeciej generacji, ceftriakson, Ceftriaxone TZF, chloramfenikol, działanie antagonistyczne, działanie niepożądane, furosemid, leczenie przeciwbakteryjne, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, probenecyd, reakcja disulfiramowa, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, sól wapniowa ceftriaksonu, test Coombsa, test na galaktozemię, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Amylan ES 600 mg/5 ml + 42,9 mg/5 ml
Amylan ES, zawierający amoksycylinę i kwas klawulanowy, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z kilkoma grupami leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z doustnymi antykoagulantami (acenokumarol, warfaryna), które może prowadzić do zwiększenia wartości INR i ryzyka krwawień, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego oraz ewentualnej modyfikacji dawki. Interakcja z metotreksatem jest klinicznie istotna ze względu na zmniejszenie jego wydalania i wzrost toksyczności, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłego monitorowania parametrów toksyczności. Probenecyd znacząco zmniejsza nerkowe wydzielanie amoksycyliny, podnosząc jej stężenie we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie jest niewskazane. W przypadku mykofenolanu mofetylu obserwuje się redukcję minimalnego stężenia metabolitu MPA o około 50%, co zwykle nie wymaga zmiany dawkowania, ale wskazana jest ścisła obserwacja kliniczna.
acenokumarol, amoksycylina z kwasem klawulanowym, czas protrombinowy, doustne antykoagulanty, doustne leki przeciwzakrzepowe, krwawienie, kwas mykofenolowy, leki przeciwzakrzepowe, metotreksat, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, monitorowanie INR, mykofenolan mofetylu, odrzucenie przeszczepu, penicylina, probenecyd, reakcja disulfiramowa, toksyczność leku, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Meropenem Accord 1000 mg
Meropenem, jako karbapenem, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych, co prowadzi do zwiększenia stężenia meropenemu w surowicy i wydłużenia jego okresu półtrwania, wymagając rozważenia modyfikacji dawkowania. Najważniejszą interakcją jest jednak znaczące obniżenie stężenia kwasu walproinowego (o 60-100% w ciągu około 2 dni) podczas jednoczesnego stosowania z meropenemem, co wiąże się z ryzykiem utraty kontroli napadów padaczkowych i stanowi przeciwwskazanie do takiego połączenia. Ponadto, meropenem może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna, poprzez zmiany flory jelitowej i potencjalne wypieranie z połączeń z białkami, co wymaga częstej kontroli INR i ewentualnej korekty dawki antykoagulantu.
doustne leki przeciwzakrzepowe, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, kanaliki nerkowe, karbapenemy, kwas walproinowy, meropenem, napady padaczkowe, nasilenie działania przeciwzakrzepowego, okres półtrwania leku, pacjent pediatryczny, parametry krzepnięcia, parametry laboratoryjne, probenecyd, reakcja disulfiramowa, walproinian sodu, walpromid, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik INR, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Catalent 200 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Ibuprofen może kompetycyjnie hamować kardioprotekcyjne działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (≤75 mg/dobę), co jest istotne przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i przeciwpłytkowych oraz SSRI, zwiększając ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. NLPZ mogą osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (ACEI, antagoniści receptora angiotensyny II) i diuretyków, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Wskazane jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie pacjentów. Interakcje z innymi lekami, takimi jak metotreksat, cyklosporyna, takrolimus, czy inhibitory CYP2C9 (worykonazol, flukonazol), mogą zwiększać ryzyko nefrotoksyczności lub toksyczności ibuprofenu, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności i ewentualnej korekty dawki.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny, antybiotyk chinolonowy, baklofen, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, działanie niepożądane, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, ginkgo biloba, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, SSRI, sulfinpyrazon, takrolimus, układ krwiotwórczy, warfaryna, worykonazol, zaburzenie krzepnięcia krwi, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – MIG dla dzieci Forte o smaku truskawkowym 40 mg/ml
Ibuprofen, substancja czynna produktu MIG dla dzieci Forte o smaku truskawkowym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym, ze względu na wysokie ryzyko choroby wrzodowej i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może również kompetycyjnie hamować kardioprotekcyjne działanie małych dawek ASA, co jest istotne przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, NLPZ mogą zwiększać stężenia digoksyny, fenytoiny i litu w surowicy, a także zmniejszać skuteczność leków moczopędnych i hipotensyjnych, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia. Wysokie ryzyko nefrotoksyczności występuje także przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofenu z cyklosporyną lub takrolimusem.
agregacja płytek krwi, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, działanie kardioprotekcyjne, fenytoina, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, pemetreksed, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Entecavir Polpharma 1 mg
Entekawir, stosowany w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, charakteryzuje się eliminacją głównie przez nerki, co predysponuje do potencjalnych interakcji farmakokinetycznych z lekami nefrotoksycznymi lub konkurującymi o aktywne wydzielanie kanalikowe. Badania wykazały brak istotnych interakcji z lamiwudyną, adefowirem dipiwoksylem oraz fumaranem dizoproksylu tenofowiru, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Entekawir nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, ani ich nie indukuje czy hamuje, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP450. W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami osłabiającymi czynność nerek (np. aminoglikozydy, NLPZ w wysokich dawkach, inhibitory kalcyneuryny) lub konkurującymi o wydzielanie kanalikowe (np. probenecyd), istnieje umiarkowane ryzyko wzrostu stężenia entekawiru w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej modyfikacji dawki.
adefowir dipiwoksyl, aminoglikozyd, cyklosporyna, cytochrom P450, diuretyk, entekawir, fumaran dizoproksylu tenofowiru, funkcja nerek, inhibitor cytochromu P450, inhibitor kalcyneuryny, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, NLPZ, parametr nerkowy, probenecyd, progresja choroby wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe WZW B, takrolimus, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Ramoclav 875 mg + 125 mg
Ramoclav, zawierający amoksycylinę i kwas klawulanowy, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Szczególnie ważne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia (INR, czas protrombinowy) u pacjentów stosujących doustne antykoagulanty (acenokumarol, warfaryna), ze względu na ryzyko zwiększenia INR i krwawień. Amoksycylina może również ograniczać wydalanie metotreksatu, co zwiększa jego toksyczność, zwłaszcza u chorych na nowotwory, RZS czy łuszczycę. Jednoczesne stosowanie probenecydu jest przeciwwskazane z powodu hamowania nerkowego wydzielania amoksycyliny i ryzyka kumulacji leku. U pacjentów leczonych mykofenolanem mofetylu obserwuje się redukcję stężenia aktywnego metabolitu MPA o około 50%, co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej, choć zwykle nie wymaga zmiany dawkowania immunosupresyjnego.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotyki penicylinowe, antybiotykoterapia, biodostępność leku, czas protrombinowy, doustne leki przeciwzakrzepowe, dysfunkcja przeszczepu, działanie bakteriobójcze, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, inhibitor pompy protonowej, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, leki przeciwzakrzepowe, leki zobojętniające, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mykofenolan mofetylu, niesteroidowe leki przeciwzapalne, parametry krzepnięcia krwi, probenecyd, reumatoidalne zapalenie stawów, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Laboratoria PolfaŁódź Przeziębienie i Grypa smak cytrynowy 500 mg + 300 mg + 200 mg
Preparat Laboratoria PolfaŁódź PRZEZIĘBIENIE I GRYPA o smaku cytrynowym zawiera kwas acetylosalicylowy (500 mg), kwas askorbinowy (300 mg) oraz wapń (200 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Kwas acetylosalicylowy jest przeciwwskazany w skojarzeniu z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko znacznej toksyczności szpiku kostnego, wynikającej ze zmniejszenia klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z połączeń białkowych. Ponadto, ASA nasila działanie leków przeciwcukrzycowych (insulina, pochodne sulfonylomocznika), przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny, heparyna) i przeciwpłytkowych (tyklopidyna), zwiększając ryzyko hipoglikemii i krwawień. Wzrost stężenia digoksyny oraz nasilenie działania sulfonamidów, fenytoiny i kwasu walproinowego również wymaga uwagi. ASA osłabia natomiast efektywność leków przeciw dnie moczanowej (np. probenecyd), moczopędnych (furosemid) oraz inhibitorów ACE (kaptopryl, enalapryl). Współpodawanie z kortykosteroidami, NLPZ i SSRI zwiększa ryzyko uszkodzenia przewodu pokarmowego i krwawień. Kwas askorbinowy może przyspieszać eliminację pochodnych amfetaminy i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych oraz fałszować wyniki testów oksydoredukcyjnych (glukoza, kreatynina, krew utajona). Wapń zmniejsza wchłanianie fluorochinolonów i tetracyklin, nasila działanie glikozydów nasercowych, zwiększa ryzyko hiperkalcemii przy tiazydach oraz osłabia działanie blokerów kanału wapniowego przy jednoczesnym podawaniu z witaminą D.
agregacja płytek krwi, białko osocza, bloker kanału wapniowego, błona śluzowa przewodu pokarmowego, czas krwawienia, digoksyna, dna moczanowa, działanie antyagregacyjne, działanie diuretyczne, efekt hipoglikemizujący, enalapryl, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, fluorochinolon, furosemid, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, klirens nerkowy, kortykosteroid, krwawienie, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, oznaczanie glukozy, padaczka, pochodna amfetaminy, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sulfonamid, test laboratoryjny, tetracyklina, toksyczność szpiku kostnego, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie nerek, uszkodzenie przewodu pokarmowego, werapamil, zaburzenie rytmu serca, zakażenie bakteryjne, związek fluoru - Leksykon leków
Interakcje leku – Polamoklav 875 mg + 125 mg
Polamoklav, zawierający amoksycylinę i kwas klawulanowy, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z kilkoma grupami leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (acenokumarol, warfaryna), które może prowadzić do zwiększenia wartości INR i ryzyka krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego oraz ewentualnej modyfikacji dawki. Interakcja z metotreksatem jest klinicznie istotna ze względu na zmniejszenie jego wydalania i wzrost toksyczności, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub dokładne monitorowanie parametrów toksyczności. Probenecyd zmniejsza nerkowe wydzielanie amoksycyliny, powodując wzrost jej stężenia we krwi, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego podawania. W przypadku mykofenolanu mofetylu obserwuje się około 50% redukcję stężenia aktywnego metabolitu (kwasu mykofenolowego, MPA), co wymaga uważnej obserwacji pacjenta pod kątem dysfunkcji przeszczepu, choć zwykle nie wymaga zmiany dawki.
acenokumarol, alkohol etylowy, amoksycylina z kwasem klawulanowym, cefalosporyny, czas protrombinowy, doustne leki przeciwzakrzepowe, dysfunkcja przeszczepu, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, kwas mykofenolowy, metotreksat, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mykofenolan mofetylu, odrzucanie przeszczepu, probenecyd, reakcja antabusowa, wskaźnik INR, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia funkcji wątroby - Leksykon substancji czynnych
Norfloksacyna – Interakcje
Norfloksacyna, będąca inhibitorem enzymu CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie w postaci doustnej. Istotne jest monitorowanie parametrów krzepliwości przy jednoczesnym stosowaniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego. Wzrost stężenia cyklosporyny i teofiliny w surowicy wymaga odpowiedniego monitorowania i dostosowania dawek. Ponadto, norfloksacyna zmniejsza metabolizm kofeiny, co wydłuża jej okres półtrwania, a także wchłanianie norfloksacyny jest obniżone przez preparaty zawierające Fe, Zn, Al, Mg, leki zobojętniające oraz produkty mleczne, co wymaga zachowania odstępu czasowego minimum 2 godzin lub odpowiedniego dawkowania (np. Nolicin należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po mlecznym posiłku).
chinolony, cyklosporyna, CYP1A2, czas protrombinowy, doustne leki przeciwzakrzepowe, dydanozyna, działania niepożądane, działanie hipoglikemizujące, enzymy wątrobowe, fenbufen, fluorochinolony, glibenklamid, kofeina, kortykosteroidy, krzepliwość krwi, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, makrolidy, naderwanie ścięgna, napad drgawkowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nitrofurantoina, norfloksacyna, okres półtrwania, probenecyd, produkty mleczne, skuteczność terapii, stężenie glukozy, stężenie w surowicy, sukralfat, suplementy mineralne, teofilina, terapia antybiotykowa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen MAX Aurovitas 400 mg
Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym, ze względu na potencjalne hamowanie kardioprotekcyjnego działania ASA oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Równoczesne podawanie ibuprofenu z innymi NLPZ, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), kortykosteroidami, lekami przeciwpłytkowymi i SSRI znacząco podnosi ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może także osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz leków moczopędnych, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza w podeszłym wieku, może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. W takich przypadkach zalecane jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie pacjenta. Ponadto, jednoczesne stosowanie ibuprofenu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas może wywołać hiperkaliemię, co wymaga kontroli stężenia potasu w surowicy.
agregacja płytek krwi, alkohol, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-adrenolityk, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, flukonazol, ginkgo biloba, hemofilia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor CYP2C9, inhibitor monoaminooksydazy, kortykosteroid, krwiak, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, mifeprystonu, moklobemid, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, oksypentyfilina, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, ritonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, worykonazol, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zydowudyna, żywica jonowymienna - Leksykon substancji czynnych
Amoksycylina – Interakcje
Amoksycylina, jako antybiotyk β-laktamowy, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących doustne antykoagulanty (acenokumarol, warfaryna), u których amoksycylina może zwiększać INR i ryzyko krwawień, co wymaga ścisłej kontroli i ewentualnej modyfikacji dawki. Interakcja z metotreksatem prowadzi do zmniejszenia jego nerkowego wydalania i wzrostu stężenia, co zwiększa ryzyko toksyczności, w tym supresji szpiku i zapalenia błon śluzowych. Probenecyd hamuje kanalikowe wydzielanie amoksycyliny, powodując wzrost i wydłużenie jej stężenia we krwi, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub dostosowania dawki. W przypadku mykofenolanu mofetylu obserwuje się około 50% spadek minimalnego stężenia aktywnego metabolitu (MPA), jednak zwykle nie wymaga to zmiany dawkowania, lecz ścisłej obserwacji klinicznej. Ponadto, jednoczesne podawanie allopurynolu zwiększa ryzyko reakcji skórnych, a stosowanie tetracyklin może osłabiać bakteriobójcze działanie amoksycyliny, dlatego zaleca się unikanie tych połączeń.
acenokumarol, allopurynol, antybiotyk β-laktamowy, cefalosporyna, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dyspepsja, działanie bakteriobójcze, hamowanie syntezy białek, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas mykofenolowy, lek bakteriostatyczny, metotreksat, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mykofenolan mofetylu, podrażnienie błony śluzowej, probenecyd, reakcja alergiczna skórna, substancja hepatotoksyczna, supresja szpiku, synteza ściany komórkowej, szpik kostny, tetracyklina, toksyczność metotreksatu, wydalanie metotreksatu, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Amoksiklav 875 mg + 125 mg
Amoksiklav (875 mg amoksycyliny + 125 mg kwasu klawulanowego) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Doustne leki przeciwzakrzepowe (acenokumarol, warfaryna) mogą wykazywać zwiększenie wartości INR, co wymaga monitorowania protrombinowego i ewentualnej korekty dawki. Penicyliny, w tym amoksycylina, zmniejszają nerkowe wydalanie metotreksatu, co może prowadzić do jego kumulacji i nasilenia toksyczności, szczególnie przy wysokich dawkach stosowanych w onkologii lub ciężkich postaciach łuszczycy. Probenecyd istotnie zmniejsza wydzielanie kanalikowe amoksycyliny, podnosząc jej stężenie w surowicy, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. U pacjentów po przeszczepach, terapia Amoksiklavem obniża o około 50% minimalne stężenie czynnego metabolitu mykofenolanu mofetylu (MPA), co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej, choć zwykle nie wymaga modyfikacji dawki immunosupresyjnego leku.
acenokumarol, alkohol etylowy, Amoksiklav, antybiotyk z grupy penicylin, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, farmakolog kliniczny, immunosupresja, interakcja disulfiramopodobna, interakcja farmakologiczna, kwas klawulanowy, kwas mykofenolowy, łuszczyca, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mykofenolan mofetylu, probenecyd, przeszczep narządu, przewód pokarmowy, terapia nowotworowa, wchłanianie leku, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon substancji czynnych
Cefadroksyl – Interakcje
Cefadroksyl, jako cefalosporyna, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Przeciwwskazane jest łączenie cefadroksylu z antybiotykami bakteriostatycznymi (tetracykliny, erytromycyna, sulfonamidy, chloramfenikol) ze względu na antagonizm prowadzący do zmniejszenia skuteczności bakteriobójczej. Ponadto, jednoczesne stosowanie z aminoglikozydami, polimyksyną B, kolistyną oraz wysokimi dawkami diuretyków pętlowych zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga unikania takich skojarzeń. Probenecyd zmniejsza eliminację cefadroksylu przez nerki, co może skutkować podwyższonym i długotrwałym stężeniem leku w osoczu i żółci, wskazując na konieczność monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania. W trakcie terapii cefadroksylem z lekami przeciwkrzepliwymi lub hamującymi agregację płytek należy regularnie kontrolować parametry krzepnięcia, aby zapobiec powikłaniom krwotocznym. Cefadroksyl wiąże się z cholestyraminą, co obniża jego biodostępność, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego podawania lub zachowanie odpowiedniego odstępu czasowego.
antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk bakteriostatyczny, badanie hematologiczne, biodostępność antybiotyku, cefadroksyl, chloramfenikol, cholestyramina, czynniki krzepnięcia, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, erytromycyna, inhibitor agregacji płytek, kolistyna, lek przeciwkrzepliwy, parametry krzepnięcia, polimyksyna B, powikłanie krwotoczne, próba krzyżowa, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamid, test antyglobulinowy, test Coombsa, tetracykliny, układ immunologiczny, uszkodzenie nerek, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Meronem 1 g
Meropenem, jako karbapenem, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania i wzrostu stężenia meropenemu w surowicy, wymagając monitorowania parametrów nerkowych i ewentualnej korekty dawki. Meropenem wiąże się z białkami osocza w minimalnym stopniu, co ogranicza ryzyko interakcji wynikających z wypierania innych leków. Kluczową interakcją farmakodynamiczną jest znaczne obniżenie stężenia kwasu walproinowego (o 60-100% w ciągu około 2 dni) podczas jednoczesnego stosowania, co stanowi przeciwwskazanie do ko-terapii. Ponadto, meropenem może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna, co wymaga częstej kontroli INR i dostosowania dawki antykoagulantu.
alkohol etylowy, białka osocza, doustne leki przeciwzakrzepowe, działanie przeciwzakrzepowe, INR, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, kanaliki nerkowe, karbapenemy, kwas walproinowy, leki przeciwdrgawkowe, okres półtrwania, parametry nerkowe, populacja pediatryczna, probenecyd, reakcja disulfiramowa, stężenie w surowicy, walproinian sodowy, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ascalcin Plus o smaku malinowym 500 mg + 300 mg + 200 mg
Preparat Ascalcin Plus zawiera kwas acetylosalicylowy (500 mg), kwas askorbowy (300 mg) oraz wapń (200 mg w postaci 1,55 g wapnia laktoglukonianu), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Szczególnie istotne jest bezwzględne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania kwasu acetylosalicylowego z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności szpiku kostnego. Kwas acetylosalicylowy nasila działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych, zwiększa ryzyko krwawień przy stosowaniu leków przeciwzakrzepowych, przeciwpłytkowych, SSRI, kortykosteroidów i innych NLPZ oraz może osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i leków przeciwdnawe. Kwas askorbowy przyspiesza eliminację pochodnych amfetaminy i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, a wapń zmniejsza wchłanianie fluorochinolonów i tetracyklin oraz może nasilać działanie glikozydów nasercowych i wpływać na działanie leków moczopędnych tiazydowych i blokerów kanału wapniowego.
białko osocza, bloker kanału wapniowego, digoksyna, dna moczanowa, działanie antyagregacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie synergistyczne, enalapryl, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, fluorochinolon, furosemid, glikozyd nasercowy, hamowanie agregacji płytek krwi, heparyna, hiperkalcemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, klirens nerkowy, kortykosteroid, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas walproinowy, laktoglukonian wapnia, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoda oksydoredukcyjna, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna amfetaminy, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, SSRI, strofantyna, sulfonamid, tetracyklina, tiazydowy lek moczopędny, toksyczność szpiku kostnego, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, werapamil, zaburzenie rytmu serca, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ceclor 375 mg/5 ml
Cefaklor, jako cefalosporyna II generacji, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, szczególnie na czczo, co zapewnia optymalne parametry farmakokinetyczne. Maksymalne stężenia w surowicy osiągane są w ciągu 30-60 minut i zależą od dawki: 7 mg/l dla 250 mg, 13 mg/l dla 500 mg oraz 23 mg/l dla 1000 mg. Podanie po posiłku obniża maksymalne stężenia do 50-75% wartości osiąganych na czczo i opóźnia ich wystąpienie o 45-60 minut. Cefaklor jest głównie wydalany przez nerki, z 60-85% dawki usuwanej w postaci niezmienionej w moczu w ciągu pierwszych 8 godzin, a stężenia w moczu (600-1900 mg/l w zależności od dawki) są znacznie wyższe niż w surowicy, co potwierdza skuteczność w leczeniu zakażeń układu moczowego. Okres półtrwania u osób z prawidłową funkcją nerek wynosi 0,6-0,9 godziny, jednak u pacjentów z niewydolnością nerek ulega wydłużeniu, szczególnie u osób z bezmoczem (2,3-2,8 godziny).
bezmocz, biodostępność, Ceclor, cefaklor, cefalosporyna II generacji, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka, hemodializa, niewydolność nerek, okres półtrwania, probenecyd, przewód pokarmowy, schemat dawkowania, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, wydzielanie kanalikowe, zakażenie układu moczowego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Interakcje leku – Hiconcil 250 mg/5 ml
Amoksycylina, aminopenicylina z grupy beta-laktamów, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne wpływające na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Probenecyd znacząco zmniejsza nerkowe wydzielanie kanalikowe amoksycyliny, co prowadzi do zwiększenia i przedłużenia stężenia leku we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Tetracykliny, działając bakteriostatycznie, antagonizują bakteriobójcze działanie amoksycyliny, co obniża jej efektywność i wymaga unikania ko-terapii. Allopurynol zwiększa ryzyko skórnych reakcji alergicznych, a metotreksat wykazuje podwyższoną toksyczność w wyniku zmniejszonego wydalania, co wymaga monitorowania stężenia i objawów toksyczności. W przypadku doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu) amoksycylina może podwyższać INR, co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia oraz ewentualnej korekty dawki.
acenokumarol, allopurynol, aminopenicylina, amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, cefalosporyna, czas protrombinowy, działanie bakteriobójcze, działanie niepożądane, INR, lek bakteriostatyczny, lek przeciwzakrzepowy doustny, metotreksat, metronidazol, nudność, odpowiedź immunologiczna, parametry krzepnięcia, probenecyd, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna skórna, reakcja disulfiramopodobna, ściana komórkowa bakterii, synteza białek bakteryjnych, tetracyklina, warfaryna, wydzielanie kanalikowe, wymioty - Leksykon leków
Interakcje leku – Ceftriaxon AptaPharma 1 g
Ceftriakson wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, z których najważniejszą jest ryzyko wytrącania nierozpuszczalnych soli wapniowych podczas jednoczesnego dożylnego podawania z preparatami zawierającymi wapń (np. roztwór Ringera, Hartmanna). Takie połączenie jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko powstawania osadów w krążeniu, szczególnie w płucach i nerkach. U pacjentów innych niż noworodki dopuszcza się podawanie ceftriaksonu i roztworów wapniowych kolejno, z zachowaniem starannego przepłukania linii infuzyjnych. Noworodki są szczególnie narażone na ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu. Ponadto, jednoczesne stosowanie doustnych antagonistów witaminy K z ceftriaksonem może nasilać ich działanie przeciwzakrzepowe, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga częstego monitorowania INR i dostosowania dawki leków przeciwzakrzepowych.
antagonista witaminy K, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotykoterapia, cefalosporyna, ceftriakson, chloramfenikol, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie antagonistyczne, furosemid, galaktozemia, grupa metylotiotetrazolowa, infuzja, lek moczopędny, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, probenecyd, reakcja disulfiramowa, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, sól wapniowa ceftriaksonu, test Coombsa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cefobid 1 g
Cefoperazon, aktywny składnik leku Cefobid, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, umożliwiającym osiąganie wysokich stężeń terapeutycznych w osoczu, żółci oraz moczu. Po dożylnym podaniu dawki 1-4 g stężenia w osoczu wahają się od 506 µg/ml (0,5 godz.) do 6 µg/ml (12 godz.), a okres półtrwania wynosi około 2 godziny, niezależnie od drogi podania. Cefoperazon wykazuje doskonałą penetrację w tkankach i płynach ustrojowych, w tym w płynie mózgowo-rdzeniowym, płucach, nerkach, żółci, a także w tkance kostnej. Lek jest eliminowany dwutorowo – z żółcią i moczem, co zapewnia skuteczne usuwanie nawet przy dysfunkcji jednego z tych szlaków. Maksymalne stężenia w żółci mogą być nawet 100-krotnie wyższe niż w surowicy, osiągając do 6000 µg/ml po 3 godzinach od podania 2 g dożylnie, co tłumaczy wysoką skuteczność w leczeniu zakażeń dróg żółciowych.
cefobid, cefoperazon, infuzja dożylna, kumulacja leku, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężeń, probenecyd, profil farmakokinetyczny, stężenie terapeutyczne, terapia skojarzona, wstrzyknięcie domięśniowe, wydalanie nerkowe, zaburzona czynność wątroby, zakażenie dróg żółciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Auglavin PPH (400 mg + 57 mg)/5 ml
Auglavin PPH to preparat zawierający amoksycylinę trójwodną (400 mg/5 ml) oraz potasu klawulanian odpowiadający 57 mg kwasu klawulanowego/5 ml, charakteryzujący się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu doustnym, z Tmax około 1 godziny dla obu składników. Amoksycylina i kwas klawulanowy wykazują szybkie i dobre wchłanianie, a ich stężenia w osoczu po podaniu preparatu złożonego są porównywalne do dawek podawanych osobno. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3-0,4 l/kg dla amoksycyliny i 0,2 l/kg dla kwasu klawulanowego. Oba składniki przenikają do tkanek narządów jamy brzusznej, skóry, mięśni oraz płynów ustrojowych, jednak amoksycylina nie osiąga terapeutycznych stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym, co ogranicza jej zastosowanie w infekcjach OUN. Zarówno amoksycylina, jak i kwas klawulanowy przenikają przez łożysko i są obecne w mleku kobiecym, co ma znaczenie kliniczne w ciąży i laktacji.
amoksycylina trójwodna, białka osoczowe, biodostępność, całkowity klirens surowiczy, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dwutlenek węgla, klirens całkowity, kwas klawulanowy, kwas penicylinowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, płyny ustrojowe, potasu klawulanian, probenecyd, tkanka tłuszczowa