odstęp QTc

Odstęp QTc to skorygowany odstęp QT w elektrokardiogramie, który uwzględnia wpływ częstości akcji serca na podstawowy odstęp QT. Prawidłowa wartość QTc wynosi poniżej 450 ms u mężczyzn i poniżej 460 ms u kobiet. Wydłużenie tego parametru powyżej 500 ms jest istotnym czynnikiem ryzyka zagrażających życiu arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Wydłużenie odstępu QTc może mieć podłoże wrodzone (zespoły długiego QT) lub nabyte, spowodowane stosowaniem niektórych leków (m.in. antyarytmicznych klasy IA i III, niektórych antybiotyków, leków przeciwpsychotycznych), zaburzeniami elektrolitowymi (głównie hipokaliemią, hipomagnezemią), chorobami serca czy niedoczynnością tarczycy. Rutynowa ocena QTc jest niezbędna przed wdrożeniem farmakoterapii lekami mogącymi wydłużać repolaryzację komór.

Do obliczenia QTc stosuje się najczęściej wzór Bazetta (QTc = QT/√RR), choć w przypadku bradykardii lub tachykardii dokładniejsze mogą być inne formuły, jak wzór Fridericia (QTc = QT/∛RR). Monitorowanie QTc jest standardem postępowania u pacjentów z wrodzonymi zespołami długiego QT oraz podczas terapii lekami potencjalnie wpływającymi na repolaryzację mięśnia sercowego.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Haloperidol UNIA 2 mg/ml

Przedkliniczne badania haloperydolu, obejmujące modele zwierzęce i badania in vitro, nie wykazały istotnego ryzyka toksyczności ani genotoksyczności przy wielokrotnym podawaniu. Jednakże obserwowano obniżenie płodności, ograniczone działanie teratogenne i embriotoksyczne u gryzoni, co wskazuje na potencjalne ryzyko stosowania leku w ciąży. W badaniach dotyczących kancerogenności zaobserwowano zależny od dawki wzrost gruczolaków przysadki i nowotworów gruczołów sutkowych u samic myszy, prawdopodobnie związany z długotrwałym blokowaniem receptorów dopaminowych D2 i hiperprolaktynemią, choć znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne.
badanie in vitro, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, gruczolak przysadki mózgowej, haloperydol, hiperprolaktynemia, kanał potasowy hERG, komorowe zaburzenia rytmu, nowotwór gruczołu sutkowego, obniżenie płodności, odstęp QTc, potencjał genotoksyczny, receptor dopaminowy D2, ryzyko kardiologiczne, stężenie terapeutyczne, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zypsila 20 mg

Zyprazydon, substancja czynna leku Zypsila, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych indolu (ATC: N05AE04), wykazującym wysokie powinowactwo do receptorów serotoninergicznych 5HT2A (>80% blokady po 12 h po dawce 40 mg) oraz dopaminergicznych D2 (>50% blokady). Działa antagonistycznie na receptory 5HT2A, D2, 5HT2C, 5HT1D, 5HT1A oraz hamuje wychwyt zwrotny serotoniny i norepinefryny, co tłumaczy jego efekt przeciwpsychotyczny i stabilizujący nastrój. W badaniach klinicznych zyprazydon wykazał skuteczność w leczeniu objawów schizofrenii (zarówno pozytywnych, jak i negatywnych) oraz epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej typu I u dorosłych i młodzieży (10-17 lat). Dawkowanie w badaniach pediatrycznych wynosiło 40-160 mg/dobę, dostosowane do masy ciała pacjenta. W badaniach długoterminowych (52 tygodnie) lek utrzymywał poprawę kliniczną, a w krótkoterminowych nie wykazano istotnego wpływu na parametry metaboliczne, takie jak masa ciała, glukoza, cholesterol i trójglicerydy.
badanie porejestracyjne, bezpieczeństwo metaboliczne, cechy psychotyczne, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, działanie antagonistyczne, epizod maniakalny, epizod manii, glukoza na czczo, insulina, insulinooporność, lek przeciwpsychotyczny, objawy schizofrenii, odstęp QTc, parametr metaboliczny, pochodna indolu, populacja pediatryczna, przyczyna sercowo-naczyniowa, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminowy H1, receptor serotoninergiczny, receptor serotoninergiczny 5HT2A, schizofrenia, Skala Manii, skala Y-MRS, tomografia pozytronowa emisyjna, transporter serotoniny, trójglicerydy, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zyprazydon wodorosiarczan
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rupurix 10 mg

Ocena bezpieczeństwa rupatadyny opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawki terapeutycznej 10 mg/dobę. Badania na zwierzętach (szczury, świnki morskie, psy) wykazały brak wpływu na wydłużenie odstępu QTc, zespół QRS oraz zaburzenia rytmu serca nawet przy dawkach przekraczających 100-krotnie dawkę kliniczną. Elektrofizjologiczne testy na izolowanych włóknach Purkiniego oraz badania na ludzkich kanałach potasowych HERG potwierdziły brak działania proarytmicznego przy stężeniach wielokrotnie przewyższających maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 10 mg. Ponadto, badania dystrybucji tkankowej wykazały brak kumulacji rupatadyny w tkance sercowej, co dodatkowo potwierdza jej bezpieczeństwo kardiologiczne.
badanie elektrofizjologiczne, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, Cmax, dawka bez szkodliwego wpływu, dawka terapeutyczna, desloratadyna, dystrybucja tkankowa, gen HERG, hydroksydesloratadyna, kanał potasowy, kostnienie, metabolit aktywny, NOAEL, odstęp QTc, płodność, potencjał czynnościowy, potencjał rakotwórczy, stężenie osoczowe, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, wada kośćca, włókna Purkiniego, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clatra 20 mg

Bilastyna jest selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, należącym do grupy leków przeciwhistaminowych stosowanych ogólnie (kod ATC: R06AX29). Charakteryzuje się długotrwałym działaniem, blokując receptory histaminowe H1 przez 24 godziny po pojedynczej dawce 20 mg, co zapewnia skuteczną kontrolę objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek oraz przewlekłej pokrzywki samoistnej. W badaniach klinicznych bilastyna wykazała wysoką skuteczność w łagodzeniu objawów takich jak kichanie, wydzielina z nosa, świąd i zaczerwienienie spojówek oraz poprawę jakości snu i życia pacjentów. Profil bezpieczeństwa leku jest korzystny, nie wykazuje działania uspokajającego ani wpływu na wydłużenie odstępu QTc, nawet przy dawkach do 200 mg/dobę oraz w połączeniu z inhibitorami P-glikoproteiny (ketokonazol, erytromycyna). Bilastyna nie wpływa negatywnie na sprawność psychomotoryczną i zdolność prowadzenia pojazdów.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, antagonista receptorów H1, badanie kliniczne, badanie odstępu QT, bezpieczeństwo kardiologiczne, bilastyna, działanie niepożądane, działanie uspokajające, ekspozycja na bilastynę, erytromycyna, inhibitor P-glikoproteiny, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, Paediatric Sleep Questionnaire, patofizjologia, pokrzywka, przewlekła pokrzywka samoistna, receptor muskarynowy, sprawność psychomotoryczna, uczuleniowe zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Flucofast 100 mg

Flukonazol, aktywny składnik leku Flucofast, jest silnym inhibitorem izoenzymów cytochromu P450, głównie CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP3A4, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Hamowanie enzymów utrzymuje się przez 4-5 dni po zakończeniu terapii, co wymaga uwzględnienia w planowaniu leczenia skojarzonego. Szczególnie istotne są przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania flukonazolu z lekami wydłużającymi odstęp QTc, takimi jak cyzapryd, terfenadyna (≥400 mg flukonazolu), astemizol, pimozyd, chinidyna, erytromycyna, halofantryna i amiodaron, ze względu na ryzyko torsade de pointes i nagłego zgonu sercowego. Flukonazol zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4 i CYP2C9, co wymaga monitorowania i często modyfikacji dawek takich leków jak benzodiazepiny krótkodziałające (midazolam, triazolam), karbamazepina, fenytoina, cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, ewerolimus, statyny (atorwastatyna, symwastatyna, fluwastatyna), NLPZ (flurbiprofen, ibuprofen) oraz warfaryna, u której obserwowano dwukrotne wydłużenie czasu protrombinowego.
antagoniści wapnia, azole przeciwgrzybicze, benzodiazepiny krótkodziałające, blokery kanału wapniowego, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doustne środki antykoncepcyjne, działanie synergistyczne, inhibitor cytochromu P450, inhibitory reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, kardiotoksyczność, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, leki przeciwbólowe, metabolizm wątrobowy, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odstęp QTc, okres półtrwania, pochodne kumaryny, pochodne sulfonylomocznika, rabdomioliza, receptor angiotensyny II, toksyczność teofiliny, torsade de pointes
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml

Ondansetron, będący antagonistą receptorów serotoninowych 5-HT3 (kod ATC: A04 AA01), wykazuje wysoką skuteczność w kontroli nudności i wymiotów o różnej etiologii, w tym po chemioterapii (CINV), radioterapii (RINV) oraz pooperacyjnych (PONV), zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów 5-HT3 w jelicie cienkim oraz w ośrodkowym układzie nerwowym, co hamuje odruch wymiotny wywołany uwalnianiem serotoniny. Badania kliniczne wykazały, że podanie ondansetronu w dawkach dożylnych 8 mg i 32 mg powoduje odpowiednio wzrost odstępu QTcF o 5,8 ms (górna granica 7,8 ms) i 19,6 ms (górna granica 21,5 ms), bez przekroczenia krytycznych wartości 480 ms ani istotnych zmian w odstępach PR i zespole QRS, co potwierdza bezpieczeństwo kardiologiczne leku.
W populacji pediatrycznej skuteczność ondansetronu potwierdzono w licznych badaniach randomizowanych, obejmujących dzieci i młodzież w wieku od 1 do 18 lat, gdzie dawki dożylne wynosiły 0,15 mg/kg mc. lub 5 mg/m² pc., a doustne 4-8 mg. Całkowite ustąpienie wymiotów w dniu największego nasilenia uzyskano u 41-73% pacjentów, w zależności od schematu leczenia i towarzyszącej terapii deksametazonem. W badaniach dotyczących zapobiegania PONV u dzieci w wieku 1-24 miesięcy, pojedyncza dawka 0,1 mg/kg mc. ondansetronu podana dożylnie znacząco zmniejszyła odsetek wymiotów w ciągu 24 godzin (11% vs. 28% w grupie placebo, p<0,0001). Podsumowując, ondansetron jest skutecznym i bezpiecznym lekiem przeciwwymiotnym w terapii zarówno onkologicznej, jak i pooperacyjnej u pacjentów pediatrycznych.
antagonista receptora 5-HT3, antagonista receptora serotoninowego 5-HT3, area postrema, chemioterapia przeciwnowotworowa, deksametazon, lek przeciwwymiotny, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, nudności i wymioty wywołane radioterapią, odstęp QTc, odstęp QTcF, ośrodkowy układ nerwowy, PONV, skala ASA, zespół QRS, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przedawkowanie – Paracetamol Accord 10 mg/ml

Przedawkowanie fingolimodu, nawet do 80-krotności dawki terapeutycznej 0,5 mg, może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym bradykardii, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz wydłużenia odstępu QTc ≥500 msec. Bradykardia pojawia się zwykle w ciągu pierwszej godziny po podaniu leku, osiągając maksimum w ciągu 6 godzin, a jej efekt może utrzymywać się dłużej niż 6 godzin, stopniowo słabnąc w kolejnych dniach. W dawce 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej) u 5 z 6 pacjentów odnotowano łagodny ucisk w klatce piersiowej, odpowiadający reaktywności drobnych oskrzeli. Przedawkowanie może także skutkować wolnym przewodzeniem przedsionkowo-komorowym, a w pojedynczych przypadkach przemijającym pełnym blokiem przedsionkowo-komorowym (stopnia I-III).
akcja serca, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciśnienie krwi, dializa, dyskomfort w klatce piersiowej, efekt chronotropowy, EKG, kardiolog, klatka piersiowa, odstęp QTc, parametry życiowe, przedawkowanie fingolimodu, reaktywność drobnych oskrzeli, układ bodźcoprzewodzący serca, układ sercowo-naczyniowy, wymiana osocza, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telfexo 120 mg 120 mg

Feksofenadyna chlorowodorek, substancja czynna leku Telfexo 120 mg (odpowiadająca 112 mg feksofenadyny), jest antagonistą receptorów H1 o działaniu przeciwhistaminowym bez efektu sedatywnego. Farmakodynamicznie lek wykazuje szybki początek działania (w ciągu 1 godziny), osiąga maksimum po 6 godzinach i utrzymuje efekt przez 24 godziny. W badaniach klinicznych dawka 120 mg zapewnia skuteczne leczenie sezonowego alergicznego nieżytu nosa (ANN) przez całą dobę, a dawki ≥130 mg są konieczne do uzyskania stałego efektu terapeutycznego w modelu reakcji skórnej. Nie obserwowano rozwoju tolerancji po 28 dniach stosowania.
działanie przeciwhistaminowe, efekt uspokajający, feksofenadyna chlorowodorek, kod ATC, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, metabolit terfenadyny, odstęp QTc, receptor H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skurcz oskrzeli, stężenie terapeutyczne, tolerancja na lek, uwalnianie histaminy, wolny kanał potasowy, zaczerwienienie skóry
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tigecycline TZF 50 mg

Tygecyklina, antybiotyk z grupy glicylocyklin (kod ATC: J01AA12), działa bakteriostatycznie poprzez specyficzne wiązanie z podjednostką 30S rybosomu bakteryjnego, hamując translację białek. W stężeniu 4-krotnie wyższym niż MIC wykazuje dwukrotne zmniejszenie liczebności kolonii bakterii takich jak Enterococcus spp., Staphylococcus aureus i Escherichia coli. Charakteryzuje się zdolnością do pokonywania mechanizmów oporności typowych dla tetracyklin, w tym ochrony rybosomu i pomp efflux, choć u Enterobacteriaceae opornych na minocyklinę może występować oporność krzyżowa. EUCAST określił wartości graniczne MIC dla tygecykliny: Enterobacterales (E. coli, C. koseri) ≤ 0,5 mg/l, Staphylococcus spp. ≤ 0,5 mg/l, Enterococcus spp. ≤ 0,25 mg/l, Streptococcus grup A, B, C, G ≤ 0,125 mg/l. Wrażliwość na tygecyklinę jest zmienna wśród innych Enterobacteriaceae i bakterii beztlenowych, a skuteczność kliniczna wobec enterokoków jest ograniczona, choć obserwowano pozytywne wyniki w leczeniu mieszanych zakażeń wewnątrzbrzusznych.
antybiotyk doustny, antybiotyk glicylocyklinowy, antybiotyk tetracyklinowy, bakteria beztlenowa, działanie bakteriostatyczne, działanie synergistyczne, elektrofizjologia serca, farmakokinetyka i farmakodynamika, mechanizm działania, mechanizm oporności, najmniejsze stężenie hamujące, odstęp QTc, oporność krzyżowa, podjednostka 30S rybosomu, pompa efflux, populacja pediatryczna, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, terapia skojarzona, translacja białek, wartość graniczna MIC, wielolekooporność, właściwość bakteriostatyczna, zakażenie wewnątrzbrzuszne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zofran 8 mg

Ondansetron, aktywny składnik leku Zofran, jest selektywnym antagonistą receptorów serotoninowych 5-HT3, stosowanym w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów, zwłaszcza indukowanych chemioterapią, radioterapią oraz w okresie okołooperacyjnym (kod ATC: A04AA01). Mechanizm działania opiera się na blokowaniu receptorów 5-HT3 zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym, co hamuje inicjację odruchu wymiotnego wywołanego uwalnianiem serotoniny w jelicie cienkim oraz w area postrema. W przeciwieństwie do innych leków przeciwwymiotnych, ondansetron nie wpływa na stężenie prolaktyny w osoczu, a jego rola w hamowaniu wymiotów indukowanych opioidami pozostaje niejednoznaczna i wymaga dalszych badań.
antagonista receptora serotoninowego 5-HT3, antagonista receptorów serotoninowych, area postrema, dysfagia, infuzja dożylna, IV komora mózgu, lek cytostatyczny, lek przeciwwymiotny, nerw błędny, nudności, odruch wymiotny, odstęp PR, odstęp QT, odstęp QTc, parametr elektrokardiograficzny, promieniowanie jonizujące, QTcF, stężenie prolaktyny, uwalnianie serotoniny, wydłużenie odstępu QT, wymioty indukowane chemioterapią, wymioty indukowane radioterapią, wymioty okołooperacyjne, zespół QRS
Leksykon leków
Przedawkowanie – Jamesi 56,688 mg + 850 mg

Przedawkowanie leku Jamesi, zawierającego sytagliptynę (chlorowodorek) oraz metforminę (chlorowodorek), może prowadzić do poważnych powikłań, w tym kwasicy mleczanowej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie życia. W badaniach klinicznych sytagliptyna podawana w dawkach do 800 mg jednorazowo oraz do 600 mg/dobę przez 10 dni nie wykazywała istotnych działań niepożądanych, poza minimalnym, nieklinicznie istotnym wydłużeniem odstępu QTc. Metformina natomiast, szczególnie w znacznych dawkach lub w obecności czynników ryzyka, może indukować kwasicę mleczanową, manifestującą się nudnościami, wymiotami, bólami brzucha, zaburzeniami oddychania i ogólnym osłabieniem. Dodatkowo, przedawkowanie może powodować zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz hipoglikemię, zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami hipoglikemizującymi.
chlorowodorek metforminy, chlorowodorek sytagliptyny, dializa otrzewnowa, elektrokardiogram, hemodializa, hipoglikemia, kwas mlekowy, kwasica mleczanowa, leczenie objawowe, lek hipoglikemizujący, odstęp QTc, sytagliptyna z metforminą, zaburzenia oddychania, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Teva 0,5 mg

Fingolimod Teva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 0,25 mg i 0,5 mg, zawiera chlorowodorek fingolimodu i działa poprzez modulację układu immunologicznego. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, ciężkimi aktywnymi zakażeniami (w tym przewlekłymi jak zapalenie wątroby czy gruźlica), aktywnymi nowotworami złośliwymi, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh) oraz u osób z poważnymi schorzeniami sercowo-naczyniowymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dusznica bolesna, udar, niewydolność serca klasy III/IV wg NYHA, ciężkie zaburzenia rytmu serca wymagające leków antyarytmicznych klasy Ia lub III, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia typu Mobitz II lub III stopnia, zespół chorego węzła zatokowego bez rozrusznika oraz wyjściowy odstęp QTc ≥ 500 ms. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, a także u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu.
aktywne zakażenie, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, chlorowodorek, fingolimod, gruźlica, immunosupresja, kapsułka twarda, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, niestabilna dusznica bolesna, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła niewydolność serca, przewlekłe zakażenie, stwardnienie rozsiane, udar, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zakażenia oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aleric Deslo Active 2,5 mg

Desloratadyna, substancja czynna leku Aleric Deslo Active (2,5 mg tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej), jest selektywnym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, charakteryzującym się brakiem działania sedatywnego dzięki minimalnemu przenikaniu do ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach in vitro wykazano dodatkowe właściwości przeciwzapalne, takie jak hamowanie uwalniania cytokin (IL-4, IL-6, IL-8, IL-13) oraz ekspresji selektyny P na komórkach śródbłonka, choć ich kliniczne znaczenie pozostaje niepotwierdzone. Desloratadyna w dawce 5 mg jest biorównoważna z konwencjonalną tabletką i wykazuje dobrą tolerancję, nie wpływając istotnie na układ krążenia nawet przy dawkach do 45 mg/dobę. Ponadto, nie nasila zaburzeń psychomotorycznych ani senności, także w połączeniu z alkoholem.
aktywność psychoruchowa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista histaminy, antagonista receptora H1, badanie kliniczne, biorównoważność, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, cytokina zapalna, desloratadyna, działanie uspokajające, granulocyt zasadochłonny, histamina, interakcja lekowa, komórka śródbłonka, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, odstęp QTc, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ośrodkowy układ nerwowy, patofizjologia, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor histaminowy H1, selektyna P, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ralik

Podczas terapii ranolazyną (lek Ralik) konieczne jest szczególne monitorowanie pacjentów z czynnikami ryzyka zwiększającymi ekspozycję na substancję czynną, takimi jak jednoczesne stosowanie umiarkowanych inhibitorów CYP3A4, inhibitorów P-glikoproteiny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min), wiek podeszły, niska masa ciała (≤ 60 kg) oraz umiarkowana lub ciężka zastoinowa niewydolność krążenia (klasa III–IV wg NYHA). U pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki, co wymaga częstego monitorowania, redukcji dawki lub zaprzestania leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z wolnym metabolizmem CYP2D6, gdyż ryzyko toksyczności jest w ich przypadku wyższe.
barwnik azowy, działanie niepożądane, genotypowanie, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, korygujący prąd potasowy, metabolizm CYP2D6, odstęp QTc, ranolazyna, reakcja alergiczna, substancja czynna, szybki metabolizm, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół wydłużonego QT
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydroxyzinum Bluefish 10 mg

Badania przedkliniczne hydroksyzyny chlorowodorku wykazały istotne działanie teratogenne przy dawkach 50 mg/kg masy ciała u szczurów i królików, manifestujące się wadami rozwojowymi płodu oraz zwiększoną częstością poronień. Elektrofizjologiczne analizy na włóknach Purkinjego psa ujawniły, że hydroksyzyna w stężeniu 3 μM wydłuża czas trwania potencjału czynnościowego poprzez interakcję z kanałami potasowymi, natomiast przy 30 μM skraca ten czas, co sugeruje wpływ na prądy wapniowe i/lub sodowe. W badaniach na kanałach hERG stwierdzono hamowanie prądu potasowego (IKr) przy IC50 wynoszącym 0,62 μM, co jest stężeniem 10-60 razy wyższym niż terapeutyczne, wskazując na niskie ryzyko kliniczne przy standardowych dawkach.
badanie telemetryczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, częstość akcji serca, działanie niepożądane, działanie teratogenne, hydroksyzyna chlorowodorek, kanał hERG, kanał potasowy, odstęp PR, odstęp QT, odstęp QTc, parametr elektrokardiograficzny, poronienie, potencjał czynnościowy, prąd potasowy, prąd sodowy, prąd wapniowy, receptor 5-HT2, receptor H1, repolaryzacja błony komórkowej, substancja czynna, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa płodu, włókno Purkinjego, zespół QRS
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Servenon 20 mg

Escytalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) z grupy N06AB10, wykazuje wysoką selektywność i specyficzne powinowactwo do transportera serotoniny, minimalnie oddziałując na inne receptory neuroprzekaźnikowe (5-HT1A, 5-HT2, DA, α-adrenergiczne, H1, muskarynowe, benzodiazepinowe, opioidowe). W badaniach elektrokardiograficznych u zdrowych ochotników stwierdzono dawkozależne wydłużenie odstępu QTc: 4,3 ms (90% CI: 2,2–6,4) przy dawce terapeutycznej 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90% CI: 8,6–12,8) przy dawce supraterapeutycznej 30 mg/dobę, co ma istotne implikacje kliniczne u pacjentów z ryzykiem zaburzeń przewodzenia sercowego.
badanie elektrokardiograficzne, ciężki epizod depresyjny, epizod ciężkiej depresji, escytalopram, fobia społeczna, miejsce allosteryczne, muskarynowy receptor cholinergiczny, odpowiedź kliniczna, odstęp QTc, profilaktyka nawrotów depresji, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Y-BOCS, terapia podtrzymująca, transporter serotoninowy, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie przewodnictwa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitynib Adamed 50 mg

Sunitynib, stosowany w dawce 50 mg, wykazuje w badaniach toksyczności wielomiesięcznej istotne działania niepożądane na narządy docelowe, takie jak przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych u mężczyzn, rozrost komórek mezangium nerek, krwawienia z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości są związane z farmakologicznym działaniem sunitynibu i w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, jednak stwierdzono poliploidię in vitro, a metabolit aktywny nie był oceniany pod kątem genotoksyczności.
aberracja chromosomalna, aktywacja metaboliczna, atrezja pęcherzyków, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, czynny metabolit, dysplazja chrząstki, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, komórki mezangium, limfocyt krwi obwodowej, martwica komórek, nadnercze, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, pęcherzyk jajnikowy, pęcherzyk nasienny, płytka wzrostowa, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, rdzeń nadnerczy, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, ślinianki, stężenie osoczowe, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, układ rozrodczy męski, układ rozrodczy żeński, układ sercowo-naczyniowy, właściwości mutagenne, zagnieżdżenie zarodka, zanik kanalików, zanik macicy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg

Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka