węgiel aktywowany
Węgiel aktywowany (carbo activatus) to postać węgla o niezwykle rozbudowanej powierzchni wewnętrznej, uzyskiwana poprzez specjalny proces obróbki termicznej materiałów organicznych, takich jak drewno, torf czy łupiny orzechów kokosowych. Jego charakterystyczną cechą jest silnie rozwinięta struktura porowata, która zapewnia ogromną powierzchnię aktywną (nawet do 1500 m² na gram), dzięki czemu wykazuje wysokie zdolności adsorpcyjne.
W medycynie węgiel aktywowany jest powszechnie stosowany jako adsorbent w przypadkach ostrych zatruć doustnych różnymi substancjami chemicznymi, lekami czy toksynami. Mechanizm działania polega na wiązaniu substancji toksycznych w przewodzie pokarmowym, co zapobiega ich wchłanianiu do krwiobiegu. Najwyższą skuteczność wykazuje, gdy zostanie podany w ciągu pierwszej godziny od ekspozycji na truciznę, choć może być stosowany również później.
Dawkowanie węgla aktywowanego u dorosłych w przypadku zatruć wynosi zazwyczaj 50-100 g jako dawka początkowa, a u dzieci 1-2 g/kg masy ciała. Należy pamiętać, że węgiel aktywowany nie jest skuteczny w przypadku zatruć alkoholami (etanol, metanol, glikol etylenowy), kwasami, zasadami, metalami ciężkimi czy cyjankami. Wśród przeciwwskazań do jego stosowania wymienia się niedrożność przewodu pokarmowego oraz zatrucia substancjami żrącymi, gdyż może utrudniać ocenę endoskopową uszkodzeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Tizagelan 4 mg
Tyzanidyna, będąca substratem CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, zwiększają stężenie tyzanidyny w surowicy od 10 do 33-krotnie, co prowadzi do znacznego nasilenia działań niepożądanych, w tym hipotensji i sedacji, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP1A2 (np. amiodaron, werapamil, cymetydyna) również podnoszą stężenie tyzanidyny i wymagają unikania lub ścisłego monitorowania pacjenta. Złożone hormonalne leki antykoncepcyjne umiarkowanie zwiększają ekspozycję na tyzanidynę, co może nasilać działania niepożądane. Induktory CYP1A2, takie jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenie tyzanidyny, potencjalnie osłabiając jej efekt terapeutyczny, co może wymagać korekty dawki.
antagonista receptora H2, benzodiazepina, beta-bloker, bradykardia, cyprofloksacyna, depresant OUN, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, fluorochinolon, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor COX-2, inhibitor CYP1A2, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwirusowy, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, opioid, płukanie żołądka, ryfampicyna, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyzanidyna, udar naczyniowo-mózgowy, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół zaburzeń oddechowych, złożony hormonalny lek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Poltram 50 mg
Przedawkowanie tramadolu chlorowodorku (substancji czynnej leku Poltram 50 mg) stanowi poważne zagrożenie dla życia, manifestując się objawami takimi jak zwężenie źrenic (mioza), wymioty, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, drgawki toniczno-kloniczne, depresja oddechowa, a w skrajnych przypadkach zatrzymanie oddechu i niewydolność krążenia. Charakterystyczne jest także ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego, szczególnie u pacjentów stosujących jednocześnie leki serotoninergiczne (np. SSRI, IMAO). Wczesne rozpoznanie objawów i szybka interwencja są kluczowe, gdyż mechanizm zgonów najczęściej wiąże się z niewydolnością oddechową i krążeniową. Objawy takie jak mioza mogą stanowić ważny element diagnostyczny w ocenie pacjentów z zaburzeniami świadomości po przedawkowaniu tramadolu.
dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, diazepam, drgawki, duszność, hemodializa, hemofiltracja, hiperkapnia, hipoksemia, hipotensja, IMAO, lek serotoninergiczny, mioza, nalokson, napad drgawkowy toniczno-kloniczny, niewydolność krążeniowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, preparat o przedłużonym uwalnianiu, SSRI, tramadolu chlorowodorek, węgiel aktywowany, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie perystaltyki, zatrucie tramadolem, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddechu, zespół serotoninowy, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Depratal 30 mg
Przedawkowanie duloksetyny, substancji czynnej leku Depratal, stanowi poważne zagrożenie dla życia, z dawkami sięgającymi nawet 5400 mg w udokumentowanych przypadkach. Objawy przedawkowania obejmują senność, śpiączkę, zespół serotoninowy, drgawki, wymioty oraz tachykardię (>100 uderzeń/min), które mogą prowadzić do niewydolności oddechowej, zaburzeń rytmu serca i ryzyka urazu mózgu. Zgony odnotowano zarówno po monoterapii dawką około 1000 mg, jak i po jednoczesnym przedawkowaniu kilku leków. Brak swoistego antidotum wymaga leczenia objawowego i monitorowania funkcji życiowych pacjenta.
aspiracja treści żołądkowej, cyproheptadyna, Depratal, drgawka, drożność dróg oddechowych, duloksetyna, hemoperfuzja, hipoksja mózgowa, monitorowanie EKG, napad drgawkowy, niewydolność krążenia, płukanie żołądka, przedawkowanie duloksetyny, śpiączka, tachykardia, transfuzja wymienna, węgiel aktywowany, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nalewka gorzka –
Nalewka gorzka (Amara tinctura) to preparat zawierający nalewki z korzenia goryczki, liścia bobrka oraz owocni pomarańczy gorzkiej w proporcjach 60/60/50, z etanolem 70% (V/V) jako ekstrahentem, a gotowy produkt zawiera 63-70% (V/V) etanolu. Przedawkowanie tego preparatu wiąże się głównie z objawami wynikającymi z wysokiej zawartości alkoholu etylowego, takimi jak upośledzenie zdolności psychofizycznych (zaburzenia koordynacji, wydłużony czas reakcji, zaburzenia percepcji i równowagi), a także przejściowe zaburzenia odbioru bodźców smakowych, nudności i wymioty. W ciężkich przypadkach może dojść do ostrego zatrucia alkoholowego, objawiającego się zaburzeniami świadomości, oddychania, a nawet śpiączką alkoholową, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby, układu nerwowego oraz z historią choroby alkoholowej. Dodatkowo, istnieje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi w wątrobie lub działającymi depresyjnie na OUN, co może nasilać objawy przedawkowania.
choroba alkoholowa, choroba układu nerwowego, choroba wątroby, etanol, korzeń goryczki, liść bobrka, nalewka gorzka, nawodnienie dożylne, nudności i wymioty, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie alkoholowe, parametry życiowe, płukanie żołądka, przedawkowanie, śpiączka alkoholowa, upośledzenie zdolności psychofizycznych, węgiel aktywowany, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie oddychania, zaburzenie percepcji, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości - Leksykon substancji czynnych
Fluocynolon – Przedawkowanie
Acetonid fluocynolonu, stosowany miejscowo w preparatach do uszu (np. Cetraxal Plus, Ciprotic) w stężeniu 0,25 mg/ml, charakteryzuje się bardzo niskim ryzykiem ostrego przedawkowania ze względu na minimalną biodostępność systemową i anatomiczne ograniczenia przewodu słuchowego zewnętrznego. Jednorazowe przekroczenie dawki nie wywołuje istotnych klinicznie skutków ogólnoustrojowych. Natomiast przewlekłe lub nieprawidłowe stosowanie może prowadzić do objawów hiperkortyzolizmu oraz zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA), szczególnie u dzieci, u których obserwuje się zahamowanie wzrostu i obniżenie stężenia kortyzolu w osoczu. Objawy te są jednak zazwyczaj przejściowe i odwracalne w ciągu dni lub tygodni po zaprzestaniu terapii.
acetonid fluocynolonu, centrum informacji toksykologicznej, Cetraxal Plus, Ciprotic, dostępność biologiczna leku, hiperkortyzolizm, kortykosteroid, oś HPA, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodek toksykologiczny, płukanie żołądka, preparat do uszu, przewód słuchowy zewnętrzny, stężenie kortyzolu, stężenie osoczowe, węgiel aktywowany, zahamowanie osi hormonalnej, zahamowanie wzrostu, zatrucie doustne, związek zobojętniający kwas - Leksykon leków
Działania niepożądane – Indix Combi 5 mg + 1,25 mg
Indix Combi to lek zawierający peryndopryl (5 mg w postaci tozylanu) oraz indapamid (1,25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Peryndopryl hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron, co zmniejsza utratę potasu wywołaną przez indapamid, jednak mimo tego mechanizmu ochronnego u około 2% pacjentów obserwuje się hipokaliemię (stężenie potasu poniżej 3,4 mmol/l). Do najczęstszych działań niepożądanych peryndoprylu należą: zawroty głowy (ośrodkowe i błędnikowe), ból głowy, parestezje, zaburzenia smaku, niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcia, nudności, wymioty), świąd, wysypka, kurcze mięśni oraz astenia. Indapamid natomiast najczęściej wywołuje reakcje nadwrażliwości skórnej, w tym wysypki plamkowo-grudkowe, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi i astmatycznymi.
anuria, astenia, dializa, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, indapamid, Indix Combi, niedociśnienie tętnicze, oliguria, parestezja, peryndopryl, peryndoprylat, płukanie żołądka, pozycja Trendelenburga, reakcja alergiczna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węgiel aktywowany, wysypka plamkowo-grudkowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
Teriflunomid, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wymaga szczególnej uwagi u pacjentów w wieku rozrodczym. U mężczyzn ryzyko przeniesienia leku przez układ rozrodczy i toksycznego wpływu na zarodek jest minimalne, dlatego nie są wymagane specjalne środki ostrożności przy planowaniu poczęcia. Natomiast u kobiet teriflunomid jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży ze względu na udokumentowane w badaniach na zwierzętach ryzyko ciężkich wad wrodzonych. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz do momentu, gdy stężenie leku w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/L. W przypadku podejrzenia ciąży konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia, wykonanie testu ciążowego oraz wdrożenie procedury przyspieszonej eliminacji teriflunomidu, co znacząco zmniejsza ryzyko teratogenności.
antykoncepcja, badanie na zwierzętach, cholestyramina, doustny środek antykoncepcyjny, ginekolog, procedura przyspieszonej eliminacji, przenikanie do mleka, ryzyko płodowe, stężenie leku w osoczu, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, toksyczność zarodkowa, układ rozrodczy, wada wrodzona, wchłanianie estrogenów, węgiel aktywowany, wiek rozrodczy, zapłodnienie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Risperidon Vipharm 4 mg
Przedawkowanie rysperydonu stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się objawami takimi jak senność, sedacja, tachykardia (>100 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe (dystonie, parkinsonizm polekowy, akatyzja), wydłużenie odstępu QT oraz drgawki. Szczególnie niebezpieczne są powikłania kardiologiczne, w tym torsade de pointes, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu paroksetyny. Mechanizmy toksyczności obejmują nasilenie działania na ośrodkowy układ nerwowy, blokadę receptorów α-adrenergicznych i dopaminergicznych D2 oraz wpływ na kanały jonowe mięśnia sercowego. Diagnostyka powinna uwzględniać możliwość zatrucia wielolekowego, co komplikuje obraz kliniczny i terapię.
akatyzja, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy polimorficzny, drgawki, dystonia, elektrokardiogram, lek antycholinergiczny, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, oddział intensywnej terapii, parkinsonizm polekowy, paroksetyna, płukanie żołądka, rysperydon, sedacja, tachykardia, toksykologia kliniczna, torsade de pointes, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa, zatrucie wielolekami - Leksykon substancji czynnych
Celiprolol – Przedawkowanie
Celiprolol, będący selektywnym antagonistą receptorów beta-adrenergicznych, jest stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego i dostępny w dawkach 100 mg, 200 mg oraz 400 mg. Przedawkowanie tego leku prowadzi do objawów wynikających z nadmiernej blokady receptorów beta-1 i beta-2, takich jak bradykardia (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca oraz zaburzenia przewodzenia zatokowego. W przypadku zatrucia konieczna jest szybka interwencja na oddziale intensywnej terapii, obejmująca m.in. płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego, środków przeczyszczających oraz, w wybranych sytuacjach, hemodializę lub hemoperfuzję.
beta-bloker, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, celiprolol, dobutamina, glukagon, hemodializa, hemoperfuzja, hiperglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipoperfuzja narządów, izoprenalina, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność serca, receptor beta-adrenergiczny, siarczan atropiny, skurcz oskrzeli, stymulacja elektryczna serca, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wentylacja wspomagana, wstrząs kardiogenny, zahamowanie zatokowe - Leksykon substancji czynnych
Kandesartan cyleksetyl – Przedawkowanie
Kandesartan cyleksetyl, jako antagonista receptora angiotensyny II typu 1 (AT1), w przypadku przedawkowania prowadzi do objawowego niedociśnienia tętniczego, zawrotów głowy oraz odruchowej tachykardii, wynikających z nadmiernej blokady receptorów i rozszerzenia naczyń obwodowych. Maksymalna dawka terapeutyczna wynosi 32 mg, natomiast w raportowanych przypadkach przedawkowania dawki sięgały nawet 672 mg, przy czym powrót do zdrowia przebiegał bez poważnych powikłań. Leczenie przedawkowania opiera się na postępowaniu objawowym: monitorowaniu parametrów życiowych, dożylnym podaniu izotonicznego roztworu chlorku sodu (0,9% NaCl) oraz, w razie potrzeby, zastosowaniu leków wazopresyjnych. Ze względu na silne wiązanie kandesartanu z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, blokada receptorów angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, blokowanie receptorów angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, glukonian wapnia, hemodializa, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, komorowe zaburzenia rytmu serca, kurcz mięśniowy, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność serca, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, tachykardia, wazopresor, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Prymidon – Przedawkowanie
Przedawkowanie prymidonu, substancji czynnej leku Mizodin, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się objawami neurologicznymi takimi jak dezorientacja, diplopia, oczopląs, a także zaburzeniami oddychania, które mogą prowadzić do śpiączki i porażenia ośrodka oddechowego. Charakterystycznym markerem diagnostycznym jest obecność kryształów prymidonu i jego metabolitu PEMA w moczu. W obrazie klinicznym zatrucia obserwuje się objawy przypominające upojenie alkoholowe, co wymaga szybkiej i precyzyjnej diagnostyki różnicowej. Warto podkreślić, że brak swoistego antidotum wymusza natychmiastowe wdrożenie leczenia objawowego i podtrzymującego funkcje życiowe pacjenta.
antidotum, diplopia, diureza alkaliczna, hemodializa, hemoperfuzja, intoksykacja, lek przeciwpadaczkowy, niewydolność oddechowa, nystagmus, objaw toksyczny, oczopląs, oddział intensywnej terapii, PEMA, płukanie żołądka, podwójne widzenie, porażenie ośrodka oddechowego, prymidon, śpiączka, trudność w oddychaniu, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, stanowi stan zagrożenia życia, wymagający hospitalizacji i ciągłego monitorowania hemodynamicznego. Objawy kliniczne wynikają z nadmiernego działania obu składników: telmisartan powoduje niedociśnienie tętnicze, tachykardię lub bradykardię oraz zaburzenia funkcji nerek (wzrost kreatyniny, ostra niewydolność nerek), natomiast hydrochlorotiazyd wywołuje hipokaliemię, hipochloremię, hipowolemię, nudności, senność, skurcze mięśni i zaburzenia rytmu serca. Szczególnie niebezpieczna jest hipokaliemia, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę, co ogranicza możliwości eliminacji leku w ciężkich przypadkach.
bradykardia, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipovolemia, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, podwyższony poziom kreatyniny, skurcz mięśni, tachykardia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, Telmizek HCT, terapia nerkozastępcza, węgiel aktywowany, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Lanzoprazol – Przedawkowanie
Lanzoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, jest szeroko stosowany w terapii chorób związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego. Dostępne dane kliniczne wskazują na niską toksyczność ostrego przedawkowania, co potwierdzają badania, w których pacjenci otrzymywali dawki doustne do 180 mg/dobę oraz dożylne do 90 mg/dobę bez istotnych powikłań. Objawy przedawkowania mogą odpowiadać nasilonym działaniom niepożądanym znanym z terapii standardowej i obejmują m.in. zaburzenia ze strony układu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty), układu nerwowego (bóle głowy, zawroty, parestezje), zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hipomagnezemia), tachykardię, podwyższenie enzymów wątrobowych oraz reakcje skórne (wysypka, świąd). Nasilenie objawów zależy od dawki, współistniejących schorzeń oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.
biegunka, ból głowy, dawka doustna, dawka dożylna, hemodializa, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kwas solny w żołądku, lanzoprazol, leczenie objawowe, monitorowanie pacjenta, nudności, objaw niepożądany, objaw przedawkowania, parestezja, płukanie żołądka, podwyższony enzym wątrobowy, profil bezpieczeństwa, protokół postępowania, reakcja nadwrażliwości, tachykardia, węgiel aktywowany, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie trawienia, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Citalopram – Przedawkowanie
Przedawkowanie citalopramu stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się szerokim spektrum objawów obejmujących układ nerwowy, sercowo-naczyniowy oraz autonomiczny. Do najczęstszych objawów należą tachykardia (>100 uderzeń/min), wydłużenie odstępu QT w EKG, bradykardia, arytmie przedsionkowe i komorowe, a także zatrzymanie serca, które stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Neurologicznie obserwuje się drgawki, śpiączkę, drżenia, zawroty głowy, senność oraz zaburzenia poznawcze i stanu psychicznego. Objawy zespołu serotoninowego, takie jak nadpobudliwość nerwowo-mięśniowa, gorączka powyżej 38,5°C, hiperwentylacja oraz zaburzenia funkcji autonomicznych, wymagają pilnej interwencji. Rzadkim, ale istotnym powikłaniem jest rabdomioliza, grożąca ostrą niewydolnością nerek.
arytmia przedsionkowa i komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradyarytmia, bradykardia, citalopram, częstoskurcz komorowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki, hiperwentylacja, nadciśnienie tętnicze, nadpobudliwość nerwowo-mięśniowa, niedociśnienie tętnicze, osmotyczny środek przeczyszczający, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie citalopramu, rabdomioliza, rozszerzenie źrenic, sinica, śpiączka, tachykardia, torsade de pointes, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie świadomości, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ampril 10 mg tabletki 10 mg
Przedawkowanie ramiprylu, substancji czynnej leku Ampril 10 mg, prowadzi do charakterystycznych objawów klinicznych, takich jak znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego z ryzykiem wstrząsu hipowolemicznego, bradykardia (<60 uderzeń/min), zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia, zaburzenia chlorkowe) oraz ostra niewydolność nerek. Mechanizmy tych objawów wynikają z nadmiernej inhibicji konwersji angiotensyny I do angiotensyny II, co powoduje rozszerzenie naczyń obwodowych, odruchową aktywację nerwu błędnego oraz zaburzenia układu renina-angiotensyna-aldosteron, prowadzące do zaburzeń gospodarki elektrolitowej i hemodynamicznej perfuzji nerek.
agonista receptorów alfa-1-adrenergicznych, angiotensyna, angiotensyna II, bradykardia, ciśnienie tętnicze, diureza, gospodarka potasowa, hemodializa, hemodynamika wewnątrznerkowa, inhibitor ACE, nerw błędny, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, noradrenalina, obwodowe łożysko naczyniowe, ostra niewydolność nerek, parametry życiowe, perfuzja nerkowa, płukanie żołądka, płynoterapia, ramipryl, ramiprylat, saturacja, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodylatacja, węgiel aktywowany, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmisartan EGIS 40 mg
Przedawkowanie telmisartanu, stosowanego w terapii nadciśnienia tętniczego, prowadzi do istotnego ryzyka klinicznego, głównie związanego z nadmiernym efektem hipotensyjnym. Dominującymi objawami są niedociśnienie tętnicze oraz tachykardia, choć obserwowano również bradykardię. Pacjenci mogą zgłaszać zawroty głowy, będące konsekwencją niedociśnienia, a badania laboratoryjne często wykazują wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, co wskazuje na ryzyko ostrej niewydolności nerek. Telmisartan nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku poprzez hemodializę.
atropina, bradykardia, diureza, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, krystaloidy, leczenie nerkozastępcze, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, perfuzja nerek, płukanie żołądka, receptor angiotensyny II, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan, węgiel aktywowany, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Trikolon Forte 200 mg
Przedawkowanie Trikolon Forte, zawierającego 200 mg trimebutyny maleinianu, wymaga przede wszystkim leczenia objawowego i monitorowania stanu klinicznego pacjenta. Ze względu na brak szczegółowych danych dotyczących specyficznych objawów przedawkowania, postępowanie powinno koncentrować się na łagodzeniu potencjalnych zaburzeń motoryki przewodu pokarmowego, objawów neurologicznych oraz hemodynamicznych. Zaleca się dokładny wywiad dotyczący dawki i czasu przyjęcia leku, monitorowanie parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, częstość oddechów, saturacja) oraz ocenę funkcji neurologicznych i ewentualne badania laboratoryjne w celu oceny funkcji narządów.
antidotum, badanie laboratoryjne, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze, dekontaminacja przewodu pokarmowego, działanie niepożądane leku, funkcja neurologiczna, leczenie objawowe, mechanizm działania farmakologicznego, motoryka przewodu pokarmowego, objaw kliniczny, parametr życiowy, płukanie żołądka, protokół postępowania, receptor opioidowy, stabilizacja hemodynamiczna, stan neurologiczny, trimebutyna maleinian, układ nerwowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Normodipine 5 mg
Przedawkowanie amlodypiny, antagonisty kanałów wapniowych zawartego w preparacie Normodipine, prowadzi do znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych, co skutkuje ciężkim i długotrwałym niedociśnieniem tętniczym, mogącym przejść w wstrząs naczyniowy z ryzykiem zgonu. Charakterystycznym objawem jest odruchowa tachykardia, będąca mechanizmem kompensacyjnym na spadek oporu obwodowego. Rzadkim, ale poważnym powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, który może pojawić się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu i wymaga zaawansowanego wspomagania oddechu. Czynnikiem predysponującym do obrzęku płuc jest agresywna płynoterapia stosowana w fazie resuscytacji.
amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, dekontaminacja przewodu pokarmowego, glukonian wapnia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipoperfuzja narządowa, lek wazopresyjny, monitorowanie czynności życiowych, niedociśnienie ogólnoustrojowe, niekardiogenny obrzęk płuc, parametry hemodynamiczne, płukanie żołądka, płynoterapia, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, wazodylatacja, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wstrząs naczyniowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – ALLERTEC Fexo 120 mg
Przedawkowanie feksofenadyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu ALLERTEC FEXO (120 mg tabletka zawierająca 112 mg feksofenadyny), może manifestować się objawami takimi jak zawroty głowy, senność, zmęczenie oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej. Objawy te mogą pojawić się już przy dawkach przekraczających 120 mg/dobę. Mimo to, feksofenadyna charakteryzuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa – badania kliniczne wykazały dobrą tolerancję nawet przy pojedynczych dawkach do 800 mg, dawkach 690 mg dwa razy na dobę przez miesiąc oraz 240 mg raz na dobę przez rok, bez istotnych działań niepożądanych w porównaniu z placebo. Maksymalna tolerowana dawka nie została ustalona, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania leku.
ALLERTEC FEXO, badanie kliniczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, feksofenadyna chlorowodorek, hemodializa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, objaw niepożądany, płukanie żołądka, postępowanie medyczne, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie feksofenadyny, suchość błony śluzowej, tabletka powlekana, węgiel aktywowany, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pitamet 2 mg
Przedawkowanie pitawastatyny (Pitamet) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, mimo braku specyficznego antidotum. Pitawastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, stosowana jest w leczeniu hipercholesterolemii i dyslipidemii. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i wspomagające, dostosowane do stanu klinicznego pacjenta. Kluczowe jest monitorowanie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, bilirubina, fosfataza alkaliczna) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), które pozwalają na wczesne wykrycie hepatotoksyczności i ryzyka miopatii lub rabdomiolizy. Hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji pitawastatyny, dlatego nie powinna być stosowana jako główna strategia terapeutyczna.
AlAT, AspAT, bilirubina, ból głowy, czynność wątroby, dyslipidemia, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, hemodializa, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe, miopatia, nawadnianie dożylne, ośrodek toksykologiczny, parestezja, pitawastatyna, płukanie żołądka, rabdomioliza, statyna, uszkodzenie hepatocytów, węgiel aktywowany, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmisartanum Teva B.V. 80 mg
Przedawkowanie telmisartanu, substancji czynnej w produkcie Telmisartanum Teva B.V., stanowi poważny stan kliniczny charakteryzujący się głównie objawami wynikającymi z nadmiernej blokady receptorów angiotensyny II typu 1 (AT1). Do najczęstszych objawów należą niedociśnienie tętnicze, które może prowadzić do wstrząsu hipowolemicznego, tachykardia jako reakcja kompensacyjna, a także bradykardia o złożonym mechanizmie neurogenno-wieńcowym. Dodatkowo obserwuje się zawroty głowy związane z niedostateczną perfuzją mózgową, wzrost stężenia kreatyniny w surowicy oraz ostrą niewydolność nerek spowodowaną niedokrwieniem. Warto podkreślić, że hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji telmisartanu ze względu na jego wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza.
bradykardia, efekt hipotensyjny, hemodializa, kreatynina w surowicy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie OUN, ostra niewydolność nerek, perfuzja tkankowa, pozycja leżąca na plecach, przedawkowanie telmisartanu, receptor angiotensyny II typu 1, receptory angiotensyny II, tachykardia, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Haloperidol WZF 5 mg/ml
Przedawkowanie haloperydolu w postaci roztworu do wstrzykiwań (5 mg/ml) prowadzi do nasilenia działań niepożądanych, w tym ciężkich objawów pozapiramidowych (wzmożone napięcie mięśni, drżenia), zaburzeń ciśnienia tętniczego (częściej nadciśnienie niż niedociśnienie), sedacji, a w skrajnych przypadkach śpiączki z depresją oddechową i niedociśnieniem. Szczególnie niebezpieczne są komorowe zaburzenia rytmu serca związane z wydłużeniem odstępu QTc, które mogą prowadzić do nagłego zatrzymania krążenia. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, w tym monitorowania EKG oraz stałej kontroli parametrów życiowych. Niedociśnienie i zapaść naczyniowo-sercowa leczy się dożylnym podawaniem płynów, osocza lub koncentratu albuminowego oraz leków wazopresyjnych (dopamina, noradrenalina), przy czym adrenalina jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego.
adrenalina, depresja oddechowa, dializa, dopamina, drożność dróg oddechowych, drżenie mięśniowe, elektrokardiograf, haloperydol, komorowe zaburzenia rytmu serca, leczenie przeciwarytmiczne, lek przeciwparkinsonowski, lek wazopresyjny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, noradrenalina, objawy pozapiramidowe, parkinsonizm, rurka dotchawicza, rurka ustno-gardłowa, tachykardia, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wydłużenie odstępu QTc, wzmożone napięcie mięśni, zapaść naczyniowo-sercowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Glitoprel 2 mg
Przedawkowanie glimepirydu, substancji czynnej leku Glitoprel, prowadzi do hipoglikemii o zmiennym nasileniu i czasie trwania, trwającej od 12 do 72 godzin, z możliwością nawrotów po początkowej poprawie. Objawy przedawkowania obejmują wczesne dolegliwości gastroenterologiczne (nudności, wymioty, bóle nadbrzusza) oraz późniejsze objawy neurologiczne, takie jak niepokój ruchowy, drżenia, zaburzenia widzenia, ataksja, senność, a w ciężkich przypadkach śpiączka i drgawki. Objawy mogą ujawnić się nawet po 24 godzinach od przyjęcia toksycznej dawki, co wymaga długotrwałej obserwacji pacjenta i najczęściej hospitalizacji, zwłaszcza w przypadkach ciężkich przedawkowań.
ataksja, drżenie, glikemia, glimepiryd, Glitoprel, hiperglikemia, hipoglikemia, hospitalizacja, monitorowanie glikemii, nadbrzusze, niepokój ruchowy, nudności, objawy neurologiczne, oddział intensywnej opieki, płukanie żołądka, podanie dożylne glukozy, roztwór glukozy, senność, siarczan sodu, śpiączka, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie koordynacji ruchu, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – GlimeHexal 4 4 mg
Przedawkowanie glimepirydu, substancji czynnej leku GlimeHexal (dawki 1-6 mg), prowadzi do ciężkiej hipoglikemii o przedłużonym czasie trwania (12-72 godziny) z możliwością opóźnionego wystąpienia objawów nawet do 24 godzin po zażyciu. Charakterystyczne jest ryzyko nawrotu hipoglikemii po początkowej normalizacji glikemii, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia glukozy we krwi. Obraz kliniczny obejmuje objawy metaboliczne (hipoglikemia), gastroenterologiczne (nudności, wymioty, ból nadbrzusza) oraz neurologiczne, takie jak niepokój ruchowy, drżenie, zaburzenia widzenia i koordynacji, które mogą progresować do senności, śpiączki i drgawek, stanowiąc zagrożenie życia. Szczególną ostrożność należy zachować u niemowląt i małych dzieci, u których ryzyko hipoglikemii i hiperglikemii jest podwójne, a dawka glukozy wymaga precyzyjnego dostosowania i częstego monitorowania.
ból w nadbrzuszu, ciężka hipoglikemia, cukrzyca, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki, drżenie, działanie hipoglikemizujące, GlimeHEXAL, glimepiryd, hiperglikemia, hipoglikemia, monitorowanie glikemii, neuroglikopenia, niepokój ruchowy, nudności, oddział intensywnej opieki medycznej, płukanie żołądka, senność, siarczan sodu, śpiączka, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia widzenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Prograf 1 mg
Przedawkowanie takrolimusu (Prograf) wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych objawów toksycznych, w tym neurotoksyczności (drżenia mięśniowe, bóle głowy, letarg), nefrotoksyczności (wzrost stężenia azotu mocznikowego [BUN] i kreatyniny), hepatotoksyczności (podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej [AlAT]) oraz objawów ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty). Dodatkowo obserwuje się zwiększoną podatność na infekcje oportunistyczne oraz reakcje immunologiczne, takie jak pokrzywka. Brak swoistej odtrutki wymaga leczenia objawowego i podtrzymującego funkcje życiowe, w tym monitorowania parametrów hemodynamicznych, funkcji oddechowej i neurologicznej pacjenta. Wczesne interwencje, takie jak płukanie żołądka i podanie węgla aktywowanego, mogą ograniczyć wchłanianie leku.
aminotransferaza alaninowa, azot mocznikowy, bąbel pokrzywkowy, białko osocza, błona dializacyjna, błona półprzepuszczalna, ból głowy, drżenie mięśniowe, działanie emetogenne, filtracja kłębuszkowa, funkcja oddechowa, hemodiafiltracja, hemofiltracja, hepatotoksyczność, infekcja oportunistyczna, kreatynina, lek immunosupresyjny, letarg, nadmierna immunosupresja, nefrotoksyczność, neurotoksyczność takrolimusu, nudności i wymioty, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, płukanie żołądka, pokrzywka, roztwór dializacyjny, spowolnienie psychoruchowe, stan neurologiczny, takrolimus, technika dializacyjna, technika pozaustrojowa, uszkodzenie hepatocytów, węgiel aktywowany, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zakażenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Axyven 75 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny (substancji czynnej leku Axyven) stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawkach około 3 g u dorosłych. Klinicznie obserwuje się objawy takie jak tachykardia, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), mydriaza, drgawki, nudności, wymioty oraz zmiany w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS). Ciężkie zatrucie może prowadzić do tachykardii komorowej, bradykardii, niedociśnienia, hipoglikemii i zawrotów głowy, które mogą skutkować zgonem. Dane retrospektywne wskazują na wyższe ryzyko śmiertelności w porównaniu do SSRI, choć niższe niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, co może być częściowo związane z wyższym obciążeniem czynnikami ryzyka samobójstwa u pacjentów leczonych wenlafaksyną.
antidotum, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawka, hemoperfuzja, hipoglikemia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, leczenie zatrucia, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie wenlafaksyny, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zapis elektrokardiograficzny, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Orizon 4 mg
Przedawkowanie rysperydonu (substancji czynnej leku Orizon dostępnego w dawkach 0,5 mg, 1 mg, 2 mg, 3 mg oraz 4 mg) manifestuje się nasileniem farmakologicznego działania leku, prowadząc do objawów takich jak senność, tachykardia (>100 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe (dystonia, parkinsonizm, akatyzja), wydłużenie odstępu QT, drgawki oraz torsade de pointes. Mechanizmy obejmują blokadę receptorów H₁, D₂, α₁-adrenergicznych oraz wpływ na kanały jonowe kardiomiocytów. Szczególnie niebezpieczne są arytmie typu torsade de pointes, zwłaszcza przy jednoczesnym przedawkowaniu z paroksetyną, co może prowadzić do nagłej śmierci sercowej. W praktyce klinicznej należy uwzględnić możliwość współistniejącego zatrucia wieloma substancjami oraz ryzyko u pacjentów z chorobami układu krążenia, w podeszłym wieku oraz z upośledzoną funkcją wątroby lub nerek.
częstoskurcz komorowy, drogi oddechowe, dystonia, elektrokardiografia, hipoksja narządowa, intubacja, lek przeciwcholinergiczny, lek sympatykomimetyczny, napad drgawkowy, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, paroksetyna, płukanie żołądka, receptory dopaminowe, receptory histaminowe, receptory α₁-adrenergiczne, rysperydon, sedacja, substancja czynna, tachykardia, torsade de pointes, układ nigrostriatalny, węgiel aktywowany, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aribit 10 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej leku Aribit, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych, które różnią się w zależności od wieku pacjenta. U dorosłych dawki przedawkowania sięgały nawet 1260 mg, a u dzieci do 195 mg, bez odnotowanych zgonów. Objawy u dorosłych obejmują letarg, zwiększenie ciśnienia tętniczego, senność, tachykardię, nudności, wymioty oraz biegunkę. U dzieci dominują senność, przejściowa utrata świadomości oraz objawy pozapiramidowe, takie jak drżenie, sztywność mięśniowa i dystonie. Wystąpienie tych symptomów wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i kompleksowego postępowania.
akatyzja, biegunka, drożność dróg oddechowych, drżenie mięśniowe, dystonia, elektrokardiogram, hemodializa, letarg, nadciśnienie tętnicze, nudności, objawy pozapiramidowe, pomiar ciśnienia tętniczego, przedawkowanie arypiprazolu, przedawkowanie pediatryczne, senność, substancja czynna, tachykardia, tlenoterapia, utrata świadomości, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wiązanie z białkami osocza, wymioty - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z owocu niepokalanka zwyczajnego – Przedawkowanie
Wyciąg z owocu niepokalanka zwyczajnego (Vitex agnus-castus L. fructus) stosowany jest w preparacie Cyclodynon w dawce 20 mg suchego wyciągu (DER pierwotny 7-11:1) z użyciem 70% etanolu jako rozpuszczalnika ekstrakcyjnego. Dotychczas nie odnotowano przypadków przedawkowania tej substancji, co uniemożliwia określenie specyficznych objawów klinicznych oraz dawek toksycznych. Dokumentacja produktu nie zawiera informacji o symptomach związanych z nadmiernym spożyciem wyciągu, co wskazuje na brak udokumentowanych danych klinicznych dotyczących toksyczności tej substancji.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Melatonina LEK-AM 3 mg
Melatonina LEK-AM, dostępna w tabletkach o dawkach 1 mg, 3 mg oraz 5 mg, charakteryzuje się wysokim profilem bezpieczeństwa, co potwierdza brak zgłoszonych przypadków przedawkowania. Nie istnieje swoiste antidotum na melatoninę, dlatego w przypadku podejrzenia przedawkowania zaleca się natychmiastowe przerwanie podawania leku, monitorowanie podstawowych parametrów życiowych oraz wdrożenie leczenia objawowego i podtrzymującego zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania w zatruciach. W razie poważnych objawów wskazana jest konsultacja z ośrodkiem toksykologicznym. Tabletki 1 mg i 3 mg mają białą, okrągłą i płaską powierzchnię, natomiast tabletki 5 mg są białe, okrągłe, z wypukłą powierzchnią i kreską dzielącą umożliwiającą podział.
antidotum, czynności życiowe, leczenie objawowe, leczenie zatruć, melatonina, ośrodek toksykologiczny, parametry życiowe, płukanie żołądka, postępowanie terapeutyczne, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie melatoniny, węgiel aktywowany, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia układu krążenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Reltebon 10 mg
Przedawkowanie oksykodonu chlorowodorku zawartego w preparacie Reltebon, dostępnym w dawkach 5 mg do 80 mg o przedłużonym uwalnianiu, prowadzi do charakterystycznych objawów toksycznych, takich jak mioza, depresja oddechowa (powyżej 40-60 mg u osób bez tolerancji), senność (znacząca przy dawkach >20-40 mg), spadek napięcia mięśniowego, hipotensja (>40 mg), a w ciężkich przypadkach toksyczna leukoencefalopatia, zapaść krążeniowa (>60-100 mg), śpiączka i niekardiologiczny obrzęk płuc. Dawka śmiertelna oksykodonu doustnego u osób bez tolerancji wynosi około 60-100 mg. Objawy te wynikają z silnej stymulacji receptorów opioidowych w ośrodkowym układzie nerwowym, prowadząc do depresji ośrodka oddechowego, układu krążenia oraz toksycznego uszkodzenia tkanki mózgowej. W przebiegu przedawkowania obserwuje się również bradykardię, otępienie oraz niedociśnienie, które mogą wymagać intensywnej opieki medycznej.
antagonista opioidów, bradykardia, depresja oddechowa, mioza, nalokson, niedociśnienie, niekardiologiczny obrzęk płuc, obniżone napięcie mięśni, oksykodon chlorowodorek, otępienie, płukanie żołądka, przedłużone uwalnianie, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, senność, śpiączka, toksyczna leukoencefalopatia, tolerancja na opioidy, węgiel aktywowany, zapaść krążeniowa, zespół odstawienny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Delortan 5 mg
Przedawkowanie desloratadyny, substancji czynnej leku Delortan, może prowadzić do nasilenia typowych działań niepożądanych, które są podobne do tych obserwowanych przy dawkach terapeutycznych, jednak o większym nasileniu. Standardowa dawka lecznicza wynosi 5 mg, a badania kliniczne wykazały, że podanie nawet do 45 mg (9-krotność dawki terapeutycznej) nie powodowało klinicznie istotnych działań niepożądanych. Mimo to, przedawkowanie nie jest bezpieczne, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka. U dzieci i młodzieży objawy przedawkowania mogą być bardziej nasilone ze względu na mniejszą masę ciała, choć profil działań niepożądanych pozostaje podobny do dorosłych.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Bromergon 2,5 mg
Przedawkowanie bromokryptyny, zawartej w preparacie Bromergon (2,5 mg bromokryptyny w postaci mezylanu), może wywołać wieloukładowe objawy kliniczne, w tym nudności, wymioty, zawroty głowy, ospałość, letarg, omamy, niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne oraz tachykardię. Szczególną uwagę należy zwrócić na przypadki przypadkowego spożycia przez dzieci, u których obserwuje się wymioty, senność i gorączkę, z reguły ustępujące samoistnie lub po leczeniu objawowym w ciągu kilku godzin. W każdym przypadku przedawkowania konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów życiowych, zwłaszcza ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca oraz stanu świadomości, a także obserwacja pod kątem zaburzeń neuropsychiatrycznych, takich jak halucynacje.
akcja serca, Bromergon, bromokryptyna, ciśnienie tętnicze, gorączka, halucynacje, leczenie objawowe, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek wazopresyjny, letarg, mezylan bromokryptyny, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nudności, omamy, ospałość, płukanie żołądka, senność, stan świadomości, tachykardia, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia neuropsychiatryczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Soloxelam 10 mg
Przedawkowanie midazolamu, składnika preparatu Soloxelam, może prowadzić do poważnej depresji ośrodkowego układu nerwowego, z objawami od łagodnej senności i splątania umysłowego do ciężkiej śpiączki i niewydolności wielonarządowej. Szczególnie narażone są osoby z niewydolnością oddechową lub serca oraz pacjenci stosujący jednocześnie inne leki depresyjne na OUN lub alkohol. W przypadku przedawkowania obserwuje się objawy takie jak ataksja, obniżone napięcie mięśniowe, niedociśnienie tętnicze i zahamowanie czynności oddechowej, które mogą prowadzić do hipoksji i niewydolności krążeniowej, a w skrajnych przypadkach do zgonu.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, aspiracja treści żołądkowej, ataksja, benzodiazepina, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, flumazenil, hipoksja, letarg, midazolam, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążeniowa, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, obniżone napięcie mięśniowe, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, Soloxelam, splątanie umysłowe, węgiel aktywowany, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teriflunomide Pharmascience 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku Teriflunomide Pharmascience 14 mg, jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz podczas karmienia piersią ze względu na udokumentowane działanie teratogenne i przenikanie do mleka. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz do momentu, gdy stężenie teriflunomidu w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/l. W przypadku podejrzenia ciąży należy natychmiast przerwać leczenie, wykonać test ciążowy i skonsultować się z lekarzem. Szybkie zmniejszenie stężenia leku można osiągnąć poprzez procedurę przyspieszonej eliminacji, która obejmuje podawanie cholestyraminy (8 g trzy razy na dobę lub 4 g trzy razy na dobę przez 11 dni) lub węgla aktywowanego (50 g co 12 godzin przez 11 dni), po czym konieczne jest potwierdzenie stężenia teriflunomidu poniżej 0,02 mg/l w dwóch badaniach wykonanych w odstępie co najmniej 14 dni. Należy również pamiętać, że obie metody mogą obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego w trakcie eliminacji zaleca się stosowanie alternatywnych metod antykoncepcji.
antykoncepcja, cholestyramina, ciąża, doustne środki antykoncepcyjne, estrogeny i progestageny, karmienie piersią, metody antykoncepcyjne, opóźnienie miesiączki, oznaczanie stężenia leku, pierwsza miesiączka, procedura przyspieszonej eliminacji, stężenie leku, stężenie leku w osoczu, teriflunomid, toksyczność zarodkowa, toksyczny wpływ na płód, wada wrodzona, węgiel aktywowany - Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Przedawkowanie
Przedawkowanie itrakonazolu, stosowanego w preparatach takich jak Ipozumax, ItraGen, Itrax, Orungal oraz Trioxal (każdy zawierający 100 mg substancji czynnej), manifestuje się nasileniem działań niepożądanych typowych dla terapii w dawkach terapeutycznych. Objawy obejmują przede wszystkim dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha), potencjalną hepatotoksyczność oraz nasilenie objawów neurologicznych. Ze względu na brak swoistego antidotum oraz niemożliwość usunięcia itrakonazolu metodą hemodializy, leczenie opiera się na terapii objawowej i podtrzymującej funkcje życiowe pacjenta.
antidotum, biegunka, ból brzucha, centrum kontroli zatruć, dawka terapeutyczna, hemodializa, hepatotoksyczność, interwencja medyczna, itrakonazol, leczenie objawowe, nasilone działanie niepożądane, nudność, objaw neurologiczny, objaw niepożądany, objaw przedawkowania, płukanie żołądka, postępowanie terapeutyczne, węgiel aktywowany, wymioty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Neorelium 5 mg/ml
Przedawkowanie diazepamu, substancji czynnej Neorelium 5 mg/ml, roztworu do wstrzykiwań, prowadzi do nasilonej depresji ośrodkowego układu nerwowego i układu oddechowego, manifestującej się objawami takimi jak senność, ataksja, dyzartria, oczopląs, osłabienie odruchów, bezdech (>10 sekund), hipotensja, depresja krążeniowa i oddechowa oraz śpiączka. Szczególnie narażone są osoby w podeszłym wieku oraz pacjenci z chorobami układu oddechowego, u których objawy mogą być cięższe i dłużej trwać. W przypadku przedawkowania konieczne jest szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego, uwzględniającego monitorowanie parametrów życiowych, leczenie objawowe oraz zapobieganie dalszemu wchłanianiu leku, np. przez podanie węgla aktywowanego w ciągu 1-2 godzin od zażycia.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, benzodiazepina, bezdech, bradykardia, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, depresja OUN, diazepam, dyzartria, flumazenil, hipotensja, hipowentylacja, monitorowanie parametrów życiowych, napad drgawkowy, niewydolność oddechowo-krążeniowa, oczopląs, okres półtrwania flumazenilu, osłabienie odruchów, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie diazepamu, śpiączka, tlenoterapia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ oddechowy, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Przedawkowanie – Seroxat 20 mg
Przedawkowanie paroksetyny, substancji czynnej leku Seroxat, cechuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa, co potwierdzają dane kliniczne. Dawki do 2000 mg (100-krotnie wyższe od standardowej dawki terapeutycznej 20 mg) zazwyczaj nie prowadzą do poważnych następstw, choć mogą wystąpić objawy takie jak gorączka, mimowolne skurcze mięśni, nasilone działania niepożądane (nudności, wymioty, zawroty głowy, sedacja, niepokój), a w rzadkich przypadkach śpiączka i zmiany w zapisie EKG (wydłużenie odstępu QT). Szczególne ryzyko powikłań, w tym zespołu serotoninowego (charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśniową, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną), występuje przy dawkach powyżej 600 mg lub w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków serotoninergicznych, alkoholu bądź leków psychotropowych. Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami czynności wątroby i nerek, chorobami metabolicznymi, osoby w podeszłym wieku oraz osoby przyjmujące leki metabolizowane przez cytochrom P450 stanowią grupę podwyższonego ryzyka.
aktywność serotoninergiczna, choroby układu sercowo-naczyniowego, cytochrom P450, działanie niepożądane, elektrokardiogram, hipertermia, interakcja lekowa, interwencja medyczna, leczenie objawowe, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, mimowolne skurcze mięśni, napad drgawkowy, niestabilność autonomiczna, odtrutka, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, śpiączka, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 5 mg + 10 mg
Przedawkowanie preparatu złożonego zawierającego peryndopryl i amlodypinę wiąże się z ryzykiem poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego oraz gospodarki wodno-elektrolitowej. Amlodypina powoduje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, co może skutkować tachykardią odruchową oraz znacznym, przedłużającym się niedociśnieniem tętniczym, prowadzącym w skrajnych przypadkach do wstrząsu i zgonu. Istotnym, choć rzadkim powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, pojawiający się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu, wymagający zaawansowanego wsparcia oddechowego. Peryndopryl, jako inhibitor ACE, wywołuje objawy takie jak niedociśnienie, wstrząs krążeniowy, zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia) oraz niewydolność nerek. Dodatkowo mogą wystąpić objawy neurologiczne i oddechowe, w tym hiperwentylacja, bradykardia, kołatanie serca, zawroty głowy, niepokój i kaszel charakterystyczny dla inhibitorów ACE.
blokada kanałów wapniowych, bradykardia, elektrostymulacja serca, glukonian wapnia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, hiponatremia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, niedociśnienie układowe, niedotlenienie tkanek, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, peryndopryl i amlodypina, pozycja przeciwwstrząsowa, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, węgiel aktywowany, wstrząs krążeniowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Epistatus 10 mg
Przedawkowanie midazolamu, substancji czynnej leku Epistatus, stanowi poważne zagrożenie dla życia, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością oddechową, niewydolnością serca lub stosujących jednocześnie inne leki działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), w tym alkohol. Objawy przedawkowania obejmują spektrum od łagodnej senności, splątania i letargu, po ciężkie stany takie jak ataksja, zmniejszone napięcie mięśniowe, niedociśnienie tętnicze, zahamowanie czynności oddechowej, aż do śpiączki i zgonu. W przypadku przedawkowania mogą wystąpić m.in. niedociśnienie tętnicze i spowolniony, płytki oddech prowadzący do hipoksji, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
antagonista receptora benzodiazepinowego, ataksja, benzodiazepina, depresja oddechowa, dezorientacja, Epistatus, flumazenil, hipoksja, hipotensja, letarg, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie midazolamu, śpiączka, splątanie, węgiel aktywowany, zaburzenia czuwania, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenie perfuzji narządowej, zahamowanie czynności oddechowej, zmniejszone napięcie mięśniowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olanzapina Viatris 15 mg
Przedawkowanie olanzapiny stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się szerokim spektrum objawów neurologicznych, kardiologicznych i oddechowych. Najczęściej (>10%) obserwuje się częstoskurcz, pobudzenie psychoruchowe, agresywność, dyzartrię, objawy pozapiramidowe oraz stopniowe obniżenie świadomości od sedacji do śpiączki. Inne poważne objawy to majaczenie, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, depresja oddechowa, zachłyśnięcie, zaburzenia ciśnienia tętniczego (nadciśnienie lub niedociśnienie) oraz rzadkie (<2%) zaburzenia rytmu serca, które mogą prowadzić do zatrzymania krążenia i oddychania. Zgony odnotowano już po jednorazowej dawce około 450 mg, choć zdarzają się przypadki przeżycia po dawkach do 2 g, co wskazuje na dużą zmienność indywidualną w toksyczności olanzapiny.
biodostępność, częstoskurcz, depresja oddechowa, dyzartria, hipertermia, majaczenie, monitorowanie kardiologiczne, niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, olanzapina, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, środki sympatykomimetyczne, sztywność mięśniowa, węgiel aktywowany, zaburzenia autonomiczne, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca, zachłyśnięcie, zachłystowe zapalenie płuc, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddychania, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symlosin SR 0,4 mg
Przedawkowanie chlorowodorku tamsulosyny (0,4 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, Symlosin SR) stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko silnego działania hipotensyjnego, które może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zaburzeń hemodynamicznych. Objawy przedawkowania obejmują znaczący spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia częstości pracy serca oraz krytyczne niedociśnienie wymagające natychmiastowej interwencji. Nasilenie objawów jest zależne od dawki leku, a monitorowanie parametrów życiowych, w tym ciśnienia tętniczego, częstości pracy serca oraz funkcji nerek, jest kluczowe w opiece nad pacjentem.
białko osocza, chlorowodorek tamsulosyny, czynność nerek, dializa, działanie hipotensyjne, niedociśnienie tętnicze, objętość krwi krążącej, osmotyczny środek przeczyszczający, parametry życiowe, pasaż jelitowy, płukanie żołądka, pozycja leżąca, prowokowanie wymiotów, siarczan sodu, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie leku, węgiel aktywowany, zaburzenia hemodynamiczne, zwężenie naczyń krwionośnych