skala ECOG
Skala ECOG (Eastern Cooperative Oncology Group) to powszechnie stosowane w onkologii narzędzie oceny stanu sprawności pacjenta. Skala ta pozwala na obiektywną ocenę ogólnego stanu chorego, jego zdolności do samodzielnego funkcjonowania oraz tolerancji na leczenie przeciwnowotworowe.
Skala ECOG dzieli się na 6 stopni (od 0 do 5), gdzie 0 oznacza pełną aktywność pacjenta bez ograniczeń, a 5 – zgon. Stopień 1 oznacza ograniczenie w wykonywaniu ciężkich prac fizycznych, stopień 2 – zdolność do samodzielnej opieki, ale niezdolność do pracy, stopień 3 – ograniczoną zdolność do samoopieki, a stopień 4 – całkowitą niesprawność wymagającą stałej opieki.
Ocena według skali ECOG stanowi istotny element kwalifikacji pacjentów do określonych schematów leczenia przeciwnowotworowego. Jest również ważnym czynnikiem prognostycznym, ponieważ stan sprawności chorego często koreluje z czasem przeżycia i odpowiedzią na terapię. Regularna ocena stanu sprawności pacjenta umożliwia monitorowanie efektów leczenia oraz odpowiednie modyfikowanie strategii terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Richter 500 mg
Abirateron, będący inhibitorem enzymu CYP17, skutecznie hamuje biosyntezę androgenów, co prowadzi do obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy poniżej poziomów uzyskiwanych po analogach LHRH lub orchidektomii. W badaniach klinicznych fazy 3, obejmujących pacjentów z przerzutowym hormonowrażliwym (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC), abirateron w dawce 1000 mg/dobę w skojarzeniu z prednizonem 5 mg/dobę wykazał istotną poprawę przeżycia całkowitego (OS) i przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS). W badaniu 3011 mediana rPFS wyniosła 33,02 miesiąca w grupie leczonej abirateronem vs. 14,78 miesiąca w grupie placebo (HR=0,466; p<0,0001), a mediana OS wyniosła 53,3 vs. 36,5 miesiąca (HR=0,66; p<0,0001). W badaniu 302 mediana rPFS nie została osiągnięta w grupie abirateronu (vs. 8,3 miesiąca placebo; HR=0,425; p<0,0001), a mediana OS wyniosła 34,7 vs. 30,3 miesiąca (HR=0,806; p=0,0033). W badaniu 301 u pacjentów po wcześniejszym leczeniu docetakselem mediana OS wyniosła 15,8 vs. 11,2 miesiąca (HR=0,740; p<0,0001). Abirateron znacząco wydłużał także czas do progresji PSA, czas do zastosowania opioidów, czas do włączenia chemioterapii oraz opóźniał pogorszenie wydolności ECOG.
agonista LHRH, biosynteza androgenów, chemioterapia cytotoksyczna, CYP17, dehydroepiandrosteron, dysfagia, inhibitor biosyntezy androgenów, ketokonazol, lek przeciwbólowy, mediana przeżycia, mineralokortykosteroid, octan abirateronu, orchidektomia, paliacja bólu, pregnenolon i progesteron, prekursor testosteronu, progresja radiograficzna, przerzut trzewny, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, skala ECOG, skala Gleasona, skala nasilenia bólu, swoisty antygen sterczowy, terapia hormonalna, ucisk rdzenia kręgowego, współczynnik ryzyka, złamanie patologiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Navirel 10 mg/ml
Navirel, zawierający winorelbina w postaci winianu, jest preparatem przeciwnowotworowym dostępnym jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 10 mg/ml, w fiolkach 1 ml (10 mg) lub 5 ml (50 mg). Lek jest wskazany w monoterapii u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi w IV stopniu zaawansowania, szczególnie gdy wcześniejsza chemioterapia z antracyklinami i taksanami zakończyła się niepowodzeniem lub jest przeciwwskazana ze względu na nadwrażliwość lub kardiotoksyczność. Ponadto, winorelbina znajduje zastosowanie w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) w III i IV stadium, zarówno w monoterapii, jak i w schematach wielolekowych, w zależności od stanu klinicznego pacjenta i decyzji lekarza prowadzącego.
antybiotyk antracyklinowy, chemioterapia, chemioterapia paliatywna, choroba przerzutowa, docetaksel, doksorubicyna, działanie niepożądane, epirubicyna, interakcje lekowe, kardiotoksyczność, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, leczenie radykalne, leczenie wielomodalne, miejscowo zaawansowany nowotwór, monoterapia, nawrót choroby, niedrobnokomórkowy rak płuca, paklitaksel, preparat przeciwnowotworowy, progresja choroby, przeciwwskazania do leczenia, przerzutowy rak piersi, schemat wielolekowy, schematy leczenia, skala ECOG, skala Karnofskiego, taksan, winorelbina - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris jest doustnym, wielokierunkowym inhibitorem kinaz tyrozynowych, wykazującym silne działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów VEGFR (typ 1, 2, 3), PDGFR (α i β) oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie autofosforylacji tych receptorów oraz angiogenezy, co potwierdzono w modelach in vivo i in vitro. Meta-analiza farmakogenetyczna wskazała na istotny związek między nosicielstwem allelu HLA-B*57:01 a ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5x GGN, stopień 3 NCI CTC), występującą u 19% nosicieli tego allelu w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.
allel HLA-B*5701, aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon, kryteria MSKCC, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nefrektomia, pazopanib, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor VEGFR-2, skala ECOG, terapia cytokinami, wzrost guza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib MSN 50 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując liniowy profil w dawkach 25-100 mg z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację stężenia sunitynibu (3-4-krotną) oraz jego aktywnego metabolitu (7-10-krotną), osiągając stan stacjonarny po 10-14 dniach terapii, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki podczas długotrwałego stosowania ani wpływu posiłku na biodostępność leku.
białko oporności raka piersi, biodostępność sunitynibu, BSA, CYP3A4, cytochrom P450, eskalacja dawki, fosforylacja receptorów, hemodializa, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens leku, klirens pozorny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan stacjonarny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Capecitabine LEK-AM 500 mg
Capecitabine LEK-AM, zawierający 500 mg kapecytabiny, jest fluoropirymidynowym lekiem przeciwnowotworowym stosowanym w leczeniu różnych nowotworów. Wskazania obejmują leczenie adjuwantowe raka okrężnicy w stadium III (TNM) po resekcji chirurgicznej, terapię chorych z przerzutowym rakiem jelita grubego i odbytnicy zarówno w monoterapii, jak i w schematach skojarzonych. Lek jest również stosowany w pierwszym rzucie zaawansowanego raka żołądka w połączeniu z pochodnymi platyny (cisplatyna, oksaliplatyna), co zwiększa skuteczność terapii. W raku piersi kapecytabina jest wskazana w skojarzeniu z docetakselem u pacjentek z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym nowotworem po niepowodzeniu leczenia antracyklinami, a także w monoterapii u pacjentek po niepowodzeniu taksanów lub z przeciwwskazaniami do dalszego stosowania antracyklin.
antracyklina, cisplatyna, docetaksel, doksorubicyna, działanie niepożądane, epirubicyna, fluoropirymidyna, kapecytabina, klasyfikacja Dukesa, klasyfikacja TNM, leczenie adjuwantowe, leczenie cytotoksyczne, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, miejscowo zaawansowany rak piersi, monoterapia, oksaliplatyna, paklitaksel, pochodna platyny, profil toksyczności, rak jelita grubego z przerzutami, rak okrężnicy, rak piersi, rak piersi z przerzutami, rozsiany rak piersi, schemat skojarzony, skala ECOG, skala Karnofsky’ego, skumulowana dawka, taksan, zaawansowany rak żołądka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone STADA 500 mg
Abirateron, będący selektywnym inhibitorem enzymu CYP17 (17α-hydroksylazy i C17,20-liazy), hamuje biosyntezę androgenów na wczesnym etapie steroidogenezy, co skutkuje znaczącym obniżeniem stężenia testosteronu i jego prekursorów (DHEA, androstendion) w surowicy. Mechanizm ten jest szczególnie istotny w terapii hormonalnej zaawansowanego raka gruczołu krokowego, zarówno przerzutowego hormonowrażliwego (mHSPC) jak i opornego na kastrację (mCRPC). W badaniu fazy 3 (3011) u pacjentów z nowo rozpoznanym mHSPC wysokiego ryzyka, stosowanie abirateronu w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem 5 mg/dobę oraz standardową supresją androgenową znacząco wydłużyło przeżycie bez progresji radiograficznej (rPFS) i całkowite (OS) w porównaniu do placebo. W badaniach 301 i 302 potwierdzono skuteczność abirateronu u pacjentów z mCRPC, zarówno po wcześniejszej chemioterapii taksanowej, jak i u tych bez wcześniejszego leczenia docetakselem, stosując podobną dawkę abirateronu i prednizonu (5 mg dwa razy na dobę).
17-alfa-hydroksylaza, 20-liaza, agonista LHRH, analog LHRH, antygen PSA, biosynteza androgenów, C17, chemioterapia docetakselem, inhibitor CYP17, kryteria RECIST, mineralokortykosteroid, octan abirateronu, orchidektomia, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, radioterapia paliatywna, rak prostaty oporny na kastrację, RTG kości, skala ECOG, skala Gleasona, supresja androgenowa, terapia supresji androgenowej, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Bluefish 12,5 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została oceniona u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując spójne parametry w obu grupach. Po podaniu doustnym dawki 25-100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC oraz Cmax, które osiągają maksimum po 6-12 godzinach (tmax). Lek ulega kumulacji przy wielokrotnym podawaniu, z 3-4-krotnym wzrostem stężenia sunitynibu i 7-10-krotnym wzrostem jego głównego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu 62,9-101 ng/ml. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a metabolit w 90%, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 2230 L, co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (61%) i mocz (16%). Okres półtrwania wynosi 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki przy spożyciu posiłków ani podczas powtarzanych cykli terapii.
białko oporności raka piersi, biodostępność, BSA, CYP3A4, dezetylosunitynib, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, hemodializa, inhibitory CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie w osoczu, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi dynamicznej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Navelbine 20 mg
Navelbine, zawierający winorelbiny winian, jest lekiem przeciwnowotworowym dostępnym w formie kapsułek miękkich o dawkach 20 mg i 30 mg, stosowanym u dorosłych pacjentów z potwierdzonym histopatologicznie niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) oraz zaawansowanym rakiem piersi. W NDRP lek może być podawany jako monoterapia lub w terapii skojarzonej, w tym jako leczenie uzupełniające w połączeniu z chemioterapią opartą na platynie (np. cisplatyna, karboplatyna). W zaawansowanym raku piersi Navelbine stosuje się zarówno jako monoterapię, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena stanu klinicznego pacjenta, w tym stopnia zaawansowania choroby, parametrów hematologicznych oraz funkcji wątroby i nerek, a także wykluczenie przeciwwskazań. Kapsułki zawierają substancje pomocnicze: etanol (5 mg w kapsułce 20 mg, 7,5 mg w kapsułce 30 mg) oraz sorbitol (odpowiednio 5,36 mg i 8,11 mg), co należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjentów do leczenia.
badanie histopatologiczne, cisplatyna, etanol, funkcja nerek, funkcja wątroby, karboplatyna, leczenie ambulatoryjne, leczenie uzupełniające, lek przeciwnowotworowy, monoterapia, Navelbine, niedrobnokomórkowy rak płuca, parametry hematologiczne, skala ECOG, skala Karnofsky’ego, sorbitol, stadium zaawansowania, substancje pomocnicze, terapia skojarzona, winian, winorelbina, zaawansowany niedrobnokomórkowy rak płuca, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Synthon 25 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobny profil w obu grupach. W zakresie dawek 25-100 mg obserwuje się liniową zależność między dawką a AUC oraz Cmax, z kumulacją leku i jego aktywnego metabolitu (3-4-krotny wzrost sunitynibu, 7-10-krotny metabolitu) osiągającą stan równowagi po 10-14 dniach. Docelowe stężenie łącznego leku i metabolitu wynosi 62,9–101 ng/ml, co jest skuteczne w hamowaniu fosforylacji receptorów. Sunitynib osiąga Cmax po 6-12 godzinach, a jego biodostępność nie jest zależna od pokarmu. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (95%), ma dużą objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego dezetylosunitynibu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Klirens pozorny (CL/F) wynosi 34-62 l/h.
AlAT, AspAT, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność leku, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, GIST, hemodializa, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi dynamicznej, sunitynib, wiązanie z białkami osocza - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy moszny – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w przypadku mas mosznowych jest ściśle uzależnione od etiologii, czasu rozpoznania oraz zastosowanego leczenia. W ostrych stanach, takich jak skręt jądra, kluczowy jest czas interwencji – skuteczność leczenia spada do 50% po 12 godzinach i do 10% po 24 godzinach. W diagnostyce pomocna jest skala Testicular Workup for Ischemia and Suspected Torsion, umożliwiająca selekcję pacjentów do dalszej diagnostyki obrazowej. W przypadku raka jądra rokowanie zależy od typu histologicznego (lepsze dla nasieniaków niż nienasieniaków), lokalizacji guza, stadium zaawansowania, obecności przerzutów (gorsze przy przerzutach pozapłucnych), stanu węzłów chłonnych zaotrzewnowych oraz poziomu markerów nowotworowych. Wartość graniczna stosunku neutrofili do limfocytów (NLR) między 2,5 a 4 jest istotnym wskaźnikiem prognostycznym, korelującym z zaawansowaniem choroby, obecnością przerzutów i odpowiedzią na chemioterapię.
chemioterapia, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, guz zarodkowy, IGCCCG, limfadenektomia zaotrzewnowa, marker nowotworowy, masa mosznowa, nasieniak, nienasieniak, orchidektomia, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przestrzeń zaotrzewnowa, rak jądra, skala ECOG, skala TWIST, skręt jądra, śródpiersie, stosunek neutrofili do limfocytów, węzły chłonne zaotrzewnowe, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon substancji czynnych
Azacytydyna – Przeciwwskazania stosowania
Azacytydyna, dostępna w preparatach zawierających 100 mg lub 150 mg substancji czynnej w formie proszku do sporządzania zawiesiny o stężeniu 25 mg/ml, jest stosowana w terapii nowotworów hematologicznych. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są: nadwrażliwość na azacytydynę lub substancje pomocnicze, zaawansowane nowotwory złośliwe wątroby oraz karmienie piersią. U pacjentów z zaawansowanymi nowotworami wątroby istnieje ryzyko nasilenia hepatotoksyczności i niewydolności wątroby, co stanowi poważne zagrożenie życia. Karmienie piersią jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne poważne działania niepożądane u niemowląt, a nadwrażliwość może prowadzić do reakcji anafilaktycznych. Przeciwwskazania te są jednolite dla wszystkich preparatów zawierających azacytydynę i nie mogą być obejściem poprzez modyfikację dawki czy schematu podawania.
antykoncepcja, azacytydyna, ciężka niewydolność nerek, ciężka trombocytopenia, funkcja nerek, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, karmienie piersią, leczenie objawowe, leczenie paliatywne, mleko kobiece, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność wątroby, nowotwór hematologiczny, nowotwór złośliwy wątroby, parametr hematologiczny, parametr wątrobowy, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skala ECOG, synteza DNA, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie płodu, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie hematologiczne, zawiesina do wstrzykiwań, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu – Epidemiologia
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu (CUP) stanowi 2-5% wszystkich nowotworów złośliwych, z medianą wieku diagnozy między 53 a 66 rokiem życia. Epidemiologicznie obserwuje się tendencję spadkową zachorowalności, co przypisuje się postępom w diagnostyce obrazowej (TK, endoskopia) oraz metodach immunohistochemicznych i molekularnych. CUP charakteryzuje się heterogennością histologiczną, dominują gruczolakoraki (70%), raki niezróżnicowane (20%) oraz raki płaskonabłonkowe i neuroendokrynne (łącznie 10-15%). Mediana przeżycia pacjentów wynosi od 6 tygodni do 5 miesięcy, z 1-rocznym przeżyciem około 30%. Rokowanie jest gorsze przy histologii gruczolakoraka, zajęciu wątroby lub nadnerczy, złym stanie sprawności (ECOG >1) oraz podwyższonym poziomie LDH. Pacjenci z chorobą zlokalizowaną i korzystnymi cechami kliniczno-patologicznymi mogą osiągać medianę przeżycia powyżej 24 miesięcy, zwłaszcza przy leczeniu chemioradioterapią.
badanie immunohistochemiczne, chemioradioterapia, chemioterapia oparta na platynie, czerniak, dehydrogenaza mleczanowa, diagnostyka molekularna, endoskopia, gruczolakorak, immunoterapia, nowotwór neuroendokrynny, palenie tytoniu, panendoskopia, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie ekspresji genów, profilowanie genomowe, przerzut nowotworowy, rak niezróżnicowany, rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu, rak płaskonabłonkowy, rak przejściowokomórkowy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, skala ECOG, terapia celowana, terapia celowana molekularnie, tomografia komputerowa, wywiad rodzinny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Krka 50 mg
Sunitynib w postaci jabłczanu, dostępny w preparacie Sunitinib Krka w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, jest stosowany w leczeniu trzech głównych typów nowotworów: nieoperacyjnych i/lub z przerzutami podścieliskowych guzów przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (oporność pierwotna, wtórna lub nietolerancja), zaawansowanego lub przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby. Wskazania te wymagają potwierdzenia histopatologicznego oraz spełnienia określonych kryteriów klinicznych, takich jak wiek ≥18 lat, nieoperacyjność zmian, obecność przerzutów oraz odpowiednia dokumentacja progresji lub oporności na wcześniejsze leczenie. W przypadku MRCC sunitynib może być stosowany zarówno w pierwszej, jak i kolejnych liniach terapii, bez konieczności wcześniejszego leczenia inhibitorami kinazy tyrozynowej.
angiogeneza, badanie histologiczne, czynność tarczycy, działanie niepożądane, frakcja wyrzutowa lewej komory, GIST, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, jabłczan, kapsułka twarda, morfologia krwi, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność pierwotna, oporność wtórna, pNET, progresja choroby, proszek leczniczy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, skala ECOG, terapia celowana, terapia przeciwnowotworowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib MSN 25 mg
Sunitynib MSN, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (oporność lub nietolerancja), zaawansowanym lub przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (RCC/MRCC) jako terapia pierwszego rzutu oraz wysoko zróżnicowanymi (G1/G2 wg WHO) nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) z progresją choroby i/lub przerzutami. Kapsułki charakteryzują się różnymi kolorami i oznaczeniami, co ułatwia identyfikację dawki, a substancją czynną jest sunitynibu jabłczan w formie żółtego granulowanego proszku. Leczenie wymaga potwierdzenia histopatologicznego rozpoznania, oceny stanu ogólnego pacjenta (preferowany ECOG 0-2) oraz prawidłowej funkcji narządów wewnętrznych, w tym nerek, wątroby, układu krwiotwórczego i sercowo-naczyniowego.
choroby współistniejące, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, frakcja wyrzutowa lewej komory, GIST, lek przeciwnowotworowy, morfologia krwi, MRCC, niepowodzenie terapii imatynibem, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór nieoperacyjny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór z przerzutami, oporność na imatynib, oporność pierwotna, pNET, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, RCC, skala ECOG, sunitynibu jabłczan, terapia przeciwnowotworowa, układ krwiotwórczy, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon substancji czynnych
Abirateron – Właściwości farmakodynamiczne
Abirateron, będący inhibitorem enzymu CYP17, hamuje biosyntezę androgenów w jądrach, nadnerczach oraz tkance nowotworowej gruczołu krokowego, co prowadzi do obniżenia stężenia testosteronu w osoczu do wartości nieoznaczalnych standardowymi testami. W połączeniu z analogami LHRH lub po orchidektomii, abirateron skutecznie zmniejsza poziomy androgenów, przewyższając klasyczne terapie supresji androgenowej. W badaniach klinicznych fazy 3 u pacjentów z przerzutowym hormonowrażliwym (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego (mCRPC), stosowanie abirateronu w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem 5 mg/dobę znacząco poprawiło przeżycie całkowite (OS) i przeżycie bez progresji radiograficznej (rPFS). Mediana OS w badaniu 3011 wyniosła 53,3 miesiąca w grupie abirateronu vs. 36,5 miesiąca w grupie placebo (HR=0,66; p<0,0001), a mediana rPFS 33,02 vs. 14,78 miesiąca (HR=0,466; p<0,0001). W badaniu 302 mediana OS wyniosła 34,7 vs. 30,3 miesiąca (HR=0,806; p=0,0033), a mediana rPFS nie została osiągnięta vs. 8,3 miesiąca (HR=0,425; p<0,0001). W populacji po chemioterapii (badanie 301) mediana OS wyniosła 14,8 vs. 10,9 miesiąca (HR=0,646; p<0,0001), a mediana rPFS 5,6 vs. 3,6 miesiąca (HR=0,673; p<0,0001). Odpowiedź PSA ≥50% uzyskano u 38% pacjentów leczonych abirateronem w porównaniu do 10% w grupie placebo (p<0,0001).
17α-hydroksylaza, analogi LHRH, androgeny, biosynteza androgenów, ból nowotworowy, chemioterapia cytotoksyczna, dehydroepiandrosteron, enzym CYP17, gruczoł krokowy, inhibitor biosyntezy androgenów, mediana przeżycia, mineralokortykosteroidy, paliacja bólu, prednizon, pregnenolon, progresja radiograficzna, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, przeżycie bez progresji radiograficznej, radioterapia paliatywna, receptor androgenowy, skala ECOG, skala Gleasona, supresja androgenowa, swoisty antygen sterczowy, testosteron, ucisk rdzenia kręgowego, zdarzenie związane z kośćcem, złamanie patologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib STADA 200 mg
Pazopanib STADA jest doustnym inhibitorem kinaz tyrozynowych o wielokierunkowym działaniu, hamującym receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC₅₀ odpowiednio 10 nM, 30 nM, 47 nM, 71 nM, 84 nM i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie autofosforylacji receptorów oraz angiogenezy, co potwierdzono w modelach przedklinicznych. Meta-analiza farmakogenetyczna wskazała na istotny związek między nosicielstwem allelu HLA-B*57:01 (6% pacjentów) a ryzykiem hepatotoksyczności, gdzie 19% nosicieli doświadczyło wzrostu aktywności AlAT powyżej 5-krotnej górnej granicy normy (stopień 3 wg NCI CTC), w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.
AlAT, analiza farmakogenetyczna, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, badanie radiologiczne, czynnik rokowniczy, farmakodynamika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, ksenoprzeszczep nowotworu, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor c-kit, receptor PDGF, receptor VEGF, resekcja nerki, skala ECOG, terapia cytokinami, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suganet 25 mg
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 6-12 godzinach, a stan równowagi stężeń osiągany jest po 10-14 dniach terapii, z łącznym stężeniem osoczowym sunitynibu i jego głównego metabolitu w zakresie 62,9-101 ng/ml. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95% dla sunitynibu i 90% dla metabolitu) oraz dużą objętością dystrybucji (Vd = 2230 l), co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Sunitynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 do czynnego metabolitu dezetylosunitynibu, który odpowiada za 23-37% całkowitej ekspozycji na lek. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (16% dawki), a okres półtrwania wynosi 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Wielokrotne podawanie powoduje kumulację stężenia sunitynibu (3-4-krotną) oraz metabolitu (7-10-krotną).
AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność leku, cytochrom P450 CYP3A4, dezetylosunitynib, enzymy wątrobowe, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, inhibitor CYP3A4, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stała inhibicji, sunitynib, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zdrowy ochotnik