bradykinezja
Bradykinezja to objaw neurologiczny charakteryzujący się spowolnieniem ruchów dowolnych, stanowiący jeden z głównych objawów choroby Parkinsona. Pacjenci z bradykinezją doświadczają trudności w inicjowaniu ruchów, a także wykazują spowolnienie w wykonywaniu czynności ruchowych oraz zmniejszenie amplitudy ruchów.
W patofizjologii bradykinezji kluczową rolę odgrywa dysfunkcja jąder podstawy, szczególnie niedobór dopaminy w układzie nigrostriatalnym. Objawy mogą obejmować charakterystyczny, szurający chód z krótkimi krokami, zmniejszenie mimiki twarzy (tzw. twarz maskowata), spowolnienie mowy, trudności w wykonywaniu precyzyjnych ruchów oraz ogólne spowolnienie psychomotoryczne.
Diagnostyka bradykinezji opiera się głównie na badaniu klinicznym, w którym ocenia się szybkość i amplitudę ruchów podczas wykonywania powtarzalnych czynności, takich jak stukanie palcami, zaciskanie i otwieranie dłoni czy ruchy pronacji i supinacji przedramienia. W leczeniu bradykinezji w przebiegu choroby Parkinsona stosuje się przede wszystkim leki dopaminergiczne, a w zaawansowanych przypadkach rozważa się leczenie zabiegowe, jak głęboka stymulacja mózgu (DBS).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flunarizinum WZF
Flunarizinum WZF (5 mg tabletki) jest lekiem stosowanym w profilaktyce migreny, jednak przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie rozważyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza objawów pozapiramidowych takich jak drżenie spoczynkowe, sztywność mięśniowa, bradykinezja, zaburzenia chodu oraz dystonia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, u których istnieje podwyższone ryzyko ujawnienia lub zaostrzenia choroby Parkinsona, a także u osób stosujących jednocześnie leki o działaniu hamującym na ośrodkowy układ nerwowy, w tym pochodne fenotiazyny. Flunaryzyna może powodować senność, która nasila się przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub innych leków sedatywnych, co wymaga od pacjenta zachowania ostrożności podczas wykonywania czynności wymagających koncentracji. Produkt zawiera 45,3 mg laktozy jednowodnej w każdej tabletce, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu galaktozy.
bradykinezja, choroba Parkinsona, drżenie spoczynkowe, dystonia, flunaryzyna, laktoza jednowodna, napad migreny, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne fenotiazyny, profilaktyka migreny, senność, sztywność mięśniowa, terapia podtrzymująca, układ pozapiramidowy, zaburzenia chodu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Lewodopa – Wskazania do stosowania
Lewodopa, najczęściej stosowana w połączeniu z inhibitorami dekarboksylazy (karbidopa, benzerazyd), stanowi podstawę farmakoterapii idiopatycznej choroby Parkinsona. Preparaty o natychmiastowym uwalnianiu są skuteczne w łagodzeniu objawów takich jak bradykinezja, sztywność mięśniowa, drżenie spoczynkowe, zaburzenia stabilności postawy, ślinotok oraz dysfagia. Preparaty o przedłużonym uwalnianiu (CR, HBS, XR) – np. Sinemet CR, Dopamar, Madopar HBS, Xevoben XR – są wskazane u pacjentów z wahaniami skuteczności terapii, w tym w celu skrócenia okresów wyłączenia („off”). W zaawansowanym stadium choroby z ciężkimi fluktuacjami ruchowymi zalecany jest żel dojelitowy Duodopa (20 mg/ml lewodopy i 5 mg/ml karbidopy). Tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej (np. Madopar) są preferowane u pacjentów z dysfagią lub z opóźnionym początkiem działania leku („delayed-on”).
akinezja, benzerazyd, bradykinezja, chlorowodorek pirydoksyny, choroba Huntingtona, choroba Parkinsona, drżenie spoczynkowe, dysfagia, dyskineza, fluktuacja ruchowa, hiperkineza, idiopatyczna choroba Parkinsona, inhibitor dekarboksylazy, karbidopa, lewodopa, miażdżyca tętnic, niedobór żelaza, niewydolność nerek, nocny bezruch, parkinsonizm polekowy, przedłużone uwalnianie, ślinotok, sztywność mięśniowa, wczesnoporanna akinezja, witamina B6, zapalenie mózgu, żel dojelitowy, zespół niespokojnych nóg, zespół parkinsonowski - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba parkinsona – Leczenie
Choroba Parkinsona to przewlekłe, postępujące schorzenie neurodegeneracyjne, w którym podstawą leczenia są leki dopaminergiczne, przede wszystkim lewodopa podawana z inhibitorem dekarboksylazy (karbidopa lub benserazyd), co zwiększa jej dostępność w mózgu i zmniejsza działania niepożądane. Lewodopa skutecznie łagodzi objawy motoryczne, takie jak bradykinezja, sztywność i drżenie, jednak długotrwałe stosowanie może prowadzić do fluktuacji ruchowych i dyskinez. Agoniści dopaminy (ropinirol, pramipeksol) oraz inhibitory MAO-B (selegilina, rasagilina, safinamid) i COMT (entakapon, tolkapon, opikapon) stanowią uzupełnienie terapii, szczególnie w zaawansowanych stadiach choroby. Zaawansowane metody leczenia obejmują głęboką stymulację mózgu (DBS), ultradźwięki skoncentrowane pod kontrolą MRI (MRgFUS) oraz ciągłe podawanie lewodopy w postaci żelu jelitowego (Duopa), które poprawiają kontrolę objawów motorycznych i zmniejszają dawki leków o 20-50%.
ablacja termiczna, agonista dopaminy, agonista receptora GLP-1, amantadyna, aspiracja, bradykinezja, choroba Parkinsona, depresja, drżenie, fizjoterapia, fluktuacje ruchowe, gałka blada wewnętrzna, głęboka stymulacja mózgu, halucynacje, hipokinezja, hipotonia ortostatyczna, indukowana pluripotencjalna komórka macierzysta, inhibitor COMT, jądro niskowzgórzowe, karbidopa, katecholo-O-metylotransferaza, leczenie przyczynowe, lek antycholinergiczny, lek dopaminergiczny, lewodopa, neuron dopaminergiczny, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, objawy motoryczne, receptor dopaminergiczny, schorzenie neurodegeneracyjne, spowolnienie ruchowe, stymulacja elektryczna rdzenia kręgowego, sztywność mięśniowa, terapia genowa, terapia komórkowa, terapia modyfikująca przebieg choroby, terapia zajęciowa, trudność w połykaniu, zaburzenia poznawcze, zaburzenie kontroli impulsów, zaparcia, α-synukleina - Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Grindeks 2 mg
Rysperydon, lek przeciwpsychotyczny, wykazuje szeroki zakres działań niepożądanych, z częstością występowania ≥10% obejmujących parkinsonizm, sedację/senność, ból głowy oraz bezsenność. Działania pozapiramidowe, takie jak parkinsonizm (objawy: sztywność mięśni, bradykinezja, maskowaty wyraz twarzy) i akatyzja (niepokój ruchowy), są zależne od dawki i wymagają szczególnej uwagi. Układ nerwowy jest szczególnie narażony na działania niepożądane, w tym dystonię, dyskinezę późną oraz rzadki, ale zagrażający życiu złośliwy zespół neuroleptyczny. Hiperprolaktynemia występuje bardzo często i może prowadzić do ginekomastii, zaburzeń miesiączkowania, mlekotoku oraz zaburzeń funkcji seksualnych. Zwiększenie masy ciała o ≥7% obserwuje się u 18% dorosłych pacjentów, a u dzieci i młodzieży przyrost masy ciała może wynosić średnio 7,3 kg po 12 miesiącach terapii. Cukrzyca występuje u 0,43% leczonych, a tachykardia i nadciśnienie tętnicze są częstymi zaburzeniami kardiologicznymi.
akatyzja, arytmia komorowa, atetoza, blok przedsionkowo-komorowy, bradykinezja, choreoatetoza, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipokinezja, lek przeciwpsychotyczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, paliperydon, parkinsonizm, przemijający napad niedokrwienny, rysperydon, sedacja, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół niespokojnych nóg, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Otępienie z ciałami lewy’ego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Otępienie z ciałami Lewy’ego (DLB) stanowi drugą najczęstszą formę otępienia neurodegeneracyjnego, charakteryzującą się gorszym rokowaniem niż choroba Alzheimera, z przyspieszonym pogorszeniem funkcji poznawczych, krótszym czasem przeżycia (średnio 4-8 lat, z metaanalizą wskazującą na 4,1 roku) oraz wyższym ryzykiem hospitalizacji i umieszczenia w opiece długoterminowej. Wczesne objawy, takie jak halucynacje wzrokowe, zaburzenia chodu i fluktuacje funkcji poznawczych, korelują z krótszym przeżyciem. Diagnostyka jest utrudniona przez opóźnienia sięgające około roku, a standardowe narzędzia oceny funkcji poznawczych mogą nie wykrywać typowych deficytów DLB. Faza prodromalna (pDLB) manifestuje się parkinsonizmem, halucynacjami, fluktuacjami poznawczymi i zaburzeniami zachowania w fazie REM, a objawy motoryczne pojawiają się u 60-82% pacjentów na 5 lat przed diagnozą. Pacjenci z DLB wykazują zwiększoną częstość hospitalizacji z powodu halucynacji, stanów splątania, upadków i infekcji, co wpływa na wyższe koszty opieki i obciążenie opiekunów.
bradykinezja, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, drżenie spoczynkowe, dysautonomia, faza prodromalna, halucynacje wzrokowe, hipotensja ortostatyczna, inhibitor acetylocholinesterazy, łagodne zaburzenie poznawcze, lewodopa, majaczenie, memantyna, neuroleptyki, objawy neuropsychiatryczne, opieka paliatywna, otępienie neurodegeneracyjne, otępienie z ciałami Lewy’ego, parkinsonizm, stan splątania, sztywność mięśniowa, zaburzenia chodu, zaburzenie zachowania w fazie REM - Leksykon substancji czynnych
Biperyden – Wskazania do stosowania
Biperyden, dostępny w formie tabletek (2 mg), tabletek o przedłużonym uwalnianiu (4 mg) oraz roztworu do wstrzykiwań (5 mg/ml), jest cholinolitykiem stosowanym w leczeniu zaburzeń pozapiramidowych, w tym choroby Parkinsona (sztywność, drżenie, bradykinezja) oraz polekowych zespołów parkinsonowskich. Mechanizm działania opiera się na blokadzie receptorów muskarynowych, co redukuje nadmierną aktywność cholinergiczną w prążkowiu i poprawia równowagę neuroprzekaźników dopaminergiczno-cholinergicznych. Biperyden jest również skuteczny w terapii wczesnych dyskinez, akatyzji oraz dystonii (uogólnionej, odcinkowej, zespołu Meige’a, kurczu powiek i spastycznego kręczu karku). Wskazania obejmują zarówno przewlekłe, jak i ostre stany neurologiczne, gdzie zaburzenia motoryczne mają podłoże pozapiramidowe.
akatyzja, aktywność cholinergiczna, biperyden, bradykinezja, choroba Parkinsona, drżenie spoczynkowe, dyskineza, dystonia odcinkowa, dystonia uogólniona, dystonia ustno-żuchwowa, działanie cholinolityczne, inhibitor acetylocholinesterazy, kręcz karku, kurcz powiek, napięcie mięśniowe, objawy motoryczne, objawy parkinsonowskie, parkinsonizm, reakcja dystoniczna, receptory muskarynowe, schorzenie neurodegeneracyjne, skurcz toniczny, sztywność mięśniowa, układ pozapiramidowy, zaburzenia motoryczne, zaburzenia pozapiramidowe, zatrucie nikotyną, zatrucie związkami fosforu, zespół Meige’a, zespół pozapiramidowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Akineton 2 mg
Akineton, zawierający 2 mg chlorowodorku biperydenu (odpowiadającego 1,8 mg biperydenu), jest lekiem przeciwparkinsonowskim stosowanym w leczeniu objawów motorycznych choroby Parkinsona, takich jak sztywność mięśniowa, drżenie spoczynkowe oraz bradykinezja. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej. Ponadto, Akineton jest wskazany w leczeniu pozapiramidowych zaburzeń ruchowych indukowanych farmakologicznie, w tym zespołów parkinsonowskich wywołanych neuroleptykami, dystonii polekowych, wczesnych dyskinez oraz akatyzji. Wskazania obejmują także dystonie uogólnione i odcinkowe, takie jak zespół Meige’a, blepharospasmus oraz spastyczny kręcz karku, gdzie lek może być stosowany w zależności od nasilenia objawów i odpowiedzi klinicznej pacjenta.
akatyzja, blepharospasmus, bradykinezja, chlorowodorek biperydenu, choroba Parkinsona, drżenie spoczynkowe, dystonia odcinkowa, dystonia uogólniona, działanie przeciwparkinsonowskie, jaskra, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objawy motoryczne, przerost gruczołu krokowego, sztywność mięśniowa, torticollis spasmodicus, wczesna dyskineza, zaburzenia układu pozapiramidowego, zespół Meige’a, zespół parkinsonowski, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Segan 5 mg
Selegilina chlorowodorek, substancja czynna leku Segan 5 mg, jest generalnie dobrze tolerowana w monoterapii, jednak może wywoływać działania niepożądane, które wymagają monitorowania. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są nudności, występujące u około 20% pacjentów. Inne często występujące objawy to suchość w jamie ustnej, przejściowy wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz zaburzenia snu. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana. Wśród działań niepożądanych wymienia się m.in. zaburzenia psychiczne (bezsenność, omamy, splątanie, depresja), zaburzenia ruchowe (dyskinezje, akinezja, bradykinezja), bradykardię, niedociśnienie tętnicze, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (bardzo często), bóle stawów i mięśni oraz zmęczenie.
agonista dopaminy, akinezja, aminotransferaza alaninowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból pleców, ból stawów, bradykardia, bradykinezja, choroba Parkinsona, częstoskurcz nadkomorowy, depresja, dławica piersiowa, drżenie, duszność, dyskinezja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor dekarboksylazy, kołatanie serca, kurcz mięśni, lek dopaminergiczny, leukocytopenia, lewodopa, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niepokój, niewyraźne widzenie, nudności, omamy, owrzodzenie jamy ustnej, reakcja skórna, selegilina chlorowodorek, splątanie, suchość jamy ustnej, terapia skojarzona, trombocytopenia, utrata apetytu, wykwity skórne, wypadanie włosów, zaburzenia hiperkinetyczne, zaburzenia kontroli impulsów, zaburzenia równowagi, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie gardła, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Duodopa 20 mg/ml + 5 mg/ml
Duodopa to żel dojelitowy zawierający lewodopę (20 mg/ml) i karbidopę (5 mg/ml), przeznaczony do ciągłego podawania bezpośrednio do dwunastnicy lub jelita czczego za pomocą przenośnej pompy CADD-legacy 1400. Dostęp do przewodu pokarmowego uzyskuje się przez stały zgłębnik wprowadzony metodą przezskórnej endoskopowej gastrostomii (PEG-J) lub alternatywnie gastrojejunostomię pod kontrolą radiologiczną. Leczenie rozpoczyna się od indywidualnego dostosowania dawki, obejmującej dawkę poranną (bolus) 100-200 mg lewodopy (5-10 ml), ciągłą dawkę podtrzymującą (zwykle 40-120 mg lewodopy/godzinę, tj. 2-6 ml/godzinę) oraz dawki dodatkowe (bolus) 10-40 mg lewodopy (0,5-2,0 ml) podawane w razie potrzeby. Całkowita dawka dobowa może wynosić do 1640 mg lewodopy, podawana zwykle przez około 16 godzin, z możliwością wydłużenia do 24 godzin w uzasadnionych przypadkach. Dawkowanie wymaga precyzyjnego miareczkowania i monitorowania klinicznego, zwłaszcza w przypadku zmiany dawki lub przerwania terapii.
bradykinezja, choroba Parkinsona, dawka bolus, dawka podtrzymująca, dyskineza, faza włączenia, fluktuacja ruchowa, hiperkineza, jelito czcze, lek przeciwparkinsonowski, lewodopa z karbidopą, otępienie, przezskórna endoskopowa gastrostomia, splątanie, żel dojelitowy, zespół hipokinetyczny, zgłębnik dojelitowy - Leksykon leków
Interakcje leku – DROTAMAX 80 mg
Drotaweryna, jako inhibitor fosfodiesterazy, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie z lewodopą stosowaną w terapii choroby Parkinsona. Mechanizm polega na hamowaniu aktywności fosfodiesterazy, co modyfikuje przekaźnictwo nerwowe w OUN i interferuje z działaniem lewodopy, prowadząc do osłabienia jej efektu terapeutycznego oraz nasilania objawów parkinsonizmu, takich jak drżenie i sztywność mięśniowa. Z klinicznego punktu widzenia, jednoczesne stosowanie drotaweryny i lewodopy jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłego monitorowania pacjenta oraz ewentualnej korekty dawki lewodopy. Zaleca się również edukację pacjentów w zakresie rozpoznawania nasilenia objawów motorycznych.
bradykinezja, choroba Parkinsona, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drotaweryna, drżenie, działanie miorelaksacyjne, działanie rozkurczowe, inhibicja fosfodiesterazy, inhibitor fosfodiesterazy, interakcja lekowa, lek przeciwparkinsonowy, lek rozkurczowy, lewodopa, objawy parkinsonizmu, ośrodkowy układ nerwowy, sztywność mięśniowa, terapia spazmolityczna - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba parkinsona – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Parkinsona (PD) to przewlekłe, postępujące schorzenie neurodegeneracyjne charakteryzujące się utratą neuronów dopaminergicznych, co prowadzi do objawów motorycznych takich jak drżenie, sztywność mięśniowa, bradykinezja oraz zaburzenia równowagi i postawy. Kompleksowa opieka pielęgniarska obejmuje ocenę zarówno objawów motorycznych (np. drżenie, sztywność, trudności w poruszaniu się, ADL), jak i niemotorycznych (zaburzenia poznawcze, mowy, nastroju, snu, objawy autonomiczne). Do oceny stanu pacjenta stosuje się narzędzia takie jak MDS-UPDRS-III, PDQ-8, PDQ-39, TUG oraz MoCA. Pielęgniarki odgrywają kluczową rolę w monitorowaniu farmakoterapii (np. lewodopa/karbidopa, inhibitory MAO-B, agonisty dopaminy), edukacji pacjentów i rodzin, a także w koordynacji terapii wspomagających, takich jak fizjoterapia, terapia zajęciowa, terapia mowy oraz w razie potrzeby głęboka stymulacja mózgu (DBS). Istotne jest także zarządzanie ryzykiem powikłań, w tym upadków, zaburzeń połykania i aspiracji, oraz wsparcie psychospołeczne pacjentów i opiekunów.
agonista dopaminy, aspiracja, biomarker, bradykinezja, choroba Parkinsona, depresja, drżenie, dysfagia, dyskineza, dyzartria, elektroretinogram, głęboka stymulacja mózgu, hipotonia ortostatyczna, lek antycholinergiczny, lewodopa/karbidopa, neurogeneza, odleżyna, osteoporoza, przełom nadciśnieniowy, schorzenie neurodegeneracyjne, schorzenie postępujące, stan zapalny, sztywność mięśniowa, zaburzenie chodu, zaburzenie mowy, zaburzenie nastroju, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie postawy, zaburzenie równowagi, zaburzenie snu, zapalenie płuc, zaparcie, zespół wypalenia zawodowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Requip 1 mg
Ropinirol, będący nieergolinowym agonistą receptorów dopaminowych z grupy leków dopaminergicznych (kod ATC: N04BC04), wykazuje wysokie powinowactwo do receptorów D2/D3 w prążkowiu mózgu. Jego mechanizm działania polega na kompensacji niedoboru dopaminy charakterystycznego dla choroby Parkinsona, co skutkuje złagodzeniem objawów takich jak drżenie spoczynkowe, sztywność mięśniowa i bradykinezja. Ponadto, ropinirol hamuje wydzielanie prolaktyny poprzez wpływ na podwzgórze i przysadkę mózgową, co może mieć znaczenie kliniczne w monitorowaniu działań niepożądanych związanych z układem endokrynologicznym. W porównaniu do ergotaminowych agonistów dopaminy, ropinirol charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa dzięki selektywności działania.
agonista dopaminy, bradykinezja, choroba Parkinsona, drżenie spoczynkowe, hamowanie wydzielania prolaktyny, lek dopaminergiczny, natychmiastowe uwalnianie, niedobór dopaminy, nieergolinowy agonista receptorów dopaminowych, odstęp QT, pochodna ergotaminy, prążkowie mózgu, receptor D2/D3, receptor dopaminowy, repolaryzacja serca, sztywność mięśniowa, układ endokrynny, układ pozapiramidowy, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Grindeks 1 mg
Risperidone Grindeks, lek przeciwpsychotyczny, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥10%) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Działania niepożądane są klasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Szczególnie istotne są objawy zespołu pozapiramidowego (EPS), takie jak parkinsonizm (m.in. bradykinezja, sztywność mięśni, drżenie spoczynkowe), akatyzja, dystonia i dyskineza, które mogą być zależne od dawki. Hiperprolaktynemia, również bardzo częsta, może prowadzić do ginekomastii, zaburzeń miesiączkowania, galaktorei, zaburzeń płodności i libido. Ponadto, ryzyko wydłużenia odstępu QT, arytmii komorowych oraz incydentów zakrzepowo-zatorowych wymaga monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka.
akatyzja, akineza, amenorrhea, bezsenność śródnocna, blok przedsionkowo-komorowy, bradykinezja, choreoatetoza, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipokinezja, jaskra, kręcz szyi, kurcz powiek, lek przeciwpsychotyczny, migotanie przedsionków, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie ortostatyczne, opistotonus, paliperydon, parkinsonizm, przemijający napad niedokrwienny, rysperydon, sedacja, szczękościsk, tachykardia, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia menstruacji, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół niespokojnych nóg, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ryspolit 1 mg/ml
Ryspolit (rysperydon 1 mg/ml) jest związany z licznymi działaniami niepożądanymi, z których najczęstsze (≥10%) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Parkinsonizm i akatyzja wykazują zależność od dawki. Zespół pozapiramidowy manifestuje się różnorodnie, obejmując parkinsonizm (m.in. bradykinezja, drżenie spoczynkowe), akatyzję, dystonię i dyskinezy. Poważne działania neurologiczne to złośliwy zespół neuroleptyczny, późne dyskinezy, napady drgawkowe oraz zaburzenia naczyniowo-mózgowe. Hiperprolaktynemia może prowadzić do ginekomastii, zaburzeń miesiączkowania, mlekotoku i zaburzeń płodności. Metabolicznie obserwuje się cukrzycę (0,43% w badaniach klinicznych), hiperglikemię, istotne zwiększenie masy ciała (≥7% masy początkowej u 18% pacjentów) oraz zaburzenia lipidowe. Ryzyko kardiologiczne obejmuje wydłużenie QT, arytmie komorowe, nagły zgon, nadciśnienie i niedociśnienie, w tym ortostatyczne. Zgłaszano również żylne choroby zakrzepowo-zatorowe o nieznanej częstości.
agranulocytoza, akatyzja, akineza, amenorrhea, arytmia komorowa, bezsenność, ból głowy, bradykinezja, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipokineza, małopłytkowość, mlekotok, nagły zgon, napad drgawkowy, neutropenia, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, noworodkowy zespół odstawienny, parkinsonizm, późne dyskinezy, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rysperydon, sedacja, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia lipidowe, zaburzenia miesiączkowania, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrzymanie akcji serca, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dopamar mite 100 mg + 25 mg
Dopamar mite to lek zawierający 100 mg lewodopy i 25 mg karbidopy w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, stosowany w terapii choroby Parkinsona. Najczęstsze działania niepożądane obejmują dyskinezy (ruchy pląsawicze, dystoniczne i inne mimowolne), nudności oraz zaburzenia układu nerwowego, takie jak pląsawica, dystonia, zjawisko „on-off” i bradykinezja, które mogą pojawić się po kilku miesiącach lub latach leczenia. W terapii należy monitorować ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego, nadmiernej senności i nagłego zasypiania. Zaburzenia psychiczne, w tym omamy, splątanie, depresja, zaburzenia kontroli bodźców (np. patologiczna skłonność do hazardu, kompulsywne zachowania) oraz zespół dysregulacji dopaminowej (DDS) są istotnymi powikłaniami wymagającymi modyfikacji leczenia. W zakresie układu sercowo-naczyniowego obserwuje się często hipotonię ortostatyczną, kołatanie serca i nieregularną czynność serca, a także rzadziej nadciśnienie tętnicze i zapalenie żył.
agranulocytoza, bradykinezja, czerniak złośliwy, dysfagia, dyskineza, dystonia, epizod psychotyczny, hipotonia ortostatyczna, jadłowstręt, kurcz powiek, leukopenia, lewodopa z karbidopą, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nudności, omamy, otępienie, owrzodzenie dwunastnicy, parestezja, plamica Schönleina-Henocha, pląsawica, priapizm, ruchy pląsawicze, skurcz mięśni, ślinotok, splątanie, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia pozapiramidowe, zaparcie, zespół dysregulacji dopaminowej, zespół Hornera, zjawisko on-off, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Pineoblastoma – Objawy
Pineoblastoma to agresywny, złośliwy nowotwór szyszynki, występujący głównie u dzieci i młodzieży poniżej 20 roku życia, charakteryzujący się szybkim wzrostem i lokalnym naciekaniem struktur OUN. Typowe objawy wynikają z podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego spowodowanego blokadą przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF), prowadząc do wodogłowia manifestującego się bólami głowy, nudnościami, wymiotami oraz sennością. Dodatkowo, ucisk na okolice wzrokowe może wywoływać zespół Parinaud z objawami takimi jak diplopia, porażenie spojrzenia w górę i nierówność źrenic. Zaburzenia motoryczne, ataksja, zmiany poznawcze i behawioralne oraz objawy endokrynologiczne (np. zaburzenia snu, opóźnienie wzrostu) są również częste. W momencie diagnozy u około 15% pacjentów stwierdza się rozsiew do opon mózgowo-rdzeniowych, a przerzuty w obrębie OUN występują u 25-41% chorych, podczas gdy przerzuty odległe są rzadkie.
ataksja, bradykinezja, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, diplopia, drżenie spoczynkowe, letarg, moczenie nocne, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parkinsonizm wtórny, pineoblastoma, płyn mózgowo-rdzeniowy, porażenie akomodacji, przedwczesne dojrzewanie płciowe, przerzuty nowotworowe, przeżycie wolne od progresji, radioterapia, resekcja chirurgiczna, siatkówczak, wodogłowie, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia neurokognitywne, zaburzenia równowagi, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Parinaud - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orizon 2 mg
Rysperydon, dostępny w postaci tabletek powlekanych Orizon o dawkach 0,5 mg, 1 mg, 2 mg, 3 mg i 4 mg, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥10% pacjentów) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Działania neurologiczne, takie jak akatyzja, dystonia, zawroty głowy, dyskineza i drżenie, pojawiają się często (≥1% do <10%). Hiperprolaktynemia, będąca efektem blokady receptorów dopaminowych D2, może prowadzić do mlekotoku, zaburzeń miesiączkowania, ginekomastii i dysfunkcji seksualnych. Często obserwuje się także zaburzenia metaboliczne, w tym zwiększenie masy ciała i zmiany apetytu. W zakresie układu sercowo-naczyniowego często występują tachykardia, migotanie przedsionków oraz blok przedsionkowo-komorowy, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami serca.
akatyzja, astenia, ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, bradykinezja, drżenie, duszność, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, krwawienie z nosa, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie przedsionków, mlekotok, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, obrzęk, parkinsonizm, rysperydon, sedacja, skurcz mięśni, tachykardia, trombocytopenia, zaburzenie miesiączkowania, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie spojówek, zapalenie zatok, zaparcie, zawroty głowy, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Haloperidol WZF 0,2% 2 mg/ml
Profil bezpieczeństwa haloperydolu został oceniony na podstawie danych od 284 pacjentów w 3 badaniach kontrolowanych placebo oraz 1295 pacjentów w 16 badaniach z podwójnie ślepą próbą z lekiem porównawczym, a także u 410 pacjentów stosujących haloperydol dekanonian w 13 badaniach. Najczęściej występujące działania niepożądane to zaburzenia pozapiramidowe (34%), bezsenność (19%), pobudzenie (15%), hiperkinezja (13%), ból głowy (12%), zaburzenia psychotyczne (9%), depresja (8%), zwiększenie masy ciała (8%), drżenie (8%), wzmożone napięcie mięśniowe (7%), niedociśnienie ortostatyczne (7%), dystonia (6%) oraz nadmierna senność (5%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana częstość.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, bradykinezja, cholestaza wątroby, częstoskurcz komorowy, dystonia, ginekomastia, haloperydol, hiperkinezja, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, hipokinezja, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, mlekotok, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, późne dyskinezy, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia psychotyczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie moczu, zespół neuroleptyczny złośliwy, złośliwy zespół pozapiramidowy, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xevoben 200 mg + 50 mg
Produkt leczniczy Xevoben zawiera 200 mg lewodopy oraz 50 mg benserazydu w postaci chlorowodorku i jest wskazany przede wszystkim w leczeniu choroby Parkinsona, charakteryzującej się triadą objawów: drżeniem spoczynkowym, bradykinezją oraz wzmożonym napięciem mięśniowym. Preparat stosuje się także w zespole parkinsonowskim o etiologii nieidiopatycznej, wynikającym z zatrucia neurotoksycznego, przebytego zapalenia mózgu lub zmian naczyniowych mózgu, z wyłączeniem parkinsonizmu jatrogennego, gdzie podstawą terapii jest odstawienie leku wywołującego objawy. Ponadto Xevoben jest stosowany w leczeniu zespołu niespokojnych nóg (RLS), zarówno idiopatycznego, jak i wtórnego u pacjentów dializowanych z niewydolnością nerek, po wykluczeniu niedoboru żelaza jako przyczyny dolegliwości.
bradykinezja, choroba Parkinsona, dializoterapia, drżączka porażenna, drżenie spoczynkowe, gospodarka żelazowa, hiposyderemia, idiopatyczny zespół niespokojnych nóg, lewodopa z benserazydem, miażdżyca tętnic, niedobór dopaminy, niedobór żelaza, niewydolność nerek, parkinsonizm jatrogenny, Restless Legs Syndrome, substancja neurotoksyczna, suplementacja żelaza, sztywność mięśniowa, wtórny zespół niespokojnych nóg, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie mózgu, zespół niespokojnych nóg, zespół parkinsonowski - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xevoben 100 mg + 25 mg
Lek Xevoben zawiera 100 mg lewodopy oraz 25 mg benserazydu (chlorowodorek) i jest wskazany przede wszystkim w leczeniu choroby Parkinsona, charakteryzującej się triadą objawów: drżeniem spoczynkowym, bradykinezją oraz wzmożonym napięciem mięśniowym. Lewodopa uzupełnia niedobór dopaminy w OUN, co łagodzi objawy neurodegeneracyjnego schorzenia. Ponadto, Xevoben stosuje się w leczeniu zespołu parkinsonowskiego o etiologii innych niż idiopatyczna, takich jak zatrucia (mangan, tlenek węgla, disulfiram), encefalopatie czy parkinsonizm naczyniowy. Należy podkreślić, że lek nie jest wskazany w parkinsonizmie indukowanym lekami (np. neuroleptykami, metoklopramidem).
benserazyd, bradykinezja, choroba Parkinsona, dializoterapia, drżenie spoczynkowe, encefalopatia, idiopatyczny zespół niespokojnych nóg, lewodopa, niedobór dopaminy, niedobór żelaza, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm naczyniowy, parkinsonizm polekowy, parkinsonizm wtórny, sztywność mięśniowa, zaburzenie neurologiczne, zespół niespokojnych nóg, zespół parkinsonowski - Leksykon leków
Przedawkowanie – Mydocalm forte 150 mg
Przedawkowanie tolperyzonu chlorowodorku, substancji czynnej Mydocalm Forte w dawce 150 mg na tabletkę, może prowadzić do szerokiego spektrum objawów klinicznych o różnym nasileniu. Wśród nich wyróżnia się łagodne do umiarkowanych objawy neuropsychiatryczne (senność, zawroty głowy, bradykinezja), dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu) oraz umiarkowane zaburzenia układu krążenia (tachykardia, nadciśnienie tętnicze). Ciężkie objawy obejmują napady drgawkowe toniczno-kloniczne, depresję oddechową, bezdech, a w najcięższych przypadkach śpiączkę, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
bezdech, ból nadbrzusza, bradykinezja, depresja oddechowa, drgawki toniczno-kloniczne, funkcje życiowe, intensywna terapia, leczenie objawowe, leczenie przeciwdrgawkowe, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, nudności, objawy neuropsychiatryczne, parametry hemodynamiczne, płynoterapia, śpiączka, tachykardia, tolperyzonu chlorowodorek, wymioty, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Drżenie esencjalne – Diagnostyka i diagnoza
Drżenie esencjalne (DE) to najczęstsze zaburzenie ruchowe, charakteryzujące się obustronnym drżeniem kończyn górnych podczas aktywności (kinetyczne i/lub posturalne), utrzymującym się co najmniej 3 lata, bez innych objawów neurologicznych takich jak parkinsonizm czy dystonia. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu neurologicznym, uwzględniającym m.in. charakterystykę drżenia, lokalizację (ręce, głowa, głos), reakcję na alkohol (zmniejszenie drżenia po spożyciu około 2 drinków dziennie) oraz testy funkcjonalne (np. test spirali Archimedesa, próby pisania, próba palec-nos). Badania obrazowe (MRI, CT) i laboratoryjne służą wykluczeniu innych przyczyn, a w trudnych przypadkach stosuje się scyntygrafię DaTscan oraz elektromiografię i akcelerometrię. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić chorobę Parkinsona, drżenie dystoniczne, polekowe, móżdżkowe oraz psychogenne.
akcelerometria, ataksja, badanie kliniczne, badanie neurologiczne, bradykinezja, choroba Parkinsona, choroba Wilsona, DaTscan, drżenie dystoniczne, drżenie esencjalne, drżenie esencjalne plus, drżenie kinetyczne, drżenie móżdżkowe, drżenie polekowe, drżenie psychogenne, drżenie rąk, drżenie spoczynkowe, dystonia, mikrografia, nadczynność tarczycy, parkinsonizm, stwardnienie rozsiane, test spirali Archimedesa, zaburzenie poznawcze, zaburzenie ruchowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – ApoRopin 2 mg
ApoRopin, zawierający ropinirol w postaci chlorowodorku, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 2 mg, 4 mg i 8 mg, jest wskazany w leczeniu choroby Parkinsona. Lek może być stosowany jako monoterapia u pacjentów z nowo rozpoznaną chorobą, zwłaszcza u osób młodszych (<65-70 lat), co pozwala na opóźnienie wprowadzenia lewodopy i zmniejszenie ryzyka powikłań ruchowych. W zaawansowanym stadium choroby ApoRopin jest stosowany w terapii skojarzonej z lewodopą, szczególnie w przypadku fluktuacji efektu terapeutycznego, takich jak efekt "końca dawki" (wearing-off) oraz fluktuacje typu "włączenie-wyłączenie" (on-off). Tabletki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają stabilne stężenie ropinirolu w surowicy, co poprawia kontrolę objawów parkinsonowskich.
agonista receptorów dopaminowych, bradykinezja, chlorowodorek ropinirolu, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, diagnoza choroby Parkinsona, drżenie parkinsonowskie, dyskinezy, efekt końca dawki, fluktuacje on-off, lewodopa, monoterapia, niedobór dopaminy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objawy parkinsonowskie, sztywność mięśniowa, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wearing-off, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zjawisko wearing-off - Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidon Vipharm 1 mg
Rysperydon, atypowy lek przeciwpsychotyczny, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥10%) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Parkinsonizm i akatyzja wykazują zależność od dawki, manifestując się objawami takimi jak sztywność mięśni, bradykinezja czy niepokój ruchowy. Istotne jest monitorowanie zespołu pozapiramidowego oraz złośliwego zespołu neuroleptycznego, który stanowi zagrożenie życia. Rysperydon wpływa również na metabolizm, powodując hiperprolaktynemię (częstość ≥1/100 do <1/10), co może skutkować ginekomastią, zaburzeniami miesiączkowania i mlekotokiem. Ryzyko rozwoju cukrzycy i hiperglikemii jest niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100), z cukrzycą zgłaszaną u 0,18% pacjentów w porównaniu do 0,11% w grupie placebo. Ponadto obserwuje się zwiększenie masy ciała u 18% pacjentów (≥7% masy początkowej) oraz hiperlipidemię.
agranulocytoza, akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, bezsenność, bradykardia, bradykinezja, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hiperprolaktynemia, hiponatriemia, hipotonia ortostatyczna, lek przeciwpsychotyczny, letarg, małopłytkowość, migotanie przedsionków, mlekotok, nadciśnienie, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, parkinsonizm, późna dyskineza, sedacja, stan splątania, tachykardia, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zakażenie dróg moczowych, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Benserazyd – Wskazania do stosowania
Benserazyd jest inhibitorem dekarboksylazy aminokwasów aromatycznych (AADC) stosowanym wyłącznie w połączeniu z lewodopą, co zapobiega obwodowej konwersji lewodopy do dopaminy, zwiększając jej dostępność w ośrodkowym układzie nerwowym i redukując działania niepożądane. Głównym wskazaniem do terapii jest choroba Parkinsona, charakteryzująca się drżeniem, bradykinezją i sztywnością mięśni. Preparat Xevoben XR (kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, dawka 100 mg lewodopy + 25 mg benserazydu) jest wskazany u pacjentów wcześniej leczonych lewodopą z inhibitorem dekarboksylazy, jednak brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania u pacjentów nieleczonych wcześniej lub w długotrwałej terapii. Ponadto, kombinacja ta jest stosowana w leczeniu zespołu parkinsonowskiego o różnej etiologii, z wyłączeniem parkinsonizmu polekowego oraz nie jest zalecana w leczeniu objawów motorycznych indukowanych lekami czy choroby Huntingtona.
benserazyd, bradykinezja, choroba Huntingtona, choroba Parkinsona, drżączka porażenna, drżenie, fluktuacja stanu klinicznego, inhibitor dekarboksylazy, inhibitor dekarboksylazy aminokwasów aromatycznych, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciw parkinsonizmowi, lewodopa, miażdżyca tętnic, niedobór żelaza, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm polekowy, Restless Legs Syndrome, schorzenie neurodegeneracyjne, sztywność mięśni, układ pozapiramidowy, zapalenie mózgu, zespół niespokojnych nóg, zespół parkinsonowski - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xevoben 50 mg + 12,5 mg
Lek Xevoben zawiera 50 mg lewodopy oraz 12,5 mg benserazydu (chlorowodorek) i jest stosowany głównie w terapii choroby Parkinsona oraz zespołów parkinsonowskich związanych z niedoborem dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Lewodopa, jako prekursor dopaminy, w połączeniu z inhibitorem dekarboksylazy dopaminowej – benserazydem, skutecznie łagodzi objawy motoryczne takie jak drżenie, bradykinezja oraz sztywność mięśni. Preparat jest wskazany zarówno w początkowych, jak i zaawansowanych stadiach choroby Parkinsona, a także w parkinsonizmie naczyniowym, pourazowym oraz poinfekcyjnym, pod warunkiem, że objawy nie są indukowane przez leki.
benserazyd, bradykinezja, choroba Parkinsona, drżączka porażenna, drżenie, lewodopa, niedobór dopaminy, objaw motoryczny, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm naczyniowy, parkinsonizm polekowy, prekursor dopaminy, schorzenie neurodegeneracyjne, sztywność mięśni, zaburzenie motoryczne, zapalenie mózgu, zespół parkinsonowski - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Akineton 5 mg/ml
Akineton w postaci roztworu do wstrzykiwań (5 mg/ml biperydenu mleczanu, co odpowiada 3,9 mg biperydenu w 1 ml) jest wskazany w leczeniu objawów choroby Parkinsona, takich jak sztywność mięśniowa, drżenie spoczynkowe oraz bradykinezja. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii zaburzeń pozapiramidowych indukowanych przez neuroleptyki, w tym wczesnych dyskinez, akatyzji oraz objawów parkinsonowskich. Akineton jest również skuteczny w leczeniu dystonii uogólnionej i odcinkowej, zespołu Meige’a, blefarospazmu oraz spastycznego kręczu karku, co czyni go wszechstronnym środkiem w terapii różnorodnych zaburzeń motorycznych o podłożu pozapiramidowym.
akatyzja, blepharospasmus, bradykinezja, choroba Parkinsona, drżenie, dyskineza, dystonia odcinkowa, dystonia uogólniona, neuroleptyk, objawy parkinsonowskie, parkinsonizm, pestycyd fosforoorganiczny, reakcja dystoniczna, sztywność mięśniowa, torticollis spasmodicus, układ pozapiramidowy, układ przywspółczulny, zaburzenia pozapiramidowe, zatrucie nikotyną, zatrucie związkami fosforoorganicznymi, zespół Meige’a, zespół pozapiramidowy