Właściwości farmakokinetyczne
Medoxa 25 mg

Prednizon, substancja czynna preparatu Medoxa, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-2 godzin. Po absorpcji ulega odwracalnemu wiązaniu z białkami osocza, głównie transkortyną i albuminą, co wpływa na jego biodostępność. Kluczowym etapem jest metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie 80-100% prednizonu przekształca się do aktywnej formy – prednizolonu. Dalszy metabolizm prednizolonu odbywa się głównie przez glukuronidację (70%) oraz siarczanowanie (30%), prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, które są wydalane głównie przez nerki. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 3 godzin, jednak u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może ulec wydłużeniu, co wymaga dostosowania dawkowania.

Wskazania
  1. alergiczne zapalenie naczyń
  2. alergiczne zapalenie spojówek
  3. alergiczny nieżyt nosa
  4. alergiczny wyprysk kontaktowy
  5. artropatia enteropatyczna
  6. astma oskrzelowa
  7. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna
  8. autoimmunologiczne zapalenie wątroby
  9. chłoniak nieziarniczy
  10. choroba Addisona
  11. choroba Behçeta
  12. choroba Hodgkina
  13. choroba Leśniowskiego-Crohna
  14. choroba Waldenströma
  15. ciężka gorączkowa dermatoza neutrofilowa
  16. egzema
  17. eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń
  18. eozynofilowe zapalenie powięzi
  19. erytrodermia
  20. gruźlica płuc
  21. gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
  22. guz rzekomy oczodołu
  23. guzkowe zapalenie tętnic
  24. hiperkalcemia w pierwotnych chorobach złośliwych
  25. idiopatyczna plamica małopłytkowa
  26. idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe
  27. katar sienny
  28. łagodny pemfigoid błony śluzowej
  29. liniowa dermatoza IgA
  30. liszaj ruberowy osutka
  31. liszajec herpetiformis
  32. łupież rubra mieszkowy
  33. łuszczyca krostkowa
  34. łuszczycowe zapalenie stawów
  35. mieszane choroby tkanki łącznej
  36. młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
  37. myasthenia
  38. naczyniak jamisty
  39. neuropatia nerwu wzrokowego
  40. niedobór ACTH
  41. niewydolność kory nadnerczy
  42. obrzęk Quinckego
  43. obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej
  44. odrzucenie przeszczepu
  45. olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic
  46. oparzenia zasadowe
  47. oparzenie przełyku
  48. opryszczka ciężarnych
  49. orbitopatia endokrynologiczna
  50. ostra białaczka limfoblastyczna
  51. ostra przerywana trombocytopenia
  52. paliatywna terapia chorób nowotworowych
  53. parałuszczyca
  54. pęcherzyca zwykła
  55. pemfigoid pęcherzowy
  56. piodermia zgorzelinowa
  57. podostry skórny toczeń rumieniowaty
  58. polimialgia reumatyczna
  59. polineuropatia związana z gammapatią monoklonalną
  60. profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych cytostatykami
  61. profilaktyka zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków
  62. przewlekła białaczka limfatyczna
  63. przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc
  64. przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne
  65. przewlekłe zapalenie rzęs
  66. przewlekły tarczowaty toczeń rumieniowaty
  67. przewlekły zespół Guillaina-Barrégo
  68. reakcja Jarischa-Herxheimera
  69. reakcje alergiczne
  70. reakcje anafilaktoidalne
  71. reaktywne zapalenie stawów
  72. reumatoidalne zapalenie stawów
  73. rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  74. rumień guzowaty
  75. sarkoidoza
  76. śródmiąższowe choroby płuc
  77. śródmiąższowe zapalenie rogówki
  78. stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami
  79. stwardnienie rozsiane
  80. submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  81. szpiczak mnogi
  82. toczeń rumieniowaty układowy
  83. toksyczna rozpływna martwica naskórka
  84. twardzina układowa
  85. uogólniona ostra osutka krostkowa
  86. usunięcie nadnerczy
  87. wielopostaciowy rumień wysiękowy
  88. wrodzone pęcherzowe oddzielanie się naskórka
  89. wrzodziejące zapalenie jelita grubego
  90. wyprysk atopowy
  91. wyprysk bakteryjny
  92. wyprysk kontaktowy
  93. wysypki polekowe
  94. zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc
  95. zapalenie błony naczyniowej oka
  96. zapalenie nadtwardówki
  97. zapalenie rogówki
  98. zapalenie serca w gorączce reumatycznej
  99. zapalenie skórno-mięśniowe
  100. zapalenie stawów kręgosłupa
  101. zapalenie stawów w sarkoidozie
  102. zapalenie tętnicy skroniowej
  103. zapalenie twardówki
  104. zapalenie wielomięśniowe
  105. zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc
  106. zespół nadnerczowo-płciowy
  107. zespół Sézary'ego
  108. zespół Tolosa-Hunta
  109. zespół Westa
  110. ziarniniakowatość Wegenera
  111. ziarniniakowe zapalenie warg
  112. zwłóknienie płuc
Substancja czynna

Właściwości farmakokinetyczne

Prednizon, substancja czynna preparatu Medoxa, charakteryzuje się szczególnymi parametrami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku z uwzględnieniem poszczególnych etapów.1

Wchłanianie

Po podaniu doustnym prednizon ulega szybkiemu i niemal całkowitemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie substancji czynnej w surowicy krwi pacjenta osiągane jest stosunkowo szybko, w czasie od 1 do 2 godzin po przyjęciu preparatu.2

Dystrybucja

Po wchłonięciu preparat ulega dystrybucji w organizmie, gdzie wiąże się odwracalnie z białkami osocza. Prednizon tworzy wiązania z transkortyną oraz albuminą osocza, co wpływa na jego biodostępność i czas działania w organizmie.3

Metabolizm

Kluczowym etapem w metabolizmie prednizonu jest jego pierwszy pasaż przez wątrobę. Podczas tego procesu około 80-100% prednizonu ulega biotransformacji do prednizolonu, który stanowi aktywną formę leku.4

Dalszy metabolizm prednizolonu zachodzi głównie w wątrobie i obejmuje dwa podstawowe szlaki metaboliczne:

  • Glukuronidacja – odpowiada za około 70% procesów metabolicznych prednizolonu5
  • Siarczanowanie – stanowi około 30% procesów metabolicznych prednizolonu6

W trakcie przemian metabolicznych następuje także częściowa konwersja do metabolitów takich jak 11ß,17ß-dihydroksyandrosta-1,4-dien-3-on oraz 1,4-pregnadien-20-ol. Istotne jest, że powstałe metabolity nie wykazują aktywności hormonalnej.7

Wydalanie

Metabolity prednizonu są wydalane głównie przez nerki. W moczu pojawiają się przede wszystkim produkty przemian metabolicznych, natomiast tylko minimalna ilość prednizonu/prednizolonu jest wydalana w postaci niezmienionej.8

Parametry farmakokinetyczne

Okres półtrwania w fazie eliminacji z osocza wynosi około 3 godzin w warunkach prawidłowej czynności wątroby. Należy zwrócić uwagę, że u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby okres ten ulega wydłużeniu, co może wymagać modyfikacji dawkowania.9

Ważnym aspektem farmakokinetyki prednizonu jest fakt, że czas działania terapeutycznego jest znacząco dłuższy niż okres utrzymywania się leku w surowicy. Po zastosowaniu średnich dawek, działanie farmakologiczne prednizonu utrzymuje się przez 18 do 36 godzin, co umożliwia stosowanie leku w schematach dawkowania raz lub dwa razy na dobę.10

Parametr farmakokinetyczny Wartość
Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy 1-2 godziny
Metabolizm pierwszego przejścia do prednizolonu 80-100%
Wiązanie z białkami osocza Wiązanie odwracalne z transkortyną i albuminą
Główne szlaki metaboliczne Glukuronidacja (70%), siarczanowanie (30%)
Okres półtrwania w fazie eliminacji Około 3 godziny (wydłużony w zaburzeniach czynności wątroby)
Czas działania terapeutycznego (dla średnich dawek) 18-36 godzin
Główna droga wydalania Nerkowa (głównie w postaci metabolitów)
  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl