Właściwości farmakokinetyczne
Medoxa 25 mg
Prednizon, substancja czynna preparatu Medoxa, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-2 godzin. Po absorpcji ulega odwracalnemu wiązaniu z białkami osocza, głównie transkortyną i albuminą, co wpływa na jego biodostępność. Kluczowym etapem jest metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie 80-100% prednizonu przekształca się do aktywnej formy – prednizolonu. Dalszy metabolizm prednizolonu odbywa się głównie przez glukuronidację (70%) oraz siarczanowanie (30%), prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, które są wydalane głównie przez nerki. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 3 godzin, jednak u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może ulec wydłużeniu, co wymaga dostosowania dawkowania.
- alergiczne zapalenie naczyń
- alergiczne zapalenie spojówek
- alergiczny nieżyt nosa
- alergiczny wyprysk kontaktowy
- artropatia enteropatyczna
- astma oskrzelowa
- autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna
- autoimmunologiczne zapalenie wątroby
- chłoniak nieziarniczy
- choroba Addisona
- choroba Behçeta
- choroba Hodgkina
- choroba Leśniowskiego-Crohna
- choroba Waldenströma
- ciężka gorączkowa dermatoza neutrofilowa
- egzema
- eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń
- eozynofilowe zapalenie powięzi
- erytrodermia
- gruźlica płuc
- gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
- guz rzekomy oczodołu
- guzkowe zapalenie tętnic
- hiperkalcemia w pierwotnych chorobach złośliwych
- idiopatyczna plamica małopłytkowa
- idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe
- katar sienny
- łagodny pemfigoid błony śluzowej
- liniowa dermatoza IgA
- liszaj ruberowy osutka
- liszajec herpetiformis
- łupież rubra mieszkowy
- łuszczyca krostkowa
- łuszczycowe zapalenie stawów
- mieszane choroby tkanki łącznej
- młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
- myasthenia
- naczyniak jamisty
- neuropatia nerwu wzrokowego
- niedobór ACTH
- niewydolność kory nadnerczy
- obrzęk Quinckego
- obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej
- odrzucenie przeszczepu
- olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic
- oparzenia zasadowe
- oparzenie przełyku
- opryszczka ciężarnych
- orbitopatia endokrynologiczna
- ostra białaczka limfoblastyczna
- ostra przerywana trombocytopenia
- paliatywna terapia chorób nowotworowych
- parałuszczyca
- pęcherzyca zwykła
- pemfigoid pęcherzowy
- piodermia zgorzelinowa
- podostry skórny toczeń rumieniowaty
- polimialgia reumatyczna
- polineuropatia związana z gammapatią monoklonalną
- profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych cytostatykami
- profilaktyka zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków
- przewlekła białaczka limfatyczna
- przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc
- przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne
- przewlekłe zapalenie rzęs
- przewlekły tarczowaty toczeń rumieniowaty
- przewlekły zespół Guillaina-Barrégo
- reakcja Jarischa-Herxheimera
- reakcje alergiczne
- reakcje anafilaktoidalne
- reaktywne zapalenie stawów
- reumatoidalne zapalenie stawów
- rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek
- rumień guzowaty
- sarkoidoza
- śródmiąższowe choroby płuc
- śródmiąższowe zapalenie rogówki
- stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami
- stwardnienie rozsiane
- submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek
- szpiczak mnogi
- toczeń rumieniowaty układowy
- toksyczna rozpływna martwica naskórka
- twardzina układowa
- uogólniona ostra osutka krostkowa
- usunięcie nadnerczy
- wielopostaciowy rumień wysiękowy
- wrodzone pęcherzowe oddzielanie się naskórka
- wrzodziejące zapalenie jelita grubego
- wyprysk atopowy
- wyprysk bakteryjny
- wyprysk kontaktowy
- wysypki polekowe
- zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc
- zapalenie błony naczyniowej oka
- zapalenie nadtwardówki
- zapalenie rogówki
- zapalenie serca w gorączce reumatycznej
- zapalenie skórno-mięśniowe
- zapalenie stawów kręgosłupa
- zapalenie stawów w sarkoidozie
- zapalenie tętnicy skroniowej
- zapalenie twardówki
- zapalenie wielomięśniowe
- zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc
- zespół nadnerczowo-płciowy
- zespół Sézary'ego
- zespół Tolosa-Hunta
- zespół Westa
- ziarniniakowatość Wegenera
- ziarniniakowe zapalenie warg
- zwłóknienie płuc
Właściwości farmakokinetyczne
Prednizon, substancja czynna preparatu Medoxa, charakteryzuje się szczególnymi parametrami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku z uwzględnieniem poszczególnych etapów.1
Wchłanianie
Po podaniu doustnym prednizon ulega szybkiemu i niemal całkowitemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie substancji czynnej w surowicy krwi pacjenta osiągane jest stosunkowo szybko, w czasie od 1 do 2 godzin po przyjęciu preparatu.2
Dystrybucja
Po wchłonięciu preparat ulega dystrybucji w organizmie, gdzie wiąże się odwracalnie z białkami osocza. Prednizon tworzy wiązania z transkortyną oraz albuminą osocza, co wpływa na jego biodostępność i czas działania w organizmie.3
Metabolizm
Kluczowym etapem w metabolizmie prednizonu jest jego pierwszy pasaż przez wątrobę. Podczas tego procesu około 80-100% prednizonu ulega biotransformacji do prednizolonu, który stanowi aktywną formę leku.4
Dalszy metabolizm prednizolonu zachodzi głównie w wątrobie i obejmuje dwa podstawowe szlaki metaboliczne:
- Glukuronidacja – odpowiada za około 70% procesów metabolicznych prednizolonu5
- Siarczanowanie – stanowi około 30% procesów metabolicznych prednizolonu6
W trakcie przemian metabolicznych następuje także częściowa konwersja do metabolitów takich jak 11ß,17ß-dihydroksyandrosta-1,4-dien-3-on oraz 1,4-pregnadien-20-ol. Istotne jest, że powstałe metabolity nie wykazują aktywności hormonalnej.7
Wydalanie
Metabolity prednizonu są wydalane głównie przez nerki. W moczu pojawiają się przede wszystkim produkty przemian metabolicznych, natomiast tylko minimalna ilość prednizonu/prednizolonu jest wydalana w postaci niezmienionej.8
Parametry farmakokinetyczne
Okres półtrwania w fazie eliminacji z osocza wynosi około 3 godzin w warunkach prawidłowej czynności wątroby. Należy zwrócić uwagę, że u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby okres ten ulega wydłużeniu, co może wymagać modyfikacji dawkowania.9
Ważnym aspektem farmakokinetyki prednizonu jest fakt, że czas działania terapeutycznego jest znacząco dłuższy niż okres utrzymywania się leku w surowicy. Po zastosowaniu średnich dawek, działanie farmakologiczne prednizonu utrzymuje się przez 18 do 36 godzin, co umożliwia stosowanie leku w schematach dawkowania raz lub dwa razy na dobę.10
| Parametr farmakokinetyczny | Wartość |
|---|---|
| Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy | 1-2 godziny |
| Metabolizm pierwszego przejścia do prednizolonu | 80-100% |
| Wiązanie z białkami osocza | Wiązanie odwracalne z transkortyną i albuminą |
| Główne szlaki metaboliczne | Glukuronidacja (70%), siarczanowanie (30%) |
| Okres półtrwania w fazie eliminacji | Około 3 godziny (wydłużony w zaburzeniach czynności wątroby) |
| Czas działania terapeutycznego (dla średnich dawek) | 18-36 godzin |
| Główna droga wydalania | Nerkowa (głównie w postaci metabolitów) |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania