złamanie osteoporotyczne
Złamanie osteoporotyczne to złamanie kości występujące u pacjentów z osteoporozą, spowodowane osłabieniem struktury kostnej. Charakterystyczną cechą tych złamań jest ich powstanie przy działaniu niewielkiej siły lub obciążenia, które u osób zdrowych nie spowodowałoby uszkodzenia kości.
Najczęstszymi lokalizacjami złamań osteoporotycznych są kręgosłup (złamania kompresyjne trzonów kręgów), bliższy koniec kości udowej (szyjka i okolica krętarzowa), nadgarstek (złamanie Collesa) oraz bliższy koniec kości ramiennej. Złamania te często występują u osób starszych, szczególnie u kobiet po menopauzie, ze względu na postępującą wraz z wiekiem utratę masy kostnej.
Diagnostyka złamań osteoporotycznych obejmuje badania obrazowe (RTG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz ocenę gęstości mineralnej kości (badanie densytometryczne DXA). Leczenie polega na unieruchomieniu złamanej kości, leczeniu przeciwbólowym oraz wdrożeniu terapii przeciwosteoporotycznej, mającej na celu poprawę jakości kości i zmniejszenie ryzyka kolejnych złamań.
Zapobieganie złamaniom osteoporotycznym obejmuje suplementację wapnia i witaminy D, regularną aktywność fizyczną, eliminację czynników ryzyka (nikotynizm, nadmierne spożycie alkoholu) oraz farmakoterapię osteoporozy. Szczególnie istotna jest profilaktyka upadków u osób starszych, które są najczęstszą bezpośrednią przyczyną złamań osteoporotycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Alendronic Acid Genoptim 70 mg
Produkt leczniczy Alendronic Acid Genoptim, zawierający 70 mg kwasu alendronowego (odpowiadającego 91,37 mg sodu alendronianu trójwodnego), jest wskazany w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej. Terapia tym preparatem znacząco redukuje ryzyko złamań kompresyjnych kręgów oraz złamań szyjki kości udowej, które są najpoważniejszymi powikłaniami osteoporozy. Zalecenie stosowania leku dotyczy pacjentek z potwierdzoną niską gęstością mineralną kości (T-score ≤ -2,5 SD w obrębie kręgosłupa lędźwiowego i/lub bliższego odcinka kości udowej), kobiet po menopauzie z wcześniejszymi złamaniami niskoenergetycznymi, a także pacjentek z wysokim ryzykiem złamań ocenianym m.in. za pomocą algorytmu FRAX oraz tych z przyspieszoną utratą masy kostnej we wczesnym okresie pomenopauzalnym.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Divina 2 mg (białe); 2 mg + 10 mg (niebieskie)
Lek Divina, zawierający estradiol walerianian 2 mg (białe tabletki) oraz estradiol walerianian 2 mg z medroksyprogesteronem octanem 10 mg (niebieskie tabletki), jest wskazany do hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) u kobiet w okresie okołomenopauzalnym i pomenopauzalnym z objawami niedoboru estrogenów, takimi jak uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia snu, zmiany nastroju, suchość pochwy, dyspareunia oraz nawracające infekcje dróg moczowych. Ponadto, lek jest stosowany w profilaktyce osteoporozy u kobiet pomenopauzalnych z wysokim ryzykiem złamań, u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania do innych leków osteoporotycznych. Terapia sekwencyjna, polegająca na podawaniu najpierw estradiolu, a następnie estradiolu z progestagenem, minimalizuje ryzyko rozrostu endometrium, co jest szczególnie istotne u kobiet z zachowaną macicą.
bisfosfonian, częstomocz, denosumab, dyspareunia, estradiol walerianian, gęstość mineralna kości, histerektomia, hormonalna terapia zastępcza, infekcja dróg moczowych, medroksyprogesteron octan, menopauza, monoterapia estrogenowa, objawy naczynioruchowe, osteoporoza pomenopauzalna, owariektomia, polipragmazja, profilaktyka osteoporozy, rak endometrium, resorpcja kości, suchość pochwy, terapia estrogenowo-progestagenowa, uderzenie gorąca, złamanie osteoporotyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ostolek 70 mg
Ostolek, zawierający 70 mg kwasu alendronowego (jako trójwodny alendronian sodu 91,35 mg), jest bisfosfonianem hamującym osteoklastyczną resorpcję kości, co prowadzi do zwiększenia gęstości mineralnej kości (BMD) bez bezpośredniego wpływu na osteogenezę. W badaniu równoważności dawkowania u kobiet po menopauzie z osteoporozą wykazano, że podawanie 70 mg raz w tygodniu jest równie skuteczne jak 10 mg dziennie, ze wzrostem BMD kręgosłupa lędźwiowego odpowiednio o 5,1% i 5,4%, szyjki kości udowej o 2,3% i 2,9%, oraz stawu biodrowego o 2,9% i 3,1%. W badaniach klinicznych alendronian znacząco redukował ryzyko złamań kręgów i szyjki kości udowej u kobiet po menopauzie, z redukcją złamań kręgów o około 48-50% oraz złamań szyjki kości udowej o 51-56% w różnych populacjach badawczych.
alendronian sodu, badanie FIT, bisfosfoniany, BMD, gęstość mineralna kości, kręgosłup lędźwiowy, łamliwość kości, osteoklast, osteoporoza, osteoporoza pomenopauzalna, resorpcja kości, staw biodrowy, szyjka kości udowej, wrodzona łamliwość kości, złamanie kręgu, złamanie osteoporotyczne, złamanie szyjki kości udowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Depo-Provera 150 mg/ml
Medroksyprogesteronu octan, substancja czynna preparatu Depo-Provera (150 mg/ml), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według terminologii MedDRA i częstości występowania. Do bardzo często występujących (≥10%) należą bóle głowy, nerwowość oraz zmiany masy ciała (zarówno wzrost, jak i spadek). Często (≥1%, <10%) obserwuje się depresję, zmniejszenie popędu płciowego, zawroty głowy, żylaki, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wzdęcia), trądzik, łysienie, wysypkę, ból pleców, upławy, tkliwość piersi, bolesne miesiączkowanie, astenię oraz zatrzymanie płynów. Rzadkie, ale istotne działania niepożądane obejmują zakrzepicę żył głębokich, zatorowość płucną, reakcje anafilaktyczne, osteoporozę z ryzykiem złamań oraz rzadkie przypadki raka piersi. Medroksyprogesteron wpływa również na układ rozrodczy, powodując zaburzenia miesiączkowania (nieregularne krwawienia, brak miesiączki, krwotoki), zaburzenia owulacji, zmiany w gruczołach sutkowych (tkliwość, mlekotok, guzki) oraz inne dolegliwości, takie jak torbiele jajnika czy suchość pochwy.
anorgazmia, ból głowy, brak owulacji, drgawki, dysfonia, gęstość mineralna kości, krwotok maciczny, lipodystrofia nabyta, łysienie, medroksyprogesteronu octan, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostuda, parestezja, porażenie nerwu VII, progestagen, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, ropień, rozrost błony śluzowej macicy, rozstępy skórne, tachykardia, terminologia MedDRA, torbiel jajnika, trądzik, wskaźnik gęstości mineralnej kości, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychiczne, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół napięcia przedmiesiączkowego, złamanie osteoporotyczne, zmniejszenie tolerancji glukozy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Leuprorelina – Działania niepożądane
Leuprorelina, będąca analogiem GnRH, znajduje zastosowanie w terapii hormonozależnych schorzeń, takich jak rak gruczołu krokowego, endometrioza, mięśniaki macicy oraz przedwczesne dojrzewanie płciowe. Jej mechanizm działania opiera się na początkowym wzroście, a następnie znacznym obniżeniu stężenia hormonów płciowych, co może prowadzić do przejściowego zaostrzenia objawów choroby, w tym bólu kości, zwężenia dróg moczowych, ucisku rdzenia kręgowego oraz objawów neurologicznych. W trakcie terapii obserwuje się liczne działania niepożądane, z których najczęstsze to uderzenia gorąca (≥10%, około 58% pacjentów), zmęczenie, nudności, wybroczyny, rumień, ból kości oraz zmniejszenie libido i potencji. Warto monitorować stężenie testosteronu, które po początkowym wzroście powinno obniżyć się do poziomu porównywalnego z orchidektomią w ciągu 2-4 tygodni terapii.
cukrzyca, częstomocz, demineralizacja kości, drgawki, endometrioza, ginekomastia, gonadoliberyna, gruczolak przysadki, hipercholesterolemia, krwiomocz, krwotok do przysadki, leukopenia, mięśniak macicy, nadciśnienie śródczaszkowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk limfatyczny, osteoporoza, parestezje, przedwczesne dojrzewanie płciowe, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, rzekomy guz mózgu, skąpomocz, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, ucisk rdzenia kręgowego, uderzenia gorąca, wodnisty wyciek z nosa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia tolerancji glukozy, zapalenie okrężnicy, zapalenie opłucnej, zapalenie żołądka, zatrzymanie moczu, zawał przysadki mózgowej, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie osteoporotyczne, zwężenie dróg moczowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symex 25 mg
Eksemestan w dawce 25 mg/dobę wykazuje dobry profil tolerancji, z działaniami niepożądanymi o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego, różniącymi się w zależności od stadium raka piersi. W leczeniu uzupełniającym wczesnego raka piersi odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 7,4%, a w zaawansowanym raku piersi 2,8%. Najczęstsze działania niepożądane to uderzenia gorąca (22% w wczesnym raku, 14% w zaawansowanym), bóle stawów (18%), zmęczenie (16%) oraz nudności (12%). Działania te wynikają głównie z obniżenia stężenia estrogenów, będącego efektem farmakodynamicznym inhibitora aromatazy. W badaniu IES porównującym eksemestan z tamoksyfenem, częstość uderzeń gorąca wyniosła odpowiednio 21,8% vs. 20,1%, a osteoporozy 5,2% vs. 2,9%. Zauważono także wyższe ryzyko hipercholesterolemii (3,7% vs. 2,1%) oraz wrzodów żołądka (0,7% vs. <0,1%) w grupie leczonej eksemestanem.
apolipoproteina A1, bezsenność, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, ból stawów, cholesterol HDL, choroba wrzodowa żołądka, depresja, dyspepsja, działanie niepożądane, hipercholesterolemia, inhibitor aromatazy, jadłowstręt, leczenie uzupełniające, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wczesny rak piersi, wrzód żołądka, zaawansowany rak piersi, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół cieśni nadgarstka, złamanie kości, złamanie osteoporotyczne, zmniejszenie liczby limfocytów - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Osteoteri 20 mcg/80 mcl
Produkt leczniczy Osteoteri zawiera teryparatyd w dawce 20 mikrogramów na 80 mikrolitrów roztworu do wstrzykiwań, stosowany u dorosłych pacjentów z osteoporozą o podwyższonym ryzyku złamań. Wskazania obejmują osteoporozę pomenopauzalną u kobiet, osteoporozę u mężczyzn oraz osteoporozę indukowaną długotrwałym stosowaniem glikokortykosteroidów. Teryparatyd, będący syntetycznym analogiem 34 N-końcowych aminokwasów ludzkiego parathormonu, wykazuje skuteczność w znacznym zmniejszeniu częstości złamań kręgów i pozakręgowych (z wyjątkiem szyjki kości udowej u kobiet pomenopauzalnych), poprawie gęstości mineralnej kości oraz mikroarchitektury kośćca. Preparat podawany jest w formie izotonicznego roztworu o pH 3,8-4,5, w dawce 250 mikrogramów na mililitr, w opakowaniu zawierającym 2,4 ml roztworu (600 mikrogramów teryparatydu). Kwalifikacja do terapii powinna uwzględniać czynniki ryzyka takie jak T-score ≤ -2,5, przebyte złamania osteoporotyczne, wiek, niska masa ciała, przewlekłe leczenie glikokortykosteroidami oraz inne czynniki ryzyka złamań.
bisfosfoniany, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroid ogólnoustrojowy, mikroarchitektura kości, osteoporoza indukowana glikokortykosteroidami, osteoporoza pomenopauzalna, osteoporoza posteroidowa, osteoporoza u mężczyzn, parathormon, szyjka kości udowej, T-score, teryparatyd, złamanie kręgów, złamanie osteoporotyczne, złamanie pozakręgowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ibandronic Acid Aurovitas 150 mg
Ibandronic Acid Aurovitas w dawce 150 mg kwasu ibandronowego (sodu ibandronian jednowodny) jest wskazany w leczeniu osteoporozy u kobiet po menopauzie z podwyższonym ryzykiem złamań, ze szczególnym uwzględnieniem złamań kręgów, gdzie wykazano istotne zmniejszenie ich częstości. Skuteczność leku w zapobieganiu złamaniom szyjki kości udowej nie została jednoznacznie potwierdzona, co wymaga rozważenia alternatywnych terapii u pacjentek z wysokim ryzykiem złamań pozakręgowych. Lek dostępny jest w formie tabletek powlekanych o wymiarach 13,60 mm x 6,60 mm, białych lub prawie białych, z oznaczeniami „X” i „78”, co ułatwia identyfikację preparatu w praktyce klinicznej.
badanie densytometryczne, bisfosfoniany, czynniki ryzyka osteoporozy, densytometria kostna, ibandronian sodu, kwas ibandronowy, lek przeciwosteoporotyczny, niedobór witaminy D, niska masa kostna, osteoporoza pomenopauzalna, tabletka powlekana, złamanie kręgów, złamanie osteoporotyczne, złamanie szyjki kości udowej - Leksykon chorób i schorzeń
Kyfoza – Epidemiologia
Kyfoza, definiowana jako nadmierne wygięcie kręgosłupa piersiowego, występuje z różną częstością w zależności od typu i wieku pacjenta. Hiperkyfoza związana z wiekiem dotyka 20-40% osób po 60. roku życia, a u osób powyżej 70 lat częstość ta wzrasta do około 55%, przy czym kąt kyfozy piersiowej zwiększa się średnio o 3° na dekadę życia. Choroba Scheuermanna, najczęstsza strukturalna kyfoza młodzieńcza, występuje u 0,4-8% populacji, z przewagą u chłopców (stosunek mężczyzn do kobiet 2:1 do 7:1). Czynniki ryzyka obejmują zaawansowany wiek, osteoporozę, utratę masy mięśniowej, płeć żeńską (szczególnie w okresie menopauzy), predyspozycje genetyczne oraz choroby współistniejące, takie jak neurofibromatoza czy zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Diagnostyka opiera się na ocenie radiograficznej kąta kyfozy (próg ≥40° dla hiperkyfozy), a także na prostych testach klinicznych, takich jak Wall-Occiput Test (WOT), które umożliwiają identyfikację pacjentów wysokiego ryzyka.
achondroplazja, choroba Scheuermanna, deformacja kręgosłupa, discektomia, funkcja oddechowa, gęstość mineralna kości, gruźlica kręgosłupa, hiperkyfoza, kąt kyfozy, kyfoza, kyfoza piersiowa, kyfoza wrodzona, młodzieńcza skolioza idiopatyczna, mukopolisacharydoza, neurofibromatoza, ocena radiograficzna, osteoporoza, przepuklina krążka międzykręgowego, przepuklina oponowo-rdzeniowa, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, złamanie kręgu, złamanie osteoporotyczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abirateron Zentiva 500 mg
Abirateron Zentiva, zawierający 500 mg abirateronu octanu, jest stosowany w leczeniu zaawansowanego raka gruczołu krokowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to obrzęki obwodowe, hipokaliemia (18% vs 8% placebo), nadciśnienie tętnicze (22% vs 16% placebo), zakażenia dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT). Ciężkie działania niepożądane stopnia 3. i 4. wg CTCAE obejmują hipokaliemię (6% vs 1%), nadciśnienie (7% vs 5%) oraz obrzęki obwodowe (1% vs 1%). Mechanizm działania leku wiąże się z aktywnością mineralokortykosteroidową, co wymaga monitorowania i często stosowania kortykosteroidów w celu ograniczenia tych efektów. W badaniach wykluczono pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem, ciężką chorobą serca oraz frakcją wyrzutową <50%.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, analog LHRH, choroba serca, częstoskurcz, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent mózgowo-naczyniowy, krwiomocz, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroidy, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, nagły zgon sercowy, niedoczynność nadnerczy, niestrawność, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, ostra niewydolność wątroby, posocznica, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, supresja androgenowa, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie dróg moczowych, zastój płynów, zatrzymanie płynów, zawał serca, złamanie osteoporotyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Osteoporoza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Osteoporoza to przewlekła choroba charakteryzująca się nadmierną utratą masy kostnej, prowadzącą do osłabienia struktury kości i zwiększonego ryzyka złamań, szczególnie w obrębie kręgosłupa, biodra, nadgarstka i żeber. Kluczowe w patomechanizmie jest zaburzenie równowagi między resorpcją a tworzeniem tkanki kostnej. Diagnostyka obejmuje ocenę czynników ryzyka (wiek, płeć, wywiad rodzinny, stosowanie kortykosteroidów), badania funkcjonalne, ocenę odżywienia (w tym spożycie wapnia i witaminy D) oraz pomiar gęstości mineralnej kości (DXA). Zalecane dzienne spożycie wapnia wynosi 1000 mg dla kobiet przed menopauzą i mężczyzn do 70. roku życia oraz 1200 mg dla kobiet po menopauzie i mężczyzn powyżej 70. roku życia, natomiast witaminy D odpowiednio 600 IU (15 µg) i 800 IU (20 µg). Leczenie farmakologiczne obejmuje bisfosfoniany, denosumab, selektywne modulatory receptora estrogenowego, leki anaboliczne oraz, w wybranych przypadkach, hormonalną terapię zastępczą i kalcytoninę. Monitorowanie terapii wymaga oceny skuteczności leczenia, przestrzegania zaleceń oraz obserwacji działań niepożądanych.
abaloparatyd, bisfosfonian, ćwiczenie z obciążeniem, denosumab, dwuenergetyczna absorpcjometria rentgenowska, gęstość mineralna kości, hipotonia ortostatyczna, hormonalna terapia zastępcza, kalcytonina, kifoplastyka, kifoza piersiowa, kwas zoledronowy, leczenie osteoporozy, lek anaboliczny, marker obrotu kostnego, osteoporoza, resorpcja kości, romosozumab, selektywny modulator receptora estrogenowego, suplementacja wapnia, teryparatyd, wertebroplastyka, złamanie biodra, złamanie Collesa, złamanie kompresyjne kręgosłupa, złamanie nadgarstka, złamanie osteoporotyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie biodra – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Złamanie biodra u osób starszych stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, wiążąc się z wysoką śmiertelnością, która w ciągu roku może być nawet 34-krotnie wyższa niż w populacji ogólnej. Śmiertelność 30-dniowa po operacji wynosi około 5,36-8,6%, natomiast roczna waha się od 16,6% do 34,7%. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują zaawansowany wiek, płeć męską, współistniejące choroby (m.in. nowotwór przerzutowy, POChP, niewydolność serca), zaburzenia poznawcze, stan funkcjonalny przed złamaniem oraz czas do operacji. Modele prognostyczne, takie jak Nottingham Hip Fracture Score (NHFS) z AUC 0,70-0,71 dla śmiertelności 30-dniowej oraz model regresji logistycznej (AUC 0,74 dla śmiertelności rocznej), wspomagają identyfikację pacjentów wysokiego ryzyka, choć ich przewaga nad oceną kliniczną lekarza jest ograniczona. Nowoczesne metody, w tym radiomika mięśni biodra (AUC 0,90 dla śmiertelności jednorocznej), oferują obiecujące narzędzia prognostyczne.
bisfosfonian, czynność życia codziennego, eBMD, gęstość mineralna kości, hemoglobina, Hip Fracture Estimator of Mortality Amsterdam, hipoalbuminemia, indeks Charlsona, klasyfikacja ASA, model predykcyjny, model regresji logistycznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, Nottingham Hip Fracture Score, nowotwór przerzutowy, osteoporoza, PLR, POChP, przewlekła choroba nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, RDW, Rotterdam Hip Fracture Mortality Prediction-30 Days, stosunek płytek krwi do limfocytów, szerokość rozkładu erytrocytów, uczenie maszynowe, zaburzenie poznawcze, złamanie osteoporotyczne, złamanie podkrętarzowe - Leksykon chorób i schorzeń
Złamana noga – Epidemiologia
Złamania kończyn dolnych stanowią istotny problem zdrowia publicznego, z częstością występowania szacowaną na 215,9 złamań długich kości kończyn dolnych na 100 000 pacjentów rocznie. Epidemiologia tych złamań wykazuje zróżnicowanie w zależności od lokalizacji anatomicznej, wieku, płci oraz czynników socjoekonomicznych i etnicznych. Złamania kostek są trzecim najczęstszym typem złamań, a złamania trzonu piszczeli dotyczą około 492 000 przypadków rocznie w USA, z bimodalnym rozkładem szczytów w wieku 20 i 50 lat. Kobiety po 50. roku życia mają wyższą częstość złamań (155 na 10 000 osób rocznie) niż mężczyźni (72 na 10 000), choć w przypadku złamań trzonu piszczeli ryzyko jest nieco wyższe u mężczyzn (21,5/100 000) niż u kobiet (12,3/100 000). Mechanizmy urazów różnią się w zależności od grupy wiekowej i lokalizacji złamania, z prostymi upadkami dominującymi w złamaniach kostek, a urazami wysokoenergetycznymi, takimi jak kolizje pojazdów mechanicznych, w złamaniach trzonu piszczeli. Wzrost częstości złamań u osób starszych, zwłaszcza powyżej 75 roku życia, oraz rosnąca liczba infekcji związanych ze złamaniami (wzrost z 8,4 do 10,7 przypadków na 100 000 mieszkańców w latach 2008-2018) wskazują na rosnące wyzwania dla systemów opieki zdrowotnej.
choroba tętnic obwodowych, choroba zwyrodnieniowa, densytometria, dysfagia, infekcja związana ze złamaniem, klasyfikacja złamań, kończyna dolna, obciążanie kończyny, oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe, osteoporoza, osteoporoza systemowa, reumatoidalne zapalenie stawów, uraz komunikacyjny, uraz wysokoenergetyczny, złamanie biodra, złamanie kończyny dolnej, złamanie kości udowej, złamanie kostki, złamanie kręgu, złamanie niskoenergetyczne, złamanie osteoporotyczne, złamanie otwarte, złamanie śródstopia, złamanie stopy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Femoston conti 1 mg + 5 mg
Femoston conti 1 mg + 5 mg to preparat hormonalny zawierający 1 mg 17β-estradiolu (estradiol półwodny) oraz 5 mg dydrogesteronu, klasyfikowany w grupie progestagenów i estrogenów (kod ATC: G03FA14). Estradiol uzupełnia niedobory estrogenów u kobiet po menopauzie, łagodząc objawy wypadowe i zapobiegając utracie masy kostnej. Dydrogesteron, jako progestagen doustny, przeciwdziała ryzyku rozrostu endometrium i raka endometrium, które mogą wynikać z monoterapii estrogenowej u kobiet z zachowaną macicą. Klinicznie potwierdzono szybkie złagodzenie objawów menopauzy oraz wysoką skuteczność terapii, z 88% pacjentek osiągających amenorrhea po 10-12 miesiącach leczenia, przy rzadkim występowaniu nieregularnych krwawień (15% w pierwszych 3 miesiącach, spadających do 12% w okresie 10-12 miesiąca).
17β-estradiol, amenorrhea, dydrogesteron, estradiol, gęstość mineralna kości, hormonalna terapia zastępcza, krętarz kości udowej, menopauza, nieregularne krwawienie, objawy wypadowe, odcinek lędźwiowy kręgosłupa, osteoporoza, plamienie, rak endometrium, rozrost endometrium, szyjka kości udowej, trójkąt Warda, złamanie osteoporotyczne, złamanie szyjki kości udowej, złamanie trzonu kręgu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symbicort (80 mcg + 2,25 mcg)/dawkę
Lek Symbicort, zawierający budezonid (80 µg) i formoterol (2,25 µg) w formie aerozolu inhalacyjnego, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla obu składników, bez zwiększenia ich częstości w porównaniu do monoterapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane wynikają z działania agonisty receptorów β2-adrenergicznych (formoterolu) i obejmują drżenie mięśni oraz kołatanie serca, które zwykle mają łagodne nasilenie i ustępują samoistnie. Często występują także zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i gardła (kandydoza), które można ograniczyć poprzez płukanie jamy ustnej po inhalacji. Rzadkie, ale istotne działania niepożądane to reakcje nadwrażliwości, hipokaliemia, zaburzenia rytmu serca, paradoksalny skurcz oskrzeli (występujący u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów) oraz objawy ogólnoustrojowe związane z długotrwałym stosowaniem kortykosteroidów, takie jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, zahamowanie wzrostu u dzieci oraz zmniejszenie gęstości mineralnej kości.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, ból głowy, budezonid, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, drżenie, drżenie mięśni, dysfonia, formoterol, gęstość mineralna kości, hiperglikemia, hipokaliemia, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, kołatanie serca, kortykosteroid, kurcz mięśni, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, siniaczenie, skurcz dodatkowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie smaku, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zawrót głowy, zespół Cushinga, złamanie osteoporotyczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Orocal D3 500 mg + 10 mcg
Lek Orocal D3 w dawce 500 mg wapnia (w formie węglanu wapnia) oraz 10 µg (400 j.m.) witaminy D3 (cholekalcyferolu) w postaci tabletek do żucia jest wskazany do profilaktyki i terapii niedoborów tych składników u dorosłych pacjentów z grup ryzyka. Preparat znajduje zastosowanie szczególnie u osób starszych z ograniczoną ekspozycją na światło słoneczne, pacjentów z osteoporozą poddawanych terapii antyresorpcyjnej, osób z niedostateczną podażą wapnia i witaminy D w diecie, pacjentów po złamaniach osteoporotycznych oraz u osób z zaburzeniami wchłaniania wapnia i/lub witaminy D. Orocal D3 jest również elementem wspomagającym leczenie osteoporozy, stosowanym równolegle z bisfosfonianami, modulatorami receptorów estrogenowych czy parathormonem.
absorpcja składników aktywnych, bisfosfoniany, cholekalcyferol, dysfagia, lek antyresorpcyjny, modulator receptora estrogenowego, niedobór wapnia i witaminy D, osteoporoza, parathormon, resorpcja kości, tabletka do żucia, terapia niedoboru, węglan wapnia, zaburzenie wchłaniania, złamanie osteoporotyczne