teikoplanina
Teikoplanina jest antybiotykiem glikopeptydowym o działaniu bakteriobójczym, stosowanym w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, w tym szczepy oporne na metycylinę (MRSA). Strukturalnie jest podobna do wankomycyny, ale charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania, co umożliwia podawanie raz na dobę.
Mechanizm działania teikoplaniny polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z prekursorami peptydoglikanu zawierającymi D-alanylo-D-alaninę. Jest skuteczna wobec gronkowców (w tym MRSA), paciorkowców, enterokoków (z wyjątkiem szczepów opornych na wankomycynę) oraz Clostridium difficile.
Teikoplanina stosowana jest głównie w leczeniu ciężkich zakażeń, takich jak posocznica, zapalenie wsierdzia, zakażenia kości i stawów, zakażenia skóry i tkanek miękkich. Podawana jest dożylnie lub domięśniowo, przy czym dawkowanie obejmuje zazwyczaj dawkę nasycającą, a następnie dawki podtrzymujące.
W porównaniu z wankomycyną, teikoplanina wykazuje mniejszą nefrotoksyczność i rzadziej wywołuje zespół czerwonego człowieka. Monitoring stężenia leku w surowicy jest zalecany u pacjentów z ciężkimi infekcjami, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz podczas długotrwałego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teicopix 200 mg
Teikoplanina (produkt Teicopix) wykazuje ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży, z badaniami na zwierzętach wskazującymi na potencjalne ryzyko reprodukcyjne, takie jak zwiększona liczba poronień i wyższa śmiertelność noworodków u szczurów przy dużych dawkach. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność w modelach zwierzęcych, jednak ryzyko uszkodzenia ucha wewnętrznego i nerek płodu wymaga szczególnej uwagi. Stosowanie teikoplaniny w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści kliniczne przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a decyzja powinna być podjęta po indywidualnej ocenie i konsultacji z pacjentką. Produkt dostępny jest w dawkach 200 mg i 400 mg, w formie roztworu do wstrzykiwań/infuzji lub doustnego, co pozwala na dostosowanie terapii do potrzeb pacjentki.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Teicoplanin AptaPharma jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 200 mg i 400 mg teikoplaniny, odpowiadających co najmniej 200 000 j.m. i 400 000 j.m. substancji czynnej. Po rekonstytucji proszku z dołączonym rozpuszczalnikiem (3,14 mL wody do wstrzykiwań) uzyskuje się roztwór o objętości 3,0 mL zawierający odpowiednio 200 mg lub 400 mg teikoplaniny, o pH 7,2-7,8 i izotoniczny względem osocza. Preparat zawiera 10 mg sodu na fiolkę, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Roztwór po rekonstytucji ma charakterystyczny lekko do intensywnie brązowawy, opalizujący wygląd i jest przeznaczony do jednorazowego użycia, z zachowaniem stabilności chemicznej i fizycznej do 24 godzin w temperaturze 2-8°C, pod warunkiem natychmiastowego zużycia ze względów mikrobiologicznych.
aminoglikozyd, chlorek sodu, dializa otrzewnowa, guma bromobutylowa, liofilizowany proszek, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, proszek i rozpuszczalnik do roztworu, rekonstytucja, roztwór dekstrozy, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Ringera, roztwór Ringera z mleczanami, stabilność farmaceutyczna, substancja pomocnicza o znanym działaniu, teikoplanina, terapia skojarzona, uszczelnienie flip-off, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teikoplanina BRADEX 200 mg* *odpowiada 200 000 IU
Teikoplanina BRADEX, dostępna w dawkach 200 mg i 400 mg, jest antybiotykiem stosowanym do wstrzykiwań, infuzji oraz doustnie. W trakcie terapii należy monitorować działania niepożądane, które obejmują m.in. leukopenię, małopłytkowość, eozynofilię (częstość: często), a także agranulocytozę, neutropenię i pancytopenię (częstość nieznana). Istotne są reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny oraz DRESS, a także ciężkie reakcje skórne, w tym zespół czerwonego człowieka, toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, obrzęk naczynioruchowy, złuszczające zapalenie skóry i pokrzywka. Często występują również objawy ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, ból głowy) oraz zaburzenia słuchu i błędnika (częstość nieznana).
agranulocytoza, antybiotyk, biegunka, drgawka, działanie niepożądane, eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, nefrotoksyczność, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ototoksyczność, pancytopenia, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, teikoplanina, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył, zapalenie żył, zespół czerwonego człowieka, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Teikoplanina, glikopeptydowy antybiotyk, wykazuje istotny profil działań niepożądanych, z naciskiem na ryzyko nefrotoksyczności, które jest zależne od schematu dawkowania. Przy niskich dawkach nasycających (średnio 6 mg/kg dwa razy na dobę, następnie 6 mg/kg raz na dobę) nefrotoksyczność występuje u około 2% pacjentów. Natomiast w badaniu obserwacyjnym u 300 pacjentów leczonych wysokimi dawkami nasycającymi (12 mg/kg dwa razy na dobę, średnio 5 dawek, a następnie 12 mg/kg raz na dobę) wskaźnik nefrotoksyczności wyniósł 11,0% w pierwszych 10 dniach terapii, 20,6% skumulowanie do 60 dni po leczeniu oraz 27,0% u pacjentów z ponad 5 dawkami nasycającymi. Ponadto, teikoplanina może wywoływać reakcje anafilaktyczne, zaburzenia słuchu (głuchota, ubytek słuchu, szumy uszne), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, eozynofilia) oraz inne działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10, takie jak ropień, zapalenie żył, skurcz oskrzeli, biegunka, wysypka i podwyższone stężenie kreatyniny.
antybiotyk glikopeptydowy, eozynofilia, głuchota, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, nefrotoksyczność, ototoksyczność, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szumy uszne, teikoplanina, wzrost aktywności aminotransferaz, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie słuchu, zakażenie kości i stawów, zapalenie wsierdzia, zapalenie żył - Leksykon substancji czynnych
Kloksacylina – Przeciwwskazania stosowania
Kloksacylina, dostępna w preparacie Syntarpen w dawkach 500 mg (tabletki powlekane) oraz 1 g i 2 g (proszek do roztworu do wstrzykiwań/infuzji), jest przeciwwskazana u pacjentów z udokumentowaną nadwrażliwością na substancję czynną lub inne antybiotyki beta-laktamowe, w tym penicyliny, cefalosporyny i inne beta-laktamy, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Dodatkowo, preparaty iniekcyjne zawierają znaczące ilości sodu (55,01 mg/g w Syntarpen 1 g i 50,5 mg/g w Syntarpen 2 g), co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami układu krążenia, niewydolnością serca lub nadciśnieniem tętniczym stosujących dietę niskosodową. Tabletki powlekane zawierają do 680 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z ciężką nietolerancją laktozy lub rzadkimi zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak niedobór laktazy typu Lapp czy zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
alergia krzyżowa, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotyk makrolidowy, antybiotyk tetracyklinowy, cefalosporyna, ciężka reakcja alergiczna, czynnik etiologiczny zakażenia, daptomycyna, dieta niskosodowa, doksycyklina, gronkowiec koagulazo-dodatni, kloksacylina, kloksacylina sodowa, laktaza jednowodna, linezolid, minocyklina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, penicylina naturalna, penicylina półsyntetyczna, pokrzywka, Staphylococcus aureus, substancja pomocnicza, Syntarpen, teikoplanina, wankomycyna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Przedawkowanie teikoplaniny, antybiotyku glikopeptydowego dostępnego w dawkach 200 mg i 400 mg (odpowiednio ≥200 000 j.m. i ≥400 000 j.m.) w postaci roztworu do wstrzykiwań, wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza w populacji pediatrycznej. Opisano przypadek 29-dniowego niemowlęcia, które otrzymało dożylnie 400 mg (95 mg/kg masy ciała), co znacznie przekroczyło standardowe dawkowanie i wywołało objaw pobudzenia psychomotorycznego. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania są ograniczone, jednak u noworodków objawy obejmują głównie pobudzenie i niepokój. Po rekonstytucji preparat tworzy roztwór o charakterystycznym brązowym, opalizującym zabarwieniu, co jest istotne dla prawidłowego rozpoznania i podania leku.
aktywność psychomotoryczna, antybiotyk glikopeptydowy, dawkowanie standardowe, dializa otrzewnowa, hemodializa, leczenie objawowe, metoda nerkozastępcza, parametry życiowe, pobudzenie u niemowląt, populacja pediatryczna, proszek do sporządzania roztworu, przedawkowanie leku, rekonstytucja roztworu, teicoplanin, teikoplanina - Leksykon leków
Interakcje leku – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Produkt leczniczy Teicoplanin AptaPharma (200 mg i 400 mg) nie posiada szczegółowych badań interakcji lekowych, jednak kliniczne dane wskazują na istotne zależności, które należy uwzględnić. Bezwzględnie przeciwwskazane jest mieszanie roztworów teikoplaniny z aminoglikozydami przed podaniem ze względu na niekompatybilność fizyczną i chemiczną, choć jednoczesne podawanie w płynie dializacyjnym jest dopuszczalne. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu teikoplaniny z lekami nefro- i ototoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid i kwas etakrynowy, ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka uszkodzenia nerek i narządu słuchu. Monitorowanie funkcji nerek (kreatynina, GFR, BUN) oraz słuchu jest zalecane, zwłaszcza przy długotrwałej terapii i u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z innymi grupami leków, takimi jak antybiotyki innych klas, leki przeciwnadciśnieniowe, znieczulające, nasercowe czy przeciwcukrzycowe.
amfoterycyna B, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, BUN, choroba autoimmunologiczna, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, cytostatyk, diuretyk pętlowy, furosemid, gentamycyna, GFR, kolistyna, kreatynina, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, monitorowanie stężenia leku, nefrotoksyczność, ototoksyczność, parametr nerkowy, racjonalna antybiotykoterapia, roztwór teikoplaniny, teikoplanina, terapia wielolekowa, tobramycyna, zakażenie mieszane, zapalenie otrzewnej, związek platyny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Dawkowanie teikoplaniny (lek BRADEX) wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, odpowiedzi klinicznej oraz czynności nerek pacjenta. Monitorowanie stężeń leku w surowicy jest kluczowe dla zapewnienia skuteczności terapii, z docelowymi stężeniami minimalnymi wynoszącymi dla większości zakażeń Gram-dodatnich ≥15 mg/L (FPIA) oraz 10 mg/L (HPLC), a dla ciężkich zakażeń, takich jak infekcyjne zapalenie wsierdzia, 30-40 mg/L (FPIA) lub 15-30 mg/L (HPLC). Dawkowanie nasycające i podtrzymujące różni się w zależności od wskazania, np. w zakażeniach skóry i tkanki miękkiej stosuje się 6 mg/kg mc. co 12 godzin (3 dawki nasycające) oraz 6 mg/kg mc. raz na dobę w leczeniu podtrzymującym, natomiast w infekcyjnym zapaleniu wsierdzia dawka nasycająca wynosi 12 mg/kg mc. co 12 godzin (3-5 dawek), a podtrzymująca 12 mg/kg mc. raz na dobę. Terapia powinna trwać co najmniej 21 dni w zapaleniu wsierdzia, nie przekraczając 4 miesięcy.
bakterie Gram-dodatnie, CAPD, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, czynność nerek, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfagia, hemodializa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, metoda HPLC, monitorowanie stężenia, niewydolność nerek, stężenie teikoplaniny, teikoplanina, terapia dożylna, wlew dożylny, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanki miękkiej, zapalenie okrężnicy, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teicopix 200 mg
Teikoplanina, substancja czynna leku Teicopix, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najważniejszych działań niepożądanych należą reakcje immunologiczne, takie jak anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny oraz osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Nefrotoksyczność jest istotnym ryzykiem, szczególnie przy dawkach nasycających 12 mg/kg mc. dwa razy na dobę, gdzie częstość potwierdzonej nefrotoksyczności wynosi 11,0% w ciągu pierwszych 10 dni terapii, a skumulowana do 60 dni po leczeniu wzrasta do 20,6%. U pacjentów otrzymujących więcej niż 5 dawek nasycających ryzyko to wzrasta do 27%. Ponadto, teikoplanina może powodować zaburzenia słuchu, w tym głuchotę i szumy uszne, które mogą mieć charakter nieodwracalny.
agranulocytoza, aminotransferaza, biegunka, eozynofilia, fosfataza zasadowa, głuchota, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, napad drgawkowy, neutropenia, niewydolność nerek, nudność, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, ropień, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie przedsionkowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Teikoplanina jest antybiotykiem glikopeptydowym o szerokim spektrum działania przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, zarówno tlenowym, jak i beztlenowym. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej bakterii poprzez specyficzne wiązanie z resztami D-alanylo-D-alaninowymi, co blokuje syntezę peptydoglikanu. Oporność na teikoplaninę może wynikać z modyfikacji miejsca docelowego (np. u Enterococcus faecium, gdzie D-Ala-D-Ala zamieniane jest na D-Ala-D-mleczan) lub nadprodukcji prekursorów murein (szczególnie u gronkowców). Istotne jest również zjawisko oporności krzyżowej z wankomycyną, choć nie wszystkie szczepy oporne na wankomycynę wykazują oporność na teikoplaninę, co ma znaczenie terapeutyczne. Według wytycznych EUCAST (wersja 11.0, 01.01.2021) wartości graniczne MIC dla teikoplaniny wynoszą m.in. ≤ 2 mg/L dla Staphylococcus aureus i Enterococcus spp., a > 2 mg/L oznacza oporność.
antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-ujemna, bakterie Gram-dodatnie, beztlenowa bakteria Gram-dodatnia, biosynteza ściany komórkowej, Clostridium difficile, D-dehydrogenaza mleczanowa, Enterococcus, Enterococcus faecium, gronkowiec koagulazo-ujemny, minimalne stężenie hamujące, modyfikacja miejsca docelowego, MRSA, oporność krzyżowa, paciorkowiec grupy viridans, peptydoglikan, reszty D-alanylo-D-alaninowe, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, teikoplanina, wankomycyna, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Przeciwwskazaniem bezwzględnym do stosowania teikoplaniny (w dawkach 200 mg i 400 mg) jest nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie Teikoplanina BRADEX. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować spektrum od łagodnych zmian skórnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych, co wymaga szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku wcześniejszych reakcji na glikopeptydy, takie jak wankomycyna, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia nadwrażliwości należy bezwzględnie odstąpić od terapii i rozważyć alternatywne opcje leczenia. W razie niejasności co do historii alergii wskazana jest konsultacja alergologiczna przed rozpoczęciem terapii.
antybiotyk glikopeptydowy, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, droga podania, duszność, historia alergii, karta informacyjna, konsultacja alergologiczna, nadwrażliwość, nadwrażliwość na substancję czynną, podanie doustne, podanie parenteralne, proszek i rozpuszczalnik, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, roztwór do wstrzykiwań, roztwór doustny, substancja pomocnicza, teikoplanina, wankomycyna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Teikoplanina, substancja czynna leku Teicoplanin AptaPharma, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w ciąży i podczas karmienia piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania teikoplaniny u kobiet ciężarnych są ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały potencjalne ryzyko toksycznego wpływu na reprodukcję, w tym zwiększoną liczbę poronień oraz podwyższoną śmiertelność noworodków. Ryzyko uszkodzenia ucha wewnętrznego i nerek płodu nie może być wykluczone. W związku z tym teikoplaniny nie zaleca się stosować w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko. Brak jest również jednoznacznych danych dotyczących przenikania teikoplaniny do mleka kobiecego, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka u kobiet karmiących piersią.
badanie przedkliniczne, badanie reprodukcyjne, działanie toksyczne, funkcja nerek, karmienie piersią, kobieta ciężarna, mleko ludzkie, model zwierzęcy, nerka płodu, poronienie, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka kobiecego, śmiertelność noworodków, Teicoplanin AptaPharma, teikoplanina, uszkodzenie ucha wewnętrznego, wiek rozrodczy, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Skład i postać leku – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Teicoplanin AptaPharma to antybiotyk glikopeptydowy dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Każda fiolka zawiera odpowiednio 200 mg (≥200 000 j.m.) lub 400 mg (≥400 000 j.m.) teikoplaniny w objętości 3,0 mL po rekonstytucji. Preparat zawiera również 10 mg sodu na fiolkę, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Roztwór po sporządzeniu jest izotoniczny, o pH 7,2-7,8, i ma barwę brązowawą, opalizującą. Zaleca się powolne wstrzyknięcie rozpuszczalnika do proszku, delikatne mieszanie i odstanie w celu usunięcia piany. Preparat można podawać bezpośrednio, po rozcieńczeniu lub doustnie, stosując odpowiednie roztwory do infuzji, takie jak 0,9% NaCl, roztwór Ringera, dekstroza 5% lub 10%, a także roztwory do dializy otrzewnowej.
aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, dializa otrzewnowa, infekcja bakteryjna, interakcje leków, izotoniczność osocza, jednostka międzynarodowa, liofilizowany proszek, proszek i rozpuszczalnik, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu, roztwór dekstrozy, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Ringera, roztwór Ringera z mleczanami, substancja pomocnicza, teikoplanina, terapia skojarzona, woda do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Teikoplanina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteriami Gram-dodatnimi, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w okresie reprodukcyjnym, zwłaszcza w ciąży i laktacji. Dane kliniczne dotyczące stosowania teikoplaniny w ciąży są ograniczone, jednak badania na modelach zwierzęcych wykazały, że duże dawki mogą powodować zwiększoną częstość poronień, wyższą śmiertelność noworodków oraz urodzenia martwego potomstwa. Istnieje potencjalne ryzyko ototoksyczności i nefrotoksyczności u płodu, co wymaga dokładnej oceny bilansu korzyści i ryzyka oraz specjalistycznej opieki położniczej i neonatologicznej wraz z monitorowaniem funkcji nerek i słuchu noworodka po porodzie.
antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, ciężkie zakażenie bakteryjne, funkcja nerek, karmienie piersią, laktacja, martwe urodzenie, nefrotoksyczność, opieka neonatologiczna, opieka położnicza, ototoksyczność, płodność, poronienie, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka kobiecego, śmiertelność noworodków, teikoplanina, uszkodzenie nerek płodu, zaburzenie słuchu, zakażenie bakteryjne, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lakcid forte minimum 10 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus
Lakcid forte to preparat probiotyczny dostępny w postaci kapsułek twardych, zawierających minimum 10 miliardów CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus, w trzech szczepach: Pen (40%), E/N (40%) oraz Oxy (20%). Szczepy te wykazują oporność na szeroki zakres antybiotyków, w tym beta-laktamy, makrolidy, aminoglikozydy, karbapenemy oraz glikopeptydy, co umożliwia ich bezpieczne stosowanie równocześnie z antybiotykoterapią. Kapsułki mają celulozową budowę ułatwiającą podanie, a zawartość obejmuje mleko odtłuszczone jako podłoże, sacharozę (115 mg/kapsułkę) oraz laktozę (83 mg/kapsułkę), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych cukrów. Obecność barwnika żółcień pomarańczowa (E110) może wywoływać reakcje alergiczne u wrażliwych osób.
amoksycylina, ampicylina, antybiotykoterapia, azlocylina, cefepim, cefotaksym, cefradyna, ceftazydym, cefuroksym, doksycyklina, dwutlenek tytanu, erytromycyna, gentamycyna, hydroksypropylometyloceluloza, imipenem, jednostka formowania kolonii, kapsułka twarda, klindamycyna, kloksacylina, kolistyna, kompleks miedziowy chlorofilu, kotrimoksazol, krzemionka koloidalna bezwodna, kwas nalidyksowy, Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus rhamnosus E/N, Lactobacillus rhamnosus Oxy, Lactobacillus rhamnosus Pen, laktoza, magnezu stearynian, meropenem, metronidazol, mleko odtłuszczone, neomycyna, netylmycyna, oporność na antybiotyki, penicylina, piperacylina, reakcja alergiczna, rekonstytucja, sacharoza, streptomycyna, substancja pomocnicza, szczep bakterii probiotycznej, teikoplanina, tobramycyna, wankomycyna, zawiesina, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Teicopix 400 mg
Przedawkowanie teikoplaniny, choć rzadkie, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, zwłaszcza w populacji pediatrycznej, gdzie najczęściej wynika z błędów dawkowania. Opisano przypadek 29-dniowego noworodka, u którego dożylne podanie dawki 400 mg (95 mg/kg masy ciała) spowodowało pobudzenie psychoruchowe, co wskazuje na neurotoksyczne działanie leku przy dawkach znacznie przekraczających standardowe. Objawy przedawkowania obejmują głównie zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, manifestujące się zwiększoną aktywnością motoryczną, niepokojem i drażliwością. Warto podkreślić, że dawki terapeutyczne teikoplaniny są znacznie niższe, a ryzyko przedawkowania jest szczególnie wysokie u noworodków i dzieci.
antybiotyk glikopeptydowy, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, eliminacja leku, hemodializa, leczenie objawowe, metoda nerkozastępcza, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, populacja pediatryczna, proszek do sporządzania roztworu, przedawkowanie leku, przedawkowanie teikoplaniny, teikoplanina, zaburzenia OUN - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Teikoplanina BRADEX 200 mg* *odpowiada 200 000 IU
Teikoplanina BRADEX to antybiotyk glikopeptydowy dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub doustnego podania w dawkach 200 mg i 400 mg (stężenie po rekonstytucji 200 mg/3 ml lub 400 mg/3 ml). Lek jest wskazany do pozajelitowego leczenia u dorosłych i dzieci od urodzenia powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń kości i stawów (osteomyelitis, septyczne zapalenie stawów), szpitalnego i pozaszpitalnego zapalenia płuc, powikłanych zakażeń dróg moczowych, infekcyjnego zapalenia wsierdzia, zapalenia otrzewnej u pacjentów dializowanych metodą CAPD oraz bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami. Ponadto, teikoplanina może być stosowana doustnie jako alternatywa w leczeniu biegunki i zapalenia okrężnicy wywołanych przez Clostridium difficile, szczególnie po antybiotykoterapii. W ciężkich zakażeniach lub przy patogenach o złożonym profilu oporności zaleca się łączenie teikoplaniny z innymi antybiotykami w celu zwiększenia skuteczności i ograniczenia rozwoju oporności.
alergia na penicylinę, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykooporność, antybiotykoterapia, badanie mikrobiologiczne, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, Clostridium difficile, dializa otrzewnowa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, metycylinooporny gronkowiec, MRSA, nadwrażliwość na beta-laktamy, niewydolność nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, septyczne zapalenie stawów, środek przeciwbakteryjny, szpitalne zapalenie płuc, teikoplanina, wankomycyna, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanki miękkiej, zapalenie kości i szpiku, zapalenie okrężnicy, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vancomycin-MIP 1000
Wankomycyna, stosowana głównie przeciwko mikroorganizmom Gram-dodatnim, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja u pacjentów z alergią na teikoplaninę), ototoksyczność (szumy uszne, głuchota), nefrotoksyczność oraz ciężkie reakcje skórne (SCARs: SJS, TEN, DRESS, AGEP). Zaleca się podawanie leku w powolnej infuzji (2,5–5 mg/ml, max 10 mg/min, co najmniej 60 minut) w celu minimalizacji ryzyka zespołu czerwonego człowieka i powikłań sercowo-naczyniowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u osób starszych, noworodków i wcześniaków, a także u pacjentów jednocześnie leczonych lekami nefro- i ototoksycznymi (np. aminoglikozydy, NLPZ, amfoterycyna B). Monitorowanie stężenia wankomycyny we krwi jest kluczowe zwłaszcza przy długotrwałej terapii, dużych dawkach oraz u pacjentów z ryzykiem toksyczności.
agranulocytoza, antybiotyk aminoglikozydowy, atrezja odbytu, choroba Hirschprunga, ciężka reakcja skórna, Clostridium difficile, depresja mięśnia sercowego, enterokok oporny na wankomycynę, filtracja kłębuszkowa, inhibitor pompy protonowej, krwotoczno-okluzyjne zapalenie naczyń siatkówki, nadkażenie, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, reakcja histaminopodobna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, subterapeutyczne stężenie leku, szum uszny, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamista, zaburzenie czynności nerek, zapalenie żyły, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lakcid forte minimum 10 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus
Lakcid forte, zawierający minimum 10 mld CFU Lactobacillus rhamnosus (szczepy Pen 40%, E/N 40%, Oxy 20%), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście przedawkowania. Do tej pory nie zgłoszono żadnych przypadków przedawkowania tego probiotyku, co wskazuje na jego relatywnie szerokie bezpieczeństwo kliniczne. Preparat zawiera również substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (115 mg/kapsułka), laktoza (83 mg/kapsułka) oraz barwnik żółcień pomarańczowa (E110), które w przypadku znacznego przedawkowania mogą potencjalnie wywołać reakcje u pacjentów z nietolerancją lub nadwrażliwością, choć brak jest bezpośrednich dowodów klinicznych potwierdzających takie zdarzenia.
amoksycylina, ampicylina, cefepim, cefotaksym, ceftazydym, cefuroksym, doksycyklina, erytromycyna, gentamycyna, imipenem, jednostka tworząca kolonię, klindamycyna, Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus rhamnosus E/N, Lactobacillus rhamnosus Oxy, Lactobacillus rhamnosus Pen, laktoza, metronidazol, nietolerancja laktozy, penicylina, preparat probiotyczny, probiotyczny szczep bakterii, profil bezpieczeństwa, sacharoza, teikoplanina, wankomycyna, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Targocid 400 mg
Teikoplanina, aktywny składnik leku Targocid, jest antybiotykiem glikopeptydowym o silnym działaniu bakteriobójczym wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym szczepów metycylinoopornych Staphylococcus aureus oraz Enterococcus faecalis i faecium. Mechanizm działania polega na hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej poprzez specyficzne wiązanie z resztami D-alanylo-D-alaninowymi, co uniemożliwia prawidłową syntezę peptydoglikanu. Oporność na teikoplaninę może wynikać z modyfikacji miejsca docelowego (np. zamiana D-Ala-D-Ala na D-Ala-D-mleczan w Enterococcus faecium) lub nadprodukcji prekursorów murein (w gronkowcach). Istotne jest zjawisko oporności krzyżowej z wankomycyną, choć fenotyp Van-B enterokoków opornych na wankomycynę może pozostawać wrażliwy na teikoplaninę, co ma znaczenie terapeutyczne.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, biosynteza ściany komórkowej, Clostridium difficile, Corynebacterium jeikeium, Enterococcus, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, EUCAST, glikopeptydy, gronkowiec koagulazo-ujemny, Legionella pneumophila, metoda mikrorozcieńczeń, MIC, minimalne stężenie hamujące, Mycoplasma, oporność drobnoustrojów, oporność krzyżowa, paciorkowiec zieleniący, Peptostreptococcus, reszta D-alanylo-D-alaninowa, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, synteza peptydoglikanu, szczep dziki, szczep metycylinooporny, teikoplanina, wankomycyna, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teicopix 200 mg
Dawkowanie teikoplaniny wymaga indywidualnego dostosowania do rodzaju i ciężkości zakażenia, odpowiedzi klinicznej oraz funkcji nerek pacjenta. Minimalne skuteczne stężenia terapeutyczne w surowicy wynoszą ≥10 mg/L (HPLC) lub ≥15 mg/L (FPIA) dla większości zakażeń Gram-dodatnich, a w ciężkich zakażeniach, takich jak zapalenie wsierdzia, odpowiednio 15-30 mg/L (HPLC) i 30-40 mg/L (FPIA). Dawka nasycająca wynosi zwykle 6-12 mg/kg m.c. podawana 3-5 razy co 12 godzin, a dawka podtrzymująca 6-12 mg/kg m.c. raz na dobę, z kontrolą stężenia leku co najmniej raz w tygodniu. W przypadku zakażeń Clostridium difficile zaleca się podanie doustne 100-200 mg dwa razy dziennie przez 7-14 dni. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie modyfikuje się po 4 dniach leczenia, zmniejszając dawkę podtrzymującą o połowę przy klirensie kreatyniny 30-80 mL/min lub do ⅓ dawki przy klirensie <30 mL/min, z uwzględnieniem, że teikoplanina nie jest usuwana podczas hemodializy.
bakterie Gram-dodatnie, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie przeciwbakteryjne, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, monoterapia, niewydolność nerek, stężenie terapeutyczne, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zakażenie kości i stawów, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalenie jelita grubego, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teicoplanin Altan 200 mg
Teicoplanin Altan to preparat zawierający 200 mg teikoplaniny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub doustnego podania. Dawkowanie i czas terapii należy indywidualizować, uwzględniając rodzaj i ciężkość zakażenia, odpowiedź kliniczną, wiek pacjenta oraz funkcję nerek. Monitorowanie minimalnych stężeń leku w surowicy jest kluczowe, z docelowymi wartościami dla większości zakażeń Gram-dodatnich wynoszącymi ≥10 mg/l (HPLC) lub ≥15 mg/l (FPIA), a dla ciężkich zakażeń, takich jak zapalenie wsierdzia, 15-30 mg/l (HPLC) lub 30-40 mg/l (FPIA). Dawkowanie nasycające i podtrzymujące różni się w zależności od wskazania, np. zakażenia skóry i tkanek miękkich wymagają 400 mg i.v./i.m. co 12 godzin (3 dawki) i dawki podtrzymującej 6 mg/kg m.c. raz na dobę, natomiast infekcyjne zapalenie wsierdzia wymaga 800 mg i.v. co 12 godzin (3-5 dawek) i dawki podtrzymującej 12 mg/kg m.c. raz na dobę. Czas leczenia zapalenia wsierdzia powinien wynosić co najmniej 21 dni, nie przekraczając 4 miesięcy.
bakterie Gram-dodatnie, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, Clostridium difficile, dawka nasycająca, działanie przeciwbakteryjne, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infekcyjne zapalenie wsierdzia, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, niewydolność nerek, stężenie leku w surowicy, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zaburzenie czynności nerek, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Skład i postać leku – balance 1,5% z 1,5% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l 1,5% glukozy + 1,75 mmol/l wapnia
Balance to roztwór do dializy otrzewnowej dostępny w wariantach z glukozą o stężeniach 1,5%, 2,3% oraz 4,25% i wapniem w stężeniach 1,25 mmol/l lub 1,75 mmol/l. Produkt jest dostarczany w innowacyjnym dwukomorowym worku, gdzie zasadowy roztwór mleczanu i kwaśny roztwór elektrolitów z glukozą są przechowywane oddzielnie i łączone tuż przed użyciem, co zapewnia fizjologiczne pH około 7,0 gotowego roztworu. Osmolarność roztworu waha się od 358 mOsm/l (1,5% glukozy) do 511 mOsm/l (4,25% glukozy), co pozwala na indywidualne dostosowanie ultrafiltracji. Zawartość jonów wapnia wynosi odpowiednio 1,25 lub 1,75 mmol/l, co umożliwia optymalizację bilansu wapniowo-fosforanowego u pacjentów. Składniki pomocnicze, takie jak woda do wstrzykiwań, kwas solny, wodorotlenek i wodorowęglan sodu, stabilizują pH i właściwości roztworu.
automatyczna dializa otrzewnowa, cefazolina, ceftazydym, chlorek magnezu, chlorek sodu, chlorek wapnia, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, gentamycyna, glukoza jednowodna, gospodarka wapniowo-fosforanowa, heparyna, insulina, kwas solny, mleczan sodu, osmolarność, roztwór do dializy otrzewnowej, roztwór elektrolitów, roztwór mleczanu, system dwukomorowy, teikoplanina, ultrafiltracja, wankomycyna, wodorotlenek sodu, wodorowęglan sodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania teikoplaniny w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały potencjalne ryzyko poronień oraz zwiększoną śmiertelność noworodków przy wysokich dawkach. Istnieje także ryzyko ototoksyczności i nefrotoksyczności u płodu, co wymaga dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed podjęciem decyzji o terapii. W przypadku konieczności leczenia teikoplaniną w ciąży, zaleca się monitorowanie płodu oraz rozważenie alternatywnych metod karmienia dziecka podczas terapii.
antybiotyk glikopeptydowy, ciąża, ciężkie zakażenie bakteryjne, działanie niepożądane, karmienie piersią, model zwierzęcy, nefrotoksyczność, ototoksyczność, proszek do sporządzania roztworu, przenikanie leku do mleka, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór doustny, teikoplanina, uszkodzenie nerek, uszkodzenie ucha wewnętrznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teicoplanin Altan 200 mg
Teikoplanina (Teicoplanin Altan 200 mg) jest glikopeptydowym antybiotykiem stosowanym w leczeniu ciężkich zakażeń, którego profil bezpieczeństwa wymaga szczegółowego monitorowania działań niepożądanych. Działania te sklasyfikowano według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość i eozynofilia, a także reakcje ogólne (ból, gorączka) i skórne (rumień, wysypka, świąd). Rzadziej obserwuje się poważniejsze stany, w tym neutropenię, agranulocytozę, pancytopenię, reakcje anafilaktyczne, drgawki, ototoksyczność (głuchota, szumy uszne), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, DRESS) oraz nefrotoksyczność manifestującą się wzrostem stężenia kreatyniny i ostrą niewydolnością nerek. Produkt zawiera 200 mg teikoplaniny (≥200 000 j.m.) oraz 9,45 mg sodu na fiolkę, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
antybiotyk glikopeptydowy, ciężkie zakażenie, drgawki, hiperkreatynemia, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ototoksyczność, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższona fosfataza alkaliczna, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szumy uszne, teikoplanina, toksyczna nekroliza naskórka, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia hematologiczne, zaburzenie przedsionkowe, zapalenie żył, zawroty głowy, zespół czerwonego człowieka, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Targocid 400 mg
Lek Targocid zawiera teikoplaninę i jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub doustnego podania w dawkach 200 mg i 400 mg, co odpowiada odpowiednio 200 000 j.m. i 400 000 j.m. Teikoplanina jest substancją czynną o działaniu przeciwbakteryjnym, stosowaną w terapii zakażeń. Przeciwwskazaniem bezwzględnym do stosowania leku jest nadwrażliwość na teikoplaninę lub jakikolwiek składnik pomocniczy preparatu. W przypadku potwierdzonej alergii na teikoplaninę należy unikać ponownego podawania leku ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, które mogą mieć charakter od łagodnych wysypek po ciężkie, zagrażające życiu wstrząsy anafilaktyczne.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vancomycin-MIP 500
Vancomycin-MIP 500 wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości, które mogą prowadzić do zgonu. U pacjentów z alergią na teikoplaninę istnieje ryzyko krzyżowej reakcji anafilaktycznej. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, funkcji wątroby i nerek oraz analizy moczu, zwłaszcza przy długotrwałym leczeniu lub jednoczesnym stosowaniu leków powodujących neutropenię. Wankomycyna działa wyłącznie na mikroorganizmy Gram-dodatnie i nie powinna być stosowana w monoterapii bez potwierdzenia wrażliwości patogenu. Dawkowanie powinno uwzględniać profil bezpieczeństwa i spektrum działania, a u dzieci poniżej 12 lat dawki powyżej 60 mg/kg masy ciała nie są zalecane. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz osoby w podeszłym wieku, u których ryzyko toksyczności jest zwiększone.
agranulocytoza, aktywność przeciwbakteryjna, antybiotyk aminoglikozydowy, atrezja odbytu, choroba Hirschprunga, ciężka reakcja skórna, Clostridium difficile, depresja mięśnia sercowego, enterokok oporny na wankomycynę, inhibitor pompy protonowej, krwotoczno-okluzyjne zapalenie naczyń siatkówki, krzyżowa reakcja nadwrażliwości, liczba leukocytów, nadkażenie, neutropenia, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, powolna infuzja, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, subterapeutyczne stężenie leku, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wankomycyna, wcześniak, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie żyły, zespół czerwonego człowieka, zespół czerwonej szyi, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Skład i postać leku – bicaVera z 4,25% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Produkt leczniczy bicaVera z 4,25% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l to roztwór do dializy otrzewnowej dostarczany w dwukomorowym worku, gdzie jedna komora zawiera zasadowy roztwór wodorowęglanu sodu (70 mmol/l Na⁺, 70 mmol/l HCO₃⁻), a druga kwaśny roztwór elektrolitów i glukozy (Ca²⁺ 2,5 mmol/l, Na⁺ 198 mmol/l, Mg²⁺ 1,0 mmol/l, Cl⁻ 207 mmol/l, glukoza 85 g/l). Po wymieszaniu obu roztworów powstaje gotowy do użycia roztwór o pH 7,4, osmolarności 509 mOsm/l, zawierający Ca²⁺ 1,25 mmol/l, Na⁺ 134 mmol/l, Mg²⁺ 0,5 mmol/l, Cl⁻ 103,5 mmol/l, HCO₃⁻ 34 mmol/l oraz glukozę 42,5 g/l. Produkt jest dostępny w systemach opakowań stay•safe, sleep•safe oraz sleep safe combo, różniących się komponentami i pojemnościami worków (od 2000 ml do 5000 ml). Substancje pomocnicze to kwas solny, wodorotlenek sodu, dwutlenek węgla i woda do wstrzykiwań, pełniące funkcję regulatorów pH i rozpuszczalników.
cefazolina, ceftazydym, dializa otrzewnowa, dializat, dwutlenek węgla, gentamycyna, glukoza jednowodna, heparyna, infekcja, insulina, kwas solny, magnezu chlorek sześciowodny, osmolarność, regulator pH, roztwór do dializy otrzewnowej, roztwór wodorowęglanu, sodu chlorek, sodu wodorotlenek, sodu wodorowęglan, system dwukomorowy, teikoplanina, wankomycyna, wapnia chlorek dwuwodny, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, zanieczyszczenie mikrobiologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Targocid 200 mg
Dawkowanie teikoplaniny (Targocid) wymaga indywidualnego dostosowania do rodzaju i ciężkości zakażenia, masy ciała pacjenta oraz funkcji nerek. W terapii stosuje się fazę nasycającą i podtrzymującą, z dawkami nasycającymi od 6 do 12 mg/kg m.c. podawanymi co 12 godzin (3-5 dawek), a dawkami podtrzymującymi 6-12 mg/kg m.c. raz na dobę. Minimalne stężenia terapeutyczne w surowicy mierzone metodą FPIA powinny wynosić ≥15 mg/l dla zakażeń skóry, tkanek miękkich, płuc i dróg moczowych, ≥20 mg/l dla zakażeń kości i stawów oraz 30-40 mg/l dla infekcyjnego zapalenia wsierdzia. Monitorowanie stężeń teikoplaniny w osoczu jest niezbędne co najmniej raz w tygodniu, aby zapewnić skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Okres leczenia infekcyjnego zapalenia wsierdzia wynosi minimum 21 dni, a maksymalny czas terapii nie powinien przekraczać 4 miesięcy.
bakterie Gram-dodatnie, biegunka poantybiotykowa, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infekcyjne zapalenie wsierdzia, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, spektrum przeciwbakteryjne, Targocid, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Teicoplanin Altan 200 mg
Produkt leczniczy Teicoplanin Altan, zawierający teikoplaninę, jest klasyfikowany jako lek o niewielkim wpływie na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, jednak może wywoływać działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy i bóle głowy. Objawy te mogą istotnie obniżać sprawność psychomotoryczną, wpływając negatywnie na koordynację ruchową, koncentrację oraz czas reakcji, co stanowi istotne ryzyko podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. W związku z tym pacjenci doświadczający tych objawów podczas terapii teikoplaniną powinni bezwzględnie powstrzymać się od wykonywania wymienionych czynności, aby zapewnić bezpieczeństwo własne oraz innych uczestników ruchu drogowego.
antybiotyk glikopeptydowy, bezpieczeństwo farmakoterapii, ból głowy, leczenie ambulatoryjne, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, roztwór doustny, sprawność psychomotoryczna, substancja czynna, Teicoplanin Altan, teikoplanina, terapia teikoplaniną, warunki ambulatoryjne, warunki szpitalne, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lakcid minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus
Lakcid to probiotyk w formie kapsułek twardych zawierających minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus, w składzie szczepy Pen (40%), E/N (40%) oraz Oxy (20%). Preparat jest wskazany przede wszystkim w leczeniu wspomagającym poantybiotykowego zapalenia jelit, ze szczególnym uwzględnieniem rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, które często wiąże się z infekcją Clostridioides difficile. Lakcid wykazuje oporność na szerokie spektrum antybiotyków, w tym penicyliny, cefalosporyny, karbapenemy, aminoglikozydy, glikopeptydy oraz inne, co umożliwia jego skuteczne stosowanie równocześnie z antybiotykoterapią. W przypadku nawracających epizodów rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, Lakcid może być stosowany jako terapia główna, pomagając przerwać cykl nawrotów.
aminoglikozyd, amoksycylina, ampicylina, azlocylina, bakterie kwasu mlekowego, biegunka poantybiotykowa, biegunka podróżnych, cefalosporyna, cefepim, cefotaksym, cefradyna, ceftazydym, cefuroksym, Clostridioides difficile, doksycyklina, erytromycyna, gentamycyna, glikopeptyd, imipenem, karbapenem, klindamycyna, kloksacylina, kolistyna, kotrimoksazol, kwas nalidyksowy, Lactobacillus rhamnosus, Lakcid, meropenem, metronidazol, mikrobiota jelitowa, neomycyna, netylmycyna, nietolerancja cukrów, penicylina, piperacylina, poantybiotykowe zapalenie jelit, preparat probiotyczny, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, streptomycyna, teikoplanina, tobramycyna, wankomycyna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teicoplanin Altan 200 mg
Teikoplanina (200 mg) jako antybiotyk glikopeptydowy wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w okresie rozrodczym, zwłaszcza w ciąży i podczas karmienia piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania teikoplaniny w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję, w tym zwiększoną śmiertelność noworodków i urodzenia martwych płodów. Potencjalne ryzyko organotoksyczności obejmuje uszkodzenie ucha wewnętrznego i nerek płodu, co może skutkować zaburzeniami słuchu i funkcji nerkowych. Z tego względu teikoplanina nie powinna być stosowana w ciąży, chyba że korzyści kliniczne przewyższają ryzyko. W przypadku konieczności terapii zaleca się ścisłe monitorowanie stanu płodu i funkcji narządów po urodzeniu. Brak jest danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka przy decyzji o kontynuacji karmienia piersią lub terapii.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Teikoplanina BRADEX jest dostępna w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, infuzji lub podania doustnego, w dawkach 200 mg (≥200 000 IU) i 400 mg (≥400 000 IU) teikoplaniny na fiolkę. Po rekonstytucji 3 mL rozpuszczalnika zawiera odpowiednio 200 mg lub 400 mg teikoplaniny, o pH 7,2–7,8 i osmolalności 264–275 mOsm/kg (200 mg) oraz 285–305 mOsm/kg (400 mg). Preparat jest izotoniczny i może być podawany dożylnie (wstrzyknięcie lub infuzja), domięśniowo lub doustnie. Należy unikać mieszania teikoplaniny z aminoglikozydami bezpośrednio przed podaniem ze względu na niezgodności farmaceutyczne. Roztwory po przygotowaniu zachowują stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze 2–8°C, a rozcieńczone roztwory (4–20 mg/mL) dodatkowo przez kolejne 24 godziny w tych samych warunkach.
aminoglikozyd, ampułka polipropylenowa, ampułka szklana, dializa otrzewnowa, infuzja dożylna, leczenie skojarzone, liofilizowany proszek, niezgodność farmaceutyczna, roztwór chlorku sodu, roztwór dekstrozy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór doustny, roztwór Ringera, skażenie mikrobiologiczne, teikoplanina, warunki aseptyczne, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Interakcje leku – Teicoplanin Altan 200 mg
Teikoplanina (200 mg) wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z aminoglikozydami, gdzie mieszanie roztworów jest przeciwwskazane ze względu na niezgodność farmaceutyczną. Jednakże jednoczesne podawanie w płynie dializacyjnym podczas CAPD jest dopuszczalne. Szczególną ostrożność należy zachować przy kojarzeniu teikoplaniny z lekami nefrotoksycznymi, neurotoksycznymi i ototoksycznymi, takimi jak gentamycyna, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna oraz diuretyki pętlowe (furosemid, kwas etakrynowy). Zaleca się monitorowanie funkcji nerek i słuchu, a także stężenia leków immunosupresyjnych (np. cyklosporyny) w trakcie terapii. W badaniach klinicznych nie stwierdzono synergicznej toksyczności, jednak ryzyko sumowania działań niepożądanych wymaga ścisłej kontroli.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk peptydowy, choroba wątroby, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, dysfunkcja nerek, farmakodynamika, farmakokinetyka, funkcja nerek, furosemid, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolistyna, kwas etakrynowy, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, niezgodność farmaceutyczna, ototoksyczność, pacjent pediatryczny, reakcja disulfiramopodobna, teikoplanina, zakażenie bakteryjne, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Dawkowanie Teicoplaninu AptaPharma wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, masy ciała pacjenta, wieku oraz czynności nerek. Minimalne skuteczne stężenia terapeutyczne w surowicy wynoszą ≥10 mg/L (HPLC) lub ≥15 mg/L (FPIA) dla większości zakażeń Gram-dodatnich, a w ciężkich zakażeniach, takich jak zapalenie wsierdzia, 15-30 mg/L (HPLC) lub 30-40 mg/L (FPIA). Monitorowanie stężeń leku w stanie stacjonarnym jest niezbędne, zaleca się kontrolę co najmniej raz w tygodniu. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę podtrzymującą po 4. dniu leczenia należy odpowiednio zmniejszyć: o połowę przy klirensie kreatyniny 30-80 mL/min oraz do jednej trzeciej dawki standardowej przy klirensie <30 mL/min lub u pacjentów hemodializowanych, przy czym teikoplanina nie jest usuwana podczas hemodializy. U noworodków podanie odbywa się wyłącznie dożylnie, a u dzieci dawki są dostosowane do wieku i masy ciała (np. noworodki do 2 miesięcy: dawka nasycająca 16 mg/kg, dawka podtrzymująca 8 mg/kg dożylnie). W przypadku biegunki i zapalenia jelita grubego wywołanych Clostridium difficile stosuje się doustnie 100-200 mg dwa razy na dobę przez 7-14 dni.
bakterie Gram-dodatnie, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infekcyjne zapalenie wsierdzia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, niewydolność nerek, rekonstytucja proszku, spektrum przeciwbakteryjne, stężenie teikoplaniny w surowicy, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zapalenie jelita grubego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teicoplanin Altan 400 mg
Teikoplanina, substancja czynna leku Teicoplanin Altan 400 mg, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Dostępne dane kliniczne są ograniczone, a badania na modelach zwierzęcych wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję przy dużych dawkach, w tym zwiększoną śmiertelność noworodków i urodzenia martwego potomstwa. Potencjalne ryzyko dla płodu obejmuje możliwość uszkodzenia ucha wewnętrznego oraz nerek, dlatego teikoplaniny nie należy stosować w ciąży, chyba że korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. Brak jest jednoznacznych danych dotyczących przenikania teikoplaniny do mleka kobiecego, co komplikuje decyzję o stosowaniu leku u kobiet karmiących piersią.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teicopix 400 mg
Teikoplanina, dostępna w dawkach 200 mg i 400 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, infuzji lub doustnego podania, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania i czasu terapii w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, odpowiedzi klinicznej oraz czynności nerek i wieku pacjenta. Kluczowym elementem terapii jest monitorowanie stężenia leku w surowicy po dawce nasycającej, z minimalnymi stężeniami docelowymi wynoszącymi ≥10 mg/L (HPLC) lub ≥15 mg/L (FPIA) w większości zakażeń Gram-dodatnich, oraz 15-30 mg/L (HPLC) lub 30-40 mg/L (FPIA) w ciężkich zakażeniach, takich jak zapalenie wsierdzia. Dawkowanie podtrzymujące powinno być kontrolowane co najmniej raz w tygodniu, a terapia w zakaźnym zapaleniu wsierdzia powinna trwać minimum 21 dni, nie przekraczając 4 miesięcy. U pacjentów z niewydolnością nerek dawki należy modyfikować od 4. dnia leczenia, stosując odpowiednie redukcje w zależności od klirensu kreatyniny, z uwzględnieniem, że teikoplanina nie jest usuwana podczas hemodializy.
bakterie Gram-dodatnie, biegunka poantybiotykowa, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializa otrzewnowa, działanie przeciwbakteryjne, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infuzja, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, monoterapia, niewydolność nerek, stężenie leku w surowicy, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zakażenie kości i stawów, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Interakcje leku – Teikoplanina BRADEX 200 mg* *odpowiada 200 000 IU
Teikoplanina BRADEX, antybiotyk glikopeptydowy, wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna), z którymi nie należy mieszać roztworów do wstrzyknięć ze względu na fizyczną niezgodność. Jednoczesne stosowanie teikoplaniny z lekami nefrotoksycznymi, neurotoksycznymi lub ototoksycznymi, takimi jak kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid czy kwas etakrynowy, wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek oraz słuchu. Poziom ważności tych interakcji waha się od wysokiego (aminoglikozydy) do średniego (kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna) i niskiego do średniego (furosemid, kwas etakrynowy). W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji teikoplaniny z innymi antybiotykami, lekami przeciwnadciśnieniowymi, znieczulającymi, kardiologicznymi czy przeciwcukrzycowymi.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotyk polipeptydowy, antybiotykoterapia, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, furosemid, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja międzylekowa, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnowotworowy, niezgodność farmaceutyczna, odpowiedź immunologiczna, populacja pediatryczna, środek znieczulający, synergizm toksyczny, teikoplanina, zaburzenie czynności nerek, zapalenie otrzewnej - Leksykon substancji czynnych
Daptomycyna – Przeciwwskazania stosowania
Daptomycyna, będąca cyklicznym lipopeptydem, stosowana jest w terapii zakażeń bakteryjnych i dostępna w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji w dawkach 350 mg oraz 500 mg. Podstawowym i jedynym bezwzględnym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, które mogą różnić się w zależności od producenta (np. Daptomycin Fosun Pharma zawiera mniej niż 1 mmol sodu, czyli 23 mg, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu). W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości, takich jak wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy czy duszność, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie leczenia objawowego, włącznie z adrenaliną w przypadku wstrząsu anafilaktycznego.
Przed zastosowaniem daptomycyny niezbędne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego, zwłaszcza dotyczącego reakcji na antybiotyki z grupy lipopeptydów. W razie wątpliwości wskazane jest wykonanie testów alergicznych. W przypadku potwierdzonej nadwrażliwości należy rozważyć alternatywne antybiotyki, takie jak glikopeptydy (wankomycyna, teikoplanina), oksazolidynony (linezolid) czy lipoglikopeptydy (dalbawancyna, oritawancyna), dostosowując wybór do wrażliwości patogenu i lokalizacji zakażenia. Informacja o nadwrażliwości powinna być wyraźnie odnotowana w dokumentacji medycznej oraz przekazana pacjentowi, a w wyjątkowych sytuacjach klinicznych możliwe jest rozważenie desensytyzacji pod kontrolą alergologa.
adrenalina, alergolog, antybiotyk alternatywny, daptomycyna, desensytyzacja, glikopeptyd, kortykosteroid, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, linezolid, lipopeptyd cykliczny, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, oksazolidynon, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, spadek ciśnienia tętniczego, substancja czynna, teikoplanina, test alergiczny, wankomycyna, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Interakcje leku – Targocid 200 mg
Teikoplanina, substancja czynna leku Targocid, wykazuje potencjalne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z aminoglikozydami (gentamycyna, tobramycyna, amikacyna), kolistyną, amfoterycyną B, cyklosporyną, cisplatyną oraz diuretykami pętlowymi (furosemid, kwas etakrynowy). Mieszanie roztworów teikoplaniny z aminoglikozydami przed wstrzyknięciem jest przeciwwskazane ze względu na niezgodności farmaceutyczne, choć możliwe jest ich jednoczesne podawanie w płynie dializacyjnym. Stosowanie teikoplaniny z wymienionymi lekami może zwiększać ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności, dlatego zaleca się monitorowanie funkcji nerek i słuchu. W badaniach klinicznych nie potwierdzono synergistycznej toksyczności, jednak ostrożność jest wskazana, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. Warto podkreślić, że brak jest danych dotyczących interakcji u populacji pediatrycznej.
amfoterycyna B, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk polipeptydowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie ototoksyczne, furosemid, gentamycyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, populacja pediatryczna, Targocid, teikoplanina, terapia skojarzona, tobramycyna, właściwość farmakokinetyczna, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Skład i postać leku – balance 1,5% z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l 1,5% glukozy + 1,25 mmol/l wapnia
Preparat Balance to roztwór do dializy otrzewnowej dostępny w stężeniach glukozy 1,5%, 2,3% i 4,25% oraz z zawartością wapnia 1,25 mmol/l lub 1,75 mmol/l. Produkt jest dostarczany w dwukomorowych workach, gdzie jedna komora zawiera zasadowy roztwór mleczanu, a druga kwaśny roztwór elektrolitów i glukozy. Po zmieszaniu obu komór uzyskuje się obojętny roztwór dializacyjny o pH około 7,0 i osmolarności od 356 do 511 mOsm/l, w zależności od wariantu. Skład elektrolitowy roztworu gotowego do użycia obejmuje m.in. wapń (1,25 lub 1,75 mmol/l), sód (134 mmol/l), magnez (0,5 mmol/l), chlorki (około 100 mmol/l), mleczan (35 mmol/l) oraz glukozę w zakresie 83,2–235,8 mmol/l. Preparat jest dostępny w systemach podawania dostosowanych do różnych metod dializy otrzewnowej (CADO, ADO, stay•safe, sleep•safe) i wymaga odpowiedniego przygotowania, w tym podgrzania do temperatury ciała i aseptycznego zmieszania roztworów.
ADO, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk cefalosporynowy, antybiotyk glikopeptydowy, CADO, cefazolina, ceftazydym, dializa otrzewnowa, elektrolit, gentamycyna, heparyna, insulina, kwas solny, mleczan sodu, osmolarność, system safe lock, system sleep safe, system stay safe, teikoplanina, wankomycyna, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, wodorowęglan sodu, worek dwukomorowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Targocid 400 mg
Przedawkowanie teikoplaniny, antybiotyku glikopeptydowego stosowanego m.in. w pediatrii, stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające natychmiastowej interwencji. Dostępne dane są ograniczone, jednak opisano przypadek 29-dniowego niemowlęcia, które po dożylnym podaniu dawki 400 mg (95 mg/kg mc.) doświadczyło pobudzenia psychoruchowego. Inne potencjalne objawy przedawkowania obejmują nefrotoksyczność (zaburzenia funkcji nerek, oligurię, wzrost kreatyniny i mocznika), ototoksyczność (uszkodzenie słuchu, szumy uszne, zawroty głowy), zaburzenia neurologiczne (drgawki, zaburzenia świadomości, bóle głowy), zmiany hematologiczne (neutropenia, trombocytopenia) oraz reakcje alergiczne (zaczerwienienie skóry, świąd, wysypka). Nie określono precyzyjnych dawek wywołujących te objawy poza wspomnianym przypadkiem niemowlęcia.
antybiotyk glikopeptydowy, badanie słuchu, dializa otrzewnowa, drgawka, GFR, hemodializa, kreatynina, mocznik, monitorowanie funkcji życiowych, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neutropenia, ototoksyczność, parametr hematologiczny, pobudzenie psychoruchowe, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rozmaz krwi, technika nerkozastępcza, teikoplanina, trombocytopenia, uszkodzenie słuchu, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Edicin
Edicin, zawierający chlorowodorek wankomycyny, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, zwłaszcza u pacjentów z alergią na teikoplaninę. Spektrum działania obejmuje wyłącznie mikroorganizmy Gram-dodatnie, co ogranicza zastosowanie monoterapii do potwierdzonych wrażliwych patogenów. Istotne jest monitorowanie stężenia leku we krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w podeszłym wieku oraz u dzieci, aby uniknąć toksyczności. Dawkowanie dożylne powinno być prowadzone w powolnej infuzji (2,5-5 mg/ml, max 10 mg/min przez co najmniej 60 minut) w celu zapobiegania zespołowi czerwonego człowieka i innym reakcjom histaminopodobnym. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków ototoksycznych i nefrotoksycznych, a także regularnie kontrolować funkcje słuchu i nerek.
antybiotyk aminoglikozydowy, bakterie Gram-dodatnie, chlorowodorek, choroba zapalna jelit, ciężka reakcja skórna, Clostridium difficile, depresja mięśnia sercowego, enterokoki oporne na wankomycynę, infuzja dożylna, inhibitor pompy protonowej, leki hamujące perystaltykę, nadkażenie, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, rumień, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, stężenie subterapeutyczne, szum w uszach, teikoplanina, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamista, zapalenie naczyń siatkówki, zapalenie żyły, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona