premedykacja
Premedykacja to procedura medyczna polegająca na podawaniu leków pacjentowi przed zabiegiem operacyjnym lub diagnostycznym. Jej głównym celem jest przygotowanie pacjenta do zabiegu poprzez zmniejszenie lęku i niepokoju, zapewnienie sedacji, łagodzenie bólu, redukcję wydzielania śliny oraz zapobieganie nudnościom i wymiotom pooperacyjnym.
W ramach premedykacji najczęściej stosuje się benzodiazepiny (np. midazolam, diazepam) o działaniu przeciwlękowym i sedatywnym, opioidy (np. fentanyl, morfina) o działaniu przeciwbólowym, leki antycholinergiczne (np. atropina) zmniejszające wydzielanie śliny oraz leki przeciwwymiotne (np. ondansetron). Wybór leków zależy od rodzaju zabiegu, stanu klinicznego pacjenta oraz preferencji anestezjologa.
Premedykacja jest istotnym elementem przygotowania do znieczulenia, wpływającym na jego przebieg oraz komfort pacjenta. Właściwie dobrana premedykacja może zmniejszyć zapotrzebowanie na środki znieczulające w trakcie zabiegu, ułatwić indukcję znieczulenia oraz zmniejszyć ryzyko powikłań pooperacyjnych. Jest ona indywidualnie dostosowywana do potrzeb każdego pacjenta na podstawie wywiadu, badania fizykalnego oraz planowanego zabiegu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ozased 2 mg/ml
Midazolam, zawarty w produkcie OZASED (2 mg/ml, roztwór doustny), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania midazolamu w ciąży są niewystarczające, zwłaszcza w I i II trymestrze, gdzie brak jest odpowiednich informacji o ekspozycji. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, jednak zaobserwowano toksyczny wpływ na płód. W III trymestrze stosowanie midazolamu wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych u noworodka, takich jak nieprawidłowości w tętnie płodu, hipotonia, słaby odruch ssania, hipotermia oraz depresja oddechowa. Przewlekłe stosowanie w ostatnim etapie ciąży może prowadzić do uzależnienia fizycznego u noworodków i objawów odstawienia po porodzie. Stosowanie leku przed cesarskim cięciem jest zdecydowanie niewskazane ze względu na potencjalne ryzyko dla noworodka.
benzodiazepin, cesarskie cięcie, depresja oddechowa, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, etanol, gammadeks, hipotermia noworodkowa, hipotonia noworodkowa, midazolam, mleko kobiece, narażenie inhalacyjne, objawy odstawienia, odruch ssania, okres pourodzeniowy, premedykacja, produkt leczniczy, roztwór doustny, toksyczność płodowa, uzależnienie fizyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atarax 25 mg
Atarax (chlorowodorek hydroksyzyny) należy stosować w najmniejszej skutecznej dawce, z możliwie najkrótszym czasem terapii. U dorosłych dawka w leczeniu lęku wynosi 50 mg/dobę w 2-3 dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do 100 mg/dobę w ciężkich przypadkach. W terapii świądu początkowa dawka to 25 mg przed snem, z możliwością zwiększenia do 25 mg 3-4 razy na dobę. Premedykacja przed zabiegami chirurgicznymi obejmuje 50 mg w dwóch dawkach lub jednorazowo 100 mg doustnie. Maksymalna dawka dobowa u dorosłych i dzieci powyżej 40 kg wynosi 100 mg. U osób starszych dawka powinna być zmniejszona o połowę (maks. 50 mg/dobę), a u pacjentów z niewydolnością wątroby o 33%. W niewydolności nerek dawkowanie należy odpowiednio zmodyfikować ze względu na zmniejszone wydalanie metabolitu cetyryzyny.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atropinum sulfuricum WZF 1 mg/ml
Atropinum Sulfuricum WZF, zawierający atropiny siarczan, jest dostępny w roztworze do wstrzykiwań o stężeniach 0,5 mg/ml i 1 mg/ml. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat zależy od wskazania klinicznego: w bradykardii zatokowej i arytmii stosuje się 0,3-0,6 mg domięśniowo lub dożylnie co 4-6 godzin, maksymalnie do 2 mg; w reanimacji dawka dożylna wynosi 0,5 mg, powtarzana co 5 minut do stabilizacji rytmu, a w zatrzymaniu akcji serca jednorazowo 3 mg (ewentualnie przez rurkę dotchawiczą w dawce 2-3 razy wyższej). W zatruciach insektycydami fosforoorganicznymi i innymi toksynami dawka wynosi 1-2 mg co 5-60 minut, nie przekraczając 100 mg na dobę. Premedykacja przed znieczuleniem to 0,3-0,6 mg podana domięśniowo, podskórnie lub dożylnie 30-60 minut przed zabiegiem. Odwracanie blokady nerwowo-mięśniowej wymaga 0,6-1,2 mg dożylnie, podawanej przed lub jednocześnie z neostygminą (0,5-2 mg). W stanach spastycznych mięśniówki gładkiej stosuje się 0,5-1 mg, a w diagnostyce radiologicznej 1 mg domięśniowo.
arytmia, atropiny siarczan, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, dawkowanie, diagnostyka radiologiczna, kolka nerkowa, kolka wątrobowa, lek cholinomimetyczny, muskaryna, neostygmina, pasaż jelitowy, premedykacja, reanimacja, rozkurcz mięśniówki gładkiej, roztwór do wstrzykiwań, rurka dotchawicza, stan spastyczny mięśniówki gładkiej, stan zagrożenia życia, zaburzenie serca, zatrucie insektycydami fosforoorganicznymi, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Midazolam hameln 2 mg/ml
Midazolam hameln jest silnie działającym lekiem uspokajającym, którego dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do wieku, stanu klinicznego oraz drogi podania pacjenta. U dorosłych poniżej 60 roku życia dawka początkowa dożylna w sedacji z zachowaniem świadomości wynosi 2,0-2,5 mg, z możliwością podania dodatkowych dawek po 1 mg, maksymalna dawka całkowita to 3,5-7,5 mg. U pacjentów powyżej 60 lat, osłabionych lub przewlekle chorych dawka początkowa jest niższa i wynosi 0,5-1 mg dożylnie, z dawką całkowitą poniżej 3,5 mg. Dzieci otrzymują dawki zależne od wieku i masy ciała: np. u dzieci 6 miesięcy do 5 lat dawka dożylna to 0,05-0,1 mg/kg mc., maksymalnie do 6 mg, a u dzieci 6-12 lat 0,025-0,05 mg/kg mc., maksymalnie do 10 mg. Podanie może odbywać się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, w zależności od wskazania i wieku pacjenta, z dawkami odpowiednio dostosowanymi (np. podanie doodbytnicze u dzieci >6 miesięcy: 0,3-0,5 mg/kg mc.).
dawka przerywana, działanie uspokajające, midazolam, oddział intensywnej opieki medycznej, osmolalność, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, premedykacja, roztwór do wstrzykiwań, sedacja, sedacja z zachowaniem świadomości, wlew ciągły, wstrzyknięcie dożylne, znieczulenie ogólne, znieczulenie złożone - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mizormic 5 mg/ml
Midazolam w postaci roztworu do wstrzykiwań (Mizormic, 5 mg/ml) jest krótkodziałającym lekiem nasennym stosowanym zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Preparat o pH 2,9–3,7, bezbarwny i przezroczysty, podawany parenteralnie, znajduje zastosowanie w sedacji płytkiej przed i w trakcie procedur diagnostycznych i terapeutycznych, wymagających współpracy pacjenta oraz redukcji lęku i dyskomfortu. W anestezjologii midazolam jest wykorzystywany jako element premedykacji, środek indukujący znieczulenie ogólne oraz składnik sedacji w znieczuleniu kombinowanym. Ponadto, jest stosowany w intensywnej terapii u pacjentów wymagających wentylacji mechanicznej lub bolesnych procedur medycznych.
biodostępność, indukcja znieczulenia, intensywna terapia dziecięca, lęk przedoperacyjny, midazolam, midazolamu chlorowodorek, monitorowanie funkcji życiowych, oddział intensywnej opieki medycznej, premedykacja, procedura anestezjologiczna, resuscytacja, sedacja płytka, sedacja w intensywnej terapii, środek sedacyjny, wentylacja mechaniczna, zabiegi diagnostyczne, znieczulenie kombinowane, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Diazepam – Dawkowanie i sposób podawania
Diazepam, będący benzodiazepiną o szerokim spektrum zastosowań klinicznych, wymaga indywidualnego dostosowania dawki do wskazań i stanu pacjenta. Leczenie powinno rozpoczynać się od najniższej skutecznej dawki, z czasem stopniowo ją zwiększając, a czas terapii nie powinien przekraczać 8-12 tygodni, wliczając okres redukcji dawki. Dawkowanie u dorosłych różni się w zależności od wskazań: np. w zaburzeniach lękowych stosuje się Diazepam Genoptim 10 mg/dobę (2,5 mg rano, 2,5 mg w południe, 5 mg wieczorem), Relanium 2-10 mg 2-4 razy/dobę, a w stanach padaczkowych Neorelium w dawce 0,15-0,25 mg/kg mc. (zwykle 10-20 mg) dożylnie lub domięśniowo. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do wieku i masy ciała, z zaleceniem unikania tabletek u dzieci poniżej 6 lat, stosując wówczas zawiesinę lub inne formy, np. mikrowlewki doodbytnicze (Relsed). Pacjenci w podeszłym wieku wymagają niższych dawek (np. Diazepam Genoptim 2-2,5 mg 1-2 razy/dobę) i regularnej kontroli, podobnie jak pacjenci z niewydolnością wątroby, u których dawkę należy zmniejszyć. U pacjentów z niewydolnością nerek zwykle modyfikacja dawki nie jest konieczna, ale zaleca się ostrożność.
benzodiazepiny, bezsenność, diazepam, drgawki, drgawki gorączkowe, działanie niepożądane, efekt z odbicia, infuzja dożylna, kumulacja leku, mikrowlewka doodbytnicza, napięcie mięśniowe, ośrodkowy układ nerwowy, otyłość, pobudzenie psychotyczne, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie doustne, podanie dożylne, premedykacja, przedawkowanie, resuscytacja, spadek ciśnienia tętniczego, spastyczność, stan lękowy, stan padaczkowy, tężec, trudności w połykaniu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lękowe, zahamowanie czynności oddechowej, zawiesina doustna, zespół abstynencyjny alkoholowy, zespół odstawienia, zespół psychoorganiczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lorabex 0,5 mg
Lorabex, zawierający lorazepam, jest benzodiazepiną dostępną w dawkach 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg w formie tabletek, stosowaną w krótkotrwałym leczeniu objawowym zaburzeń lękowych o nasileniu poważnym, obezwładniającym lub powodującym skrajne cierpienie psychiczne. Wskazania obejmują również bezsenność związaną z lękiem oraz premedykację przed zabiegami diagnostycznymi i chirurgicznymi w celu redukcji lęku i napięcia. Tabletki o mocy 1 mg i 2,5 mg posiadają linię podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta. Należy zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej w ilościach odpowiednio 34,4 mg (0,5 mg), 68,8 mg (1 mg) oraz 172,0 mg (2,5 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
benzodiazepiny, bezsenność, cierpienie psychiczne, laktoza jednowodna, lęk przedoperacyjny, lorazepam, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objawy lękowe, premedykacja, premedykacja przedoperacyjna, terapia farmakologiczna, tolerancja na lek, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia lękowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dormicum 15 mg
Midazolam, dostępny w postaci tabletek powlekanych Dormicum 15 mg (maleinian midazolamu), jest benzodiazepiną o szerokim spektrum działania farmakodynamicznego na ośrodkowy układ nerwowy. Jego efekty obejmują działanie nasenne o szybkim początku i krótkim czasie trwania, uspokajające, przeciwlękowe, przeciwdrgawkowe oraz miorelaksacyjne. Mechanizm działania opiera się na modulacji przekaźnictwa GABA-ergicznego poprzez pozytywną modulację allosteryczną receptora GABA, co zwiększa napływ jonów chlorkowych i prowadzi do hiperpolaryzacji neuronów, skutkując hamowaniem ich pobudliwości. Midazolam minimalnie wpływa na parametry hemodynamiczne, co odróżnia go od innych leków nasennych i uspokajających, a jego wpływ na funkcje psychomotoryczne wymaga zachowania ostrożności przy prowadzeniu pojazdów i obsłudze maszyn.
benzodiazepina, działanie miorelaksacyjne, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające, funkcja psychomotoryczna, hiperpolaryzacja błony postsynaptycznej, jon chlorkowy, kwas gamma-aminomasłowy, lek nasenny i uspokajający, maleinian, midazolam, modulacja allosteryczna, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hemodynamiczny, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, przekaźnictwo GABA-ergiczne, receptor GABA, tabletka powlekana, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie snu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diazepam Grindeks 10 mg/2 ml
Lek Diazepam Genoptim w roztworze do wstrzykiwań (10 mg/2 ml) wymaga indywidualnego dostosowania dawki, z uwzględnieniem wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych dawki różnią się w zależności od wskazania: stany lękowe 2-10 mg i.m. lub i.v., premedykacja 10-20 mg i.m. na godzinę przed znieczuleniem, zespół odstawienia alkoholowego 10 mg i.m./i.v. z możliwością powtórzenia 5-10 mg po 3-4 h lub alternatywnie 0,1-2,0 mg/kg i.v. co 8 h, indukcja znieczulenia 0,2-0,5 mg/kg i.v., sedacja 10-20 mg i.v. (u otyłych do 30 mg), stany padaczkowe 0,15-0,25 mg/kg i.v. z powtarzaniem co 10-15 min (max 3 mg/kg/24h), tężec 0,1-0,3 mg/kg i.v. co 1-4 h (max 3-4 mg/kg/24h), stan przedrzucawkowy/rzucawka 10-20 mg i.v. (max 100 mg/24h), skurcze mięśni 5-10 mg i.m./i.v. z możliwością powtórzenia. U dzieci dawkowanie premedykacji i sedacji wynosi 0,1-0,2 mg/kg mc. Podawanie domięśniowe wymaga głębokiego wstrzyknięcia, a dożylne – bardzo powolnego (0,5-1 ml/min) do dużych żył, z dostępnością sprzętu do resuscytacji ze względu na ryzyko bezdechu. Unikać wstrzyknięć dotętniczych. Przy ciągłej infuzji dożylnej rozcieńczać 2 ml diazepamu w co najmniej 500 ml roztworu infuzyjnego i zużyć natychmiast.
akumulacja leku, albuminy w surowicy, benzodiazepina, bezdech, choroba wątroby, delirium tremens, diazepam, funkcja oddechowa, indukcja znieczulenia, infuzja dożylna, otyłość, podanie domięśniowe, podanie dożylne, premedykacja, resuscytacja, roztwór do wstrzykiwań, rzucawka, sedacja przedoperacyjna, skurcz mięśni, sonda żołądkowa, stan lękowy, stan padaczkowy, stan przedrzucawkowy, tężec, układ krążenia, wstrzyknięcie dotętnicze, zaburzenie wątroby, zespół odstawienia alkoholowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ketalar 50 50 mg/ml
Ketalar 50, zawierający ketaminę w stężeniu 50 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań, jest lekiem stosowanym w anestezjologii do krótkotrwałych procedur diagnostycznych i chirurgicznych, które nie wymagają zwiotczenia mięśni szkieletowych. Ketamina może być stosowana jako samodzielny środek znieczulający lub jako lek indukujący przed podaniem innych anestetyków w znieczuleniu ogólnym. Lek ten jest również użyteczny w znieczuleniu złożonym, pozwalając na optymalizację efektu anestetycznego przy minimalizacji działań niepożądanych. Możliwe jest podanie domięśniowe, co jest korzystne w sytuacjach utrudnionego dostępu dożylnego lub konieczności uniknięcia działań niepożądanych związanych z podaniem dożylnym. Ketalar 50 znajduje zastosowanie m.in. w chirurgicznym opracowaniu ran, bolesnych opatrunkach, przeszczepach skóry u pacjentów poparzonych oraz innych zabiegach obejmujących powłoki ciała, zapewniając odpowiedni poziom znieczulenia przy minimalnym wpływie na funkcje życiowe pacjenta.
anestezjologia, chlorowodorek, depresja oddechowa, dostęp dożylny, działanie niepożądane, Ketalar, ketamina, lek znieczulający, odruch gardłowy, odruch krtaniowy, oparzenie, podanie domięśniowe, podanie dożylne, premedykacja, przeszczep skóry, roztwór do wstrzykiwań, ślinotok, środek anestetyczny, środek antycholinergiczny, środek znieczulający, wydzielina tchawiczo-oskrzelowa, zabieg neurologiczny, znieczulenie, znieczulenie ogólne, znieczulenie złożone, zwiotczenie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Relanium 5 mg
Diazepam w postaci tabletek 5 mg (Relanium) wymaga indywidualnego doboru dawki, z zaleceniem rozpoczęcia terapii od najmniejszej skutecznej dawki. Maksymalny czas leczenia wynosi do 4 tygodni w bezsenności oraz 8-12 tygodni w stanach lękowych, wliczając okres stopniowego odstawiania. Standardowa dawka w stanach lękowych u dorosłych to 2 mg trzy razy na dobę, z maksymalną dawką do 30 mg/dobę. W bezsenności stosuje się 5-15 mg przed snem, nie dłużej niż 4 tygodnie. W leczeniu skurczów mięśni dawki wahają się od 2 do 15 mg/dobę, a w spastyczności pochodzenia ośrodkowego od 2 do 60 mg/dobę. W premedykacji przed znieczuleniem ogólnym zaleca się dawki 5-20 mg u dorosłych. W leczeniu objawów odstawienia alkoholu stosuje się 10 mg 3-4 razy w pierwszych 24 godzinach, następnie 5 mg 3-4 razy na dobę. U osób starszych i osłabionych dawka powinna być zmniejszona do połowy, a u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki.
benzodiazepina o długim czasie działania, benzodiazepina o krótkim czasie działania, bezsenność, diazepam, drażliwość, kontrola objawów, kumulacja leku, objaw odstawienia, odstawienie alkoholu, podanie doustne, premedykacja, przedawkowanie leku, skurcz mięśni, spastyczność pochodzenia ośrodkowego, stan lękowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia, zespół odstawienia alkoholu, zjawisko z odbicia, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tisercin 25 mg/ml
Tisercin, zawierający 25 mg/ml lewomepromazyny w roztworze do wstrzykiwań, jest lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym głównie w leczeniu chorób psychicznych z pobudzeniem ruchowym i psychoruchowym, takich jak zespoły paranoidalne i schizofrenia. Lek podaje się domięśniowo lub dożylnie w wolnym wlewie kroplowym, co pozwala na szybkie i precyzyjne dostosowanie dawki do stanu klinicznego pacjenta. Ponadto, Tisercin znajduje zastosowanie w leczeniu objawów psychotycznych i pobudzenia w przebiegu padaczki, niedorozwoju umysłowego oraz stanów depresyjnych z towarzyszącym niepokojem, zwłaszcza gdy standardowa terapia jest niewystarczająca.
analgetyk opioidowy, anestetyk, dysfagia, działanie anksjolityczne, działanie sedatywne, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lewomepromazyna, niedorozwój umysłowy, objawy lękowe, objawy wytwórcze, padaczka, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, premedykacja, schizofrenia, stan depresyjny, Tisercin, zaburzenie psychotyczne, zachowanie agresywne, zespół paranoidalny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Chlorprothixen Hasco 15 mg
Dawkowanie chloroprotyksenu chlorowodorku powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając wskazania kliniczne oraz tolerancję leku. W leczeniu nerwic zaleca się dawkę jednorazową 15 mg podawaną 1-3 razy na dobę (dawka dobowa 15-45 mg), natomiast w zaburzeniach psychotycznych dawka jednorazowa wynosi 50-100 mg, podawana 2-4 razy na dobę (dawka dobowa 100-400 mg). W terapii psychoz większą część dawki dobowej należy podać wieczorem, co wykorzystuje sedatywne właściwości chloroprotyksenu i wspomaga kontrolę zaburzeń snu. W premedykacji dawkowanie ustala lekarz indywidualnie, biorąc pod uwagę stan pacjenta i specyfikę zabiegu. Nie zaleca się stosowania chloroprotyksenu u pacjentów pediatrycznych ze względu na brak odpowiednich badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo i skuteczność w tej grupie wiekowej.
badanie kliniczne, biodostępność leku, chloroprotyksenu chlorowodorek, działanie niepożądane, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwpsychotyczne, efekt terapeutyczny, nerwica, odpowiedź kliniczna, pacjent pediatryczny, podrażnienie błony śluzowej żołądka, premedykacja, procedura anestezjologiczna, schemat dawkowania, tabletka powlekana, tolerancja leku, właściwość sedatywna, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie snu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Neorelium 5 mg/ml
Neorelium, zawierające 5 mg/ml diazepamu w formie roztworu do wstrzykiwań, jest wskazane do krótkotrwałego, doraźnego leczenia objawowego w ostrych stanach klinicznych, takich jak silne pobudzenie psychotyczne, nasilony lęk, ostry zespół abstynencyjny alkoholowy (w tym delirium tremens), stany spastyczne (np. tężec, urazy rdzenia kręgowego), stany padaczkowe oraz w premedykacji przed zabiegami chirurgicznymi i diagnostycznymi. Diazepam podawany parenteralnie umożliwia szybkie uzyskanie efektu uspokajającego, przeciwlękowego, przeciwdrgawkowego i miorelaksacyjnego. Wskazane jest stosowanie leku w warunkach umożliwiających ścisłe monitorowanie funkcji życiowych ze względu na ryzyko depresji oddechowej i sercowo-naczyniowej, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu opioidów lub innych leków depresyjnych na OUN.
delirium tremens, depresja oddechowa, depresja sercowo-naczyniowa, diazepam, drgawki gorączkowe, działanie anksjolityczne, majaczenie alkoholowe, nasilony lęk, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie psychotyczne, premedykacja, procedura endoskopowa, spastyczność, stan drgawkowy, stan padaczkowy, stan spastyczny, tężec, uraz rdzenia kręgowego, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia koordynacji, zapalenie ośrodkowego układu nerwowego, zespół abstynencji alkoholowej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atarax 10 mg
Atarax, zawierający chlorowodorek hydroksyzyny, znajduje zastosowanie w trzech głównych obszarach terapeutycznych: objawowym leczeniu stanów lękowych u dorosłych, leczeniu świądu różnego pochodzenia oraz premedykacji przed zabiegami chirurgicznymi. W terapii lęku hydroksyzyna jest wskazana w przypadkach, gdy objawy są na tyle nasilone, że wymagają interwencji farmakologicznej, a inne metody terapeutyczne okazały się niewystarczające. W leczeniu świądu lek jest skuteczny dzięki działaniu przeciwhistaminowemu, szczególnie gdy świąd znacząco obniża jakość życia pacjenta i nie ustępuje po leczeniu miejscowym lub innymi lekami. W premedykacji hydroksyzyna redukuje napięcie i lęk przedoperacyjny oraz potencjalizuje działanie anestetyków i leków przeciwbólowych, co powinno być rozważane indywidualnie przez anestezjologa.
Atarax, chlorowodorek hydroksyzyny, choroba skóry, choroba wątroby, działanie przeciwlękowe, hydroksyzyna, interakcja lekowa, leczenie przyczynowe, lek przeciwhistaminowy, lęk przedoperacyjny, niewydolność nerek, premedykacja, reakcja alergiczna, środek anestetyczny, stan lękowy, świąd, świąd alergiczny, świąd idiopatyczny, tabletka powlekana, właściwość przeciwhistaminowa - Leksykon substancji czynnych
Kabazytaksel – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kabazytaksel, stosowany w terapii nowotworów, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości, które mogą wystąpić w trakcie pierwszych dwóch infuzji i objawiać się uogólnioną wysypką, niedociśnieniem oraz skurczem oskrzeli. Konieczna jest premedykacja oraz dostęp do natychmiastowego leczenia tych powikłań. Najczęstszym hematologicznym działaniem niepożądanym jest neutropenia, której profilaktyka i leczenie mogą obejmować stosowanie G-CSF zgodnie z wytycznymi ASCO, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek >65 lat, wcześniejsze epizody gorączki neutropenicznej, złe odżywienie). Monitorowanie morfologii krwi co tydzień w pierwszym cyklu oraz przed kolejnymi jest niezbędne, a leczenie można kontynuować przy liczbie neutrofilów ≥1500/mm³. W przypadku gorączki neutropenicznej lub przedłużającej się neutropenii wskazane jest zmniejszenie dawki kabazytakselu. Ponadto, u pacjentów mogą wystąpić poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak krwotok, perforacja czy zapalenie jelita grubego, które wymagają natychmiastowej interwencji i mogą prowadzić do śmierci, szczególnie u osób z neutropenią, podeszłym wiekiem, stosujących NLPZ lub po radioterapii miednicy.
biegunka, bilirubina całkowita, ciśnienie tętnicze, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, drętwienie, ekspozycja na etanol, elektrolity w surowicy krwi, gorączka neutropeniczna, hematokryt, induktor CYP3A, infuzja kabazytakselu, inhibitor CYP3A, kabazytaksel, kreatynina w surowicy, krwotok z przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, morfologia krwi, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, neutropenia, niedrożność porażenna jelit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nudności, pancytopenia, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, premedykacja, reakcja nadwrażliwości, rumień, sepsa, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczność układu pokarmowego, układ pokarmowy, uropatia zaporowa, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie jelita grubego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Relsed 2 mg/ml (5 mg/2,5 ml)
RELSED to mikrowlewka doodbytnicza zawierająca diazepam w stężeniu 2 mg/ml (5 mg/2,5 ml), stosowana w stanach nagłych neurologicznych, takich jak drgawki gorączkowe u dzieci, stan padaczkowy, rzucawka ciężarnych, stany ze zwiększonym napięciem mięśniowym oraz tężec. Podanie doodbytnicze umożliwia szybkie działanie leku, szczególnie gdy droga doustna jest niemożliwa lub utrudniona, a dostęp dożylny nie jest dostępny. Lek jest również wskazany w premedykacji i sedacji przed- i pooperacyjnej, zwłaszcza u pacjentów z ograniczeniami w podawaniu doustnym lub dożylnym. Preparat zawiera substancje pomocnicze, takie jak etanol 96% (250 mg), alkohol benzylowy (37,5 mg), sodu benzoesan (48,8 mg) oraz glikol propylenowy (1000 mg) w każdej dawce, co należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjenta do terapii.
alkohol benzylowy, aplikacja doodbytnicza, benzodiazepiny, diazepam, drgawki gorączkowe, działanie anksjolityczne, etanol, glikol propylenowy, napad drgawkowy, napady lęku, premedykacja, premedykacja przedoperacyjna, rzucawka ciężarnych, sedacja pooperacyjna, sodu benzoesan, stan padaczkowy, stan przedrzucawkowy, substancje pomocnicze, tężec, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia połykania, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atropinum sulfuricum WZF 1 mg/ml
Atropinum Sulfuricum WZF, dostępny w roztworze do wstrzykiwań o stężeniach 0,5 mg/ml oraz 1 mg/ml, zawiera siarczan atropiny jako substancję czynną. Lek wykazuje działanie antycholinergiczne poprzez blokadę receptorów muskarynowych w węźle zatokowo-przedsionkowym, co skutkuje zwiększeniem częstości rytmu serca i jest szczególnie istotne w leczeniu objawowej bradykardii zatokowej oraz arytmii. Ponadto, atropina jest stosowana w premedykacji anestezjologicznej w celu zmniejszenia wydzielania śliny i wydzielin z dróg oddechowych, co zapobiega odruchowej bradykardii podczas intubacji. W terapii zatruć związkami fosforoorganicznymi, lekami cholinomimetycznymi oraz grzybami zawierającymi muskarynę, atropina działa jako antidotum, neutralizując objawy muskarynowe takie jak wzmożona sekrecja, skurcz oskrzeli i bradykardia.
arytmia, aspiracja wydzieliny, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, diagnostyka radiologiczna, inhibitor cholinoesterazy, kolka nerkowa, kolka wątrobowa, neostygmina, perystaltyka jelit, premedykacja, receptor muskarynowy, siarczan atropiny, skurcz oskrzeli, stan spastyczny mięśniówki gładkiej, układ przywspółczulny, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zatrucie grzybami, zatrucie insektycydami fosforoorganicznymi, zatrucie lekami cholinomimetycznymi, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hypnomidate 2 mg/ml
Etomidat jest dożylnym lekiem do znieczulenia ogólnego o krótkotrwałym działaniu nasennym, stosowanym w dawce 0,2-0,3 mg/kg masy ciała (około 10 ml preparatu Hypnomidate u dorosłych). Indukuje sen w około 10 sekund, utrzymujący się przez około 5 minut, z możliwością wydłużenia czasu działania po premedykacji lekami uspokajającymi. Farmakodynamika etomidatu obejmuje działanie przeciwdrgawkowe oraz neuroprotekcyjne, jednak brak efektu przeciwbólowego wymaga łączenia go z analgetykami podczas procedur zabiegowych. Lek charakteryzuje się szybkim metabolizmem wątrobowym, co skutkuje szybkim wybudzeniem bez typowych objawów niepożądanych, takich jak senność czy zawroty głowy. Minimalny wpływ na układ sercowo-naczyniowy oraz brak uwalniania histaminy czynią go bezpiecznym wyborem u pacjentów kardiologicznych, bez negatywnego wpływu na funkcję wątroby.
aldosteron, anestezjologia, czynność nadnerczy, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, etomidat, hydroliza, komórka mózgowa, kortyzol, lek przeciwbólowy, niedotlenienie, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osocze krwi, podanie dożylne, premedykacja, reakcja alergiczna, synteza steroidów, układ sercowo-naczyniowy, uwalnianie histaminy, właściwości neuroprotekcyjne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Propofol 2% MCT/LCT Fresenius 20 mg/ml
Propofol 2% MCT/LCT Fresenius to emulsja dożylna zawierająca 20 mg/ml propofolu, przeznaczona do stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych przez specjalistów anestezjologii lub intensywnej terapii. Indukcja znieczulenia u dorosłych poniżej 55 lat wymaga dawki 1,5-2,5 mg/kg mc. podawanej stopniowo (20-40 mg co 10 sekund), natomiast u pacjentów powyżej 55 lat lub z grupy ryzyka ASA III/IV dawka minimalna to 1 mg/kg mc. Znieczulenie podtrzymuje się infuzją w dawkach 4-12 mg/kg mc./godz., z koniecznością redukcji u osób starszych i z zaburzeniami sercowymi. U dzieci dawki indukcyjne wahają się od 2,5 do 4 mg/kg mc., a podtrzymujące od 9 do 15 mg/kg mc./godz., z uwzględnieniem wieku i stanu klinicznego. Sedacja podczas zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych wymaga indywidualnego dostosowania dawki, zwykle 0,5-1,0 mg/kg mc. do indukcji i 1,5-4,5 mg/kg mc./godz. do podtrzymania u dorosłych, oraz 1-2 mg/kg mc. i 1,5-9 mg/kg mc./godz. u dzieci. W intensywnej terapii dawki infuzyjne nie powinny przekraczać 4 mg/kg mc./godz., a maksymalny czas podawania leku to 7 dni. Propofol nie może być podawany przez filtr mikrobiologiczny, a infuzja nierozcieńczonego leku powinna trwać maksymalnie 12 godzin na jeden zestaw infuzyjny.
aseptyka, chirurgia małoinwazyjna, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, emulsja do wstrzykiwań, filtr mikrobiologiczny, hipowolemia, infuzja dożylna, infuzja TCI, intensywna opieka medyczna, klasyfikacja ASA, lek przeciwbólowy, lek zwiotczający mięśnie, podtrzymanie znieczulenia, premedykacja, propofol, pulsoksymetria, sedacja OIT, sprzęt infuzyjny, sprzęt resuscytacyjny, wentylacja mechaniczna, zaburzenia czynności serca, zestaw infuzyjny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bunondol 0,4 mg
Lek Bunondol zawiera buprenorfinę w postaci chlorowodorku i jest dostępny w tabletkach podjęzykowych o dawkach 0,2 mg oraz 0,4 mg. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat zalecana dawka jednorazowa wynosi od 0,2 mg do 0,4 mg, podawana co 6-8 godzin, dostosowując dawkowanie do nasilenia bólu i odpowiedzi pacjenta. W premedykacji przedoperacyjnej rekomenduje się podanie 0,4 mg na 2 godziny przed zabiegiem. U pacjentów geriatrycznych nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, stosuje się standardowe dawki jak u dorosłych. Dla dzieci w wieku 6-12 lat dawkowanie jest zależne od masy ciała: 0,1 mg co 6-8 godzin dla 16-25 kg, 0,1-0,2 mg dla 25-37,5 kg oraz 0,2-0,3 mg dla 37,5-50 kg, z koniecznością kontroli prawidłowego umieszczenia tabletki pod językiem.
aplikacja leku, biodostępność leku, Bunondol, buprenorfina, chlorowodorek, dawka przeciwbólowa, dawkowanie leku, efekt terapeutyczny, jama ustna, nasilenie bólu, odpowiedź pacjenta, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, premedykacja, skuteczność terapeutyczna, tabletka podjęzykowa, terapia przeciwbólowa, wchłanianie leku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Midanium 5 mg/ml
Midazolam, substancja czynna preparatu Midanium, jest benzodiazepiną o silnym działaniu sedatywnym, wymagającą precyzyjnego i indywidualnego dawkowania zależnego od wieku pacjenta, stanu klinicznego oraz drogi podania. U dorosłych poniżej 60 lat dawka początkowa dożylna w sedacji z zachowaniem świadomości wynosi 2–2,5 mg, z dawkami dodatkowymi po 1 mg, nie przekraczając łącznie 7,5 mg. U osób powyżej 60 lat, osłabionych lub przewlekle chorych, dawka początkowa jest znacznie zredukowana do 0,5–1 mg, a dawki całkowite nie powinny przekraczać 3,5 mg. Dzieci wymagają dawkowania opartego na masie ciała i wieku, np. dożylna dawka początkowa u dzieci 6 miesięcy–5 lat wynosi 0,05–0,1 mg/kg mc., z dawką całkowitą <6 mg, natomiast podanie doodbytnicze u dzieci powyżej 6 miesięcy to 0,3–0,5 mg/kg mc. Szczególne schematy dawkowania dotyczą także premedykacji, indukcji znieczulenia ogólnego oraz sedacji w oddziałach intensywnej terapii, gdzie dawki są dostosowane do wieku i stanu pacjenta, np. dawka nasycająca w OIT dla dorosłych to 0,03–0,3 mg/kg mc., a dawka podtrzymująca 0,03–0,2 mg/kg mc./h.
dawka dodatkowa, dawka nasycająca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, lek uspokajający, Midanium, midazolam, oddział intensywnej opieki medycznej, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, premedykacja, sedacja w intensywnej terapii, sedacja z zachowaniem świadomości, wlew ciągły, znieczulenie ogólne, znieczulenie złożone - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lorazepam TZF 2,5 mg
Lorazepam TZF, będący benzodiazepiną, jest dostępny w dawkach 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg w formie tabletek o określonych wymiarach i zawartości laktozy (od 24 mg do 120 mg na tabletkę). Lek wskazany jest do krótkotrwałego, objawowego leczenia stanów lękowych, napięcia oraz pobudzenia psychoruchowego, a także zaburzeń snu powiązanych z tymi stanami. Ponadto, lorazepam znajduje zastosowanie w premedykacji przed zabiegami diagnostycznymi i chirurgicznymi oraz w okresie pooperacyjnym w celu łagodzenia niepokoju. Terapia powinna być ograniczona czasowo, a decyzja o jej wdrożeniu powinna uwzględniać przyczynę objawów, gdyż nie każdy lęk czy napięcie wymaga farmakoterapii benzodiazepinami.
benzodiazepiny, choroba psychiczna, choroba somatyczna, działanie benzodiazepiny, farmakoterapia, laktoza jednowodna, lek uspokajający, lorazepam, nietolerancja laktozy, okres pooperacyjny, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, profil farmakologiczny, przygotowanie przedoperacyjne, stan lękowy, zabieg chirurgiczny, zabieg diagnostyczny, zaburzenie snu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Midazolam Accord 5 mg/ml
Midazolam Accord (5 mg/ml) jest silnym lekiem uspokajającym wymagającym indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wieku, stanu klinicznego pacjenta oraz stosowanych leków. U dorosłych poniżej 60. roku życia dawka początkowa dożylna przy płytkiej sedacji wynosi 2-2,5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania o 1 mg do dawki całkowitej 3,5-7,5 mg. U pacjentów ≥60 lat oraz osłabionych dawka początkowa to 0,5-1 mg, z dawką całkowitą poniżej 3,5 mg. Dawkowanie u dzieci jest zależne od wieku i masy ciała, np. u dzieci 6 miesięcy–5 lat dawka dożylna początkowa wynosi 0,05-0,1 mg/kg mc., nie przekraczając 6 mg całkowitej dawki. Podanie może odbywać się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, z odpowiednimi dawkami dla każdej drogi i grupy wiekowej. W premedykacji u dorosłych dawka dożylna wynosi 1-2 mg, a domięśniowa 0,07-0,1 mg/kg mc., z obniżeniem dawek u osób starszych i osłabionych.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dawkowanie, działanie niepożądane, indukcja znieczulenia, lek uspokajający, midazolam, noworodek, OIOM, pediatria, płytka sedacja, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, premedykacja, przewlekła choroba, sedacja, wyniszczenie, znieczulenie skojarzone - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lorazepam TZF 4 mg/ml
Lorazepam TZF dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniach 2 mg/ml i 4 mg/ml. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do masy ciała, wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta. W premedykacji zaleca się podanie dożylne 0,044 mg/kg mc. na 15-20 minut przed zabiegiem lub domięśniowe 0,05 mg/kg mc. co najmniej 2 godziny przed operacją. W ostrych stanach lękowych dawka początkowa wynosi 0,05 mg/kg mc. (preferowana droga dożylna), z możliwością powtórzenia po 2 godzinach. W leczeniu stanu padaczkowego u dorosłych dawka początkowa to 4 mg podawane powoli dożylnie (2 mg/min), z możliwością powtórzenia po 10-15 minutach, natomiast u dzieci od 1 miesiąca życia 0,1 mg/kg mc. (max. 4 mg), maksymalnie dwukrotnie. U pacjentów geriatrycznych i osłabionych dawkę początkową należy zmniejszyć o około 50% i dostosować indywidualnie. W przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki ze względu na ryzyko przedłużonego działania leku.
infuzja, lek hamujący ośrodkowy układ nerwowy, lek przeciwpadaczkowy, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, napad padaczkowy, niepamięć wsteczna, objawy odstawienne, ostry stan lękowy, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, siarczan atropiny, skopolamina, stan padaczkowy, uzależnienie fizyczne i psychiczne, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dotętnicze, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia układu oddechowego - Leksykon substancji czynnych
Midazolam – Właściwości farmakodynamiczne
Midazolam, pochodna imidazobenzodiazepiny z grupy benzodiazepin (kod ATC: N05CD08), charakteryzuje się szybkim początkiem działania i krótkim czasem trwania efektów dzięki szybkiemu metabolizmowi i redystrybucji. Mechanizm działania polega na pozytywnej modulacji allosterycznej receptorów GABA-A, co zwiększa przepływ jonów chlorkowych przez błonę postsynaptyczną i wzmacnia hamujące działanie GABA w ośrodkowym układzie nerwowym. Midazolam wykazuje szerokie spektrum efektów farmakologicznych: działanie uspokajające, nasenne, anksjolityczne, przeciwdrgawkowe, zwiotczające mięśnie oraz amnestyczne, z minimalnym wpływem na hemodynamikę. Jego działanie jest odwracalne za pomocą flumazenilu, co zwiększa bezpieczeństwo stosowania. Po podaniu doustnym u dzieci i młodzieży dawki od 0,25 do 1,0 mg/kg masy ciała prowadzą do stężeń terapeutycznych w osoczu w zakresie 15-160 ng/ml, z czasem do osiągnięcia maksymalnego efektu sedacji wynoszącym 30-45 minut.
antagonista receptora benzodiazepin, badanie farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, diazepam, działanie anksjolityczne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, efekt uspokajający, flumazenil, imidazobenzodiazepina, kwas gamma-aminomasłowy, lek nasenny i uspokajający, midazolam, modulacja allosteryczna, napad drgawkowy, neuroprzekaźnictwo GABA-ergiczne, niepamięć następcza, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hemodynamiczny, pochodna benzodiazepiny, premedykacja, redystrybucja leku, transmisja GABA-ergiczna, zaburzenie funkcji psychomotorycznych - Leksykon substancji czynnych
Lorazepam – Przeciwwskazania stosowania
Lorazepam, będący pochodną 1,4-benzodiazepiny, wykazuje działanie przeciwlękowe, uspokajające, nasenne, miorelaksacyjne oraz przeciwdrgawkowe. Kluczowymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na substancję czynną lub inne benzodiazepiny, ciężka niewydolność oddechowa (w tym zaawansowana POChP), zespół bezdechu sennego, ciężka niewydolność wątroby oraz miastenia gravis. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby dochodzi do kumulacji leku i ryzyka encefalopatii wątrobowej. Dodatkowo, preparaty takie jak Lorafen wskazują na przeciwwskazania obejmujące ciężką niewydolność nerek, jaskrę z wąskim kątem przesączania, ostrą porfirię oraz zatrucie alkoholem lub lekami działającymi depresyjnie na OUN. Wiek poniżej 18 lat (zwłaszcza poniżej 6 lat) jest przeciwwskazaniem do stosowania lorazepamu, z wyjątkiem premedykacji przed zabiegami diagnostycznymi i chirurgicznymi.
ataksja rdzeniowa i móżdżkowa, benzodiazepina, benzodiazepiny, bezdech senny, biotransformacja lorazepamu, choroba autoimmunologiczna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresyjne działanie benzodiazepiny, działanie miorelaksacyjne, encefalopatia wątrobowa, epizod bezdechu, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z wąskim kątem przesączania, miastenia, nadwrażliwość na substancję czynną, napad porfirii, niedotlenienie organizmu, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, porfiria, powikłania sercowo-naczyniowe, premedykacja, przełom miasteniczny, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, SNRI, SSRI, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie transmisji nerwowo-mięśniowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hypnomidate 2 mg/ml
Ocena bezpieczeństwa leku Hypnomidate (etomidat) w dawce 2 mg/ml opiera się na danych od 812 pacjentów z czterech otwartych badań klinicznych stosujących go do indukcji znieczulenia ogólnego. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były dyskinezy (10,3%) oraz ból żył (7,6%). Dyskinezy manifestowały się mimowolnymi ruchami mięśniowymi, głównie w pierwszych minutach po indukcji, a mioklonie występowały często jako krótkotrwałe skurcze mięśni. Ból żył, związany z właściwościami fizykochemicznymi roztworu, pojawiał się podczas wstrzykiwania i mógł prowadzić do zakrzepowego zapalenia żył (niezbyt często). Inne działania niepożądane obejmowały depresję oddechową (niezbyt często), reakcje alergiczne (rzadko) i anafilaktyczne (bardzo rzadko), nudności/wymioty oraz przejściową hipotensję (często). Szczególną uwagę zwraca potencjalna supresja nadnerczy o nieznanej częstości, istotna zwłaszcza przy wielokrotnym podawaniu, wynikająca z hamowania enzymu 11-β-hydroksylazy, co może zaburzać odpowiedź na stres u pacjentów krytycznie chorych.
bezdech, ból żył, depresja oddechowa, dyskineza, etomidat, hipotensja, hipowolemia, kortyzol, mioklonia, niewydolność krążeniowo-oddechowa, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, padaczka, premedykacja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, supresja nadnerczy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia drgawkowe, zaburzenia hemodynamiczne, zakrzepowe zapalenie żył, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Relsed 2 mg/ml (5 mg/2,5 ml)
Lek Relsed jest dostępny w formie mikrowlewki doodbytniczej o objętości 2,5 ml, zawierającej 5 mg diazepamu (2 mg/ml). Stosowany jest u dzieci i dorosłych w leczeniu drgawek gorączkowych, stanu padaczkowego, napadów lęku, stanów ze zwiększonym napięciem mięśniowym, tężca oraz w premedykacji i sedacji pooperacyjnej. U niemowląt od 7. miesiąca życia dawka wynosi do 0,5 mg/kg masy ciała, u dzieci 10-15 kg podaje się 1 mikrowlewkę (5 mg), a powyżej 15 kg – 2 mikrowlewki (10 mg). W przypadku utrzymujących się drgawek dawkę można powtórzyć po 10-15 minutach. U dzieci z wysokim ryzykiem nawrotów drgawek gorączkowych zaleca się podawanie co 8 godzin przy gorączce >38,5°C.
alkohol benzylowy, benzoesan sodu, diazepam, drgawki gorączkowe, glikol propylenowy, mikrowlewka doodbytnicza, napad lęku, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, podanie doodbytnicze, premedykacja, rzucawka ciężarnych, sedacja, sedacja pooperacyjna, stan padaczkowy, tężec, znieczulenie ogólne, zwiększone napięcie mięśniowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Willfact 500 j.m. 500 j.m./5 ml
Willfact to ludzki czynnik von Willebranda (vWF) dostępny w dawkach 500, 1000 oraz 2000 j.m. w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z 6 badań klinicznych i jednego badania nieinterwencyjnego, obejmujących 226 pacjentów z łącznym okresem ekspozycji 16 640 dni. Najważniejsze działania niepożądane to reakcje alergiczne i anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, powstawanie inhibitorów czynnika von Willebranda (szczególnie u chorych z typem 3 choroby von Willebranda) oraz reakcje w miejscu podania. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z MedDRA, przy czym reakcje w miejscu podania występowały często, a reakcje alergiczne i neurologiczne niezbyt często. Profil bezpieczeństwa u dzieci poniżej 18 lat jest porównywalny z dorosłymi.
choroba von Willebranda, czynnik VIII, czynnik von Willebranda, czynnik zakaźny, hemofilia, inhibitor czynnika von Willebranda, klasyfikacja MedDRA, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka uogólniona, premedykacja, przeciwciało neutralizujące, reakcja anafilaktyczna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie tkanki podskórnej, zaburzenie układu chłonnego, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atropinum sulfuricum WZF 0,5 mg/ml
Atropinum Sulfuricum WZF to roztwór do wstrzykiwań zawierający atropinę siarczan w stężeniach 0,5 mg/ml lub 1 mg/ml, wykorzystywany przede wszystkim w leczeniu bradykardii zatokowej oraz innych zaburzeń rytmu serca poprzez blokadę wpływu nerwu błędnego na węzeł zatokowo-przedsionkowy, co skutkuje przyspieszeniem akcji serca. Preparat jest również stosowany w premedykacji przed znieczuleniem ogólnym w celu redukcji wydzielania śliny i oskrzelowej oraz zapobiegania skurczom oskrzeli i bradykardii. Kluczowe zastosowania obejmują leczenie zatruć insektycydami fosforoorganicznymi, lekami cholinomimetycznymi oraz grzybami zawierającymi muskarynę, gdzie atropina działa jako antidotum, blokując receptory muskarynowe i przeciwdziałając nadmiernej stymulacji cholinergicznej. Ponadto, lek jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej po znieczuleniu ogólnym, zwykle w połączeniu z inhibitorami cholinoesterazy, aby zapobiec bradykardii i nadmiernej sekrecji dróg oddechowych.
acetylocholinoesteraza, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, diagnostyka radiologiczna, działanie antycholinergiczne, działanie rozkurczające, inhibitor cholinoesterazy, kolka nerkowa, kolka wątrobowa, neostygmina, pasaż jelitowy, premedykacja, receptor cholinergiczny, receptor muskarynowy, siarczan atropiny, skurcz oskrzeli, stan spastyczny mięśniówki gładkiej, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wydzielanie śliny, wydzielina oskrzelowa, zatrucie insektycydami fosforoorganicznymi, zatrucie lekami cholinomimetycznymi, znieczulenie ogólne