lek rozszerzający naczynia
Leki rozszerzające naczynia (wazodylatatory) to grupa środków farmakologicznych, których głównym działaniem jest zwiększenie światła naczyń krwionośnych. Mechanizm ich działania opiera się na rozluźnieniu mięśni gładkich w ścianach naczyń, co prowadzi do zmniejszenia oporu obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego.
W praktyce klinicznej wazodylatatory są stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby wieńcowej oraz w stanach ostrych, takich jak przełom nadciśnieniowy czy obrzęk płuc. Do głównych grup leków rozszerzających naczynia należą: azotany (np. nitrogliceryna), antagoniści wapnia, inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I), antagoniści receptora angiotensyny II (ARB) oraz bezpośrednie wazodylatatory (hydralazyna, minoksydyl).
Efekty działania wazodylatatorów mogą różnić się w zależności od selektywności wobec typu naczyń – niektóre działają głównie na naczynia żylne (zmniejszając obciążenie wstępne serca), inne na tętnicze (zmniejszając opór obwodowy), a jeszcze inne wykazują działanie mieszane. Skutki uboczne terapii mogą obejmować niedociśnienie ortostatyczne, odruchową tachykardię, zaczerwienienie skóry oraz bóle głowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Acurenal 20 mg
Lek Acurenal (chinapryl) jest dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg w formie tabletek powlekanych i stosowany doustnie. W monoterapii nadciśnienia tętniczego początkowa dawka wynosi 10 mg/dobę, którą można stopniowo zwiększać do dawki podtrzymującej 20-40 mg/dobę, a maksymalna dawka stosowana klinicznie to 80 mg/dobę. W terapii skojarzonej z lekami moczopędnymi dawka początkowa jest niższa (2,5 mg/dobę) ze względu na ryzyko niedociśnienia, a dawkę można zwiększać do maksymalnie 40 mg/dobę. W przypadku zastoinowej niewydolności serca oraz ciężkiej niewydolności serca leczenie należy rozpoczynać w warunkach szpitalnych, zaczynając od dawki 2,5 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 10-20 mg/dobę i maksymalną 40 mg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z hipowolemią, hiponatremią (stężenie sodu < 130 mEq/l), niskim ciśnieniem skurczowym (< 90 mmHg), wysokim stężeniem kreatyniny (> 150 µmol/l), w podeszłym wieku (≥ 70 lat) oraz u osób przyjmujących duże dawki diuretyków pętlowych (> 80 mg furosemidu) lub leków rozszerzających naczynia.
chinapryl, ciężka niewydolność serca, diuretyk pętlowy, furosemid, glikozyd naparstnicy, hiponatremia, hipowolemia, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia, monoterapia, nadciśnienie tętnicze samoistne, niedociśnienie tętnicze, niestabilna zastoinowa niewydolność serca, skurczowe ciśnienie krwi, stężenie kreatyniny w surowicy, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Dobutamina – Interakcje
Dobutamina, będąca agonistą receptorów β1-adrenergicznych, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów w stanach krytycznych. β-adrenolityki, zwłaszcza kardioselektywne, antagonizują inotropowe działanie dobutaminy, co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych i ewentualnej korekty dawki. Nieselektywne β-adrenolityki (np. propranolol) mogą powodować wzrost ciśnienia tętniczego i odruchową bradykardię, natomiast β-adrenolityki z działaniem α-adrenolitycznym (np. karwedilol) prowadzą do obniżenia ciśnienia krwi przez rozszerzenie naczyń. Współpodawanie dobutaminy z lekami rozszerzającymi naczynia (azotany, nitroprusydek sodu) wywołuje synergistyczny efekt zwiększający pojemność minutową serca i obniżający opór obwodowy, co może być korzystne w terapii niewydolności serca. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE (np. kaptoprylu) zwiększa pojemność minutową serca, ale wiąże się z ryzykiem bólu w klatce piersiowej i zaburzeń rytmu, co wymaga ostrożności i monitorowania EKG.
atropina, azotan, beta-adrenolityk, ból w klatce piersiowej, bradykardia, choroba Parkinsona, cyklopropan, dobutamina, dopamina, działanie alfa-adrenolityczne, działanie beta-adrenergiczne, działanie beta-mimetyczne, działanie inotropowe, echokardiografia obciążeniowa, entakapon, glikogenoliza, halogenowy anestetyk, halotan, inhibitor ACE, inhibitor COMT, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, kaptopryl, karwedilol, krwotok wewnątrzczaszkowy, leczenie przeciwdławicowe, lek alfa-adrenolityczny, lek rozszerzający naczynia, lek sympatykomimetyczny, nieselektywny beta-adrenolityk, niewydolność serca, nitrogliceryna, nitroprusydek sodu, pirosiarczyn sodu, propranolol, przełom nadciśnieniowy, receptor beta1-adrenergiczny, środek wziewny, tachykardia, tiamina, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Avedol 25 mg
Avedol (karwedylol) jest dostępny w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg oraz 25 mg w formie tabletek powlekanych i stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego, przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej oraz umiarkowanej do ciężkiej niewydolności serca. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta oraz wskazania. W nadciśnieniu tętniczym u dorosłych zaleca się dawkę początkową 12,5 mg raz na dobę przez 2 dni, z możliwością zwiększania dawki do 25-50 mg/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę, a dawka docelowa to 12,5-25 mg/dobę. W leczeniu dławicy piersiowej dawka początkowa u dorosłych to 12,5 mg dwa razy na dobę przez 2 dni, z możliwością zwiększania do maksymalnie 100 mg/dobę. U pacjentów starszych dawka docelowa wynosi 25 mg dwa razy na dobę.
beta-adrenolityk, bradykardia, choroba wieńcowa, digoksyna, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, klasa NYHA, leczenie skojarzone, lek przeciwnadciśnieniowy, lek rozszerzający naczynia, nadciśnienie tętnicze samoistne, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, skurczowe ciśnienie krwi, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Corsib 10 mg
Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, substancji czynnej leku Corsib, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca, którzy wykazują zwiększoną wrażliwość na działanie beta-adrenolityka. Opisano przypadki przedawkowania do 2000 mg, z pełnym powrotem do zdrowia, jednak zmienność indywidualna wymaga ostrożności. Typowe objawy przedawkowania obejmują bradykardię (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca, hipoglikemię oraz blok przedsionkowo-komorowy (II/III stopnia). Mechanizmy patofizjologiczne wynikają z nadmiernej blokady receptorów beta-1 i beta-2, prowadząc do zahamowania automatyzmu serca, zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego, zwężenia dróg oddechowych oraz zaburzeń metabolicznych, co wymaga szybkiej interwencji medycznej.
aminofilina, atropina, beta-2-sympatykomimetyk, beta-adrenolityk, bisoprololu fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa serca, cukrzyca, dysfagia, dysfunkcja lewej komory, funkcja skurczowa lewej komory, glikogenoliza, glukagon, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, izoprenalina, lek inotropowy, lek moczopędny, lek obkurczający naczynia, lek rozszerzający naczynia, lek rozszerzający oskrzela, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk płuc, oddział intensywnej terapii, ostra niewydolność serca, receptor beta-1, receptor beta-2, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, stymulator serca, świszczący oddech, wstrząs, zaburzenie świadomości, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – LisiHEXAL 20 20 mg
LisiHEXAL, zawierający lizynopryl, jest lekiem doustnym stosowanym głównie w terapii nadciśnienia tętniczego oraz zastoinowej niewydolności krążenia. Zalecana dawka początkowa u dorosłych bez wcześniejszej terapii lekami moczopędnymi wynosi 2,5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10-20 mg/dobę, a maksymalna dawka to 40 mg podawana jednorazowo. U dzieci i młodzieży (6-16 lat) dawkowanie jest dostosowane do masy ciała: 2,5 mg/dobę dla pacjentów o masie 20-<50 kg (maksymalnie 20 mg/dobę) oraz 5 mg/dobę dla masy ≥50 kg (maksymalnie 40 mg/dobę). Dawkowanie powinno być monitorowane i dostosowywane na podstawie pomiarów ciśnienia tętniczego przed kolejną dawką. W przypadku pacjentów przyjmujących leki moczopędne zaleca się ich odstawienie lub zmniejszenie dawki na 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii lizynoprylem, aby uniknąć ryzyka niedociśnienia ortostatycznego.
ciśnienie tętnicze krwi, dawka maksymalna, dawka podtrzymująca, furosemid, hiponatremia, hipowolemia, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, pętlowy lek moczopędny, skurczowe ciśnienie tętnicze, stężenie kreatyniny, stężenie sodu, zastoinowa niewydolność krążenia - Leksykon chorób i schorzeń
Zespolenie tętnicy podkolanowej – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół ucisku tętnicy podkolanowej (PAES) to rzadkie, najczęściej wrodzone schorzenie naczyniowe, które dotyka głównie młodych, aktywnych fizycznie pacjentów. Charakteryzuje się uciskiem tętnicy podkolanowej przez nieprawidłowo ułożone mięśnie, co prowadzi do ograniczenia przepływu krwi i ryzyka powikłań takich jak bliznowacenie, miażdżyca wewnętrznej ściany naczynia oraz zakrzepica. Diagnostyka opiera się na badaniu duplex z próbami prowokacyjnymi oraz rezonansie magnetycznym (MRI), które pozwalają na wykrycie anatomicznych nieprawidłowości. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe dla zapobiegania nieodwracalnym uszkodzeniom naczyniowym i powikłaniom, zwłaszcza u pacjentów z COVID-19, u których ryzyko zakrzepicy tętniczo-żylnej jest zwiększone, co wymaga profilaktycznego leczenia przeciwzakrzepowego.
badanie Duplex, bypass naczyniowy, fizjoterapia, leczenie chirurgiczne, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, mięsień brzuchaty łydki, miotomia, ograniczenie przepływu krwi, rekonstrukcja tętnicza, rewaskularyzacja, rezonans magnetyczny, tętniak tętnicy podkolanowej, toksyna botulinowa, ucisk tętnicy podkolanowej, ultrasonografia, uraz tętnicy podkolanowej, uszkodzenie błony wewnętrznej, uszkodzenie naczyniowe, zakrzepica tętnicza, zakrzepica tętniczo-żylna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół uwięźnięcia tętnicy podkolanowej, zespolenie tętnicy podkolanowej, żyła odpiszczelowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mononit 100 Retard 100 mg
Mononit 100 Retard zawiera izosorbidu monoazotan w dawce 100 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, należący do grupy organicznych azotanów (kod ATC: C01DA14). Lek działa poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych, co prowadzi do zmniejszenia obciążenia wstępnego (preload) i następczego (afterload) mięśnia sercowego. Mechanizm farmakodynamiczny obejmuje silne rozszerzenie naczyń żylnych, umiarkowane rozszerzenie dużych naczyń tętniczych oraz tętniczek przedwłośniczkowych, co skutkuje redukcją oporu naczyniowego i poprawą perfuzji mięśnia sercowego. W efekcie dochodzi do zmniejszenia zapotrzebowania serca na tlen, co jest kluczowe w terapii chorób serca.
afterload, arteriola, azotan organiczny, choroba serca, działanie farmakodynamiczne, efekt hemodynamiczny, izosorbidu monoazotan, jon wapnia, lek rozszerzający naczynia, mięsień gładki, naczynie oporowe, obciążenie mięśnia sercowego, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, opór naczyniowy, perfuzja, powrót krwi żylnej, preload, przedłużone uwalnianie, rozkurcz, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozszerzenie naczyń tętniczych, rozszerzenie naczyń żylnych, tętniczka przedwłośniczkowa, tlenek azotu, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen - Leksykon substancji czynnych
Klopamid – Wskazania do stosowania
Klopamid, będący tiazydopodobnym diuretykiem, znajduje zastosowanie w leczeniu obrzęków związanych z niewydolnością mięśnia sercowego, nerek oraz wątroby. W preparacie Clopamid VP stosowany jest w dawce 20 mg, co skutkuje zwiększonym wydalaniem sodu i wody przez nerki, prowadząc do redukcji objętości krwi krążącej i zmniejszenia obrzęków. Lek ten jest szczególnie wskazany w stanach, gdzie retencja płynów wynika z upośledzonej funkcji narządów, takich jak zastój krwi żylnej w niewydolności serca, retencja sodu w niewydolności nerek oraz wodobrzusze w niewydolności wątroby.
beta-adrenolityk, dihydroergokrystyna, diuretyk tiazydopodobny, działanie moczopędne, lek rozszerzający naczynia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk pochodzenia sercowego, oporne nadciśnienie tętnicze, pierwotne nadciśnienie tętnicze, retencja płynów, retencja sodu, rezerpina, wodobrzusze, wtórne nadciśnienie tętnicze, zastój żylny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olicard 60 retard 60 mg
Olicard 60 retard zawiera monoazotan izosorbidu w dawce 60 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, należący do grupy azotanów rozszerzających naczynia (kod ATC: C01DA14). Substancja ta działa bezpośrednio rozkurczająco na mięśniówkę gładką naczyń krwionośnych, ze szczególnym wpływem na postkapilarne naczynia objętościowe oraz duże tętnice, w tym tętnice wieńcowe. Efektem farmakodynamicznym jest zwiększenie objętości układu żylnego (pooling), co zmniejsza powrót żylny do serca, redukcja objętości komór i ciśnienia napełniania, a tym samym obciążenia wstępnego (preload). Ponadto dochodzi do zmniejszenia promieni komór i napięcia ich ścian podczas skurczu, co obniża zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen i energię oraz poprawia perfuzję podwsierdziową. Dodatkowo monoazotan izosorbidu zmniejsza opór obwodowy i płucny, redukując obciążenie następcze (afterload).
cGMP, choroba serca, cyklaza guanylowa, cykliczny guanozynomonofosforan, lek rozszerzający naczynia, mięśniówka gładka, mięśniówka oskrzeli, monoazotan izosorbidu, naczynie krwionośne, niedokrwienie, nitrat, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, opór obwodowy, opór płucny, pęcherzyk żółciowy, perfuzja podwsierdziowa, pojemność wyrzutowa, powrót żylny, przewód żółciowy wspólny, rozkurcz mięśniówki gładkiej, tętnica wieńcowa, tlenek azotu, układ żylny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mononit 20 20 mg
Mononit, zawierający izosorbidu monoazotan, jest organicznym azotanem z grupy leków rozszerzających naczynia, stosowanym w terapii choroby niedokrwiennej serca (kod ATC: C01DA14). Jego farmakodynamiczne działanie polega na silnym rozszerzeniu naczyń żylnych, co prowadzi do zmniejszenia powrotu żylnego i obciążenia wstępnego serca. Dodatkowo, lek wywiera umiarkowane rozszerzenie tętniczek przedwłośniczkowych oraz słabsze rozszerzenie dużych naczyń tętniczych, co skutkuje redukcją oporu obwodowego i obciążenia następczego serca. W efekcie hemodynamicznym obserwuje się zmniejszenie zarówno obciążenia wstępnego, jak i następczego, co przekłada się na obniżenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, korzystne w leczeniu choroby niedokrwiennej serca.
afterload, arteriole, azotany organiczne, choroba niedokrwienna serca, izosorbidu monoazotan, jon wapnia, lek rozszerzający naczynia, leki rozszerzające naczynia, mięsień sercowy, naczynie krwionośne, naczynie oporowe, naczynie tętnicze, naczynie żylne, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, opór obwodowy, powrót żylny, preload, rozkurcz mięśni gładkich, rozszerzenie naczyń, rozszerzenie naczyń tętniczych, tabletka powlekana, tętniczka przedwłośniczkowa, tlenek azotu, układ sercowo-naczyniowy, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Remodulin 1 mg/ml
Treprostynil, substancja czynna Remodulin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego profil bezpieczeństwa i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne jest nasilenie efektu hipotensyjnego podczas jednoczesnego stosowania z lekami moczopędnymi, przeciwnadciśnieniowymi oraz innymi wazodylatatorami, co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Furosemid może zmniejszać osoczowy klirens treprostynilu, potencjalnie zwiększając jego stężenie i działanie. Ponadto, treprostynil hamuje funkcję płytek krwi, co w połączeniu z lekami antyagregacyjnymi (np. ASA, klopidogrel), NLPZ, donorami tlenku azotu oraz przeciwzakrzepowymi (heparyna, warfaryna, NOAC) znacząco podnosi ryzyko krwawień, wymagając monitorowania parametrów hemostazy i obserwacji klinicznej.
cytochrom P450, donor tlenku azotu, doustny antykoagulant, efekt hipotensyjny, efekt wazodylatacyjny, furosemid, gemfibrozyl, hemostaza, heparyna, induktor CYP2C8, inhibitor CYP2C8, izoenzym CYP2C8, klirens osoczowy treprostynilu, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, niedociśnienie tętnicze ogólnoustrojowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, parametr hemodynamiczny, parametr krzepnięcia, płytki krwi, ryfampicyna, treprostynil, warfaryna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cilostazol LEK-AM 50 mg
Cylostazol, stosowany w terapii chromania przestankowego, wykazuje profil działań niepożądanych, w którym najczęściej występują bóle głowy (>30% pacjentów), biegunka oraz nieprawidłowe stolce (>15%). Działania te mają zazwyczaj nasilenie łagodne do umiarkowanego i mogą ulec zmniejszeniu po redukcji dawki. Główną przyczyną przerwania terapii jest ból głowy (≥3% pacjentów), a także kołatanie serca i biegunka (1,1%). U pacjentów powyżej 70 roku życia obserwuje się zwiększoną częstość biegunki i kołatania serca, natomiast u chorych z cukrzycą istnieje podwyższone ryzyko krwawienia do gałki ocznej. Współstosowanie cylostazolu z lekami rozszerzającymi naczynia, np. dihydropirydynowymi blokerami kanału wapniowego, może nasilać kołatanie serca i obrzęk obwodowy wskutek odruchowej tachykardii. Ponadto cylostazol zwiększa ryzyko krwawień, w tym krwotoków mózgowych i przewodu pokarmowego, co wymaga ostrożności przy łączeniu z innymi lekami o działaniu przeciwkrzepliwym.
arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, ból głowy, chromanie przestankowe, cukrzyca, częstoskurcz, dihydropirydynowy bloker kanału wapniowego, dodatkowy skurcz komorowy, dusznica bolesna, hiperglikemia, kołatanie serca, krwawienie do gałki ocznej, krwiomocz, krwotok mózgowy, krwotok płucny, lek rozszerzający naczynia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedowład, niestrawność, niewydolność nerek, nudności i wymioty, obrzęk obwodowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, skłonność do krwawień, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan lękowy, szum uszny, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, uderzenie gorąca, wybroczyna, wydłużony czas krwawienia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gardła, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Coronal 10 10 mg
Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, substancji czynnej leku Coronal 10, prowadzi do charakterystycznego zespołu objawów wynikających z nadmiernej blokady receptorów beta-adrenergicznych, w tym bradykardii, niedociśnienia tętniczego, skurczu oskrzeli, ostrej niewydolności serca, hipoglikemii oraz bloku przedsionkowo-komorowego. U pacjentów z niewydolnością serca obserwuje się szczególnie wysoką wrażliwość na duże dawki bisoprololu. Objawy te wynikają z mechanizmów takich jak blokada receptorów beta1 w sercu (bradykardia, blok AV), beta2 w oskrzelach (skurcz oskrzeli), oraz zahamowanie glikogenolizy i glukoneogenezy wątrobowej (hipoglikemia). W zgłoszonych przypadkach objawy ustępowały po wdrożeniu odpowiedniego leczenia.
atropina, beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, Coronal, działanie inotropowe, glukagon, hipoglikemia, izoprenalina, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia, lek rozszerzający oskrzela, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, pochodna teofiliny, przedawkowanie bisoprololu, receptor beta-adrenergiczny, receptor beta1, skurcz oskrzeli, stymulator serca, węzeł przedsionkowo-komorowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Apo-Doxan 4
Doksazosyna (Apo-Doxan), jako lek alfa-adrenolityczny, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego, zwłaszcza w początkowej fazie terapii, manifestującego się zawrotami głowy, osłabieniem, a w rzadkich przypadkach utratą przytomności. Konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz edukacja pacjentów w zakresie unikania sytuacji zwiększających ryzyko urazów. U pacjentów z ciężkimi chorobami serca, takimi jak obrzęk płuc z powodu zwężenia aorty lub zastawki dwudzielnej, niewydolność serca o różnej etiologii czy choroba wieńcowa, stosowanie doksazosyny wymaga szczególnej uwagi, gdyż gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego może nasilać objawy dławicowe. Ponadto, lek metabolizowany jest głównie w wątrobie, dlatego u chorych z ciężką niewydolnością wątroby jego stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na brak danych klinicznych.
alfa-adrenolityki, choroba wieńcowa serca, ciężka choroba serca, ciężka niewydolność wątroby, doksazosyna, dolegliwości dławicowe, galaktozemia, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek rozszerzający naczynia, lewokomorowa niewydolność serca, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, objawowe niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, operacja usunięcia zaćmy, prawokomorowa niewydolność serca, priapizm, przedłużona erekcja, rak gruczołu krokowego, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności wątroby, zator płucny, zawroty głowy, zespół małej źrenicy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Interakcje leku – Albunorm 20% 200 g/l
Albunorm 20% to roztwór hyperonkotyczny zawierający 200 g/l białka całkowitego, z co najmniej 96% albuminy ludzkiej, dostępny w objętościach 50 ml (10 g albuminy) i 100 ml (20 g albuminy). Preparat nie wykazuje specyficznych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami, w tym z lekami o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza, lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne, moczopędnymi czy produktami krwiopochodnymi. Zawartość sodu w stężeniu 144-160 mmol/l wymaga uwagi u pacjentów z zaburzeniami gospodarki sodowej, niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym lub obrzękami. Pomimo braku klinicznie istotnych interakcji, zaleca się monitorowanie parametrów hemodynamicznych, równowagi wodno-elektrolitowej oraz funkcji nerek i wątroby podczas terapii.
albumina ludzka, bezpieczeństwo farmakoterapii, dieta niskosodowa, dystrybucja płynów, efekt hipotensyjny, gospodarka sodowa, hipowolemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia, lek wiążący się z białkami osocza, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametr hemodynamiczny, produkt krwiopochodny, przeciążenie układu krążenia, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór hyperonkotyczny, terapia infuzyjna, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Corotrope 1 mg/ml
Corotrope (milrynon) w stężeniu 1 mg/ml, podawany dożylnie, jest wskazany do krótkotrwałej terapii niewydolności krążenia u dorosłych i dzieci. U dorosłych stosuje się go głównie w zespołach małego rzutu po zabiegach kardiochirurgicznych, gdzie konieczne jest szybkie zwiększenie kurczliwości mięśnia sercowego i poprawa hemodynamiki. W pediatrii Corotrope jest zarezerwowany dla ciężkiej zastoinowej niewydolności serca opornej na standardowe leczenie (glikozydy nasercowe, diuretyki, leki rozszerzające naczynia, inhibitory ACE) oraz ostrej niewydolności serca, w tym zespołów małego rzutu po operacjach kardiochirurgicznych. Maksymalny czas stosowania u dzieci nie powinien przekraczać 35 godzin ze względu na profil bezpieczeństwa i farmakokinetykę milrynonu.
działanie niepożądane, farmakokinetyka milrynonu, funkcja serca, glikozyd nasercowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia, milrynon, niewydolność układu krążenia, oddział intensywnej terapii, oddział kardiologiczny, operacja kardiochirurgiczna, ostra niewydolność serca, parametry hemodynamiczne, profil bezpieczeństwa, stan zagrożenia życia, zabieg kardiochirurgiczny, zastoinowa niewydolność serca, zespół małego rzutu - Leksykon leków
Przedawkowanie – BisoHEXAL 5 5 mg
Przedawkowanie bisoprololu fumuranu może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, w tym bradykardii (<60 uderzeń/min), niedociśnienia tętniczego, bloku przedsionkowo-komorowego III stopnia, skurczu oskrzeli, ostrej niewydolności serca oraz hipoglikemii. Zarejestrowane dawki przedawkowania sięgały nawet 2000 mg, przy czym szczególnie wrażliwi na toksyczne działanie leku są pacjenci z niewydolnością serca. Objawy kliniczne mogą różnić się w zależności od dawki i indywidualnej reakcji pacjenta, a mimo poważnych zaburzeń, przy odpowiednim leczeniu wszyscy pacjenci powrócili do zdrowia. W przypadkach przedawkowania obserwowano także zawroty głowy i blok AV III stopnia przy dawce 15 mg zamiast 7,5 mg.
atropina, beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, bisoprolol, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, duszność, działanie chronotropowe dodatnie, działanie inotropowe, glukagon, hipoglikemia, izoprenalina, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia, lek rozszerzający oskrzela, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, pochodna teofiliny, rozrusznik serca, skurcz oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon chorób i schorzeń
Chilblains to choroba znana również jako pernio lub perniosis. w języku polskim można ją określać jako „obmrożenie” lub „pernioza”, choć nie jest to t – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Chilblains (pernio, perniosis) to zapalenie drobnych naczyń skóry wywołane ekspozycją na zimno w warunkach wilgotnych, manifestujące się bolesnymi, swędzącymi, czerwono-fioletowymi obrzękami, najczęściej na palcach rąk i stóp. Objawy rozwijają się w ciągu 12-24 godzin po ekspozycji i utrzymują się 1-3 tygodnie. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i wywiadzie, z różnicowaniem względem odmrożeń, choroby Raynauda czy tocznia rumieniowatego. Leczenie obejmuje unikanie zimna, stopniowe ogrzewanie, stosowanie nawilżających kremów, NLPZ (np. ibuprofen) oraz w cięższych przypadkach miejscowe kortykosteroidy (triamcynolon 0,1%), leki rozszerzające naczynia (nifedypina, pentoksyfilina, nitrogliceryna 0,2%). Skuteczność nifedypiny jest dyskusyjna, a jej stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi, takimi jak hipotonia i obrzęki.
badanie kliniczne, bloker kanału wapniowego, choroba naczyń obwodowych, choroba tkanki łącznej, dysfagia, kąpiel parafinowa, kortykosteroid miejscowy, krioglobulinemia, lek przeciwzapalny niesteroidowy, lek rozszerzający naczynia, nifedypina, nitrogliceryna, obrzęk skóry, odmrożenie, owrzodzenie skóry, pentoksyfilina, pernioza, podiatra, podiatria, siedzący tryb życia, stan zapalny naczyń krwionośnych, terapia laserowa, toczeń rumieniowaty, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krążenia, zakażenie bakteryjne, zespół Raynauda, zmiany skórne