Przedawkowanie
BisoHEXAL 5 5 mg

Przedawkowanie leku BisoHEXAL (bisoprolol)

Przedawkowanie bisoprololu fumuranu może prowadzić do szeregu poważnych zaburzeń funkcjonowania układów sercowo-naczyniowego i oddechowego. Przypadki przedawkowania wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i wdrożenia odpowiedniego postępowania terapeutycznego ze względu na potencjalne zagrożenie życia.¹

Objawy przedawkowania

W zarejestrowanych przypadkach przedawkowania bisoprololu odnotowano różnorodne objawy kliniczne, które mogą wystąpić w zależności od przyjętej dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta. Istnieją istotne różnice osobnicze w reakcji na przedawkowanie, przy czym pacjenci z niewydolnością serca wykazują szczególnie wysoką wrażliwość na duże dawki leku.²

W dotychczasowych przypadkach przedawkowania bisoprololu (w dawkach sięgających nawet 2000 mg) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub chorobą niedokrwienną serca obserwowano głównie bradykardię i/lub niedociśnienie tętnicze. Należy podkreślić, że mimo zagrożenia, wszyscy pacjenci w dokumentowanych przypadkach powrócili do zdrowia.³

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W przypadku przedawkowania bisoprololu należy wdrożyć kompleksowe postępowanie terapeutyczne dostosowane do objawów klinicznych pacjenta. Podstawowe interwencje obejmują przerwanie podawania leku oraz wdrożenie leczenia podtrzymującego i objawowego.⁴

Warto zaznaczyć, że zgodnie z dostępnymi danymi, bisoprolol praktycznie nie ulega dializie, co ogranicza możliwości przyspieszenia eliminacji leku z organizmu.⁵

Szczegółowe protokoły postępowania w zależności od objawów

Na podstawie oczekiwanych działań farmakologicznych bisoprololu oraz rekomendacji dla innych leków beta-adrenolitycznych, w zależności od dominujących objawów klinicznych zaleca się następujące interwencje:⁶

• W przypadku bradykardii – należy podać dożylnie atropinę. Jeżeli odpowiedź na atropinę jest niewystarczająca, należy rozważyć ostrożne podanie izoprenaliny lub innego leku o działaniu chronotropowym dodatnim. W szczególnie ciężkich przypadkach może zaistnieć konieczność czasowego założenia przez żyłę rozrusznika serca.⁷
• W przypadku niedociśnienia tętniczego – zaleca się dożylne podanie płynów oraz leków kurczących naczynia. Dodatkową korzyść może przynieść dożylne podanie glukagonu.⁸
• W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego (drugiego lub trzeciego stopnia) – pacjent wymaga ścisłego monitorowania kardiologicznego. Leczenie polega na podawaniu izoprenaliny w infuzji dożylnej lub założeniu tymczasowego rozrusznika serca przez żyłę.⁹
• W przypadku ostrego nasilenia niewydolności serca – wskazane jest dożylne podanie leków moczopędnych, preparatów o działaniu inotropowym dodatnim oraz leków rozszerzających naczynia krwionośne.¹⁰
• W przypadku skurczu oskrzeli – należy zastosować leki rozszerzające oskrzela, takie jak izoprenalina, beta2-adrenomimetyki i/lub pochodne teofiliny.¹¹
• W przypadku hipoglikemii – zalecane jest dożylne podanie glukozy w celu normalizacji glikemii.¹²

Udokumentowane przypadki kliniczne przedawkowania

W literaturze medycznej opisywano przypadki przedawkowania bisoprololu, w tym przyjęcia dawki dobowej 15 mg zamiast zalecanej 7,5 mg, co skutkowało wystąpieniem bloku przedsionkowo-komorowego III stopnia, bradykardii oraz zawrotów głowy.¹³

Dostępne są również raporty dotyczące przypadków znacznie większego przedawkowania bisoprololu – nawet do 2000 mg – u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub chorobą niedokrwienną serca. W tych przypadkach obserwowano głównie bradykardię i/lub niedociśnienie tętnicze, jednak przy odpowiednim leczeniu wszyscy pacjenci powrócili do zdrowia.¹⁴

Uwagi dotyczące populacji szczególnego ryzyka

Należy podkreślić, że pacjenci z niewydolnością serca charakteryzują się zwiększoną wrażliwością na działanie dużych dawek bisoprololu. Z tego względu w tej grupie chorych szczególnie istotne jest przestrzeganie schematu stopniowego zwiększania dawki, zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi.¹⁵