angiotensyna II
Angiotensyna II to oktapeptyd, który pełni kluczową rolę w układzie renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), będącym jednym z najważniejszych mechanizmów regulujących ciśnienie tętnicze i gospodarkę wodno-elektrolitową organizmu. Powstaje w wyniku enzymatycznego odcięcia dwóch aminokwasów z angiotensyny I przez enzym konwertujący angiotensynę (ACE).
Główne działania fizjologiczne angiotensyny II obejmują silny skurcz mięśniówki gładkiej naczyń krwionośnych (działanie wazokonstrykcyjne), stymulację wydzielania aldosteronu przez korę nadnerczy, zwiększenie reabsorpcji sodu i wody w kanalikach nerkowych oraz nasilenie uczucia pragnienia. Te mechanizmy prowadzą do podniesienia ciśnienia tętniczego i zwiększenia objętości płynów wewnątrzustrojowych.
W patofizjologii chorób układu sercowo-naczyniowego, nadmierna aktywacja układu RAA i podwyższone stężenie angiotensyny II odgrywają istotną rolę w rozwoju nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, nefropatii cukrzycowej oraz przebudowy mięśnia sercowego. Blokowanie działania angiotensyny II stanowi podstawę farmakoterapii tych schorzeń poprzez stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II (sartanów) oraz inhibitorów reniny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Polsart Plus to lek złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora AT1 angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Telmisartan wykazuje wysoką selektywność wobec receptora AT1, nie wykazując agonistycznego działania ani powinowactwa do innych receptorów, co przekłada się na długotrwałe i stabilne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po podaniu dawki 80 mg. Hydrochlorotiazyd działa poprzez zwiększenie wydalania sodu i chlorku, co prowadzi do zmniejszenia objętości osocza i aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron, jednak telmisartan przeciwdziała utracie potasu indukowanej przez diuretyk. W badaniach klinicznych dawka 80 mg telmisartanu w połączeniu z 25 mg hydrochlorotiazydu obniżała ciśnienie skurczowe/rozkurczowe o 11,5/9,9 mmHg, wykazując przewagę nad kombinacją walsartanu z hydrochlorotiazydem (160 mg + 25 mg) o 2,2/1,2 mmHg.
aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny, bradykinina, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, diureza, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, mikroalbuminuria, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy wargi, obrzęk naczynioruchowy, posocznica, przemijający atak niedokrwienny, przerost lewej komory, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor AT1, renina osocza, retinopatia, samoistne nadciśnienie tętnicze, suchy kaszel, telmisartan, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramladio 10 mg + 10 mg
Przedawkowanie leku Ramladio, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych i krytycznego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem i niewydolnością wielonarządową. Objawy obejmują bradykardię (ramipryl), odruchową tachykardię (amlodypina), zaburzenia elektrolitowe (głównie potasu i sodu) oraz niewydolność nerek. Warto podkreślić, że ramiprylat jest słabo usuwalny hemodializą, podobnie jak amlodypina, ze względu na silne wiązanie z białkami osocza, co ogranicza skuteczność dializy w leczeniu przedawkowania.
alfa-1-adrenomimetyk, angiotensyna II, antagonista kanałów wapniowych, bradykardia, diureza, glukonian wapnia, hemodializa, inhibitor ACE, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, płukanie żołądka, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, stabilizacja hemodynamiczna, tachykardia odruchowa, wchłanianie leku, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Lek Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie krwi jest już skutecznie kontrolowane terapią skojarzoną trzema substancjami czynnymi: amlodypiną (5-10 mg), walsartanem (160-320 mg) oraz hydrochlorotiazydem (12,5-25 mg). Preparat dostępny jest w pięciu wariantach dawkowania, co pozwala na indywidualne dostosowanie leczenia. Lek stosowany jest wyłącznie jako terapia substytucyjna u pacjentów wcześniej leczonych tymi samymi składnikami w oddzielnych preparatach lub w kombinacjach dwuskładnikowych i jednoskładnikowych, zapewniając utrzymanie skuteczności terapeutycznej oraz zmniejszenie ryzyka błędów dawkowania.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, ciśnienie krwi, compliance, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, kanały wapniowe, monoterapia, pochodna dihydropirydyny, preparat dwuskładnikowy, preparat jednoskładnikowy, samoistne nadciśnienie tętnicze, terapia dwuskładnikowa, terapia hipotensyjna, terapia substytucyjna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Toralis 10 mg + 10 mg
Toralis to preparat złożony z lizynoprylu (inhibitor ACE) i torasemidu (diuretyk pętlowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego oraz objawów niewydolności serca, takich jak obrzęki. Lizynopryl hamuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), co prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II i aldosteronu, skutkując rozszerzeniem naczyń i podwyższeniem poziomu potasu w surowicy. Torasemid działa natriuretycznie, blokując transport jonów Na+/K+/2Cl– w pętli Henlego, co zmniejsza opór obwodowy i obciążenie serca. Działanie hipotensyjne lizynoprylu rozpoczyna się po 1-2 godzinach, osiągając maksimum po 6 godzinach, a torasemid wywołuje diurezę w ciągu 1 godziny, utrzymującą się do 12 godzin. Dawki lizynoprylu wahają się od 20 mg do 80 mg, zapewniając 24-godzinne działanie przeciwnadciśnieniowe, natomiast torasemid wykazuje działanie diuretyczne proporcjonalne do dawki w zakresie 5-100 mg.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, choroba naczyń mózgowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, cukrzyca typu 2, diuretyk, diuretyk pętlowy, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, działanie wazodylatacyjne, frakcja wyrzutowa serca, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, kora nadnerczy, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze pierwotne, natriureza, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, obrzęk, ostre uszkodzenie nerek, pętla Henlego, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, sekrecja aldosteronu, tachykardia odruchowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cazaprol 5 mg
Przedawkowanie cylazaprylu, inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE), prowadzi do nadmiernego zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron, skutkując znacznym rozszerzeniem naczyń krwionośnych i istotnym spadkiem ciśnienia tętniczego. Kluczowe objawy kliniczne obejmują niedociśnienie tętnicze, które może przejść w wstrząs krążeniowy, zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hiperkaliemię), niewydolność nerek, tachykardię, bradykardię, palpitacje, zawroty głowy, hiperwentylację oraz suchy kaszel związany ze wzrostem stężenia bradykininy. Przedawkowanie może wystąpić zarówno po jednorazowym przyjęciu dużej dawki, jak i w wyniku kumulacji leku u pacjentów z niewydolnością nerek. Monitorowanie parametrów życiowych, elektrolitów (w tym potasu) oraz funkcji nerek (kreatynina, mocznik, GFR) jest niezbędne w diagnostyce i ocenie stanu pacjenta.
angiotensyna II, bradykardia, cylazapryl, cylazaprylat, diureza, dopamina, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, katecholamina, kreatynina, mocznik, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, noradrenalina, palpitacje, pozycja Trendelenburga, rozrusznik serca, tachykardia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodorowęglan sodu, wolemia, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs krążeniowy, zaburzenia elektrolitowe, zawroty głowy, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kandesar 8 mg
Kandesartan cyleksetylu, jako selektywny antagonista receptorów angiotensyny II typu 1 (AT1), wykazuje istotne działanie przeciwnadciśnieniowe i kardioprotekcyjne. Mechanizm działania opiera się na blokadzie receptorów AT1, co prowadzi do zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego, obniżenia ciśnienia w kapilarach płucnych oraz redukcji stężenia aldosteronu w osoczu. W badaniach klinicznych u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym dawka 32 mg raz na dobę powodowała obniżenie ciśnienia skurczowego o 13,1 mmHg i rozkurczowego o 10,5 mmHg, przewyższając skutecznością losartan (odpowiednio 10,0/8,7 mmHg, p<0,0001). U dzieci w wieku 6-17 lat kandesartan w dawkach dostosowanych do masy ciała (maksymalnie 32 mg/dobę) obniżał ciśnienie skurczowe o 10,2 mmHg i rozkurczowe o 6,6 mmHg (p<0,01). Lek charakteryzuje się długotrwałym działaniem, brakiem efektu z odbicia oraz korzystnym profilem bezpieczeństwa, w tym mniejszą częstością kaszlu w porównaniu z inhibitorami ACE. W terapii skojarzonej z hydrochlorotiazydem lub blokerami kanału wapniowego obserwuje się sumowanie efektów hipotensyjnych. Należy jednak uwzględnić mniejszą skuteczność u pacjentów rasy czarnej, co wiąże się z niższą aktywnością reninową osocza.
aktywność reninowa osocza, aldosteron w osoczu, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, bradykinina, chorobowość i umieralność, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, dysfunkcja lewej komory, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, konwertaza angiotensyny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, przewlekła choroba nerek, receptor angiotensyny II typu 1, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności skurczowej, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Elestar HCT to trójskładnikowy lek hipotensyjny zawierający olmesartan medoksomil (20-40 mg), amlodypinę (5-10 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), przeznaczony do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów wymagających terapii wielolekowej. Preparat jest wskazany szczególnie u pacjentów, u których dwuskładnikowa terapia olmesartanem i amlodypiną nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Dodanie hydrochlorotiazydu w jednej tabletce umożliwia osiągnięcie docelowych wartości ciśnienia, co jest istotne w nadciśnieniu opornym. Lek dostępny jest w pięciu różnych dawkach, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta, uwzględniając nasilenie nadciśnienia i odpowiedź na leczenie.
AIIRA, amlodypina, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, compliance, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie zastępcze, lek hipotensyjny, lek trójskładnikowy, nadciśnienie oporne, nadciśnienie tętnicze pierwotne, olmesartan medoksomil, pochodna dihydropirydyny, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, redukcja ciśnienia tętniczego, tabletka powlekana, terapia dwuskładnikowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lacipil 2 mg
Lacipil, zawierający 2 mg lacydypiny w formie tabletek powlekanych, jest wskazany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Może być stosowany zarówno w monoterapii, szczególnie u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi w przypadkach opornych na monoterapię. W terapii skojarzonej Lacipil można łączyć z beta-adrenolitykami, diuretykami oraz inhibitorami ACE, co pozwala na lepszą kontrolę ciśnienia tętniczego. Lek jest szczególnie zalecany u pacjentów z nowo rozpoznanym nadciśnieniem, u osób z towarzyszącą chorobą wieńcową oraz u pacjentów z izolowanym nadciśnieniem skurczowym, zwłaszcza w populacji geriatrycznej.
angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, izolowane nadciśnienie skurczowe, lacydypina, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, lek moczopędny, monoterapia, naczynie krwionośne, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, przepływ wieńcowy, receptor beta-adrenergiczny, tabletka powlekana, terapia skojarzona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Piramil 2,5 mg 2,5 mg
Ramipryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) o kodzie ATC C09AA05, jest prolekiem przekształcanym do aktywnego metabolitu ramiprylatu, który hamuje enzym konwertazy angiotensyny (kininazę II). Mechanizm działania polega na zmniejszeniu syntezy angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia oporu obwodowego, oraz na zahamowaniu rozkładu bradykininy, co dodatkowo nasila efekt wazodylatacyjny. Ramipryl obniża ciśnienie tętnicze bez kompensacyjnego przyspieszenia akcji serca, z początkiem działania po 1-2 godzinach i utrzymaniem efektu przez 24 godziny. W terapii przewlekłej maksymalny efekt przeciwnadciśnieniowy pojawia się po 3-4 tygodniach. Lek wykazuje korzystny wpływ na hemodynamikę u pacjentów z niewydolnością serca (NYHA II-IV), zmniejszając ciśnienie napełniania komór, opór naczyniowy i poprawiając pojemność minutową serca. Ramipryl wykazuje również działanie nefroprotekcyjne, zmniejszając tempo spadku GFR u pacjentów z niecukrzycową nefropatią oraz redukując ryzyko rozwoju jawnej nefropatii u chorych z cukrzycą typu 2 (badanie MICRO-HOPE). Nie obserwuje się istotnych zmian w przepływie nerkowym ani przesączaniu kłębuszkowym podczas terapii.
aktywacja neuroendokrynna, aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, bradykinina, cholesterol HDL, choroba naczyń obwodowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, dipeptydylokarboksypeptydaza I, diuretyk, działanie naczyniorozszerzające, działanie naczynioskurczowe, filtracja kłębuszkowa, glikozyd naparstnicy, hemodynamika serca, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor reniny, kininaza II, konwertaza angiotensyny, kreatynina w surowicy, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nefropatia jawna, nefropatia niecukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, powikłanie cukrzycy, prolek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, ramiprylat, rewaskularyzacja, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zgon sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Osaver 20 mg
Osaver (olmesartan medoksomil) jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARB) dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, wskazanym przede wszystkim do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów AT1, co hamuje skurcz naczyń i wydzielanie aldosteronu, prowadząc do obniżenia ciśnienia tętniczego. Preparat jest szczególnie zalecany u pacjentów, u których inne leki przeciwnadciśnieniowe nie zapewniły odpowiedniej kontroli ciśnienia lub wywołały działania niepożądane, a także u osób z nietolerancją inhibitorów ACE. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, zwłaszcza w populacji pediatrycznej, z uwzględnieniem masy ciała i wieku.
aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, olmesartan medoksomil, receptor AT1, samoistne nadciśnienie tętnicze, skurcz naczyń krwionośnych, terapia skojarzona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu (160 mg) i hydrochlorotiazydu (25 mg) w preparacie Co-Valsacor wykazały, że stosowanie dawek terapeutycznych u ludzi jest bezpieczne, mimo obserwacji nefropatii z bazofilią kanalikową, podwyższonego stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmienionej diurezy i elektrolitów w moczu u zwierząt doświadczalnych. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych, przy dawkach odpowiadających do 0,9-krotności maksymalnej zalecanej dawki walsartanu i 3,5-krotności hydrochlorotiazydu (mg/m²), stwierdzono uszkodzenia nerek oraz zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych przy wyższych dawkach (do 3,0-krotności walsartanu i 12-krotności hydrochlorotiazydu u szczurów). U małp szerokonosych odnotowano także uszkodzenie błony śluzowej żołądka przy dawce 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu. Hiperplazja tętniczek doprowadzających w nerkach pojawiła się przy bardzo wysokich dawkach, które znacznie przekraczają dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
angiotensyna II, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, nefropatia z bazofilią kanalikowa, parametry czerwonokrwinkowe, rozwój embrionalny, stężenie kreatyniny, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej, uszkodzenie nerek, uwalnianie reniny, wady rozwojowe małżowiny usznej, walsartan z hydrochlorotiazydem - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Karbicombi 8 mg + 12,5 mg
Karbicombi to lek przeciwnadciśnieniowy łączący kandesartan cyleksetylu, selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II, oraz hydrochlorotiazyd (HCTZ), tiazydowy diuretyk. Kandesartan działa poprzez blokadę receptorów AT1, co prowadzi do obniżenia stężenia aldosteronu i rozszerzenia naczyń, bez wpływu na ACE i rozkład bradykininy, co zmniejsza ryzyko kaszlu. HCTZ hamuje resorpcję sodu w dystalnych kanalikach nerkowych, zwiększając wydalanie sodu, chlorków, potasu i magnezu, a także zmniejszając objętość osocza i opór obwodowy, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego. Karbicombi wykazuje synergistyczne działanie hipotensyjne, z efektem pojawiającym się po 2 godzinach i pełną skutecznością po 4 tygodniach stosowania, zapewniając stabilne obniżenie ciśnienia przez 24 godziny przy dawkowaniu raz na dobę.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, choroba nerek, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, konwertaza angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niewydolność lewokomorowa, niewydolność serca, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, prolek, przerost narządów, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy skóry, równowaga wodno-elektrolitowa, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Piramil Biso 10 mg + 5 mg
Przedawkowanie leku Piramil Biso, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny beta-1-adrenolityk), stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji. Objawy przedawkowania bisoprololu obejmują bradykardię (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca oraz hipoglikemię, natomiast ramipryl może powodować ciężkie niedociśnienie tętnicze, zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hiperkaliemię), bradykardię oraz niewydolność nerek. W opisanych przypadkach dawki bisoprololu sięgały nawet 2000 mg, a reakcje kliniczne cechuje duża zmienność indywidualna, ze szczególnym ryzykiem u pacjentów z niewydolnością serca i chorobami nerek. Ramiprylat, aktywny metabolit ramiprylu, jest słabo dializowalny, co utrudnia eliminację leku w zatruciu.
agoniści receptorów alfa-1-adrenergicznych, aminofilina, angiotensyna II, antagonista receptorów beta-1-adrenergicznych, beta2-sympatykomimetyki, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, czasowy stymulator serca, dializa, glukagon, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoprenalina, leki inotropowe dodatnie, leki moczopędne, leki obkurczające naczynia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, ostra niewydolność serca, piramil biso, ramipryl bisoprolol, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon substancji czynnych
Walsartan – Działania niepożądane
Walsartan, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz po zawale mięśnia sercowego. Jego mechanizm działania polega na blokowaniu efektów angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego. Profil bezpieczeństwa walsartanu jest korzystny, z częstością działań niepożądanych porównywalną do placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane o częstości ≥1/1000 do <1/100 to zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, bóle brzucha, kaszel oraz uczucie zmęczenia. U pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca częściej występują niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne oraz zaburzenia czynności nerek, a także hiperkaliemia, która stanowi istotne ryzyko, zwłaszcza u osób z upośledzoną funkcją nerek lub przyjmujących leki wpływające na gospodarkę potasową. Walsartan może również wywoływać rzadkie reakcje nadwrażliwości, zaburzenia hematologiczne oraz podwyższenie enzymów wątrobowych.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bilirubina w surowicy, ból brzucha, choroba posurowicza, czynność nerek, hiperkaliemia, hiponatremia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stężenie kreatyniny, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Egiramlon 10 mg + 10 mg
Przedawkowanie leku Egiramlon, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Ramipryl wywołuje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, skutkujące wyraźną hipotensją, bradykardią (<60 uderzeń/min), zaburzeniami elektrolitowymi, niewydolnością nerek oraz zaburzeniami rytmu serca i neurologicznymi (w tym śpiączką i drgawkami). Amlodypina powoduje znaczne i długotrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego, odruchową tachykardię oraz ryzyko niekardiogennego obrzęku płuc, który może pojawić się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu i wymaga intensywnego wspomagania oddechu.
agonista receptorów α₁-adrenergicznych, angiotensyna II, antagonista wapnia, bradykardia, detoksyfikacja, drgawki mózgowe, filtracja kłębuszkowa, glukonian wapnia, gospodarka potasowa, gospodarka sodowa, hemodializa, hipotensja, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek obkurczający naczynia, monitoring układu krążenia, niedowład, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, objętość płynów krążących, obniżenie ciśnienia tętniczego, porażenna niedrożność jelit, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, stabilność hemodynamiczna, stężenie kreatyniny, tachykardia odruchowa, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Irprestan 75 mg
Irbesartan, będący selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz u pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z nefropatią. Mechanizm działania polega na blokowaniu efektów angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia stężenia aldosteronu i wzrostu aktywności reniny, bez istotnego wpływu na poziom potasu w osoczu. Dawkowanie w zakresie 150-300 mg raz na dobę skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego o średnio 8-13 mmHg skurczowego i 5-8 mmHg rozkurczowego, z maksymalnym efektem po 3-6 godzinach i utrzymaniem działania przez co najmniej 24 godziny. Terapia irbesartanem wykazuje addytywne działanie hipotensyjne z tiazydowymi lekami moczopędnymi, a skuteczność nie zależy od wieku czy płci, choć u pacjentów rasy czarnej monoterapia może być mniej efektywna. Badania kliniczne, takie jak IDNT i IRMA 2, potwierdziły, że irbesartan spowalnia progresję nefropatii cukrzycowej, zmniejszając ryzyko podwojenia stężenia kreatyniny, wystąpienia końcowego stadium choroby nerek oraz jawnej proteinurii, przy dawce 300 mg dziennie.
aldosteron, alfa-adrenolityk, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykinina, choroba nerek, cukrzyca typu 2, działanie hipotensyjne, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, końcowe stadium choroby nerek, kwas moczowy, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, normoalbuminuria, ostre uszkodzenie nerek, proteinuria, przewlekła choroba nerek, stężenie kreatyniny, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wydalanie albumin z moczem, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartan Medical Valley 40 mg
Telmisartan, będący selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, wykazuje długotrwałe działanie przeciwnadciśnieniowe po podaniu doustnym, z dawką 80 mg hamującą wzrost ciśnienia tętniczego wywołany przez angiotensynę II przez 24 godziny, a efekty utrzymują się nawet do 48 godzin. Maksymalny efekt hipotensyjny osiągany jest po 4-8 tygodniach terapii, z utrzymaniem stabilnego obniżenia ciśnienia skurczowego i rozkurczowego bez wpływu na częstość akcji serca. W badaniach klinicznych telmisartan wykazał skuteczność porównywalną do amlodypiny, atenololu, enalaprylu, hydrochlorotiazydu i lizynoprylu, a jego stosowanie wiąże się z mniejszą częstością występowania kaszlu w porównaniu do inhibitorów ACE. W badaniu ONTARGET (n=25 620, dawka telmisartanu 80 mg) telmisartan okazał się nie gorszy od ramiprylu 10 mg w zapobieganiu złożonym zdarzeniom sercowo-naczyniowym (16,7% vs 16,5%, HR 1,01; 97,5% CI 0,93-1,10; p=0,0019) oraz w redukcji drugorzędowego punktu końcowego (HR 0,99; 97,5% CI 0,90-1,08; p=0,0004). W badaniu TRANSCEND u pacjentów nietolerujących ACEI telmisartan 80 mg nie wykazał istotnej różnicy w pierwszorzędowym punkcie końcowym w porównaniu z placebo (15,7% vs 17,0%, HR 0,92; 95% CI 0,81-1,05; p=0,22), ale zmniejszył ryzyko drugorzędowego punktu końcowego (HR 0,87; 95% CI 0,76-1,00; p=0,048).
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aliskiren, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, eozynofilia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, retinopatia, suchy kaszel, telmisartan, udar mózgu, wtórne nadciśnienie tętnicze, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmizek 40 mg
Telmisartan, antagonista receptora angiotensyny II typu AT1 (kod ATC: C09CA07), wykazuje wysoką selektywność i długotrwałe działanie hipotensyjne po podaniu doustnym, skutecznie obniżając ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe bez wpływu na częstość akcji serca. Dawka 80 mg zapewnia całkowite hamowanie wzrostu ciśnienia indukowanego angiotensyną II przez 24 godziny, z efektem utrzymującym się nawet do 48 godzin. W badaniach klinicznych telmisartan wykazał skuteczność porównywalną z inhibitorami ACE (np. ramipryl, enalapryl), beta-adrenolitykami, antagonistami wapnia i diuretykami tiazydowymi, przy jednoczesnym niższym ryzyku wystąpienia kaszlu i obrzęku naczynioruchowego. W badaniu ONTARGET (n=25 620, średni czas obserwacji 4,5 roku) telmisartan 80 mg był nie gorszy od ramiprylu 10 mg w zapobieganiu zgonowi sercowo-naczyniowemu, zawałowi serca, udarowi mózgu i hospitalizacji z powodu niewydolności serca (częstość zdarzeń 16,7% vs 16,5%, HR 1,01; 97,5% CI 0,93-1,10). Terapia skojarzona telmisartanem i ramiprylem nie przyniosła korzyści, a zwiększyła ryzyko hiperkaliemii, niewydolności nerek i niedociśnienia, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie u pacjentów z ryzykiem sercowo-naczyniowym.
akcja serca, aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie rozkurczowe krwi, ciśnienie skurczowe krwi, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, działanie farmakologiczne, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, efekt odbicia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel suchy, kininaza II, konwertaza angiotensyny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, receptor angiotensyny II typu AT1, retinopatia cukrzycowa, śmiertelność ogólna, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sumilar Duo 5 mg + 10 mg
Przedawkowanie Sumilar Duo, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) i amlodypinę (bloker kanałów wapniowych), prowadzi do znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych i ciężkiego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować niewydolnością wielonarządową i wstrząsem. Objawy kliniczne obejmują bradykardię, zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza sodu i potasu), niewydolność nerek oraz odruchową tachykardię. Niedociśnienie może być długotrwałe i trudne do opanowania, a w skrajnych przypadkach prowadzić do zgonu. Ramipryl może dodatkowo powodować spadek filtracji kłębuszkowej, natomiast amlodypina, ze względu na ograniczone dane kliniczne, wiąże się z ryzykiem odruchowej tachykardii i przedłużonego niedociśnienia ogólnoustrojowego.
agonista receptorów alfa-1-adrenergicznych, angiotensyna II, bloker kanałów wapniowych, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, glukonian wapnia, hemodializa, inhibitor ACE, leczenie hemodynamiczne, leczenie nerkozastępcze, lek wazopresyjny, monitorowanie hemodynamiczne, napięcie naczyniowe, niedociśnienie ogólnoustrojowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, odruchowa tachykardia, płukanie żołądka, ramipryl i amlodypina, rozszerzenie naczyń obwodowych, stan wstrząsowy, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Osaver HCT 40 mg + 12,5 mg
Osaver HCT to lek złożony zawierający olmesartan medoksomil (20 mg lub 40 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stosowany w terapii samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia olmesartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Olmesartan działa jako selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II, powodując rozszerzenie naczyń i obniżenie ciśnienia tętniczego, natomiast hydrochlorotiazyd, jako tiazydowy diuretyk, zwiększa wydalanie sodu i wody, zmniejszając objętość krwi krążącej. Preparat dostępny jest w czterech dawkach: 20 mg + 12,5 mg, 20 mg + 25 mg, 40 mg + 12,5 mg oraz 40 mg + 25 mg, co umożliwia indywidualizację terapii w zależności od nasilenia nadciśnienia i odpowiedzi na leczenie.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, efekt hipotensyjny, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie skojarzone, lek moczopędny, monoterapia olmesartanem, nietolerancja laktozy, olmesartan medoksomil, receptor AT1, retencja sodu, rozszerzenie naczyń, samoistne nadciśnienie tętnicze, sartan, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olmesartan LEK-AM 20 mg
Przedawkowanie olmesartanu medoksomilu, stosowanego w dawkach 20 mg i 40 mg jako antagonista receptora angiotensyny II, może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego, z wartościami ciśnienia poniżej 90/60 mmHg, co zagraża wstrząsem hipowolemicznym. Mechanizm toksyczny opiera się na nadmiernej blokadzie receptorów AT1, skutkującej znacznym spadkiem ciśnienia krwi. Objawy kliniczne obejmują tachykardię odruchową, zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia świadomości oraz oligurię lub anurię, wynikające z niedostatecznej perfuzji mózgowej i nerkowej. Dodatkowo, obecność laktozy jednowodnej w tabletkach (151,66 mg w dawce 20 mg i 303,3 mg w dawce 40 mg) może wywołać dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego u pacjentów z nietolerancją laktozy.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, anuria, centralny układ nerwowy, ciśnienie tętnicze krwi, dializa, hemodializa, hipotensja, laktoza jednowodna, lek wazopresyjny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, objętość wewnątrznaczyniowa, oliguria, olmesartan medoksomil, pozycja Trendelenburga, przepływ mózgowy, przepływ nerkowy, receptor AT1, tabletka powlekana, tachykardia odruchowa, układ współczulny, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo to preparat złożony łączący wysoce selektywny beta1-adrenolityk bisoprolol oraz inhibitor ACE ramipryl (prolek aktywowany do ramiprylatu). Bisoprolol działa poprzez blokadę receptorów beta1-adrenergicznych, co prowadzi do zwolnienia częstości pracy serca, zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego oraz redukcji zużycia tlenu, z maksymalnym efektem po 3-4 godzinach i 24-godzinnym czasem działania. Ramipryl hamuje konwertazę angiotensyny, zmniejszając produkcję angiotensyny II i wydzielanie aldosteronu oraz zwiększając stężenie bradykininy, co skutkuje rozszerzeniem naczyń i obniżeniem ciśnienia tętniczego. Efekt przeciwnadciśnieniowy ramiprylu pojawia się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach i utrzymuje się przez 24 godziny, a pełny efekt terapeutyczny rozwija się po 3-4 tygodniach stosowania. Bisoprolol osiąga pełny efekt po około 2 tygodniach terapii.
aktywacja neuroendokrynna, aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, beta₁-adrenolityk, bisoprolol, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie napełniania komory, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dławica piersiowa, działanie inotropowe ujemne, efekt z odbicia, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, kininaza II, konwertaza angiotensyny, mięśnie gładkie oskrzeli, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość wyrzutowa, opór obwodowy, opór tętniczy obwodowy, pojemność minutowa serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność serca, ramipryl, ramiprylat, receptor beta-adrenergiczny, receptor β2, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ współczulny, wskaźnik sercowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sumilar 10 mg + 5 mg
Przedawkowanie Sumilar, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) i amlodypinę (blokujący kanały wapniowe), prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Ramipryl wywołuje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, bradykardię, zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia) oraz niewydolność nerek, natomiast amlodypina powoduje rozszerzenie naczyń, odruchową tachykardię, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego i niekardiogenny obrzęk płuc, który może wystąpić z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu. Ramiprylat jest słabo usuwalny hemodializą, a amlodypina silnie wiąże się z białkami osocza, co ogranicza skuteczność dializy. Objawy takie jak niedociśnienie, wstrząs, zaburzenia rytmu i obrzęk płuc stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji.
agonista receptora α₁-adrenergicznego, angiotensyna II, blokada kanału wapniowego, bradykardia, dializa, dializoterapia, EKG, gazometria krwi tętniczej, glukonian wapnia, hemodializa, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor ACE, niedociśnienie, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, opór obwodowy, perfuzja tkankowa, płukanie żołądka, pozycja Trendelenburga, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, saturacja, tachykardia odruchowa, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, wspomaganie oddychania, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Presartan 100 mg
Losartan potasowy, będący antagonistą receptora AT1 dla angiotensyny II, wykazuje selektywne blokowanie tego receptora, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego poprzez hamowanie efektów angiotensyny II, takich jak wazokonstrykcja i proliferacja komórek mięśni gładkich naczyń. Jego aktywny metabolit, kwas karboksylowy (E 3174), jest 10-40 razy silniejszy farmakologicznie niż związek macierzysty. Losartan skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, utrzymując działanie przez 24 godziny bez efektu „z odbicia” po odstawieniu. W badaniu LIFE (n=9193, wiek 55-80 lat, dawka 50-100 mg/dobę) losartan zmniejszył ryzyko złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021) oraz ryzyko udaru mózgu o 25% (p=0,001) w porównaniu z atenololem, przy podobnym obniżeniu ciśnienia. W badaniu RENAAL (n=1513, cukrzyca typu 2, białkomocz, dawka 50-100 mg/dobę) losartan zmniejszył ryzyko podwojenia stężenia kreatyniny o 25,3% (p=0,006) oraz ryzyko schyłkowej niewydolności nerek o 28,6% (p=0,002), potwierdzając działanie nefroprotekcyjne niezależne od wpływu na ciśnienie tętnicze.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora AT1, badanie LIFE, badanie RENAAL, białkomocz, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, cukrzyca typu 2, dializoterapia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, mięsień gładki naczyń, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, proliferacja komórek mięśni gładkich, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lisinoratio 20 20 mg
Przedawkowanie lizynoprylu, substancji czynnej w preparacie Lisinoratio (dostępne dawki: 5 mg, 10 mg, 20 mg), prowadzi do istotnej hipotensji, często poniżej 90/60 mmHg, co może skutkować wstrząsem i zaburzeniami perfuzji narządowej, zwłaszcza mózgu, serca i nerek. Objawy kliniczne obejmują tachykardię odruchową, zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia świadomości, splątanie, zaburzenia widzenia, nadmierną senność, oligurię, anurię oraz ostrą niewydolność nerek. Mechanizm polega na nadmiernej blokadzie układu renina-angiotensyna-aldosteron, co prowadzi do głębokiego spadku ciśnienia tętniczego i hipoperfuzji narządowej.
angiotensyna II, anuria, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hipoperfuzja mózgowa, hipotensja, inhibitor konwertazy angiotensyny, lizynopryl, niedokrwienie narządów, niewydolność nerek, oliguria, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parametry hemodynamiczne, perfuzja narządów, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór chlorku sodu, splątanie, tachykardia odruchowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wlew dożylny, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartan Viatris 40 mg
Telmisartan Viatris, będący selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, wykazuje długotrwałe działanie hipotensyjne, utrzymujące się do 24 godzin po podaniu dawki 80 mg, z efektem obserwowanym nawet do 48 godzin. Mechanizm działania polega na blokadzie receptorów AT1 bez agonizmu, co skutkuje obniżeniem stężenia aldosteronu, bez wpływu na aktywność reninową osocza czy konwertazy angiotensyny, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z bradykininą. W badaniach klinicznych telmisartan wykazał skuteczność porównywalną z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem w obniżaniu ciśnienia tętniczego, zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego, bez wpływu na częstość akcji serca. Przerwanie terapii nie powoduje efektu odbicia ciśnienia. W porównaniu z inhibitorami ACE, telmisartan charakteryzuje się niższą częstością występowania kaszlu i obrzęku naczynioruchowego, choć częściej obserwuje się niedociśnienie tętnicze.
aldosteron, angiotensyna II, antagonista angiotensyny II, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, efekt odbicia, eozynofil, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przemijający napad niedokrwienny, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Valsartan HCT Fair-Med 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan HCT Fair-Med, łączący antagonizm receptora angiotensyny II (walsartan) z działaniem diuretycznym hydrochlorotiazydu, wykazuje synergistyczne działanie hipotensyjne, przewyższające skuteczność monoterapii poszczególnymi składnikami. W badaniach klinicznych potwierdzono istotne obniżenie średniego ciśnienia tętniczego skurczowego i rozkurczowego, np. w dawce 80 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu spadek wynosił 14,9/11,3 mmHg, a odsetek pacjentów z odpowiedzią na leczenie (ciśnienie rozkurczowe <90 mmHg lub obniżenie ≥10 mmHg) osiągał 60%. Wyższe dawki, takie jak 320 mg + 25 mg, skutkowały redukcją ciśnienia do 15,4/10,4 mmHg i 75% odpowiedzią terapeutyczną. Terapia skojarzona wykazuje przewagę nad monoterapią zarówno walsartanem, jak i hydrochlorotiazydem, co potwierdzają badania z podwójnie ślepą próbą i kontrolą placebo.
aktywność reninowa osocza, albuminuria, angiotensyna II, antagonista angiotensyny II, bradykinina, ciśnienie rozkurczowe krwi, ciśnienie skurczowe, ciśnienie skurczowe/rozkurczowe, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, dystalny kanalik nerkowy, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanalik kręty, kininaza II, kora nerkowa, lek moczopędny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, receptor angiotensyny II, receptor AT1, receptor AT2, stężenie kreatyniny w surowicy, stężenie potasu w surowicy, substancja P, symport NaCl, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, wchłanianie zwrotne elektrolitów, wydalanie albumin z moczem, wydzielanie aldosteronu, zachorowalność sercowo-naczyniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Toralis 20 mg + 5 mg
Toralis to preparat złożony zawierający lizynopryl (inhibitor ACE) oraz torasemid (diuretyk pętlowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego oraz objawów niewydolności serca, takich jak obrzęki. Lizynopryl hamuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), co prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II i aldosteronu, skutkując rozszerzeniem naczyń i zwiększeniem stężenia potasu w surowicy. Działanie hipotensyjne lizynoprylu rozpoczyna się po 1-2 godzinach, osiągając maksimum po około 6 godzinach, a dawki od 20 mg do 80 mg podawane raz na dobę zapewniają 24-godzinne działanie. Torasemid działa poprzez hamowanie transportu jonów Na+/K+/2Cl– w pętli Henlego, wywołując diurezę o czasie trwania 6-12 godzin i zmniejszając opór obwodowy, co przyczynia się do obniżenia ciśnienia tętniczego. Maksymalny efekt hipotensyjny torasemidu osiągany jest do 12 tygodni terapii.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, cukrzyca typu 2, diuretyk, diuretyk o wysokim pułapie, diuretyk pętlowy, działanie hipotensyjne, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja wyrzutowa serca, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, katecholamina, kininaza II, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze pierwotne, natriureza, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, pętla Henlego, przepływ krwi w nerkach, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, tiazyd, torasemid, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Prestozek Combi 8 mg + 5 mg
Przedawkowanie preparatu Prestozek Combi, zawierającego peryndopryl i amlodypinę, stanowi poważne zagrożenie dla życia, manifestujące się głównie ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem krążeniowym oraz zaburzeniami rytmu serca. Amlodypina powoduje silne rozszerzenie naczyń obwodowych z odruchową tachykardią, natomiast peryndopryl wywołuje objawy związane z hamowaniem enzymu konwertującego angiotensynę, takie jak niedociśnienie, zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia), niewydolność nerek, hiperwentylacja, bradykardia i kaszel. Warto podkreślić, że hemodializa jest skuteczna jedynie w usuwaniu peryndoprylu, natomiast amlodypina, ze względu na silne wiązanie z białkami osocza, nie jest dializowana efektywnie.
angiotensyna II, blokada kanałów wapniowych, bradykardia, enzym konwertujący angiotensynę, glukonian wapnia, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, inhibitor ACE, katecholaminy, kołatanie serca, kreatynina w surowicy, lek wazokonstrykcyjny, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, peryndopryl i amlodypina, pozycja przeciwwstrząsowa, równowaga wodno-elektrolitowa, rozrusznik serca, rozszerzenie naczyń obwodowych, sól fizjologiczna, stężenie elektrolitów, tachykardia odruchowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, wstrząs krążeniowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Perindopril Krka 4 mg
Przedawkowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), w tym peryndoprylu, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i metabolicznych, wynikających z nadmiernego zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron. Klinicznie obserwuje się niedociśnienie tętnicze, wstrząs krążeniowy, hiperkaliemię, niewydolność nerek z oligurią lub anurią, hiperwentylację, tachykardię, bradykardię, zawroty głowy, niepokój oraz suchy kaszel. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują rozszerzenie naczyń, hipoperfuzję narządową, retencję potasu oraz zwiększone stężenie bradykininy. Objawy i ich nasilenie zależą od dawki oraz czasu od przyjęcia leku, np. w preparacie Perindopril Krka 4 mg (3,338 mg peryndoprylu).
aldosteron, angiotensyna II, bradykardia, bradykinina, elektrostymulacja serca, farmakoterapia wazopresorowa, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, hiponatremia, hipoperfuzja narządowa, hipoperfuzja OUN, inhibitor konwertazy angiotensyny, katecholamina, kołatanie serca, kreatynina w surowicy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgu, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, objętość wewnątrznaczyniowa, oliguria, opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, Perindopril Krka, peryndopryl, peryndoprylat, pozycja przeciwwstrząsowa, rzut serca, stabilizacja hemodynamiczna, stężenie elektrolitów, tachykardia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wlew dożylny, wstrząs krążeniowy, zaburzenie elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 10 mg + 10 mg
Przedawkowanie preparatu Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji. Bisoprolol, selektywny β1-adrenolityk, w dawkach nawet do 2000 mg może wywoływać bradykardię (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca oraz hipoglikemię, z dużą zmiennością indywidualną, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca. Ramipryl, inhibitor ACE, powoduje przede wszystkim znaczne niedociśnienie tętnicze, bradykardię, zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia) oraz niewydolność nerek (wzrost kreatyniny i mocznika). Oba składniki wykazują ograniczoną eliminację dializacyjną, co utrudnia usuwanie leku w zatruciu.
adsorbent, agonista receptorów alfa-adrenergicznych, aldosteron, aminofilina, angiotensyna II, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, anuria, atropina, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, diuretyk, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, glukagon, glukoza, hemodializa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoprenalina, lek inotropowy, lek rozszerzający oskrzela, lek wazokonstrykcyjny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, oliguria, ostra niewydolność serca, płukanie żołądka, Ramipril Bisoprolol, ramiprylat, skurcz oskrzeli, stymulator serca, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie elektrolitowe, zastój w krążeniu płucnym - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramicor 10 mg
Przedawkowanie ramiprylu, inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE) stosowanego w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg (preparat Ramicor), prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i metabolicznych, głównie na skutek nadmiernego zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron. Klinicznie obserwuje się znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego z ryzykiem wstrząsu hipowolemicznego, bradykardię (<60 uderzeń/min), hiperkaliemię oraz niewydolność nerek objawiającą się oligurią, anurią i wzrostem stężenia kreatyniny i mocznika. Mechanizmy obejmują zwiększoną produkcję bradykininy, zmniejszoną syntezę angiotensyny II oraz utratę autoregulacji nerkowego przepływu krwi. Szczególnie narażeni są pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek, odwodnieniem oraz stosujący diuretyki, a także osoby z chorobami układu sercowo-naczyniowego, u których gwałtowny spadek ciśnienia może prowadzić do niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu.
agonista receptorów alfa-1-adrenergicznych, angiotensyna II, anuria, bradykardia, bradykinina, dializoterapia, fenylefryna, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor konwertazy angiotensyny, nerw błędny, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, noradrenalina, oliguria, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, ramipryl, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, technika nerkozastępcza, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węgiel aktywowany, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Captopril Jelfa 25 mg
Kaptopril Jelfa, będący inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) o kodzie ATC C09AA01, dostępny jest w tabletkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg. Mechanizm działania kaptoprylu polega na hamowaniu enzymu konwertującego angiotensynę, co prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II i aldosteronu, skutkując rozszerzeniem naczyń obwodowych, obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz redukcją przerostu lewej komory serca. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 15-30 minutach od podania, osiągając maksimum po 60-90 minutach, a pełne działanie terapeutyczne rozwija się po 3-4 tygodniach. Kaptopril wykazuje korzystne działanie w terapii nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w prewencji powikłań pozawałowych, poprawiając hemodynamikę i wydolność serca, a także zmniejszając śmiertelność sercowo-naczyniową.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, białkomocz, bradykinina, cukrzyca typu 2, dializoterapia, działanie kardioprotekcyjne, enzym konwertujący angiotensynę, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, mikroalbuminuria, nefropatia cukrzycowa, niewydolność serca, obwodowy opór tętniczy, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, układ kalikreina-kinina, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dironorm 20 mg + 5 mg
Przedawkowanie Dironormu, zawierającego lizynopryl (inhibitor ACE) i amlodypinę (bloker kanałów wapniowych), prowadzi do ciężkiego niedociśnienia tętniczego i wstrząsu krążeniowego, będących wynikiem synergistycznego działania obu substancji na rozszerzenie naczyń obwodowych. Objawy kliniczne obejmują hiperkaliemię, niewydolność nerek, tachykardię lub bradykardię, kołatanie serca, zawroty głowy, niepokój oraz charakterystyczny dla inhibitorów ACE suchy kaszel. Szczególnie niebezpieczny jest niekardiogenny obrzęk płuc, który może wystąpić z opóźnieniem do 24-48 godzin po przedawkowaniu amlodypiny i wymagać wsparcia oddechowego. Monitorowanie parametrów życiowych, elektrolitów i funkcji nerek jest kluczowe w ocenie stanu pacjenta.
angiotensyna II, bloker kanałów wapniowych, bradykardia, elektrostymulacja serca, filtracja kłębuszkowa, glukonian wapnia, gospodarka potasowa, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, hipoperfuzja, hipoperfuzja narządów, hipoperfuzja nerek, inhibitor ACE, katecholamina, kołatanie serca, konwertaza angiotensyny, lek obkurczający naczynia, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, obrzęk płuc, płynoterapia, suchy kaszel, tachykardia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs krążeniowy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Reverantza 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Reverantza, zawierający olmesartan medoksomil (20 mg lub 40 mg) oraz amlodypinę (5 mg), jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia jedną z tych substancji nie zapewniła odpowiedniej kontroli ciśnienia. Olmesartan medoksomil działa jako antagonista receptora angiotensyny II, powodując rozszerzenie naczyń krwionośnych, natomiast amlodypina, będąca antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, hamuje napływ jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, co również prowadzi do ich rozkurczu. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dwóch dawkach: 20 mg + 5 mg (biała, okrągła, 6,1 mm) oraz 40 mg + 5 mg (żółta, okrągła, 8,1 mm), co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii.
amlodypina, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, działanie niepożądane, działanie synergistyczne, jon wapnia, komórki mięśni gładkich, kontrola ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze pierwotne, olmesartan medoksomil, pochodna dihydropirydyny, preparat złożony, rozkurcz, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sartan, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wartość ciśnienia tętniczego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramve 10 mg 10 mg
Ramipryl 10 mg, jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), działa poprzez hamowanie enzymu ACE, co prowadzi do zmniejszenia produkcji angiotensyny II oraz zahamowania rozkładu bradykininy, skutkując rozszerzeniem naczyń i obniżeniem ciśnienia tętniczego. Lek wykazuje szybki początek działania (1-2 godziny), maksymalny efekt hipotensyjny po 3-6 godzinach, a jego działanie utrzymuje się przez 24 godziny. W terapii długoterminowej maksymalny efekt obserwuje się po 3-4 tygodniach, z potwierdzonym utrzymaniem działania nawet do 2 lat. Ramipryl obniża ciśnienie tętnicze bez wywoływania tachykardii kompensacyjnej i jest skuteczny u pacjentów z niewydolnością serca klasy II-IV NYHA, poprawiając parametry hemodynamiczne, takie jak frakcja wyrzutowa i wskaźnik sercowy, oraz zmniejszając aktywację neuroendokrynną. W badaniu HOPE (N=9297) ramipryl istotnie redukował ryzyko złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych (14,0% vs. 17,8%, HR 0,78; p<0,001), zawału mięśnia sercowego (9,9% vs. 12,3%, p<0,001), zgonu sercowo-naczyniowego (6,1% vs. 8,1%, p<0,001) oraz udaru (3,4% vs. 4,9%, p<0,001).
aldosteron, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, bradykinina, cholesterol całkowity, choroba naczyń obwodowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe krwi, ciśnienie skurczowe krwi, dipeptydylokarboksypeptydaza I, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja wyrzutowa serca, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reniny, kininaza II, lek moczopędny, mikroalbuminuria, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia cukrzycowa, nefropatia niecukrzycowa, niedociśnienie, niestabilna dusznica bolesna, niewydolność krążenia, niewydolność serca, opór naczyń obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, ramipryl, ramiprylat, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, wskaźnik sercowy, zakrzepowa choroba układu krążenia, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tertensif Bi-Kombi 10 mg + 2,5 mg
Tertensif Bi-Kombi to preparat złożony zawierający 10 mg peryndoprylu z argininą (inhibitor ACE) oraz 2,5 mg indapamidu (lek moczopędny). Peryndopryl działa poprzez hamowanie konwersji angiotensyny I do angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia aldosteronu, zmniejszenia oporu obwodowego i poprawy funkcji serca, w tym redukcji przerostu lewej komory (LVH). Indapamid, będący tiazydopodobnym diuretykiem, zwiększa wydalanie sodu i chlorków, co wspomaga efekt hipotensyjny bez istotnego wpływu na gospodarkę lipidową i węglowodanową. W badaniu PICXEL, terapia skojarzona peryndoprylem i indapamidem wykazała istotnie większą redukcję LVMI (-10,1 g/m²) w porównaniu do enalaprylu (-1,1 g/m²), z różnicą -8,3 g/m² (95% CI: -11,5, -5,0; p<0,0001). Ponadto, obniżenie ciśnienia tętniczego było znaczące: skurczowe o 5,8 mmHg (95% CI: -7,9, -3,7; p<0,0001) oraz rozkurczowe o 2,3 mmHg (95% CI: -3,6, -0,9; p=0,0004).
afterload, aldosteron, angiotensyna II, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, hiperkaliemia, hipokaliemia, indapamid, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, peryndopryl z argininą, podatność tętnic, pojemność minutowa serca, preload, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, tachyfilaksja, tiazydowy lek moczopędny, wskaźnik masy lewej komory - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cazaprol 1 mg
Przedawkowanie cylazaprylu, inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE), prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i gospodarki wodno-elektrolitowej, w tym głębokiego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem krążeniowym. Objawy kliniczne obejmują tachykardię, bradykardię, palpitacje, niewydolność nerek z ostrym uszkodzeniem w wyniku hipoperfuzji oraz zaburzenia elektrolitowe, głównie hiperkaliemię. Dodatkowo mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy i niepokój, a także charakterystyczny kaszel i hiperwentylacja. Cazaprol dostępny jest w dawkach 1 mg, 2,5 mg oraz 5 mg, co ma znaczenie przy ocenie stopnia przedawkowania.
angiotensyna II, białko osocza, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, cylazapryl, cylazaprylat, dopamina, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, katecholamina, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, noradrenalina, oddział intensywnej terapii, palpitacje, płynoterapia, pozycja antywstrząsowa, rozrusznik serca, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs, wstrząs krążeniowy, zaburzenie elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olmesartan LEK-AM 20 mg
Olmesartan LEK-AM to lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowany wyłącznie w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych. Dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 20 mg i 40 mg olmesartanu medoksomilu. Tabletki 20 mg zawierają 151,66 mg laktozy jednowodnej, a tabletki 40 mg – 303,3 mg, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Mechanizm działania polega na selektywnym blokowaniu receptorów AT1 dla angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Lek nie jest wskazany do stosowania u pacjentów pediatrycznych ani w nadciśnieniu wtórnym.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kandesar 16 mg
Kandesartan cyleksetylu, jako selektywny antagonista receptorów angiotensyny II typu 1 (AT1), jest prolekiem stosowanym doustnie w terapii nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów AT1, co prowadzi do obniżenia obwodowego oporu naczyniowego i zmniejszenia stężenia aldosteronu, bez wpływu na rozkład bradykininy, co przekłada się na mniejszą częstość kaszlu w porównaniu z inhibitorami ACE. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle w ciągu 2 godzin po podaniu dawki i utrzymuje się przez 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. W badaniach klinicznych u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym dawka 32 mg kandesartanu obniżała ciśnienie skurczowe/rozkurczowe o 13,1/10,5 mmHg, przewyższając skuteczność losartanu 100 mg (10,0/8,7 mmHg, p<0,0001). U pacjentów rasy czarnej obserwuje się słabszą odpowiedź na leczenie, co wiąże się z niższą aktywnością reninową osocza. Kandesartan wykazuje również korzystny wpływ na funkcję nerek, zwiększając przepływ krwi nerkowej i zmniejszając wydalanie albumin u pacjentów z cukrzycą typu II i mikroalbuminurią (redukcja o około 30%).
aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie w kapilarach płucnych, cukrzyca typu 2, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja nerek, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, klasyfikacja NYHA, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, receptor angiotensyny II typu 1, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zawał mózgu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Triveram 40 mg + 10 mg + 10 mg
Przedawkowanie produktu Triveram, zawierającego atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej i hospitalizacji. Objawy przedawkowania są sumą efektów farmakologicznych poszczególnych składników: atorwastatyna może powodować podwyższenie enzymów wątrobowych i kinazy kreatynowej, peryndopryl prowadzi do znacznego niedociśnienia tętniczego, wstrząsu, zaburzeń elektrolitowych i niewydolności nerek, natomiast amlodypina wywołuje rozszerzenie naczyń obwodowych, odruchową tachykardię, głębokie niedociśnienie tętnicze oraz ryzyko niekardiogennego obrzęku płuc z opóźnionym początkiem (24-48h). Hemodializa jest skuteczna jedynie w usuwaniu peryndoprylu, natomiast atorwastatyna i amlodypina ze względu na silne wiązanie z białkami osocza są dializowane w niewielkim stopniu.
angiotensyna II, atorwastatyna peryndopryl amlodypina, blokada kanałów wapniowych, bradykardia, ciśnienie tętnicze, czynność wątroby, enzymy wątrobowe, gazometria tętnicza, glukonian wapnia, hemodializa, hiperwentylacja, hospitalizacja, kinaza kreatynowa, leki wazopresyjne, niedociśnienie, niewydolność nerek, obrzęk płuc niekardiogenny, pozycja Trendelenburga, rozrusznik serca, rozszerzenie naczyń, roztwór soli fizjologicznej, stan wstrząsowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wstrząs, zaburzenia elektrolitów, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie funkcji wątroby