Właściwości farmakodynamiczne
Valsartan HCT Fair-Med 80 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakodynamiczne produktu Valsartan HCT Fair-Med

Produkt leczniczy Valsartan HCT Fair-Med należy do grupy farmakoterapeutycznej obejmującej antagonistów angiotensyny II w połączeniu z lekami moczopędnymi (kod ATC: C09DA03). Zawiera on dwie substancje czynne o synergistycznym działaniu hipotensyjnym – walsartan oraz hydrochlorotiazyd – które w połączeniu wykazują większą skuteczność w kontroli ciśnienia tętniczego krwi niż każda z tych substancji stosowana w monoterapii.¹

Efektywność terapii skojarzonej walsartanu z hydrochlorotiazydem

Badania kliniczne potwierdzają skuteczność produktu Valsartan HCT Fair-Med w różnych dawkach w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Skojarzone działanie tych substancji prowadzi do istotnie większego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi w porównaniu do monoterapii każdym ze składników, zapewniając jednocześnie wyższy odsetek odpowiedzi na leczenie.²

Skuteczność dawki 80 mg + 12,5 mg

W badaniu z podwójnie ślepą próbą u pacjentów z niewystarczającą kontrolą nadciśnienia po leczeniu hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg, zastosowanie terapii skojarzonej walsartanu z hydrochlorotiazydem (80/12,5 mg) spowodowało znacząco większe obniżenie średniego ciśnienia skurczowego/rozkurczowego (14,9/11,3 mmHg) w porównaniu do monoterapii hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg (5,2/2,9 mmHg) lub 25 mg (6,8/5,7 mmHg). Ponadto, u 60% pacjentów otrzymujących terapię skojarzoną uzyskano odpowiedź na leczenie (ciśnienie rozkurczowe krwi <90 mmHg lub obniżenie o ≥10 mmHg), w porównaniu do zaledwie 25% w grupie otrzymującej hydrochlorotiazyd w dawce 12,5 mg i 27% w grupie otrzymującej 25 mg hydrochlorotiazydu.<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W randomizowanym badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, z grupą kontrolną otrzymującą substancję czynną, u pacjentów, u których nie uzyskano dostatecznej kontroli po leczeniu hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg, obserwowano znacząco większe obniżenie średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi po podaniu w skojarzeniu walsartanu i hydrochlorotiazydu 80/12,5 mg (14,9/11,3 mmHg) w porównaniu do pacjentów z grupy otrzymującej hydrochlorotiazyd w dawce 12,5 mg (5,2/2,9 mmHg) i hydrochlorotiazyd w dawce 25 mg (6,8/5,7 mmHg). Ponadto, u znacząco większego odsetka pacjentów nastąpiła odpowiedź (ciśnienie rozkurczowe krwi 3

W innym badaniu randomizowanym u pacjentów nieodpowiednio kontrolowanych walsartanem w dawce 80 mg, terapia skojarzona walsartan/hydrochlorotiazyd (80/12,5 mg) wykazała większą skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego (9,8/8,2 mmHg) w porównaniu do monoterapii walsartanem w dawce 80 mg (3,9/5,1 mmHg) i 160 mg (6,5/6,2 mmHg). Odpowiedź terapeutyczną uzyskano u 51% pacjentów otrzymujących produkt skojarzony, podczas gdy w grupach monoterapii walsartanem odsetek ten wynosił odpowiednio 36% (80 mg) i 37% (160 mg).<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W randomizowanym badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, z grupą kontrolną otrzymującą substancję czynną, u pacjentów, u których nie uzyskano dostatecznej kontroli po leczeniu walsartanem w dawce 80 mg, obserwowano znacząco większe obniżenie średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi po podaniu w skojarzeniu walsartanu i hydrochlorotiazydu 80/12,5 mg (9,8/8,2 mmHg) w porównaniu do pacjentów z grupy otrzymującej walsartan w dawce 80 mg (3,9/5,1 mmHg) i walsartan w dawce 160 mg (6,5/6,2 mmHg). Ponadto, u znacząco większego odsetka pacjentów nastąpiła odpowiedź (ciśnienie rozkurczowe krwi 4

Badanie z użyciem placebo w schemacie czynnikowym wykazało, że terapia skojarzona walsartanem i hydrochlorotiazydem (80/12,5 mg) powoduje znacząco większe obniżenie ciśnienia tętniczego (16,5/11,8 mmHg) w porównaniu do placebo (1,9/4,1 mmHg), hydrochlorotiazydu w dawce 12,5 mg (7,3/7,2 mmHg) oraz walsartanu w dawce 80 mg (8,8/8,6 mmHg). W grupie otrzymującej produkt skojarzony, odpowiedź terapeutyczną uzyskano u 64% pacjentów, w porównaniu do 29% w grupie placebo i 41% w grupie hydrochlorotiazydu.<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W randomizowanym badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolną otrzymującą placebo prowadzonym w schemacie czynnikowym porównującym różne połączenia walsartanu i hydrochlorotiazydu obserwowano znacząco większe obniżenie średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi po podaniu w skojarzeniu walsartanu i hydrochlorotiazydu 80/12,5 mg (16,5/11,8 mmHg) w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (1,9/4,1 mmHg) oraz w porównaniu zarówno do pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd w dawce 12,5 mg (7,3/7,2 mmHg) jak i walsartan w dawce 80 mg (8,8/8,6 mmHg). Ponadto, u znacząco większego odsetka pacjentów nastąpiła odpowiedź (ciśnienie rozkurczowe krwi 5

Skuteczność dawek 160 mg + 12,5 mg i 160 mg + 25 mg

U pacjentów niewystarczająco kontrolowanych hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg, zastosowanie terapii skojarzonej walsartanu z hydrochlorotiazydem (160/12,5 mg) prowadziło do istotnie większego obniżenia ciśnienia tętniczego (12,4/7,5 mmHg) w porównaniu do monoterapii hydrochlorotiazydem w dawce 25 mg (5,6/2,1 mmHg). Odpowiedź terapeutyczną (ciśnienie krwi <140/90 mmHg lub obniżenie skurczowego o ≥20 mmHg lub rozkurczowego o ≥10 mmHg) osiągnięto u 50% pacjentów leczonych terapią skojarzoną, w porównaniu do zaledwie 25% w grupie hydrochlorotiazydu 25 mg.<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W podwójnie ślepym, randomizowanym, z grupą kontrolną poddawaną aktywnemu leczeniu, badaniu z udziałem pacjentów nie reagujących wystarczająco na leczenie hydrochlorotiazydem 12,5 mg, obserwowano znacząco większe obniżenie skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi po zastosowaniu połączenia walsartanu z hydrochlorotiazydem 160/12,5 mg (12,4/7,5 mmHg) w porównaniu z hydrochlorotiazydem 25 mg (5,6/2,1 mmHg). Ponadto, znacząco większy odsetek pacjentów zareagował (ciśnienie krwi 6

U pacjentów niewystarczająco kontrolowanych walsartanem w dawce 160 mg, terapia skojarzona 160 mg + 25 mg oraz 160 mg + 12,5 mg spowodowała znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego (odpowiednio 14,6/11,9 mmHg i 12,4/10,4 mmHg) w porównaniu do monoterapii walsartanem 160 mg (8,7/8,8 mmHg). Różnice w obniżeniu ciśnienia między dawkami 160 mg + 25 mg i 160 mg + 12,5 mg były istotne statystycznie. Odpowiedź terapeutyczną uzyskano u 68% pacjentów otrzymujących 160 mg + 25 mg i 62% otrzymujących 160 mg + 12,5 mg, w porównaniu do 49% w grupie monoterapii walsartanem 160 mg.<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W randomizowanym, z podwójnie ślepą próbą, z grupą kontrolną poddawaną aktywnemu leczeniu, badaniu z udziałem pacjentów nie reagujących wystarczająco na leczenie walsartanem 160 mg, obserwowano znacząco większe obniżenie średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi zarówno po zastosowaniu leczenia skojarzonego walsartanem z hydrochlorotiazydem 160 mg + 25 mg (14,6/11,9 mmHg), jak i walsartanem z hydrochlorotiazydem 160 + 12,5 mg (12,4/10,4 mmHg), w porównaniu z walsartanem 160 mg (8,7/8,8 mmHg). Różnice w obniżeniu ciśnienia tętniczego krwi między dawkami 160 mg + 25 mg i 160/12,5 mg również były istotne statystycznie. Ponadto, znacząco większy odsetek pacjentów zareagował (ciśnienie rozkurczowe krwi 7

W badaniu z placebo w schemacie czynnikowym, leczenie skojarzone walsartanem i hydrochlorotiazydem w dawkach 160 mg + 12,5 mg oraz 160 mg + 25 mg prowadziło do znacząco większego obniżenia ciśnienia tętniczego (odpowiednio 17,8/13,5 mmHg i 22,5/15,3 mmHg) w porównaniu do placebo (1,9/4,1 mmHg) oraz odpowiednich monoterapii. Odpowiedź terapeutyczną uzyskano u 81% pacjentów otrzymujących 160 mg + 25 mg i 76% pacjentów otrzymujących 160 mg + 12,5 mg, w porównaniu do 29% w grupie placebo i odpowiednio 41%, 54% i 59% w grupach monoterapii hydrochlorotiazydem 12,5 mg, hydrochlorotiazydem 25 mg i walsartanem 160 mg.<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, w schemacie czynnikowym, porównującym leczenie skojarzone różnymi dawkami walsartunu z hydrochlorotiazydem z leczeniem poszczególnymi substancjami czynnymi w monoterapii, obserwowano znacząco większe obniżenie średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi po połączeniu walsartunu i hydrochlorotiazydu 160 +12,5 mg (17,8/13,5 mmHg) i 160 mg + 25 mg (22,5/15,3 mmHg) w porównaniu z placebo (1,9/4,1 mmHg) i odpowiednią monoterapią, tj. monoterapią hydrochlorotiazydem 12,5 mg (7,3/7,2 mmHg), hydrochlorotiazydem 25 mg (12,7/9,3 mmHg) i walsartanem 160 mg (12,1/9,4 mmHg). Ponadto, znacząco większy odsetek pacjentów zareagował (ciśnienie rozkurczowe krwi 8

Skuteczność dawek 320 mg + 12,5 mg i 320 mg + 25 mg

U pacjentów niewystarczająco kontrolowanych walsartanem w dawce 320 mg, terapia skojarzona z hydrochlorotiazydem w dawkach 320 mg + 25 mg oraz 320 mg + 12,5 mg powodowała znacząco większe obniżenie ciśnienia tętniczego (odpowiednio 15,4/10,4 mmHg i 13,6/9,7 mmHg) w porównaniu do monoterapii walsartanem 320 mg (6,1/5,8 mmHg). Różnica w obniżeniu ciśnienia skurczowego między dawkami 320 mg + 25 mg i 320 mg + 12,5 mg była istotna statystycznie. Odpowiedź terapeutyczną uzyskano u 75% pacjentów otrzymujących 320 mg + 25 mg i 69% otrzymujących 320 mg + 12,5 mg, w porównaniu do 53% w grupie monoterapii walsartanem 320 mg.<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W randomizowanym badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, z grupą kontrolną otrzymującą substancję czynną, u pacjentów, u których nie uzyskano dostatecznej kontroli po leczeniu walsartanem w dawce 320 mg, obserwowano znacząco większe obniżenie średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi po podaniu jednoczesnym zarówno walsartanu i hydrochlorotiazydu 320 mg + 25 mg (15,4/10,4 mmHg) jak i po podaniu jednoczesnym walsartanu i hydrochlorotiazydu 320 mg + 12,5 mg (13,6/9,7 mmHg) w porównaniu do pacjentów z grupy otrzymującej walsartan w dawce 320 mg (6,1/5,8 mmHg). […] Ponadto, u znacząco większego odsetka pacjentów nastąpiła odpowiedź (ciśnienie rozkurczowe krwi 9

W badaniu z placebo w schemacie czynnikowym, leczenie skojarzone walsartanem i hydrochlorotiazydem w dawkach 320 mg + 12,5 mg oraz 320 mg + 25 mg prowadziło do znacząco większego obniżenia ciśnienia tętniczego (odpowiednio 21,7/15,0 mmHg i 24,7/16,6 mmHg) w porównaniu do placebo (7,0/5,9 mmHg) oraz odpowiednich monoterapii. Odpowiedź terapeutyczną uzyskano u 85% pacjentów otrzymujących 320 mg + 25 mg i 83% pacjentów otrzymujących 320 mg + 12,5 mg, w porównaniu do 45% w grupie placebo i odpowiednio 60%, 66% i 69% w grupach monoterapii hydrochlorotiazydem 12,5 mg, hydrochlorotiazydem 25 mg i walsartanem 320 mg.<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W randomizowanym badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolną otrzymującą placebo prowadzonym w schemacie czynnikowym porównującym różne połączenia dawek walsartunu i hydrochlorotiazydu w porównaniu do ich odpowiednich składników obserwowano znacząco większe obniżenie średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi po podaniu jednocześnie walsartunu i hydrochlorotiazydu 320 mg + 12,5 mg (21,7/15,0 mmHg) i 320 mg + 25 mg (24,7/16,6 mmHg) w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (7,0/5,9 mmHg) oraz w porównaniu do odpowiednich monoterapii tj. w porównaniu do pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd w dawce 12,5 mg (11,1/9,0 mmHg), hydrochlorotiazyd w dawce 25 mg (14,5/10,8 mmHg) jak i walsartan w dawce 320 mg (13,7/11,3 mmHg). Ponadto, u znacząco większego odsetka pacjentów nastąpiła odpowiedź (ciśnienie rozkurczowe krwi 10

Wpływ na elektrolity w surowicy

W kontrolowanych badaniach klinicznych produktu Valsartan HCT Fair-Med obserwowano zależne od dawki zmniejszenie stężenia potasu w surowicy. Spadek ten występował częściej u pacjentów otrzymujących 25 mg hydrochlorotiazydu niż u tych, którym podawano 12,5 mg. Istotnym jest, że hipokaliemiczne działanie hydrochlorotiazydu było osłabiane przez walsartan, który wykazuje właściwości oszczędzające potas.¹¹

Wpływ na śmiertelność i zachorowalność sercowo-naczyniową

Wpływ walsartanu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem na śmiertelność i zachorowalność z powodów sercowo-naczyniowych nie został dotychczas jednoznacznie określony. Natomiast badania epidemiologiczne wykazały, że długotrwałe leczenie hydrochlorotiazydem zmniejsza ryzyko chorób i zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.¹²

Mechanizm działania walsartanu

Walsartan jest aktywnym, specyficznym antagonistą receptora angiotensyny II (Ang II) przeznaczonym do podawania doustnego. Działa on selektywnie na podtyp receptora AT₁, który odpowiada za znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu receptora AT₁ przez walsartan może stymulować niezablokowany receptor AT₂, który wydaje się działać antagonistycznie w stosunku do receptora AT₁.¹³

Walsartan nie wykazuje aktywności agonistycznej wobec receptora AT₁ i charakteryzuje się około 20 000 razy większym powinowactwem do receptora AT₁ niż do receptora AT₂. Nie stwierdzono również, aby walsartan wiązał się lub blokował inne receptory hormonów lub kanały jonowe istotne w regulacji sercowo-naczyniowej.¹⁴

W przeciwieństwie do inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), walsartan nie hamuje aktywności enzymu konwertującego (kininazy II), który przekształca Ang I do Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Ze względu na brak wpływu na ACE oraz brak nasilenia działania bradykininy lub substancji P, antagoniści angiotensyny II, w tym walsartan, rzadziej wywołują kaszel w porównaniu z inhibitorami ACE.¹⁵

Potwierdzają to badania kliniczne, w których suchy kaszel występował znacząco rzadziej u pacjentów leczonych walsartanem (2,6%) niż u pacjentów leczonych inhibitorami ACE (7,9%). W badaniu pacjentów z kaszlem w wywiadzie podczas terapii inhibitorami ACE, kaszel wystąpił u 19,5% badanych przyjmujących walsartan i 19,0% badanych przyjmujących diuretyk tiazydowy, w porównaniu z 68,5% badanych leczonych inhibitorem ACE.<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniach klinicznych, w których porównywano walsartan z inhibitorami ACE, występowanie suchego kaszlu było znacząco (P < 0,05) niższe u pacjentów leczonych walsartanem niż u pacjentów leczonych inhibitorami ACE (2,6% versus 7,9% odpowiednio). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym kaszlem w wywiadzie podczas terapii inhibitorami ACE u 19,5% badanych przyjmujących walsartan i 19,0% badanych przyjmujących diuretyk tiazydowy występował kaszel, w porównaniu z 68,5% badanych leczonych inhibitorem ACE (P 16

Działanie hipotensyjne walsartanu

Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego krwi bez wpływu na częstość akcji serca. U większości pacjentów działanie hipotensyjne rozpoczyna się w ciągu 2 godzin po podaniu pojedynczej dawki doustnej, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego następuje w ciągu 4-6 godzin. Efekt hipotensyjny utrzymuje się przez 24 godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania, maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego jest zwykle osiągane w ciągu 2-4 tygodni i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii.¹⁷

Połączenie z hydrochlorotiazydem znacznie nasila działanie hipotensyjne walsartanu. Nagłe odstawienie walsartanu nie wiąże się z wystąpieniem nadciśnienia z odbicia ani innych klinicznych działań niepożądanych.¹⁸

Wpływ walsartanu na mikroalbuminurię

Wykazano, że walsartan zmniejsza wydalanie albumin z moczem (UAE) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią. W badaniu MARVAL (Micro Albuminuria Reduction with Valsartan) oceniano wpływ walsartanu (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) na wydalanie albumin z moczem u 332 pacjentów z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 μg/min; amlodypina: 55,4 μg/min), prawidłowym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym i zachowaną czynnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy <120 μmol/l).<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, walsartan zmniejsza wydalanie albumin z moczem. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria Reduction with Valsartan) oceniano zmniejszenie wydalania albumin z moczem (ang. UAE) po podaniu walsartanu (80-160 mg/dobę w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 μg/min; amlodypina: 55,4 μg/min), normalnym lub wysokim ciśnieniem tętniczym i z zachowaną czynnością nerek (kreatynina we krwi 19

Po 24 tygodniach leczenia, UAE zmniejszyło się (p<0,001) o 42% (-24,2 μg/min; 95% przedział ufności: -40,4 do -19,1%) w grupie walsartanu, podczas gdy w grupie amlodypiny spadek wyniósł jedynie około 3% (-1,7 μg/min; 95% przedział ufności: -5,6 do 14,9%), mimo podobnego stopnia redukcji ciśnienia tętniczego w obu grupach.<sup data-drug="Valsartan HCT Fair-Med" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p 20

W kolejnym badaniu oceniano wpływ walsartanu na UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie tętnicze ≥150/88 mmHg), cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 μg/min; 20-700 μg/min) i zachowaną czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 μmol/l). Pacjentów przydzielono do grup otrzymujących jedną z trzech dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę) przez 30 tygodni. Celem badania było określenie optymalnej dawki walsartanu dla zmniejszenia UAE.²¹

Po 30 tygodniach stwierdzono istotną redukcję UAE o 36% w stosunku do wartości początkowych w grupie otrzymującej walsartan w dawce 160 mg (95% przedział ufności: 22 do 47%) i o 44% w grupie otrzymującej dawkę 320 mg (95% przedział ufności: 31 do 54%). Wykazano, że walsartan w dawkach 160-320 mg powoduje klinicznie znaczące zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2.²²

Mechanizm działania hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd jest diuretykiem tiazydowym, którego głównym miejscem działania są dystalne kanaliki nerkowe II rzędu. W korze nerkowej zidentyfikowano receptor o wysokim powinowactwie, będący głównym miejscem wiązania tiazydów i hamowania transportu NaCl w dystalnych kanalikach krętych. Diuretyki tiazydowe działają poprzez hamowanie symportu Na+Cl-, prawdopodobnie przez konkurowanie o miejsce wiązania jonu Cl-.²³

Działanie hydrochlorotiazydu wpływa na mechanizmy wchłaniania zwrotnego elektrolitów zarówno bezpośrednio – poprzez zwiększanie wydalania sodu i chlorków w ilościach w przybliżeniu równoważnych, jak i pośrednio – poprzez zmniejszenie objętości osocza, co prowadzi do wzrostu aktywności reninowej osocza, zwiększenia wydzielania aldosteronu, zwiększenia wydalania potasu z moczem i zmniejszenia stężenia potasu w surowicy.²⁴

Ze względu na wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron, jednoczesne podawanie walsartanu z hydrochlorotiazydem zmniejsza nasilenie hipokaliemii związanej ze stosowaniem samego leku moczopędnego.²⁵